Waar blijf ik dan ?

Had gister opeens het idee om later een boek te schrijven met dit dagboek, Dat zou nml 2 vliegen in 1 klap slaan. En de boodschap/kennis verspreiden en heb iets om van te leven.
Kan ik daarna altijd nog mijn website maken.
Toen ging ik lezen wat ik al had uitgetikt voor Ingeborg, om haar te vertellen hoe ze die laatste essentiële stap verkeerd doet. Toen ik het de eerste keer terug las was het redelijk onsamenhangend, dus leek het me geen goed idee meer om dat als basis om te gebruiken om te vragen of dat een goed idee zou zijn voor een boek. Dat betekent dat ik het helemaal zou moeten uitwerken en dan hopen dat er interesse is. Het zou dan alleen gaan over hoe je van je oude pijnen af kan komen. Maar daar heb ik helemaal geen tijd voor, heb amper een vast inkomen en desidentificatie met het ego is gewoon belangrijker. Nu zo’n boek schrijven zou niks anders zijn dan het voeden van het ego wat zich bedreigt voelt.

Ik heb wel de laatste 2 dagen verder uitgetikt om dat verhaal naar Ingeborg te sturen. Daarna ging ik weer wandelen in het park. Heel meditatief was het niet, omdat ik vooral nadacht of het wel verstandig zou zijn om dat op te sturen. Ik ging allemaal scenario’s bedenken die konden ontstaan.
Zou het conflicteren met het idee voor een eigen boek ?
Zou ik niet gewoon beter zelf een boek erover kunnen schrijven ?
Zou ze het uberhaupt wel lezen ?
Zou ze er dan wat mee doen ? Of op reageren ?
ALS ze het leest en ALS ze het begrijpt en dan ALS ze reageert zou dit dan positief of negatief zijn ? Zou dit dan invloed hebben op mijn eigen ideeën ?

Na een tijdje besefte ik dat al dat denken nergens op sloeg. Het is onmogelijk om maar enigszins in te schatten wat het voor invloed zal hebben en dan nog. Ik moest ook weer aan die film “Mr Nobody” denken. Dat zelfs als we de consequenties van onze keuzes van te voren wisten, dat we dan nog steeds niet zouden kunnen kiezen.

De hele reden dat ik het op wilde sturen is om Ingeborg te helpen van haar oude pijnen af te komen. Die dan haar therapeuten/collega’s weer kan helpen en die weer alle patienten die ze hebben. Dat zou toch een geweldig iets zijn ?
Dus daarom ga ik het sturen, al het andere wat mijn denken erbij haalt is weer niks anders dan het proberen te controleren van mijn leven, die illusie in stand te houden. Ik moet gewoon mijn gevoel volgen en doen wat juist is en dat is Ingeborg hartelijk bedanken voor wat ze betekent heeft met haar boek, hoe me dat geholpen heeft en probeer hetzelfde voor haar te doen. Gezien ik nu geen boek ga schrijven of in de toekomst kan zien of dat gaat gebeuren is het beste om mijn ervaringen gewoon op te sturen.
Of ze het leest en of ze er wat mee doet ? Geen idee en het maakt ook niet uit, wat gebeurd dat gebeurd. Ik heb iig het juiste gedaan en dat is het enige wat belangrijk is. De rest heb ik geen controle over.

Wat ik me wel realiseerde is dat dit hele proces wel bewust afspeelde. Zonder emoties. Er zaten geen emoties in het proces, geen angst, niet percee iets willen. Puur afwegen wat de mogelijkheden waren en proberen in te schatten wat de beste beslissing zou zijn, zonder daarbij van te voren iets perse te willen.
Dat is op zich wel weer positief.

Merk nml wel dat ik daar op andere gebieden meer moeite mee heb. Nu ik besloten heb me meer te richten op de dag meditatief door te brengen, ga ik opeens doelen daarin stellen, in mijn meditatie-zitten. Over de juiste houding zo goed mogelijk vasthouden, wat ik wil bereiken met pilatus etc etc.
Dus nu verschuift het “willen” van mijn ego alleen maar van eerst de doelen op de beurs/websites etc, naar meditatie/pilatus.

Ook merk ik dat ik dit dagboek en de website die ik in de toekomst wil maken als excuus gebruik om mijn denken te gebruiken. Ik moet alles begrijpen en inzien, niet eens alleen voor mezelf, maar ook voor de toekomstige website die ik wil maken. Maar het is alleen maar weer een excuus voor het ego om zich bestaansrecht te geven. Het is sowieso niet nodig, alle informatie is al beschikbaar in vele boeken en op vele websites, dit is al lang bekend bij mensen die er naar zoeken. Ik moet accepteren dat je andere mensen niet kan uitleggen, ze moeten er zelf achter komen. Ik kan het mezelf niet eens uitleggen, want er valt niks uit te leggen. Je moet juist niks doen, gewoon niks. Dan ben je je essentie. Zo gauw je jezelf probeert te doorgronden zit je nog in je illusie. Je moet dus doorgronden dat er niks te doorgronden valt. Bedenken dat het denken een illusie is.

Toen ik mijn dagboek stukken herlas die ik voor Ingeborg had uitgetikt. Daarin schreef ik al dat je voor het opheffen van je “angst-illusie” niks hoefde te doen, gewoon omarmen en erkennen als illusie, maar dat ik voor de “controle-illusie” bewust moet zijn in het “hier en nu” om die op te heffen.
Dus 4 maanden geleden wist ik dat al en nu ben ik nog steeds bezig om daar achter te komen. Ook omdat mijn ego natuurlijk zo sterk is geworden na het verdwijnen van de “angst-illusie”.

Zoals ik al omschreef een paar dagen geleden is alles analyseren en uitleggen aan jezelf nutteloos. “Zen-meesters” hebben wat dat betreft gewoon gelijk, het enige wat je hoeft te doen of wat er is, is in het “hier en nu” aanwezig zijn, al het andere is een illusie, nutteloos.

Ik merk dat ik vaak de neiging heb om bij het denken het onderwerp van mijn denken de schuld te geven. Maar dat onderwerp is natuurlijk alleen maar een excuus voor het denken, het ego om zichzelf te voeden. Het ego is het probleem, niet het onderwerp.
Jezelf in een hutje terugtrekken om alle onderwerpen te laten verdwijnen zal niet je ego laten verdwijnen. Ze zijn slechts een excuus.

Het probleem blijft, zoals ik al eerdere keren geschreven heb, dat de illusie nu leuk is. Het veroorzaakt geen lijden. Tenminste dit deel van de illusie. De rest wel natuurlijk.
Zo zat ik nu weer te denken over hoe leuk het zou zijn om een boek te schrijven over hoe Jezus en veel bijbel verhalen eigenlijk dezelfde boodschap hebben als Boeddha. Zo betekent het weder opstaan verhaal van Jezus en het naar de hemel gaan, niks anders dan het sterven van het ego waarna je wedergeboren wordt in de waarheid, de hemel, de verlichting. Het is dus een symbolisch verhaal, net als reïncarnatie.
Het punt is dat ik niet moet blijven denken om losse ideeën op te schrijven waarvan ik nu nooit zal weten of ik er echt wat mee ga doen.

Het ego creëert zo weer een niet bestaande toekomst in het nu en probeert zo weer te vluchten uit het echte leven naar een fictieve toekomst. Die lijkt leuk , maar dit mechanisme veroorzaakt dus ook al het lijden en wijst het echte leven af uit angst voor de dood.
Ik zal het echte leven moeten accepteren om de angst voor de dood te kunnen overwinnen.

