Het denken

Gisteravond zo tegen 1:00 gaan slapen. Heb na mijn avondmeditatie nog wat Eckhart zitten lezen en kijken op zijn tv. Daarnaast heb ik mijn hemelparadox idee op iex geplaatst om te zien of er reacties op komen. De eerste vond het maar onzin 🙂 Een ander vond over dat soort dingen nadenken maar onproductief 🙂 Herkenbaar natuurlijk, alles wat we doen moet productief zijn, we denken daarmee onze overlevingskansen te vergroten, wat natuurlijk onzin is.
Heb op zich prima geslapen, geen rare energieën, maar was wel weer vroeg wakker. Ben deze keer maar gewoon om 7:30 opgestaan. De pilatus lijkt nu goed te gaan. Dus de helft van het aantal herhalingen en niet alle oefeningen. Voelt goed om dat zo ‘s ochtends te doen na de 15 m ochtendmeditatie. Pilatus zelf vereist goede concentratie en is daarmee ook gewoon een meditatie oefening.

Zat net een artikel op iex te lezen, wat weer bevestigde dat mijn pauze op de beurs een goed idee is.
Al volg ik de beurs nog wel elke dag, ik handel dus niet meer. Ik merk dat ik het leuk vind om te volgen en dat het waarschijnlijk met het verstrijken van de tijd steeds minder zal worden. Ik zit bv al niet meer op de forums, behalve in het ene filosofie-draadje wat ik zelf ben begonnen. Ik zie hier weer de beperking van onze vrije wil in. Gewoontepatronen doorbreek je niet zomaar. Kan je wel je wilskracht erin gooien, dan zou het me ook wel lukken, maar dan ga je tegen je gevoel in en doe je meer kwaad dan goed.
Doordat ik bewust heb besloten ergens anders meer waarde aan te hechten zal mijn gedrag hierin vanzelf geleidelijk veranderen. Het wordt immers nu beloond voor ander gedrag. Daarom moet het ook uit je gevoel komen, dan is de verandering in het gedrag nml echt. Wilskracht komt uit het ego en is een illusie , het conflicteert met het natuurlijke beloningssysteem van de hersenen en zal op lange termijn niet goed zijn. Waarom mensen vaak denken dat wilskracht iets goeds is, is omdat het normaal de ene illusie met de ander verdringt. Wilskracht kan je illusie van angst overwinnen, dat is soms handig. Maar onzinnig als je leeft vanuit je gevoel.

Dat artikel wat ik zat te lezen op ies ging over het feit dat politiek geen invloed heeft voor jou als belegger (of praktisch geen) Immers de invloed van de economie op de beurs is al niet zo groot en de invloed van politiek op de economie is al helemaal minimaal. Het feit dat ik zeg dat onze hulp aan Griekenland de boel juist erger zal maken, had ik nooit mijn handelen op de beurs moeten laten beïnvloeden. Alhoewel ik nog steeds geloof dat de echte crisis nog moet komen, kan ik niet weten wanneer dat is, misschien pas over zoveel jaar en wat dat voor invloed heeft het op de beurs ? Ik had het dus nooit mijn handelen moeten laten beïnvloeden. Maar ja, dat denken he, dat alles wil verklaren en overal verbanden wil zien zodat het denkt meer controle over het leven te hebben. Dat is met het verdwijnen van mijn oude pijnen natuurlijk alleen maar sterker geworden. De beurs loslaten is die illusie van controle loslaten.

Via de website van Eckhart, kwam ik op een Nederlandse website van een koppel dat training/meditatie gaf in Den Haag. In zijn verhaal vertelde hij dat zelfacceptatie voor hem de sleutel was. Dat op het moment dat hij zichzelf volledig accepteerde, dat hij ook geen behoefte meer had om het leven te proberen te controleren. Toen ik dat las vond ik die wel mooi, ik zag een herkenning in dit verband. Ik wil idd het leven nog controleren en werd me bewust dat ik mezelf nog steeds niet echt volledig accepteer. Nog steeds identificeer ik me met mijn denken die afvraagt of ik wel het juiste doe, of ik wel efficiënt ben, of ik wel wat of ga bijdragen aan de maatschappij.

Ik moet die onzin natuurlijk niet geloven, niet de rationele redenen en vragen die het denken bij mij handelen verzint. Ik handel, volg mijn gevoel, dat is het enige juiste. De rest zijn gedachten van een illusie.
Eckhart schreef op zijn website, of zegt in een interview dat hij wist dat hij, of voelde hij dat toen hij zijn boek “de stilte spreek” had geschreven. Voelde wat voor invloed het had op de wereld enzo voordat hij het geschreven had. Daarop ging hij dus het boek schrijven.
Kan je over gaan filosoferen wat er eerst was, maar je eigen toekomst voelen lijkt me wel mogelijk. Zeker met de regels van QM. Dat wil niet zeggen dat de toekomst vast staat, je zal ook vaak dingen voelen die niet uitkomen. Het zal alleen de meest waarschijnlijke uitkomst zijn denk ik.

Ikzelf heb dit op kleine schaal ook telkens. Vooral bij het vinden van antwoorden. Eerst verzin ik het antwoord op een belangrijke vraag en dan een week of maand of half jaar later krijg ik bevestiging van dit antwoord.
Zoals dat alles energie is, Jezus hetzelfde is als Boeddha etc
Of dat ik in de bibliotheek sta en elke keer weer dat boek mee naar huis neem, wat ik op dat moment nodig heb om weer een stapje verder te komen.

