Bewogen nachtje gehad, energie begon zich weer te roeren in mijn lichaam. Maar verder niet heel bijzondere ervaringen gevoeld. Het voelt gewoon als iets dat aan het oplossen is.
Mijn levensenergie niet meer als iets negatiefs beschouwen gaat steeds beter. Heb het idee dat ik het niet als positief probeer te zien, als de andere kant van dezelfde munt, maar als neutraal. Gewoon energie en er verder geen idee over hebben. Maar omdat ik het als niet meer negatief ervaar, voelt het als positief. Maar het enige dat gebeurd is dat mijn perceptie “het is negatief” wegvalt. Grappig.
Het is apart hoelang (1,5 jaar ?) ik mijzelf voor de gek heb gehouden. Allemaal ideeën die ik had:
“Ik moet mij zo en zo voelen”
“ik moet dit en dat doen om verlicht te worden”
“ik moet inzichten hebben”
Maar dat is allemaal “doen”, het is een kwestie van:
“niet meer vluchten”
“geen macht geven aan”
“gedachten niet geloven/ zien als waarheid”
Dus juist stoppen met doen. Meditatie is hoe je dat kan trainen, trainen om niet meer te doen.
Nu ik dit schrijf en weer bewust wordt hoe deze zinnen uit mijn hand komen en niet uit mijn hoofd, uit mijn denken, realiseer ik mij nu echt weer goed. Onze uitingen hoeven niet uit ons denken te komen, onze hersenen zoals wij denken, zoals wij verzonnen hebben. Geloven en dus ook zo beleven.
Onze uitingen komen uit ons bewustzijn, uit ons lichaam, uit onze omgeving, uit het geheel. Onze hersenen zoeken gewoon een oorzaak, een begin en zien dat als ons denken, onze hersenen: “IK”. Een verzonnen idee, een illusie.
Heb mijzelf ook heel lang op het verkeerde been gezet door te geloven dat het gaat om “inzicht krijgen”. Dit koppelde ik aan het idee dat “mijn denken” dat inzicht moest krijgen, iets moest inzien. Nu begrijp ik dat dat onmogelijk is, dat mijn denken dat inzicht niet kan krijgen, zijn aard kan de werkelijkheid niet bevatten.
Gisteravond las ik in Osho’s Gouden Sutra van Boeddha en daar zei hij: “Het gaat niet zozeer om het krijgen van inzicht, het is een herkenning, een herkenning van je ware aard, wie je altijd al geweest bent”
We zijn al verlicht, maar herkennen dat niet. We denken ons denken te zijn en gaan via het denken op zoek naar die ware aard, om die te kunnen herkennen. Zo vormen we allemaal ideeën over verlichting en onze ware aard, ons bewustzijn. Over zijn zonder “zelf” etc.
Die ideeën blijven we proberen te verbeteren, om zo dicht mogelijk bij de realiteit te komen. Maar het kan dat nooit worden, het zal altijd een illusie blijven.
Het is ook onzinnig om “iets te worden”, het denken is gewoon denken. Het zoekt naar “doelen”, stelt de vraag “waarom”, denkt in dualiteit, begin-eind, oorzaak-gevolg. Heeft geen zin om dat te proberen te veranderen. Het is zijn aard , doorzie de illusie en geef het verder geen macht.
Zo heeft het ook geen zin om “onszelf” te veranderen. Onze ware aard is wie we zijn en daar valt niks aan te veranderen. Onze persoonlijkheid, onze identiteit is een illusie van het denken. Doorzie de illusie en wees gewoon wie je altijd al geweest bent.
Doorzie het veroordelen, het verbeteren, het proberen te controleren, het verdelen in goed en slecht, angst voor de dood, dat er wat mis zou zijn, elk idee over hoe het zou moeten zijn, dat je iets nodig zou hebben, dat je vrede en geluk zou moeten voelen, moet doen wat goed voelt.
Allemaal onzin ! 🙂