Als ik echt zou willen, dan moet ik gewoon gaan beginnen met het maken van die website, want dan is het geen illusie meer, maar werkelijkheid in het “hier en nu”.
Punt is alleen dat ik eerst een inkomen moet verdienen, dat is nou eenmaal gegeven.
Ik weet al als ik de tijd achter de computer heb besteed aan mijn geld-verdien websites, dat ik dan geen zin meer heb om achter de computer te blijven werken voor de spirituele website. Ik moet dus kiezen. Gezien dat ik het inkomen niet kan missen (ik leef al onder bijstand niveau) zal ik dat idee dus moeten uitstellen en moeten loslaten.
Net als op de beurs, die ideeën/kansen zullen altijd blijven komen, nu, maar ook in de toekomst.
Die ideeën kan je niet alleen krijgen door mezelf te observeren, maar misschien juist wel beter door anderen te observeren.

15:00

Realiseer me nog iets. Juist omdat een deel van de illusie een goed gevoel geeft, verwacht ik dat me bewustzijn in het hier en nu mij dit gevoel ook gelijk moet geven. Immers het pad er naar toe is het doel en niet het doel zelf.
Daarnaast is wilskracht alleen maar een product van het ego en die heb je nodig of gebruik je om dingen vast te houden die je niet leuk vind dacht ik. Maar het gaat niet om dingen die je niet leuk vind, maar om dingen die je eigenlijk niet wil doen. Het gaat om de motivatie weer.

Meditatief zijn moet niet leuk zijn om het vol te houden. “moet leuk zijn” is weer een illusie van de geest, daar zit een emotie aan vast die op zichzelf goed lijkt te voelen , maar ook voortkomt uit het lijden en dit in stand houd.
Het is dus niet wilskracht, maar discipline wat nodig is. Discipline betekent gewoon elke keer weer doen. De motivatie komt uit het gevoel, maar omdat het ego zich zal verzetten kan het onmogelijk de hele tijd vreugde brengen, want het ego zal proberen zichzelf te redden. Er tegen vechten is een truc van het ego , omdat ertegen vechten vanuit het ego komt en zo geeft het zichzelf weer bestaansrecht.
Elke keer weer terugkeren naar het hier en nu en bewust zijn van wat is, dat is alles, het enige.
Ik moet niet in de valkuil vallen dat het wat moet opleveren !!

18:30

Ik weet dus al dat ik probeerde de identificatie met het denken van mijn ego te vervangen door het gevoel van mijn ego, het gevoel dat het veroorzaakt.
Als de illusie prettig is, is ook het gevoel prettig.

Ik heb sinds ik aan mezelf begon te werken, geprobeerd meer te voelen.
Nu ben ik echter op het punt dat ik weet dat ik niet mijn denken ben, maar dus ook niet mijn gevoel ben.
Nu het ego begint door te krijgen dat het totaal nutteloos is, geeft dit een onbestendig gevoel. Dit heb ik kennelijk proberen te vermijden met positieve illusies, inzichten, analyses, ideeën voor dit dagboek en toekomstige website, alles beter begrijpen. Nu geloof ik wel dat we in het westen dit nodig hebben, het zit in onze aard. We moeten het snappen anders beginnen we er niet aan.

Maar nu ben ik mijn denken niet en kan ik ook niet bij mij gevoel blijven. Ik moet van mijn denken alleen bewust worden en dan weer terug gaan naar het “hier en nu”. Het voelen kan ik dus niks mee, behalve kennelijk observeren.
Dus nu ik mijn onbestendig gevoel, omdat ik mijn ego minder toelaat zich te voeden, nu ik steeds beter begin te beseffen hoe nutteloos dit allemaal is, moet ik dat onbestendige gevoel dus ook gewoon accepteren. Ik kan het niet vervangen met een ander gevoel, want dat kan alleen via het denken, het ego.
Ik moet het steeds meer beseffen dat alles alleen maar onzin is en het onbestendige gevoel dat daar bij hoort dus gewoon accepteren en observeren.
Wetende dat het goed is, slechts een product van de illusie.

Blijft heel vaag en weet niet helemaal wat ik ermee aan moet. Waar blijf ik dan ?

het denken probeert zichzelf te controleren

21:30

Heb vandaag een behoorlijke openbaring gehad tijdens het wandelen. Naast het feit dat ik beter door mijn mijn kan ademen, terwijl ik eens een keer geen last heb van mijn neus schreef ik het volgende in mijn telefoon:

Gedachten hebben alleen een functie in communicatie met anderen om wereldbeelden over te brengen. Daarom voelen we ons via het ego verbonden met anderen, dat is zijn functie. Het kan zich alleen verbinden via communicatie , het denken. Daarom voelt het niet-denken alsof je je verbondenheid met anderen moet loslaten. Terwijl we allang een geheel zijn en alleen het ego denkt apart te zijn. Als er niemand anders is gaat je ego maar tegen jou aanpraten. (alsof je iemand anders bent)

Dus we hebben niet alleen geen controle over de wereld, maar zelfs geen controle over onszelf !
Mijn definitie van vrije wil klopte dus meer dan ik eigenlijk zelf wilde.
Sterker nog, er is niemand om te controleren !
Het zelf is slechts een concept van het denken !

De hele tijd probeer ik vanuit mezelf mijn denken onder controle te krijgen, maar dat was slechts mijn denken die dus zichzelf probeerde te controleren.
(net als mijn economie-verhaal van 22-6-2013)

Echt alles is een illusie !

Er is geen zelf, alles is 1 en het denken is daar een onderdeel van, maar net als alles dus niet te controleren. Er is dus ook geen zelf om trots op te zijn voor alles wat ik dacht gedaan te hebben.

Wat een deceptie eigenlijk !

Ik doe dus helemaal niks, zat mezelf al die tijd voor de gek te houden. Moest na die teleurstelling daarna toch ook wel lachen, echt gelachen om de adsurditeit ! Het gaat echt nergens over allemaal. Verlichting is ook niks, slechts een concept van het denken !

23:00

Wat zijn we dan eigenlijk nog een primitief organisme. Niet heel veel meer dan een dier met handige duimen. Wat bewustzijn nog precies is zal wel altijd een raadsel blijven.

geluk kan je niet verdienen

Het voelt ook een beetje onmenselijk als ik zou accepteren dat de buitenwereld er niet meer toe zou doen. Maar het doet er alleen niet toe betreft het vinden van geluk. Als je accepteert wat is en in contact staat met het innerlijke geluk/vrede , dan voelt dat alsof je dan geen motivatie meer zou hebben om mensen te helpen bv, of om de wereld beter te maken, omdat hij voor mij ook goed zou zijn zoals die is.

Maar dat is een beredenatie vanuit het ego , de ratio, het denken. Immers zolang je via je denken/ego leeft is alles wat je doet egoïstisch gemotiveerd. Alles wat je doet, doe je omdat het jou leven beter/gelukkiger moet maken. (jouw wereldbeeld) Dat geld ook bij andere mensen helpen en aan liefdadigheid doen. Je doet dat omdat je er gelukkiger van wordt. Omdat het je een goed gevoel geeft anderen gelukkig te maken. Dat gaat zelfs zo ver dat we meestal mensen proberen te helpen die daar helemaal niet om gevraagd hebben of helemaal niet gelukkig worden van wat wij denken waar ze gelukkig van worden. En natuurlijk het grote “we moeten anderen mensen behoeden om bepaalde fouten te maken”.