Daarnaast las ik iets op zijn website wat ik me nog niet realiseerde, waar ik me niet bewust van was. Dat is als je zijn teksten leest en snapt, je al een mate van bevrijding hebt bereikt, anders zou je het niet snappen, ongeacht je IQ. Dat is misschien wel een hele slimme. Dat ik dingen zie en snap is soms te verklaren met IQ, maar waarschijnlijk in de meeste gevallen in de mate van spiritueel ontwaakt zijn. Daarom snap ik nu nog meer van de film de Matrix dan toen ik hem de 2e keer zag en zag toen dingen die ik de eerste keer helemaal niet zag. Daarom begreep ik het einde van “De Donkere Toren” van Stephen King. Alhoewel ik dit nu schrijf, wat betreft de donkere toren en de matrix wist ik al dat het met kennis (of gebrek daaraan 😉 te maken had over hoe het leven in elkaar zit ipv IQ. Daarvan begrijp ik wel dat andere mensen dat niet zien, omdat ik dat soort dingen zelf ook nooit zag.
De herkenning of geruststelling zit hem dan vooral in het feit dat ik mijn eigen bevrijding teveel ontkende, dat omdat nmm het ego nog teveel macht heeft, mezelf er nog teveel mee identificeer. Maar het feit dat ik me daar bewust van ben is al een vorm van bewustzijn en dus een vorm van bevrijding.

Bevrijding is = Totale acceptatie van het leven = Totale acceptatie van jezelf ? = Totale acceptatie van de dood = Illusie van controle oplossen = Totaal bewustzijn = Totale aandacht in hier en nu = desidentificatie met je ego / oude pijnen.

Het Denken

Volgens mij ben ik weer een stapje verder met het probleem van het ego, van het denken. Je ego is een illusie van het denken, het is denken. Dus het ego=denken, maar denken is niet het ego, slechts een deel van het denken veroorzaakt het ego.
Het probleem waar ik mee dacht te zitten is sowieso met de visie dat je moet stoppen met denken en analyseren, maar dat is zwart/wit, 95% ofzo is gewoon onzin en daar moet je mee stoppen.
Dus ik dacht hoe weet ik nou met welk deel van het denken ik me niet meer mee moet identificeren?
Ik dacht dat als ik mij er niet meer mee zou identificeren dat het ego zou oplossen en daarmee het denken dat daar aan vast zit en dus “mijn denken”.

Het was mijn simpele denken in causaliteit, mijn simpele denken die verkeerde logica gebruikte. Normaal toch mijn sterke kant :-).
Omdat mijn oude pijnen zich oplosten en echt verdwenen waren toen ik mijn identificatie ermee opgaf, dacht ik dat mijn denken ook zou verdwijnen als ik mijn identificatie daar mee zou opgeven.
Maar het is geen entiteit in die zin, het beïnvloed het technische deel van je denken niet, de capaciteit niet. Het veranderd alleen de bron van je denken. Je wordt de bron van je denken ipv dat het ego de bron is van het denken.

Ik moet dus niet de identificatie met bepaalde gedachten loslaten , maar met alle gedachten ! Daarmee verdwijnen mijn gedachten niet. Maar zal betekenen dat ik mijn gedachten zal sturen ipv dat mijn denken/gedachten mij aansturen!
Dan is het een kwestie van je denken alleen gebruiken als je ze echt nodig hebt (en dat is erg weinig).
In de plaats van dat je je identiteit eruit haalt, gebruik je het dan als instrument die je tot je beschikking hebt, precies daar waar het voor bedoelt is.

Zo vertelde Eckhart in een filmpje een verhaal over dat antropologen denken dat onze voorouders erg verward waren toen de eerste het vermogen tot denken kregen. Dat ze misschien wel dachten dat het goden waren die tot ze spraken en ze deden wat die gedachten tegen ze zeiden.
Maar dat doen we eigenlijk nog steeds. Het denken stuurt ons ipv dat wij het denken sturen. Dat komt omdat we denken het denken te zijn = ego. Zo houden we de illusie in stand dat we in controle zijn.
(de illusie die dus gecreëerd is uit angst voor de dood)

Redden van de wereld

Gisteravond toch weer tv gekeken. Gedurende de dag zoveel geschreven en inzichten gekregen dat het ook wat overweldigt. Dan ontstaat toch de behoefte om daar op een makkelijke manier aan te ontsnappen, om weer ff zombie te zijn van het illusionaire leven. Deze keer alleen niet tot laat blijven kijken en lag om 23:00 in bed. Goed geslapen en stond 10:00 weer op.
Door alle inzichten en bijhorend overweldigend gevoel kom ik amper aan meditatie toe. Gistermiddag tijdens de meditatiewandeling stopte ik elke 10-15 min wel weer om gedachten op te schrijven die ik daarvoor bedacht had. Ook mijn meditatie vanochtend onderbroken omdat ik me opeens bedacht dat ondanks alle inzichten ik me nog zo sterk identificeer met mijn ego, mijn denken.

Zo bedacht ik me waarom concentratie op de ademhaling zo’n goede concentratie techniek is. Via je ademhaling adem je lucht in waaruit je omgeving bestaat, een bron van al het leven op aarde, de zuurstof die je uit die lucht haalt breng je naar elke cel in je lichaam. En zo staat elke cel van je lichaam via je longen en ademhaling in directe verbinding met zijn omgeving. Je hierop concentreren herinnert je eraan hoe je onderdeel bent van die omgeving, hoe je onderdeel bent van het veranderlijke bestaan van de natuur.

Ook bedacht ik me over de subjectiviteit van het bestaan. We geloven nu dat er geen waarheid is, dat alles subjectief is, iedereen heeft slechts een mening. Dit kom omdat we door beginnen te krijgen dat iedereen zijn eigen werkelijkheid creëert, zijn eigen illusie.
Op het moment dat je dat inziet en die illusie weet te doorbreken, zal je de waarheid gaan zien. Dan zal iedereen hetzelfde zien, de werkelijke aard van het bestaan, de werkelijke essentie van wie je bent. En omdat iedereen dezelfde waarheid ziet, zal dat automatisch vrede brengen, er is immers geen conflict meer.