Het ego redeneert dat als ik de hele tijd gelukkig zou zijn en de wereld accepteer zoals die is, dat ik dan geen motivatie meer zou hebben om andere mensen te helpen en de wereld te verbeteren. Dat komt omdat alle motivatie vanuit het ego is om jezelf gelukkiger te maken. (desnoods via anderen)
Dus als je al gelukkig bent, heeft het ego ook geen reden meer om iets te doen. Want “krijgen” is zijn motivatie, maar als je alles al hebt, dan heeft het ego ook geen reden meer om wat te doen.

Maar mensen en de wereld helpen vanuit het ego is altijd schadelijk over het geheel genomen. Tuurlijk kan ik dingen opnoemen die geluk hebben gebracht bij andere mensen, maar in het geheel pakt het negatief uit. Ik wil immers “krijgen” en dat gaat altijd ten koste van anderen en de wereld, ook al houd ons ego ons voor de gek en maakt het ons wijs dat we de wereld aan het verbeteren zijn.
Maar dat doen we door een wereld te creëren waarin wijzelf gelukkig zouden zijn en daardoor anderen ook gelukkig zouden moeten zijn. Zelfs als dat betekent dat iedereen gelijk is, iedereen vrijheid van geloof en meningsuiting heeft, dan nog gaan we zelf bepalen waar alle grenzen liggen. Bepalen wat wel en niet politiek correct is, wat wel en niet gezegd mag worden omdat het andere mensen zou kwetsen, gedrag bepalen omdat het andere mensen aanstoot geeft. Alles om een wereld te creëren waarin wijzelf gelukkig zouden zijn en dus ook het beste is voor de ander. Hierdoor creëer je de wereld dus vanuit jou ervaringen en verleden en dring je die op bij de ander. Je laat immers geen ruimte voor de ander om zichzelf te zijn, dat staat immers jou streven naar een betere wereld en zelf gelukkig zijn in de weg. Je beconcurreert elkaar in het gelukkig worden, ten koste van elkaar.

Pas als ik gelukkig ben vanuit mijzelf en de wereld accepteer zoals die is, dan zal dat wat ik doe vanuit de motivatie van “geven” zijn. Ik heb zelf alles al wat ik zou willen en de wereld accepteer ik zoals die is, dan pas kan je iets doen om de wereld echt te verbeteren, want dan heb je iets te geven, iets te geven aan de wereld waar anderen wat aan hebben in plaat van te streven naar een illusie, een utopia ten koste van anderen om jezelf gelukkig te maken.

15:00
Ik heb ook het idee dat ik de klassieke beginnersfout nog steeds maak, betreffende het leven “zonder lijden”. De klassieke fout die het boeddhisme ook maakt. Zij proberen verlossing te bereiken door zich van het lijden te verlossen. Door het lijden uit hun leven te halen, door gehechtheid uit hun leven te bannen. Dat probeer ik nu ook grotendeels volgens mij. Door maar mijn denken oftewel ego probeer te ontmantelen, dat dan het geluk vanzelf overblijft.
Ik schreef echter 1,5 jaar geleden al, aan het begin van mijn zoektocht. Door het geluk te vinden zal het lijden uit je leven oplossen, niet andersom.
Ondanks dat ik dat toen al doorhad, besefte ik dus niet volledig wat ik zei. Zou ik daarom al die emoties blijven voelen ? Omdat ik maar het ego probeer te ontmantelen vanuit het ego ? Vanuit krijgen ? Ik wil verlossing krijgen ? (of verdienen).

Maar ja, je kan het niet krijgen. Het kan je alleen gegeven worden, als je het maar toelaat. Je hoeft alleen maar de deur open te doen en het komt vanzelf naar binnen. Gewoon “bewust zijn” is het enige. Het lijkt alsof ik nog teveel probeer te “krijgen”.

Eigenlijk raar. Door iets te “verdienen” doe je eigenlijk alsof je recht hebt op dingen. Door je motivatie van “krijgen”, “doe” je zodat je krijgt waar je recht op heb ! Je denkt recht te hebben op van alles en nog wat omdat je dit en dat gedaan hebt. (→ ergernis naar ouders en uitkeringstrekkers / babyboomers? )
Maar het leven is niet krijgen waar je denkt recht op te hebben. Het is blij zijn met wat het leven je geeft. Ik “verdien” juist helemaal niks en dat kan je ook niet manipuleren door te “doen”, door bepaald gedrag te vertonen.
Dat is wat ons word aangeleerd, door bepaald gedrag te vertonen, krijg je een “beloning”. Dat begint al als baby zijnde. Door te huilen krijg je te eten of iets anders. Maar “geluk” kan je niet “krijgen”, kan je niet “verdienen” of is er iets waar je recht op hebt, of niet verdient.

Als je accepteert wat is dan zet je de deur open en komt het geluk vanzelf naar binnen. Dat is je overgeven aan Gods wil. Niet proberen het zelf te bepalen, het beter denken te weten wat iemand verdiend of niet. Geluk zit in ons allemaal , dat heb je niet verdient, het is daar gratis en voor iedereen, ongeacht je zonde. Vergeef je je zonde en ontvang het geluk.
Maar alleen het bewustzijn zelf kan vergeven, kan geven. Alleen vanuit het bewustzijn komt vrede. Dus kan je het niet “krijgen”(-> ego/denken) , het kan je alleen “gegeven”(->bewustzijn) worden.

Want dat is “verlossing”, “nirvana”, “verlichting”, de macht van God, de macht om te geven.

De ene persoonlijkheid inwisselen voor de ander

Ik moet leren om alle beslissingen in het hiernu te maken, anders blijf ik leven via het denken. Anders blijft elke beslissing gemotiveerd omdat ik iets wil bereiken, zal ik elke beslissing willen beoordelen, willen doen op basis van een gecreëerde persoonlijkheid die ik wil zijn.

Lees weer een boek van Osho, voor de derde keer ofzo, voor het slapen gaan. (Zen, Nirvana de laatste nachtmerrie) Ook al lees ik het voor de zoveelste keer, ik wordt elke keer weer op het mechanisme gewezen waar ik op dat moment (en nu) tegen aanloop. Briljant hoe dat werkt eigenlijk.
Zo ben ik nu met een meisje uit Portugal, die ik tijdens mijn vakantie in Egypte heb ontmoet, via facebook aan het chatten. Het is nogal een pittig gesprek met veel emoties, dan ga ik het belangrijk vinden dat ik op de juiste manier overal op reageer en als ik haar berichtje heb gelezen dan denk ik daar meerdere keren per dag aan en ben dan de beste antwoorden en reacties aan het bedenken. Zodat ik de juiste doelen bereik: leuk overkomen, ons aan het lachen maken, haar dingen laten inzien etc

Osho wijst er echter op dat als je dat doet , dat je dat doet omdat je iemand probeert te zijn. Je creëert een karakter, een persoonlijkheid die je wil zijn, die zal bereiken wat je wil bereiken. Je probeert je dus anders voor te doen dan je bent. Het is weer een mechanisme omdat je jezelf niet accepteert. Bewustzijn kan alleen reageren in het hiernu, spontaan. Alleen als je spontaan durft te zijn, durf je jezelf te zijn. Op het moment dat je gaat nadenken over hoe je het beste kan reageren, probeer je iemand te zijn en verwerp je wie je werkelijk bent.
Ik moet dus niet iemand proberen te zijn, niet proberen de beste antwoorden te bedenken, maar accepteren wie ik ben en dus spontaan reageren.