Nu zitten wij (in het westen) vnml in ons hoofd, maar voelen doe je niet met je hoofd, maar met je hele lichaam. Al is zien , horen en ruiken natuurlijk wel op je hoofd gesitueerd. Maar dat zijn slechts doorgeef luiken van informatie van onze omgeving.
Onze hersenen interpreteren en verwerken alle informatie en stuurt daarmee ons lichaam aan. Dit is waarschijnlijk wat je moet voelen, dat is je werkelijke ik, je onbewuste bewust maken.

Het leven wordt door velen als een tijdloos stromende rivier gezien. Gewoon zijn is dus niet in die rivier staan, dat is nml vechten tegen de stroming. Het is meedobberen op de rivier van het leven.

Wat betreft de filmpjes over de bijna-dood ervaring had ik het volgende bedacht. Die mensen hebben de werkelijkheid van het bestaan gezien. Ze dachten dat ze dood waren en accepteerden dat, er was geen plaats meer voor het ego die bestaat bij de gratie van de angst voor de dood.
Wat zij zagen is ook hoe verlichten het leven omschrijven. Zij hebben dus een glimp van hun essentie opgevangen, ze vertelden hoe mooi dit was, hoe dat vol liefde was, hoe er geen goed en slecht meer was. Eentje omschreef zelfs dat hij richting het zwarte ging, wat hij dacht dat de “hel” was. Hij wilde daar niet heen, hij wilde een nieuwe kans op leven, zich niet realiserend dat ons huidige leven die hel is.
Ons gevoel afgescheiden te zijn van de rest, op zoek naar liefde omdat we denken niet compleet te zijn.
Al die mensen vertelden dat ze zo graag terug wilden naar die dimensie, ze wilden niet terug naar het leven. Jammer genoeg realiseerden ze zich niet dat ze nooit weg zijn geweest.
(het enige dat gestorven was, was hun ego, hun angst voor de dood)

Dan heb je nog de groep mensen die full-time bezig zijn met het redden van de wereld. Die houden zichzelf ook voor de gek. Als zij daarmee stoppen zal dat 0,0 invloed hebben op de kwaliteit van het leven op aarde. Het is ook reëel om aan te nemen dat iemand haar plek zal vullen, het veranderd niks. Alleen als ze zichzelf redden zullen ze de wereld redden.

Tijdens het begin van mijn meditatie vanmorgen (die ik daarop afbrak) realiseerde ik me weer hoe sterk ik mij nog identificeer met mijn denken , met mijn ego. Ik merk nog heel sterk dat bij de handelingen die ik doe, erbij ga denken om die handelingen bestaan te geven vanuit mijzelf, vanuit mijn denken.
Ik loop ook tegen het probleem aan dat alleen voelen in mijn lichaam niet de vrede en liefde laat voelen, maar lichte hartkloppingen en angst om die illusie van controle over het leven op te geven. Dat voelt niet als “angst” in de normale zin, die voel ik niet meer sinds ik mijn oude pijnen heb opgelost, het voelt meer als een licht onbehaaglijk gevoel.
Maar dingen oplossen, begrijpen vanuit het denken geeft een goed gevoel. Hierdoor lijk ik meer baat te hebben bij identificatie in mijn denken, dan identificatie met mijn voelen.
Eckhart bv lag in angst en onbehagen toen hij zich de-identificeerde met zijn ego. Katie lag op de grond te slapen omdat ze het niet waard was om in een bed te slapen toen ze zich realiseerde dat haar denken een illusie is en ze haar identiteit daar niet uit moest halen.

Voordat ik mijn oude pijnen oploste, voelde ik een maand lang angst en moest ik mezelf ervan overtuigen dat dat een illusie was. Dat deed ik met mijn denken “ik ben veilig”, “de angsten zijn niet echt”. Maar ik kan niet denken dat mijn identificatie met mijn denken een illusie is. Ik moet gewoon voelen en het lichte onbehagen wat ik voel voor lief nemen, accepteren als onderdeel van het proces. (wat nog mijn vluchten af en toe stimuleert, vluchten in tv kijken en in mijn denken , waar ik fijn problemen kan oplossen en analyseren)

Het voelde alsof ik nu wel aan het eind van mijn denken en ontcijferen ben aangekomen en dat het nu tijd wordt om echt proberen te zijn en het denken geen bestaansrecht vanuit mijn zijn meer te geven, maar alleen sporadisch te gebruiken als instrument dat tot mijn beschikking staat.
Daar waar het voor bedoeld is.
Om de confrontatie met de angst voor de dood aan te gaan en om te gaan voelen hoe het lijkt alsof ik doodga waardoor ik eindelijk kan gaan leven. Herboren worden.

Waar blijf ik dan ?

Had gister opeens het idee om later een boek te schrijven met dit dagboek, Dat zou nml 2 vliegen in 1 klap slaan. En de boodschap/kennis verspreiden en heb iets om van te leven.
Kan ik daarna altijd nog mijn website maken.
Toen ging ik lezen wat ik al had uitgetikt voor Ingeborg, om haar te vertellen hoe ze die laatste essentiële stap verkeerd doet. Toen ik het de eerste keer terug las was het redelijk onsamenhangend, dus leek het me geen goed idee meer om dat als basis om te gebruiken om te vragen of dat een goed idee zou zijn voor een boek. Dat betekent dat ik het helemaal zou moeten uitwerken en dan hopen dat er interesse is. Het zou dan alleen gaan over hoe je van je oude pijnen af kan komen. Maar daar heb ik helemaal geen tijd voor, heb amper een vast inkomen en desidentificatie met het ego is gewoon belangrijker. Nu zo’n boek schrijven zou niks anders zijn dan het voeden van het ego wat zich bedreigt voelt.