15:00
Het voelt alsof het ego aan het terugvechten is, alsof het een nieuwe persoonlijkheid aan het creëren is, eentje die ik graag zou willen zijn, die beter lijkt dan de realiteit. Een persoonlijkheid die beslissingen neemt met alle nieuwe kennis en de beste reactie ontwikkeld, eentje die beweert beter te reageren omdat hij aan meer dingen denkt en daarom zelf beter beoordeelt.
Het is het ego zelf die zichzelf en wie hij zegt dat hij is (bij mij is dat kennis+analyseren) beoordeeld als beter dan de realiteit.
Het heeft me alweer! Wijsgemaakt dat hij beter is dan de realiteit. (wij van wc-eend bevelen wc-eend aan)

Ik heb natuurlijk geprobeerd om hem ervan te overtuigen dat de realiteit van het hiernu het beste is, hemels is, maar hij trapt er niet in, hij wil het niet geloven. Ik voel het ook niet.
Het is mijn beoordelende ego waar ik me dus weer of nog steeds mee identificeer die de realiteit en spontaniteit van het hiernu afwijst om zichzelf in stand te houden, om zichzelf bestaansrecht te geven. Met de oude persoonlijkheid dreigde hij te verliezen, dus creëert die gewoon een nieuwe. En ik maar denken dat ik veranderd ben. Het is slechts de ene illusie ingewisseld voor de ander.

het ego nodig denken te hebben

29-10-2013

Heb geen valse hoop, niet pas morgen, zo meteen, straks, over 5 min, hierna. Alleen het hiernu is echt !
Wees bewust !

30-10-2013

Nog steeds denk ik dat ik het ego nodig heb om:

– Beslissingen te nemen
– te controleren of ik wel goed bewust blijf
– te controleren of alles in het leven nog goed gaat
– te controleren of er echt geen problemen aankomen in de (nabije) toekomst
– met mensen te praten (controleren over hoe ik hoor te zijn)

Vooral het controleren of ik nog wel bewust ben is erg paradoxaal. Op het moment dat ik dat wil controleren doe ik dit via de mind en ben dan niet 100% bewust meer. Het is een reflex. Moet leren om het hiernu te zien als bevestiging dat het goed is.

Ik heb door dat er geen zelf is, dat ik het ego niet ben. Dat het slechts een reflectie is. Maar toch geloof ik nog steeds dat de reflectie van de werkelijkheid in mijn gedachten echt is. (niet meer dat ik dat ben, maar dat het gelijk staat aan de externe wereld)
Ik heb dan de illusie dat wat ik met mijn gedachten doe, dat dat met de realiteit ook gebeurd. (wat natuurlijk onzin is)
Maar het voelt dat als ik iets uit mijn gedachten wil hebben dat ik het eerst uit de realiteit moet verwijderen of oplossen. Of als ik bepaalde gedachten wil loslaten, dat ik dan ook die realiteit loslaat. Ik verwar dus mijn gedachten over de realiteit met de realiteit zelf.
(net als mijn zelfbeeld eerst)

Ik kan dan ook nog steeds eigenlijk niet accepteren dat de problemen alleen in mijn gedachten bestaan en niets met de realiteit te maken hebben. Dat het slechts de aard is van het denken om problemen te creëren, zodat het die zelf ook weer kan oplossen, wat natuurlijk niet kan. (dat kan immers alleen in het hiernu)
Het is dus nog onwerkelijk dat de realiteit van het hiernu niet hetzelfde is als mijn gedachten over deze realiteit. Dat de realiteit probleemloos is i.t.t. de onuitputtelijke problemen van het denken.

→ Zelfs als ik absoluut heerser was met alle middelen tot beschikking hebbende, levend in een utopia, dan nog zou het overal problemen zien.
De aard van het denken is nou eenmaal dualiteit, tegenstelling, strijd, (ver)oordelend, problemen verzinnend. Dat is niet te veranderen, alleen te accepteren voor wat het is.

Ik zit nu nog af te speuren welke problemen van mijn denken echt zijn en welke niet. Maar ze zijn allemaal een illusie. De realiteit is wat het is, gewoon iets waar je op reageert, interactie mee hebt in het hiernu.
Als je een tafel ziet die vies is, dan maak je hem schoon. Niet omdat de vieze tafel een probleem is, maar omdat dat je reactie is in het hiernu. De interactie om precies te zijn. Je bent bewust, bewust van alles wat je doet en daarmee reageer je op de best mogelijke manier op het leven, is je interactie met het universum optimaal in balans en gebeurd wat gebeurd en had het niet anders kunnen gebeuren, wat er ook gebeurd.
De dood is immers geen probleem, maar onvermijdelijk.

Gisteravond weer een pakkende zin uit Osho’s boek die ik weer zit te lezen:
“Ik laat me afleiden omdat ik me probeer te concentreren”:-)
geweldige opmerking weer.
→ doordat ik mij probeer te concentreren op het hiernu, laat ik me afleiden door de toekomst (verleden) geniaal.

M.a.w. Wees Bewust

Paradox:
Ik probeer te vluchten van mijn gedachten, maar zie mijn gedachten als de realiteit en probeer dus te vluchten van de realiteit mijn gedachten in, waar ik dan weer van probeer te vluchten.
→ vicieuze cirkel

Wees Bewust → accepteert

Compleet worden via kennis krijgen

Om bewust te worden, is het niet slim om jezelf af te zonderen (tenzij tijdelijk). Je hebt interactie met andere mensen nodig die je kunnen wijzen op je onbewustheid (door bv irritatie). Door bewust te worden hoe je reageert op andere mensen wordt je bewust van je eigen onbewustheid. Hoe je alleen maar met jezelf bezig bent in je pogingen anderen te helpen. Hoe je alleen je eigen verhaal aan het vertellen bent tegen de ander. Bezig bent constant je eigen waarheid te bevestigen. Via de ander, alleen jezelf probeert te begrijpen.

Ik irriteer mij dus over andere mensen die zichzelf afsluiten. Dit is omdat ik dat zelf ook doe, wat weer een afspiegeling is van hoe ik mij voor mezelf afsluit. Ik dacht altijd dat ik geen echte liefde had ervaren , maar dat kwam niet door anderen, dat komt door mezelf, omdat ik het nooit had toegelaten. Door identificatie met mijn ego die zich afgescheiden en incompleet voelt.

Ook het zoeken naar antwoorden is een illusie, ipv liefde, geluk ben ik op zoek naar kennis. Ik voel mij incompleet en denk dat kennis mij compleet zal maken. Als ik het antwoord heb gevonden dan is alles goed maak ik mijzelf wijs.
Als ik het concept verlichting kan begrijpen dan is alles goed.
Maar het concept verlichting kan niet begrepen worden, dat is onmogelijk. Het denken kan de realiteit niet bevatten !
Dit komt door de aard van ons denken.
Het denkt in dualiteiten, concepten. De realiteit is tijdloos, non-duaal, conceptloos. Proberen de realiteit te bevatten via je denken is dus bij voorbaat kansloos.