Ik heb wel de laatste 2 dagen verder uitgetikt om dat verhaal naar Ingeborg te sturen. Daarna ging ik weer wandelen in het park. Heel meditatief was het niet, omdat ik vooral nadacht of het wel verstandig zou zijn om dat op te sturen. Ik ging allemaal scenario’s bedenken die konden ontstaan.
Zou het conflicteren met het idee voor een eigen boek ?
Zou ik niet gewoon beter zelf een boek erover kunnen schrijven ?
Zou ze het uberhaupt wel lezen ?
Zou ze er dan wat mee doen ? Of op reageren ?
ALS ze het leest en ALS ze het begrijpt en dan ALS ze reageert zou dit dan positief of negatief zijn ? Zou dit dan invloed hebben op mijn eigen ideeën ?

Na een tijdje besefte ik dat al dat denken nergens op sloeg. Het is onmogelijk om maar enigszins in te schatten wat het voor invloed zal hebben en dan nog. Ik moest ook weer aan die film “Mr Nobody” denken. Dat zelfs als we de consequenties van onze keuzes van te voren wisten, dat we dan nog steeds niet zouden kunnen kiezen.

De hele reden dat ik het op wilde sturen is om Ingeborg te helpen van haar oude pijnen af te komen. Die dan haar therapeuten/collega’s weer kan helpen en die weer alle patienten die ze hebben. Dat zou toch een geweldig iets zijn ?
Dus daarom ga ik het sturen, al het andere wat mijn denken erbij haalt is weer niks anders dan het proberen te controleren van mijn leven, die illusie in stand te houden. Ik moet gewoon mijn gevoel volgen en doen wat juist is en dat is Ingeborg hartelijk bedanken voor wat ze betekent heeft met haar boek, hoe me dat geholpen heeft en probeer hetzelfde voor haar te doen. Gezien ik nu geen boek ga schrijven of in de toekomst kan zien of dat gaat gebeuren is het beste om mijn ervaringen gewoon op te sturen.
Of ze het leest en of ze er wat mee doet ? Geen idee en het maakt ook niet uit, wat gebeurd dat gebeurd. Ik heb iig het juiste gedaan en dat is het enige wat belangrijk is. De rest heb ik geen controle over.

Wat ik me wel realiseerde is dat dit hele proces wel bewust afspeelde. Zonder emoties. Er zaten geen emoties in het proces, geen angst, niet percee iets willen. Puur afwegen wat de mogelijkheden waren en proberen in te schatten wat de beste beslissing zou zijn, zonder daarbij van te voren iets perse te willen.
Dat is op zich wel weer positief.

Merk nml wel dat ik daar op andere gebieden meer moeite mee heb. Nu ik besloten heb me meer te richten op de dag meditatief door te brengen, ga ik opeens doelen daarin stellen, in mijn meditatie-zitten. Over de juiste houding zo goed mogelijk vasthouden, wat ik wil bereiken met pilatus etc etc.
Dus nu verschuift het “willen” van mijn ego alleen maar van eerst de doelen op de beurs/websites etc, naar meditatie/pilatus.

Ook merk ik dat ik dit dagboek en de website die ik in de toekomst wil maken als excuus gebruik om mijn denken te gebruiken. Ik moet alles begrijpen en inzien, niet eens alleen voor mezelf, maar ook voor de toekomstige website die ik wil maken. Maar het is alleen maar weer een excuus voor het ego om zich bestaansrecht te geven. Het is sowieso niet nodig, alle informatie is al beschikbaar in vele boeken en op vele websites, dit is al lang bekend bij mensen die er naar zoeken. Ik moet accepteren dat je andere mensen niet kan uitleggen, ze moeten er zelf achter komen. Ik kan het mezelf niet eens uitleggen, want er valt niks uit te leggen. Je moet juist niks doen, gewoon niks. Dan ben je je essentie. Zo gauw je jezelf probeert te doorgronden zit je nog in je illusie. Je moet dus doorgronden dat er niks te doorgronden valt. Bedenken dat het denken een illusie is.

Toen ik mijn dagboek stukken herlas die ik voor Ingeborg had uitgetikt. Daarin schreef ik al dat je voor het opheffen van je “angst-illusie” niks hoefde te doen, gewoon omarmen en erkennen als illusie, maar dat ik voor de “controle-illusie” bewust moet zijn in het “hier en nu” om die op te heffen.
Dus 4 maanden geleden wist ik dat al en nu ben ik nog steeds bezig om daar achter te komen. Ook omdat mijn ego natuurlijk zo sterk is geworden na het verdwijnen van de “angst-illusie”.

Zoals ik al omschreef een paar dagen geleden is alles analyseren en uitleggen aan jezelf nutteloos. “Zen-meesters” hebben wat dat betreft gewoon gelijk, het enige wat je hoeft te doen of wat er is, is in het “hier en nu” aanwezig zijn, al het andere is een illusie, nutteloos.

Ik merk dat ik vaak de neiging heb om bij het denken het onderwerp van mijn denken de schuld te geven. Maar dat onderwerp is natuurlijk alleen maar een excuus voor het denken, het ego om zichzelf te voeden. Het ego is het probleem, niet het onderwerp.
Jezelf in een hutje terugtrekken om alle onderwerpen te laten verdwijnen zal niet je ego laten verdwijnen. Ze zijn slechts een excuus.

Het probleem blijft, zoals ik al eerdere keren geschreven heb, dat de illusie nu leuk is. Het veroorzaakt geen lijden. Tenminste dit deel van de illusie. De rest wel natuurlijk.
Zo zat ik nu weer te denken over hoe leuk het zou zijn om een boek te schrijven over hoe Jezus en veel bijbel verhalen eigenlijk dezelfde boodschap hebben als Boeddha. Zo betekent het weder opstaan verhaal van Jezus en het naar de hemel gaan, niks anders dan het sterven van het ego waarna je wedergeboren wordt in de waarheid, de hemel, de verlichting. Het is dus een symbolisch verhaal, net als reïncarnatie.
Het punt is dat ik niet moet blijven denken om losse ideeën op te schrijven waarvan ik nu nooit zal weten of ik er echt wat mee ga doen.

Het ego creëert zo weer een niet bestaande toekomst in het nu en probeert zo weer te vluchten uit het echte leven naar een fictieve toekomst. Die lijkt leuk , maar dit mechanisme veroorzaakt dus ook al het lijden en wijst het echte leven af uit angst voor de dood.
Ik zal het echte leven moeten accepteren om de angst voor de dood te kunnen overwinnen.

Als ik echt zou willen, dan moet ik gewoon gaan beginnen met het maken van die website, want dan is het geen illusie meer, maar werkelijkheid in het “hier en nu”.
Punt is alleen dat ik eerst een inkomen moet verdienen, dat is nou eenmaal gegeven.
Ik weet al als ik de tijd achter de computer heb besteed aan mijn geld-verdien websites, dat ik dan geen zin meer heb om achter de computer te blijven werken voor de spirituele website. Ik moet dus kiezen. Gezien dat ik het inkomen niet kan missen (ik leef al onder bijstand niveau) zal ik dat idee dus moeten uitstellen en moeten loslaten.
Net als op de beurs, die ideeën/kansen zullen altijd blijven komen, nu, maar ook in de toekomst.
Die ideeën kan je niet alleen krijgen door mezelf te observeren, maar misschien juist wel beter door anderen te observeren.

15:00

Realiseer me nog iets. Juist omdat een deel van de illusie een goed gevoel geeft, verwacht ik dat me bewustzijn in het hier en nu mij dit gevoel ook gelijk moet geven. Immers het pad er naar toe is het doel en niet het doel zelf.
Daarnaast is wilskracht alleen maar een product van het ego en die heb je nodig of gebruik je om dingen vast te houden die je niet leuk vind dacht ik. Maar het gaat niet om dingen die je niet leuk vind, maar om dingen die je eigenlijk niet wil doen. Het gaat om de motivatie weer.

Meditatief zijn moet niet leuk zijn om het vol te houden. “moet leuk zijn” is weer een illusie van de geest, daar zit een emotie aan vast die op zichzelf goed lijkt te voelen , maar ook voortkomt uit het lijden en dit in stand houd.
Het is dus niet wilskracht, maar discipline wat nodig is. Discipline betekent gewoon elke keer weer doen. De motivatie komt uit het gevoel, maar omdat het ego zich zal verzetten kan het onmogelijk de hele tijd vreugde brengen, want het ego zal proberen zichzelf te redden. Er tegen vechten is een truc van het ego , omdat ertegen vechten vanuit het ego komt en zo geeft het zichzelf weer bestaansrecht.
Elke keer weer terugkeren naar het hier en nu en bewust zijn van wat is, dat is alles, het enige.
Ik moet niet in de valkuil vallen dat het wat moet opleveren !!

18:30

Ik weet dus al dat ik probeerde de identificatie met het denken van mijn ego te vervangen door het gevoel van mijn ego, het gevoel dat het veroorzaakt.
Als de illusie prettig is, is ook het gevoel prettig.

Ik heb sinds ik aan mezelf begon te werken, geprobeerd meer te voelen.
Nu ben ik echter op het punt dat ik weet dat ik niet mijn denken ben, maar dus ook niet mijn gevoel ben.
Nu het ego begint door te krijgen dat het totaal nutteloos is, geeft dit een onbestendig gevoel. Dit heb ik kennelijk proberen te vermijden met positieve illusies, inzichten, analyses, ideeën voor dit dagboek en toekomstige website, alles beter begrijpen. Nu geloof ik wel dat we in het westen dit nodig hebben, het zit in onze aard. We moeten het snappen anders beginnen we er niet aan.

Maar nu ben ik mijn denken niet en kan ik ook niet bij mij gevoel blijven. Ik moet van mijn denken alleen bewust worden en dan weer terug gaan naar het “hier en nu”. Het voelen kan ik dus niks mee, behalve kennelijk observeren.
Dus nu ik mijn onbestendig gevoel, omdat ik mijn ego minder toelaat zich te voeden, nu ik steeds beter begin te beseffen hoe nutteloos dit allemaal is, moet ik dat onbestendige gevoel dus ook gewoon accepteren. Ik kan het niet vervangen met een ander gevoel, want dat kan alleen via het denken, het ego.
Ik moet het steeds meer beseffen dat alles alleen maar onzin is en het onbestendige gevoel dat daar bij hoort dus gewoon accepteren en observeren.
Wetende dat het goed is, slechts een product van de illusie.

Blijft heel vaag en weet niet helemaal wat ik ermee aan moet. Waar blijf ik dan ?

Bijna-dood-ervaring

Ben om 00:30 gaan slapen na de hele avond over BDE gelezen te hebben. Heel boeiend.
Was om 7:30 wakker, maar heb elke ochtend moeite met opstaan. Ik verklaar het voor mezelf dat ik geen zin heb om de kou van mijn huis in te gaan (15-16C) , maar dat is natuurlijk slechts een excuus. Als ik eenmaal ben opgestaan gaat alles automatisch en vind ik dit pad bewandelen heel boeiend. Maar zit nog steeds in die 2 strijd met aan de ene kant in het “hier en nu” leven , de waarheid zien en aan de andere kant het denken, dat ik in mijn geval nu opvul met leren. Leren is zo leuk en boeiend, het is makkelijk om dat als excuus te gebruiken om te blijven denken de hele dag. Het is echter nog steeds mijn ego die in opstand komt. Het een sluit het ander natuurlijk niet uit. De hele dag in het hier en nu leven, betekent niet dat je niet meer kan leren. Sterker nog je leest juist beter omdat je denken niet in de weg zit met allemaal valse verklaringen.

Wat dat betreft is het boek over BDE wel goed om te lezen nu. Het geeft nml antwoord op de vraag wat wij nu eigenlijk zijn, wat ons bewustzijn nou eigenlijk is. Het antwoord is, dat wij er nooit een antwoord op zullen vinden via het denken, dat is me nu wel duidelijk. Ik wist het al, ik had me al gerealiseerd dat al dit nutteloos is, maar die realisatie was weer weggezakt en na het lezen van de cover van “eindeloos bewustzijn” had ik weer hoop. Hoop op een antwoord wat we zijn, wat ik ben. Ik ben niet mijn denken. Ik ben niet mijn hersens, niet mijn lichaam, wat ben ik dan wel ? Ik ben bewustzijn ? Maar wat houd dat in ? Wat is bewustzijn ?