Kathie: “Ik heb 43 jaar lopen denken en het had me helemaal niks opgeleverd, dus ben ik er maar mee gestopt”.
Maar het gaat niet om het stoppen, zoals ze ook zegt; het gaat erom dat je ze niet meer geloofd. (Kathie zegt dat er altijd gedachten opkomen (af en toe) , ze houd van haar denken, maar geloofd haar gedachten niet). Het gaat erom dat je niet meer de concepten van het denken geloofd.

Ik probeer nog steeds mijn denken te ontmantelen. Daarmee probeer ik ze nog te begrijpen. Het denken dat zichzelf probeert te begrijpen.
Accepteer het niet-weten, het niet-begrijpen. (dan zul je alles weten en begrijpen)
Willen weten en begrijpen is desire, is willen, is doen = ego.
Geloof je gedachten gewoon niet meer.

Alles samengevat:

Wees Bewust !

Er valt niks te begrijpen, het geheel begrijpt alles al, wees daar bewust van.

13:30

Zat me opeens te bedenken. Zou mijn depressiviteit toen ik zo rond de 22 jaar was (alweer 14 jaar geleden) gewoon het ego zijn die de nutteloosheid van zijn eigen bestaan begon in te zien. En ik identificeerde mij met mijn ego, dus dacht ik dat mijn leven nutteloos was. Dmv Valse Hoop heb ik mij uit mijn depressiviteit gehaald, het ego weer een doel gegeven. Maar toen had ik dus al door dat vrienden, familie, relatie, werk etc je niet kunnen geven wat je denkt te missen. Ontkenning van dit inzicht en gewoon opnieuw beginnen was mijn oplossing.

Voordat ik mijn zoektocht serieus ging nemen en dit dagboek ging bijhouden had ik al geleerd dat liefde alleen ervaren kan worden door het te geven, we liefde niet buiten onszelf kunnen vinden. Dit getriggerd door de onbewustheid van andere mensen, vooral de vrouwen waar ik mee omging. Het was hun hopeloze zoektocht naar liefde, terwijl ze die tegelijkertijd zo hard afwezen icm het zinnetje uit het boek Shantaram: “Liefde is als een straat met eenrichtingsverkeer”, wat mij deed beseffen dat zoeken naar liefde kansloos is en ik andere mensen niet de liefde kan geven waarnaar ze zo hard op zoek zijn. Dit vooral geleerd in de relatie met mijn 1 na laatste ex. Vooral in die relatie heb ik geleerd dat ik een ander niet de liefde kan geven die ze zoeken zolang ze die onbewust afwijzen.

Daarna ging ik op zoek naar geluk, waardoor deze zoektocht serieus werd. Toen leerde ik dat geluk ook van binnen zit. Dat ons gevoel niet afhankelijk is van de externe wereld. Dat ons gevoel vooral de emoties van het ego zijn, energie van een illusie uit het verleden.
Ik kan reizen en avonturen beleven en dan mijn ego even vergeten, maar overal waar ik heen ga neem ik mijn ego met mij mee.

Het is nu duidelijk, of het is mij al heel lang duidelijk, volgens mij al meer dan een half jaar, misschien wel een jaar, dat ik nu nog mijn identiteit uit kennis haal.
Nu liefde mij niet compleet kan maken (hoefde niet meer), nu geluk mij niet compleet kan maken, ging ik proberen via kennis mijzelf compleet te maken.

Als ik het maar begrijp, als ik alle antwoorden heb, dan is het goed, ben ik compleet. Toen ik wist dat ik alle antwoorden had, dacht ik gewoon dat ik dat feit niet kon accepteren. De oplossing lag in een beter begrip, meer inzicht in het feit dat ik alle antwoorden heb. Moet het ook echt beseffen.

Het mechanisme is hetzelfde. Kennis zit niet van buiten, we kunnen kennis niet extern vinden. De antwoorden op de vragen kunnen niet van anderen komen.
Het is weer dezelfde illusie van incompleet zijn. Maar we weten alles al, we hebben alle antwoorden al, we zijn er ons alleen niet bewust van.

Ons lichaam, onze hersenen zijn in miljoenen jaren zo geëvolueerd tot wat het nu is. Het weet alles wat nodig is en leert door te ervaren en geeft dit weer door.

Ik-> het ego-> het denken is helemaal in de war. Het denkt dat het controle kan uitoefenen, bang moet zijn voor de dood, incompleet is etc. Maar zijn enige functie is om te communiceren met anderen, om ervaringen te delen. Omdat de realiteit te almachtig is, doet het dit in concepten.

Maar via gedachten met jezelf communiceren, jezelf controleren, verbeteren is nutteloos, krankzinnig, schizofreen ! Wat ga ik mezelf vertellen wat ik nog niet weet ??
Ik weet wat ik weet en weet niet wat ik niet weet. Daar veranderen onze gedachten niks aan. Onze hersenen leren als we slapen, als we bezig zijn, en die kennis komt vanzelf beschikbaar. Daar heeft ons ego geen enkele invloed op, daar hebben onze gedachten geen invloed op. Als kennis beschikbaar komt, zal hij als een ingeving , een gedachte , een begrip aan ons kenbaar worden gemaakt.
Maar ons ego, stelt constant vragen, bedenkt constant concepten van de realiteit en neemt die aan voor waar. Het denkt dat hij die waarheid is, dat hij op zoek moet naar die waarheid, dat hij niet compleet is voordat hij de waarheid weet, alles begrijpt. Het ego zoekt deze waarheid, dit begrip, extern. Maar de onwetendheid, het onbegrip ligt niet in ons gebrek aan kennis, aan ons gebrek aan waarheid, maar aan de onbewustheid van het ego die constant vragen stelt die nergens op slaan, die dingen wil begrijpen die het onmogelijk kan begrijpen.

Ik identificeer mij met dit deel van het ego en denk daarom nog steeds dat ik incompleet ben, dat ik niet liefde, niet geluk, maar kennis nodig heb om compleet te worden.
Daarom probeer ik anderen kennis te geven, te laten weten wat ik weet. Proberen via anderen mijn behoeften te vervullen. Vandaar mijn motivatie van dit dagboek, mijn motivatie om een website te willen maken met alles wat ik geleerd heb. Om zo anderen compleet te maken, mijzelf compleet te maken.
Om perfect te worden. De wereld te verbeteren.

Maar ik ben al perfect. Ik ben al verlicht. Ik begrijp alles al. Ik heb alle antwoorden al.
Ik ben mij er alleen niet bewust van !!

Wees bewust !

14:45

Alleen binnen het ego, het denken bestaat het concept tijd. Daarom is er een begin en eind. Daarom denk ik dat het ego moet sterven en zeggen ze dat het ego moet sterven. Maar in het geheel in de realiteit is er geen tijd, geen begin, geen eind en dus is ook de dood een illusie.
Het ego moet sterven zodat je herboren kan worden. Maar het ego is een illusie, tijd is een illusie en ook de dood (en het einde van de wereld) is een illusie 🙂

Er is dus niks om bang voor te zijn hahahaha

Er is geen begin, geen tijd, geen ego, dus ook niks dat eindigt 🙂

Streven naar perfectie; ego streeft naar verlichting

Voelt goed, geeft berusting als je beseft dat je al compleet bent, dat je niks nodig hebt. Heb gister met mijn loge een heerlijke strandwandeling gemaakt en even momenten gevoeld van de grootsheid, uitgestrektheid van mijn ware zelf, mijn bewustzijn, het geheel. Was mooi.

Ik heb dus geen behoefte meer aan liefde, geluk (in de vorm van geld, spullen, reizen etc) en nu dus kennis. Nu voel ik dat er nog een behoefte is. De behoefte naar perfectie. Vanmorgen werd ik mij opeens heel erg bewust van mijn behoefte of mijn ego’s behoefte om te oordelen. Alles als goed of fout te bestempelen. Dingen niet fout willen doen, streven naar perfectie.
Denk dat ik daarom ook een drang heb om lekker op vakantie te gaan, te wandelen in de natuur. Niet voor geluk, maar voor rust, zodat ik niet hoef te oordelen, niet mezelf hoef te verbeteren.

Wordt mij nu opeens bewust dat ik nog steeds de drang heb om de wereld te verbeteren. Dat is uiteraard weer een afspiegeling aan de behoefte om mezelf te verbeteren. Ik besef mij nu dat ik niks nodig heb, maar heb dus nog wel de behoefte om mezelf (vanuit mezelf) te verbeteren, efficiënter te maken.
Maar ja, wat is het nut van efficiëntie en perfectie als ik niks nodig heb ? Compleet ben ?

Het gaat denk ik niet om wat het wel is, maar om wat het niet is. Perfectie is nml geen fouten maken. Toen ik bij de psycholoog liep, nu alweer 3 jaar geleden, was dat al een belangrijk issue. Ik wilde dingen niet fout doen.
Apart eigenlijk, ik voel geen angst meer en ben dus niet bang om dingen fout te doen. Maar toch wil ik geen fouten maken. Het houd mij niet tegen om dingen niet te doen (uit angst om het fout te doen → dan liever niet proberen), maar toch wil ik nog steeds niet fout doen. Streef naar perfectie, of alles zo goed mogelijk, zo goed als binnen mijn kunnen ligt.

En dus moet ik constant dingen/acties/resultaten beoordelen als goed/slecht/kan beter. Want alleen dan kan ik “leren” om beter te worden. Dit totdat er geen slechte acties meer zijn van mij, alleen nog maar goede acties.

Maar dat is onmogelijk, heb ik ook al vele malen geschreven. Ik kan dingen alleen als goed bestempelen, als ik daarmee andere dingen als slechts bestempel. Het is nml relatief. Alles kan alleen goed worden als je stopt met oordelen.
Jezus zei het al: Gij zult niet oordelen !

Maar ik geloof dus nog steeds dat mijn denken mijn leven beter kan maken door te oordelen, ook al weet ik dat dat niet kan. Maar ik besef dat dus nog niet.

Stiekem denk ik dat het mijn oordeel over mijn emoties en behoeften ervoor hebben gezorgd dat ik ze heb ontmanteld en losgelaten. Denk ik dat ik ze heb losgelaten door ze te bestempelen als ongewenst. Dat ik de controle heb en mijzelf en de wereld kan verbeteren door alles te beoordelen, te verdelen in goed en slecht.
Dit is natuurlijk niet zo. Maar dat is wat mijn ego geloofd. Het ego dat zichzelf voor de gek houd (omdat het de waarheid niet aankan)

Ik besef me dus nog niet dat mijn streven naar perfectie juist verantwoordelijk is voor imperfectie. Want in mijn streven naar perfectie oordeel ik goed/slecht, mooi/lelijk en zorg ik voor dualiteit en dus imperfectie. Slecht en lelijk zullen altijd blijven bestaan zolang ik naar het goede blijf streven. Want om naar het goede te kunnen streven moet ik dingen als slecht en lelijk beoordelen.

14:00

Streven naar verlichting is als streven naar perfectie. Je streeft naar verlichting omdat je streeft naar perfectie.
Maar perfectie en ook verlichting zelf bestaan niet. Verlichting zelf is ook een concept van het denken, daarom is verlichting niet te begrijpen, het bestaat niet eens.
Verlichting is alleen maar “de afwezigheid van”:
de afwezigheid van het ego
de afwezigheid van desire/willen
de afwezigheid van oordeel
de afwezigheid van perfectie

Verlichting zelf is een behoefte, een concept gecreëerd door het denken, het ego om als doel te hebben. Iets wat buiten zichzelf te vinden zou zijn, net als liefde, geluk en kennis. Een doel van perfectie. Als ik verlicht ben, dan is alles perfect.

Dit kan dus niet, want verlichting is een illusie, het is de afwezigheid van perfectie. Verlichting betekent het accepteren van imperfectie, accepteren wat is.
Om verlicht te kunnen zijn moet je zelfs het concept van verlichting zelf los laten. (het concept van verlichting komt immers vanuit het ego, je kan de ene alleen loslaten met het andere tegelijk ! )
ego = verlichting
Het denken ziet ze weer als dualiteit, maar in realiteit zijn ze 1.
Het ego loslaten is verlichting loslaten !

15:15

Zo zat ik ook na te denken over het broeikaseffect. Als je je huiswerk doet weet je dat dat een bedreiging is voor de mensheid en dat we al hadden moeten veranderen in ons zelfdestructieve gedrag hierin. Maar toen kwam Katie weer om de hoek. Kan ik wel zeker weten dat nu handelen het beste is ?
Kijk bv naar oorlog. We hadden de 1e en 2e wereldoorlog nodig hier in Europa voordat we er genoeg van hadden. Op dit moment lijkt oorlog in Europa geen optie meer (→ vandaar het streven naar de EU) (al is streven naar een politieke unie juist weer fout) De VS had Vietnam nodig om wakker te worden.

Misschien moeten er eerst flinke schokken in het wereldklimaat komen met honderden miljoenen doden of zelfs meer dan een miljard doden tot gevolg hebbende voordat de mensheid zich hiervan bewust wordt. Bewust van het feit dat we 1 zijn met de natuur, onze omgeving en deze niet in dienst staat van ons.
Zo heeft de gedachte tot “untermenschen” geleid tot groot lijden, zo groot dat velen nu beseffen dat alle mensen gelijk zijn en hoe gevaarlijk het is om hier anders in te denken.
Zo denken we aan de natuur nog steeds als “untermenschen”. Het is slechts een productiemiddel in dienst van ons, ipv dat we het als ons gelijke zien.
En het is heel goed mogelijk dat er eerst net als bij de Joden, vernietiging op grote schaal moet gebeuren. Met zoveel menselijk leed, dat we ons eindelijk bewust worden van het feit dat wij en de natuur 1 zijn. Dat er geen verschil is tussen ons en de natuur. Niet alleen als mensheid zijn we 1, ook als onderdeel van de natuur zijn we 1 met de natuur.

Uiteraard is dit geen reden om niet mijn eigen verantwoordelijkheid hierin te nemen !

ego moet juiste keuze maken

Weer een bewogen nacht gehad, veel wakker geweest, veel gezweet en ‘s ochtends weer koud.

Merk dat ik nu nog steeds leef alsof er een zelf is, nog steeds vanuit mijn ego die ik alle beslissingen laat nemen. Het is raar, ik weet al heel lang dat er geen zelf is, dat het ego machteloos is en toch leef ik nog steeds alsof er een zelf is alsof ik “de macht” van het ego nodig heb voor een beter leven. Om mij voor te bereiden op de toekomst.
Dat het ego elke keer moet beslissen welke optie het beste is en dat het belangrijk is dat de juiste keuze wordt gemaakt.
(terwijl die niet bestaat natuurlijk)

alter-ego = ego en blijf dat een functie geven

Heb net het boek “Karen, de vrouw met 17 persoonlijkheden” van Richard Baer uit. Gaat om een vrouw die vanaf baby zijnde zwaar wordt mishandelt, misbruikt en gemarteld, verkracht wordt etc. Ze ontwikkelt 17 alter-ego’s om dit het hoofd te bieden en de realiteit aan te kunnen.
Het verhaal lijkt te zeggen dat ze van baby af aan geen liefde heeft gekend, maar het toch overleefd. Blijft de vraag of een baby dan wel echt liefde nodig heeft (wat nu algemeen wordt aangenomen, de basis zou zijn voor onze oude pijnen), misschien is aanraking gewoon voldoende ? Maar ja, gezond zal je er niet uitkomen natuurlijk.