Hier is door de wetenschap onmogelijk een antwoord op te geven. Dit is alleen zelf te ervaren, dat is me nu wel duidelijk. Het bevestigd de nutteloosheid van het bestaan slechts.

Al die BDE verhalen zijn heel boeiend, maar je kan er echter niks mee. Zo zijn er mensen die hun eigen toekomst gezien hebben en dat klopt ook met hun leven. (vrouw die ziek wordt en wit iets aanheeft wat ze van een vriendin kreeg) Maar op dit moment ben ik er heilig van overtuigd dat de toekomst niet vast staat. Dat is gewoon onmogelijk. Er zijn oneindig veel reacties en interacties op aarde en dat kan niet de toekomst bepalen. Het weer, de economie, etc onmogelijk dat. Maar dat iemand ziek wordt en sterft is natuurlijk wel onvermijdelijk. Ongeacht de keuzes die je maakt, de interacties die je hebt, ziek worden en sterven zal gebeuren.

Misschien staat de toekomst voor sommige dingen wel redelijk vast ? Als in dat is de meest waarschijnlijke uitkomst ? Zo van het is 80% zeker dat dat gaat gebeuren.
Dat is iets waar gewoonweg niet achter te komen is. Het lijkt aannemelijk dat bepaalde persoonlijke gebeurtenissen een grote kans hebben om uit te komen. We kunnen nooit onderzoeken of het altijd uitkomt, door bv bewust zo te kiezen dat het niet uit kan komen. Er is via het denken iig niet uit te komen. Zwart/wit denken is altijd fout bedenk ik me. Dus dat niks vast staat is dat dan ook. Het is best redelijk dat bepaalde gebeurtenissen een grote waarschijnlijkheid hebben om uit te komen. De periodes van vooruitzien zijn vaak ook kort.

Maar ook verhalen van mensen die andere dode mensen zien, waarvan ze bv niet kunnen weten dat ze dood zijn. Zoals een kind met een zusje die voor haar geboorte gestorven was dat ze niet kon weten.
Dat zijn bizarre dingen. Het zet mij toch aan het twijfelen over leven na de dood. Maar het valt niet te beredeneren.
In hoeverre is het bv een reflectie van de mensen om hun heen waarmee ze in contact staan ? Die naast hun bed zitten ? Ik zal er nooit een antwoord op krijgen in mijn denken.
Ik heb ook opgezocht voor zelfmoord. Staat maar heel kort wat over in. Er staat dat BDE bij iemand die zelfmoord wilde plegen, dat hij/zij dan besefte dat het geen oplossing was en zijn problemen mee zou nemen en zonder lichaam moeilijker op te lossen zouden zijn.

Maar dat is in tegenspraak met andere belevenissen die totale acceptatie en wijsheid ontvingen. Wat voor problemen kunnen er dan nog zijn ?
Of anderen die zeggen dat er idd geen goed en fout is, alleen lessen om te leren (zolang je nu in je ego zit) , maar iemand anders had het over levensgebeurtenissen die als goed of minder goed werden beoordeeld. Hij zei dat ze daar heel anders over dingen oordeelden. Wat vreemd is bij totale acceptatie.
Ook is geen een BDE hetzelfde natuurlijk, elke zal een bepaalde mate van bewustzijn/ ontkoppeling meemaken. Hierdoor blijft het onverklaarbaar.
Mijn inziens kunnen we er dus niks mee, gewoon afwachten.

Waar ik ook over zat te denken is die verbondenheid die we zouden moeten gaan voelen als je verder komt in je meditatie. Ik dacht eerst dat ik daar nog helemaal niks van gemerkt had, op zich niet gek gezien de identificatie met mijn ego. Maar mijn hooggevoeligheid is hier natuurlijk al een uiting van. Ik kan al voelen wat mijn ex voelde, wat mijn andere ex voelde, wat mijn nichtje tijdens onze rondreis voelde. Of soms ook andere mensen, vaak had ik het niet door, later wel. Alleen nooit heel duidelijk. Of dat ik heel erg opkeek tegen een afspraak of die zonder reden wilde afzeggen, dat bleek het gevoel van de andere kant te zijn. Dat is natuurlijk ook al voelen dat we allemaal met elkaar verbonden zijn.

Ik mediteer nu ‘s ochtends en ‘s avonds 20 min, maar ben overgestapt op de birmese houding. Kreeg teveel last van mijn benen in de halve-lotus houding. Ook nu moet ik wel even de benen goed strekken na die 20 min, dus opbouwen naar langere zit-meditatie zal ook gepaard moeten gaan met lichamelijke opbouw, gewenning.

Had vanochtend ook weer een vreemde ervaring terwijl ik lag te slapen. Ik lag nog te dromen en voelde onbewust mijn ochtenderectie. In mijn droom wilde ik me gaan aftrekken, ik wist dat ik droomde van, ik had een hele grote lul die ik met 2 handen moest vastpakken om er stevig aan te rukken. Op het moment dat ik daar in mijn droom aan wil beginnen, lijkt het alsof er een soort gedempt kanonschot afgaat met een felle lichtexplosie, daarna voelde ik weer energie door heel mijn lichaam en tintelde heel mijn lichaam. Gelijk ging mijn denken aan, “wat is dit ?” wat gebeurd er ? Ik probeerde nog alleen te voelen, maar het ebte ook gelijk weer weg daarna, net als de ochtenderectie haha. Was geen orgasme ofzo. Niet eens in de buurt, maar heb weer geen idee wat het wel was. Iig weer een bijzondere ervaring al is het maar de vraag of ik die ooit met iemand kan delen 🙂

verleiden met inzichten

Las gister in het boek van van Lommel over de drugs DMT en hoe deze ervaring overeen kwam met een BDE. Toen was ik ook gelijk heel geïnteresseerd. Lijkt me nml heel cool om dat te ervaren en dacht dat het wel eens eens voor extra motivatie zou kunnen zorgen ? Dus gelijk achter mijn computer gedoken en er over proberen te lezen. Het is echter niet makkelijk om aan te komen en zomaar te gebruiken een keer. Hoe meer ik erover ging lezen hoe meer ik me realiseerde dat het gewoon drugs bleven en dat het daarom niks blijvend kan toevoegen. Het zou heel goed kunnen dat je anders tegen het leven gaat aankijken na zo’n ervaring. Maar zoals met alles heb je positieve en negatieve kanten. Het blijft voor mij toch vals spelen en daarmee houd je alleen jezelf voor de gek. Ik weet al hoe het zit en heb wat dat betreft geen ervaring nodig, ik moet het gewoon doen !

Ik merk trouwens dat ik nu wel 2* per dag 20 min zitmeditatie doe en smiddags de wandelmeditatie. Maar dat door alle gebeurtenissen van afgelopen tijd , de kwaliteit heel erg achteruit is gegaan. Omdat ik zo bezig was met alle inzichten die ik kreeg, heeft mijn denken zich weer sterker in mijn bewustzijn weten te worstelen. Ik moet dat dus loslaten en me weer focussen op de kwaliteit van de meditatie, de rest is toch nutteloos. Was nog aan het twijfelen om de tijd van de meditatie terug te brengen, maar heb dat niet gedaan. Het is immers gewoon training om het bewustzijn elke keer naar het hier en nu terug te laten keren en het denken los te laten. Dat elke keer weer. Dus ben gewoon 20 min weer gaan zitten en door deze focus was de kwaliteit idd een stuk beter. Stiekem wil het denken me weer verleiden met ideeën en inzichten, maar ik deed er niet meer aan mee nu, het is toch een illusie, nutteloos. Het antwoord is onmogelijk te vinden via het denken, onmogelijk !

verkouden

Gister goed dagje gehad kwa meditatief zijn gezien. Leek het goed vol te houden de hele dag. ‘s Avonds voelde ik weer een verandering bij de meditatie, het was alsof ik bij het concentreren op de ademhaling en houding ik weer bezit moest nemen van mijn eigen lichaam. Alsof mijn bewustzijn nu niet in goed contact daar mee staat en er maar een beetje omheen bungelt ipv op zijn plek in mijn lichaam te zijn. Apart.
Ik merk ook tijdens het wandelen dat ik soms moeite heb met het door mijn ogen kijken, met de informatie die daar door heen komt. Niet als in letterlijk anders zien, dat is gewoon hetzelfde, maar meer alsof het niet geïntegreerd is met wie ik ben, met mijn bewustzijn, alsof ik de informatie via een omweg krijg. Weet verder niet wat ik van die dingen moet maken.

Toch nog nog wel echt verkouden geworden. Werd vanochtend met een dichte neus wakker om 7:00 en heb daarna niet echt meer geslapen. Maar omdat ik nog een tijd in bed heb gelegen met die dichte neus, ben ik me wel ziek gaan voelen. Ik merk dat ik er weer tegen ga vechten. Dat ik baal dat ik voor de zoveelste keer verkouden ben, baal dat ik niet gewoon gezond blijf, baal dat ik niet voorzichtiger ben als ik in openbare plaatsen ben met handen wassen en aan mijn gezicht en neus zitten.
Bij elke overgang is het weer raak.
De hele dag meditatief zijn voelt alsof je de hele dag aan het inspannen bent. Nu ik dus verkouden ben zegt mijn denken dat ik de hele dag rustig moet zijn, hier ontstaat dus een conflict.
Ik merk dat zich dat gelijk laat gelden op andere gebieden. Als ik de beurskoersen kijk en het nieuws lees dan ga ik veel meer oordelen en analyseren. Balen dat ik D.E. niet heb gekocht bij opening toen er al geruchten waren voor een overname. Dat ik geen KPN-opties heb geschreven toen die koers nog op 3 euro stond , dat ik toen weer naar mijn verstand heb geluisterd door het niet doen. Beginnen gelijk weer die angsten te spelen omdat de koers weer hard aan het dalen is. Ben ik weer bang om die controle te verliezen. Dan wil ik zo handelen dat ik dat gevoel van controle weer terug kan krijgen. Vaker naar de koersen kijken, analyseren, toekomstscenario’s bedenken etc, alles om weer dat gevoel van controle terug te hopen krijgen, met alle frustrerende gevoelens die daar bij horen.
Maar het is allemaal zinloos, heeft allemaal geen zin, het zal die illusie van controle niet tot rust brengen en het leven niet veranderen.
Het heeft allemaal geen zin om er tegen te vechten. Mijn overleving staat niet op het spel, al denkt mijn ego van wel, ik kan dat nu voelen. Mijn ego denkt dat mijn overleving in gevaar is en wil weer controle over de situatie hebben. Het wil weer niet-verkouden zijn en betere beurskoersen hebben, het maakt allemaal angstige toekomstscenario’s die niet bestaan. Maar juist omdat de toekomst niet bestaan en zo onzeker is geloof ik heftig dat het mogelijk is en dat het heel erg is voor mijn toekomst. Maar dat is het niet. Het maakt niet uit, het zal fundamenteel niks veranderen, het is totaal zinloos om me druk erover te maken.
Daardoor ga ik weer constant alles beoordelen. Terwijl ik nou net gisteravond in Osho’s boek “ Niets” heb gelezen dat je juist niet moet oordelen, niet goed, niet slecht, alles is gewoon zoals het is.