Het aparte aan dit verhaal is, dat het hele verhaal van haar alter-ego’s direct te spiegelen is op ons ego. Het is een beschermingsmechanisme om ons te beschermen tegen de realiteit die we anders niet aankunnen (denken niet aan te kunnen) Alhoewel het ongelofelijk is hoe deze vrouw dit heeft overleefd, hebben haar overlevingsmechanismen er ook voor gezorgd dat het misbruik haar hele jeugd en later haar huwelijk juist in stand bleef. Dus hoewel het haar heeft helpen overleven, heeft het ook het lijden in stand gehouden, het heeft de daders beschermt die daardoor hun gang konden blijven gaan. Ook zij heeft alles zelf gedaan en zelf uitgevogeld hoe het mechanisme van haar alter-ego’s werkt. Elk alter ego heeft zijn eigen functie om haar tegen de pijn te beschermen.

Ook een belangrijke overeenkomst is het feit hoe zo’n alter-ego haar probeert te beschermen, maar er ook voor zorgt dat ze niet verder kan groeien. Dat werkt precies hetzelfde als bij ons ego. Geestelijk blijven we steken op een jaar of 12 en blijven ons hele leven kinderen op zoek naar liefde, erkenning, aandacht, speciaal zijn etc. Alleen ons lichaam wordt ouder.
Ik zie spirituele groei als het volwassen worden van ons denken. In feite zijn we natuurlijk al volwassen, maar durven we ons kind-zijn , onze identiteit niet los te laten. Grappig ook dat elke keer als ze een alter-ego integreert ze de wereld anders gaat zien, ook de gevoeligheid voor geluid en licht dat erbij hoort.

De angsten die de vrouw in het boek uit over het integreren van haar alter-ego’s zijn precies hetzelfde als waarom wij onze ego intact houden. Uit angst, bescherming, bang voor wat er gebeurd als we al die pijn of onbehagen maar gewoon toelaten, als we geen “hulp” meer krijgen.

Gister schreef ik in mijn telefoon hierover, vlak nadat ik het boek uit had:
– ik blijf mijn ego net als een alter-ego een functie geven, ik weet wel dat ik dat (ego) niet ben, maar koppel het aan mijn gedachten en zie het als mijn verbinding met het verleden en toekomst, dat ik nodig heb voor mijn functioneren. Vroeger had het een functie, je beschermen, maar dat is nu niet meer nodig, je bent immers geen baby meer. Ik denk dat ik het nog aan mijn gedachten koppel, maar gedachten zijn niet aan het ego gekoppeld. Ze komen zowel uit het geheel als het ego. Veruit de meeste uit het ego dat constant bang is voor het hiernu, de realiteit. Maar ze komen ook uit het geheel dat tot inzicht komt.
Ik moet dus echt gaan beseffen dat het ego zelf nutteloos is. Maar dat het niet hetzelfde is als mijn gedachten of de oorzaak ervan, al lijkt dat soms zo. Het is echt alleen opgeslagen energie gecreëerd door gedachten uit het verleden. Het zijn dus niet echt de herinneringen zelf die ik kwijt raak. (ook al lijkt dat wel eens zo in de leegte die ik soms kort voel)
Ik verlies dus niks (of alles haha) (geen functies ofzo)

Nog wat gedachten die ik afgelopen week in mijn telefoon heb gezet:

Moet niet eens meer proberen alleen te voelen, dat is doen via ego → controlere
Moet gedachten niet zien als een andere tijdsdimensie, is ook hiernu.
Ik probeer als ik vastgeplakt zit aan de wegstromende ego-energie en het allemaal begint samen te trekken, los te laten door iets anders te voelen, als het ware over te stappen om van iets anders bewust te zijn om dat los te kunnen laten. Maar dat kan natuurlijk niet, er is niks. Dus laat alles los en omarm de leegte.
Concentreren op niks of alles of ademhaling is doen. Wees bewust van niks of alles.
Volgens mij moet ik beseffen dat ik het ego niet nodig heb om met de externe wereld en in contact te staan. Ik zie mijzelf nog als een aparte entiteit tov de wereld/anderen.

Toch raar dat na alles wat ik weet, nadat ik een jaar geleden al opschreef dat het bestaan, het ego nutteloos is, dat ik er nog steeds functies aan toeschrijf. Dat ik nog steeds de nutteloosheid van zijn bestaan niet erken ! (net als de alter-ego’s die al lang geen functie meer hadden en toch haar bleven verwonden)

het probleem is dat ik nuttig wil zijn voor de mensheid

Dodenherdenking (1 dag voor bevrijdingsdag)
Verlichting is niks, geen gevoel, niet wachten tot negatieve energie (zoals met het pijnlichaam/ oude pijnen) is losgelaten, weggestroomd is, tot een energieblokkade is opgeheven, een begrip van iets. Het is alleen maar het loslaten van een idee.
Daarom kan je andere mensen niet helpen, je kan ze alleen maar ideeën geven. Ideeën die ze juist los moeten laten 🙂 Daarom is Katie zo sterk, ze leert je hoe je zelf kan leren je ideeën los te laten.

Heb nu een mooi verbeeld over hoe ik gedachten verwar met het denken en hoe ik het denken probeer te controleren via wat ik wil en daarmee mijn gedachten en daarmee wat ik voel.

Eerst creëer ik een probleem (het ego creëert een probleem) in dit geval: een idee, een illusie van het ego. (Het ego heeft zichzelf geschapen ? Weer vast in een paradox 🙂 Dit probleem zet aan tot denken, tot gedachten. Hier heb ik geen controle over, al denk ik zelf te bepalen wat ik denk, omdat ik zelf het probleem creëer. Maar mijn denken is niet mijn gedachten, dat waar ik bewust van ben. ‘S nachts als ik slaap gaat het denken gewoon door (of als ik met andere dingen bezig ben) onbewust buiten mijn controle, al heb ik zelf het zaadje gepland natuurlijk. Dan wordt ik ‘s ochtends wakker en via gedachten komt het antwoord tot mij, de oplossing die ik heb bedacht voor het probleem dat ik zelf verzonnen heb.
Geen gedachten hebben is dus niet hetzelfde als niet meer denken. Stel je zit in meditatie, dan doe je niks, maar kan het denken nog doorgaan, onbewust, daar heb je geen controle over.

Probleem: ik heb 1 idee, 1 overtuiging die mij weg houd van de realiteit, van verlichting.
Dit is de oplossing die de volgende ochtend in gedachten tot mij komt:

De kern van het probleem is dat ik nuttig wil zijn. Nuttig wil zijn voor de mensheid en daarmee dus een doel aan het (mijn) leven geven. Ik wil niet verlicht zijn voor innergeluk en liefde, maar om zelf het goede voorbeeld te geven aan anderen. Daarom wil ik constant begrijpen en probeer ik het mijzelf uit te leggen, zodat ik het aan anderen kan uitleggen en ze daarmee helpen uit hun lijden te verlossen. Helpen de ellende op deze wereld op te laten houden. Ik wil mijn zelf alleen maar opofferen om anderen en de wereld van nut te zijn. Maar zolang ik nuttig wil zijn heb ik een zelf, een zelf die de nutteloosheid van zijn bestaan niet kan accepteren.
Daarom schrijf ik alles op, bang om dat allemaal kwijt te zijn als ik mijn zelf loslaat, mijn illusie, mijn motivatie. Dat ik daarna niet meer van nut ben en mijn dagboek die rol kan overnemen. Als ik niet meer nuttig kan zijn, dan zal mijn dagboek dat voor mij zijn. Dan zal de kennis hierin mensen kunnen helpen als ik (mijn ego) dat niet meer kan, omdat IK er niet meer ben. (ik heb mijzelf ermee geholpen en zal daarom ook anderen ermee helpen is de gedachte)
Daarom wil ik nog steeds iemand zijn ipv mijzelf / het geheel te accepteren. Daarom wil ik dat andere mensen mij nog steeds accepteren (anders kan ik ze niet helpen) , bang om teveel van ze te vervreemden.
Daarom wil ik begrijpen.
Daarom heb ik constant gedachten.

Ik denk mijn nut te kunnen creëren door dingen te willen. Door dingen te willen, ga ik denken en krijg ik mijn gedachten en de antwoorden via mijn gedachten. Door dingen te willen, motiveer ik mijzelf om dingen te doen, tot actie over te gaan, mijn leven de richting op te sturen die ik wil.

Daar is het ooit mee begonnen, met die gedachte. Dat ik in mijn bestelbus zat de honden voor mijn uitlaatservice op te halen en dat ik er genoeg van had dat mijn leven niet de kant op ging die ik wilde. Elke keer als ik mijn leven een bepaalde kant op wilde sturen, gebeurde er iets (externs) waardoor ik dat niet kon doen. Niet kon doen wat ik wilde doen om gelukkig te worden. De laatste reden zijnde de psychose van mijn zusje, die ik dan moest helpen (ipv mijzelf te helpen).
Toen dacht ik dat dat niet langer toeval kon zijn. Toen besloot ik naar de psycholoog te gaan omdat ik doorhad dat ik zelf het probleem was, niet de (externe) wereld. Dat ik mijzelf saboteerde in mijn zoektocht naar een gelukkig leven. Dat ik moest leren begrijpen, moest weten wat ik fout deed, hoe ik mijzelf saboteerde in mijn streven naar een gelukkig leven. En natuurlijk het geheim van een gelukkig leven achterhalen.

Dat geheim heet verlichting en dat is wat ik nastreef. Maar mijn motivatie is van zelf gelukkig worden, naar anderen gelukkig maken. Al is dat natuurlijk hetzelfde. Het is de standaard valkuil; ik probeer anderen te geven wat ik zelf in het verleden nodig had. Weer mijn eigen behoefte spiegelen op die van anderen.

Probeer dus weer de wereld te redden door mijn oude ik te redden. (behoefte uit kindbewustzijn spiegelen in het hiernu) Mijn motivatie is om nuttig te zijn. Omdat ik bereid ben mijzelf op te offeren, heeft het ego maar bedacht dat ik anderen moet helpen uit angst zelf nutteloos te worden.
Ik durf mijzelf dus niet te helpen en de illusie te ontmaskeren en de nutteloosheid van het bestaan accepteren. Want dan heb ik niks meer te willen en kan ik mijn leven niet meer de kant opsturen die IK zou willen.
(De wereld redden → mijn oude ik redden → een doel in het leven hebben → zelf controle hebben over mijn bestemming → welke kant mijn leven opgaat)

Het is dus ooit begonnen met de illusie van controle, dat ik doorhad dat ik die controle niet had. Op zoek naar de waarheid van het eeuwige geluk en liefde omdat ik doorhad dat de externe wereld mij dat niet kon geven en het intern moest zoeken (geluk zit van binnen). Dat ik moest leren geven ipv te nemen.
Dus het ego heeft besloten dat het alleen maar van nut kan zijn door te geven, door kennis te geven en anderen te laten begrijpen hoe ze van hun lijden verlost kunnen worden. Jezus, ik wil dus echt een beetje voor Jezus gaan lopen spelen.
Het ego is hier erg overtuigend in, hoe kan ik zoiets nou loslaten ???
Hoe kan zo’n overtuiging nou “slecht” zijn ?
Hoe kan ik dat nou doen zonder het ego als slecht te beoordelen en verlichting als goed, dat is leven vanuit de dualiteit.

Maar zelf het goede voorbeeld geven is de enige mogelijkheid. Zelf verantwoording nemen over mijn eigen leven (en niet dat van anderen). Niet alleen moet ik mijzelf opofferen. Om het kwaad (en lijden) te bestrijden zal ik het goede moeten opofferen. De nutteloosheid van mijn bestaan accepteren.
Erkennen dat ik mijn eigen behoefte spiegel op anderen. De wereld probeer te redden omdat ik mijzelf probeer te redden. Mijn ego nut probeer te geven, een doel in het leven. Erkennen dat ik de controle wil over mijn leven en zelf wil bepalen welke kant het opgaat.
Dat mijn motivatie om Jezus/Boeddha te spelen een egoïstische motivatie is en zolang ik dat wil, dat probeer te zijn, mijzelf dat nut wil geven, het nooit zal kunnen.
Het hele idee is een illusie.

Ik ben bang voor de dood → Ik wil nuttig zijn → ik wil de controle over mijn leven → ik wil dingen → motivatie tot denken, tot oplossingen, tot actie → veroorzaakt gedachten → conflict met de realiteit en dus in mijzelf.

In mijn eigen leven vul ik dat dus in door verlichting na te streven, door Jezus te spelen. Door mijn egoïstische motivatie zal ik altijd hierdoor in conflict blijven en niemand kunnen helpen, wat sowieso niet kan. Het blijft de overtuiging van het ego dat het anderen kan helpen, omdat het mij als iemand anders ziet. Het geheel.
Dus of het mij of anderen helpt maakt geen verschil, we zijn allemaal onderdeel van het geheel (1).
Ik probeer het geheel te helpen, door te oordelen.
Omdat ik onderdeel ben van het geheel, is hoe ik anderen zie niks anders dan een bespiegeling hoe ik mijzelf zie. Ik oordeel over anderen zoals ik mijzelf (ver)oordeel. Ik help anderen zoals ik mijzelf wil helpen. Ik bepaal wat goed en slecht is voor mijzelf als voor anderen.

Ik blijf mijzelf maar herhalen !!
Op zoek naar inzicht om Jezus te worden, om van nut te zijn, om de wereld te helpen, mijn oude ik te helpen, om mijzelf bestaansrecht te geven, omdat ik bang ben voor de dood, de nutteloosheid van mijn bestaan niet kan accepteren.

Ik houd mijzelf voor de gek !

Dit dagboek is de grootste onzin die er is HAHAHA !

Ik kan hiermee anderen niet helpen, ik kan ze alleen maar ideeën geven. Ideeën die ze juist los moeten laten !

Alles wat ik zeg en heb gezegd, heb opgeschreven is allemaal onzin ! Het is allemaal onzin !

HAHAHAHA HAHAHAHA HAHAHAHA HAHAHAHA