Al die herrie op het dak, het geeft soms onrust, voelt bedreigend soms, schrik soms van de herrie als ze wat laten vallen. Maar het is juist het tegenovergestelde, het is eigenlijk herrie dat mij steunt. Ze leggen een nieuw dak aan waardoor ik weer veiliger in mijn huis ben tegen de element van de natuur , de regen. Het is herrie van mensen die mij steunen en dat snapt mijn ego niet.

22:00

Was dus door vanochtend wat van slag af en wilde ‘s middags bijna naar de bibliotheek om weer een dvd te huren. Maar had er toch geen zin in. Ben gaan wandelen en dat ging best goed meditatief. Na het eten weer Feist zitten lezen op de bank (deel 3 van de scheuroorlog), ik voelde weer sterke onbehaaglijke gevoelens, zelfs weer een soort van angst, ik ging duidelijk in dat gevoel zitten en liet me er door meeslepen. Gedachten als “ het is het niet waard” , “ hier wordt ik ongelukkig van” , “ deze negatieve gevoelens zullen nooit weg gaan” etc etc.
Totdat ik me weer opnieuw realiseerde dat dit gevoel gewoon emoties waren, weer een illusie. Ik was er toch weer even ingetrapt. Ik wilde te graag van alles.
Toen ik me de illusie realiseerde liet ik het gevoel/ de emoties gewoon toe. Ik kan niet denken dat het veilig was, want dan zou ik de ene illusie met de ander omarmen. Dus liet ik de emoties gewoon toe en ze losten vanzelf op. Ik merk dat ze af en toe terug komen , zonder dat ik bewust denk. Maar ik merk de laatste tijd steeds meer hoe het denken van het ego steeds meedraait op de achtergrond zonder dat ik het bewust door heb. Ik merk het alleen aan de emoties die ik voel en heb constant opkomen van gedachten uit het niets als ik me daar bewust van wordt.
Het is voor het eerst dat ik weer een soort angst voelde. Of dit hetzelfde is als de oude angst illusie kan ik niet meer zeggen. Het iig vreemd dat ik me hier bijna weer of iig toch even weer door liet meeslepen.
Die angst om controle los te laten , of niet meer bewust “ te willen” gedurende de dag.
Om mijn denken niet meer constant te koppelen aan mijn acties, de illusie creerend dat ik alles stuur met mijn denken, terwijl ik steeds meer merk dat mijn denken er gewoon achteraan hobbelt ipv sturend is.

Energiestromen

Ondanks late opstaan lag ik gewoon om 23:00 in bed, gewoon moe. Merk wel dat ik tijdens het lezen ‘s avonds teveel in mijn gevoel ben gaan zitten, daar moet ik mee oppassen. Echter heb ik tot 1:00 in Osho’s boek “ Niks” zitten lezen, ook veel herkenbaar. Dat gaf weer energie waardoor ik wakkerder werd. Heb mijn vriendin nog 1 blz gesmst (foto) waarin stond hoe mensen dezelfde relaties blijven aantrekken en dan na de 10e keer denken dat het misschien geen toeval is. Daar heb ik het juist precies met haar over gehad. Hoe haar relaties niet het probleem zijn, maar dat ze een symptoon zijn van haar eigen problemen, haar eigen denken, haar onzekerheid.
Toen ik om 1:00 het licht uitdeed heb ik nog lang wakker gelegen voor mijn gevoel. Kreeg weer een paar energiestromen door mijn lichaam, werd daar letterlijk helemaal warm van.
Als ik dat probeerde te voelen dan voelde het of de begrenzingen van mijn lichaam weg vallen, alsof ik dan in contact sta met de energie waar de wereld uit bestaat.
Ik merk echter ook dat mijn denken dan nog te sterk is en ik me niet volledig mee kan laten gaan in die ervaring. Het voelt echter wel alsof je op dat moment energie bent ipv je lichaam. Dat lichaam voel je alleen nog maar zachtjes op de achtergrond.
Ben om 11:30 opgestaan en de ochtendmeditatie overgeslagen. Wilde ook douchen en moest voor mijn ontbijtshake ook nog boodschappen doen. Ook vandaag nog de pilatus overgeslagen al verwacht ik die morgen weer te doen. Belangrijk om mijn krachtcentrum te versterken.

Vergeet ik nog op te schrijven dat die energiestromen begonnen met een hik vanuit de keel. Kan je niet meer zeggen waar die energiestromen vandaag kwamen.

achter de feiten aanlopen

Merk dat ik mezelf weer in het denken heb laten schrikken. Vooral het feit dat ik opeens alles zo langzaam moest doen om bij mezelf te blijven was wat beangstigend. Het ego ging gelijk weer allemaal conclusies trekken, toekomst scenario’s maken die nog niet bestonden. Wat als ik boodschappen moet doen, dan kan ik toch niet zo langzaam bewegen ? Wat zullen anderen dan kijken als ik zo raar langzaam alles doe ? (een duidelijk teken dat ik me nog steeds druk maak over wat anderen (vreemden) eventueel van me zouden kunnen denken)
Het leek even goed te gaan tot aan het begin van de wandeling.
In het park was een meisje van haar paard gevallen. Ze had al hulp en ambulance was gebeld, heb erbij gestaan, maar kon geen hulp geven, er was niks nodig. Er kwam 1 ambulance, 1 traumahelikopter, 2 politieauto’s en 2 motoragenten. Daar weer achteraan mensen met camera’s om te zien wat er aan de hand is. Dus wie zegt dat er geen steun voor ons is ? 🙂
Terwijl ik verder liep kon ik eerst goed bij mezelf blijven, maar toen kwam de gedachte “kan gelukkig goed bij mezelf blijven ondanks alles”. Daarna nam het denken weer de overhand en werd mijn denken toch een stuk sterker door alles.

Ik heb het boek van “ Arie Bos – Hoe de stof de geest kreeg” hier liggen. Ik wilde er aan de ene kant aan beginnen en voelde ook een weerstand. Het zou toch nutteloos zijn. Maar was ook nieuwsgierig, misschien stond er wel interessante info in ? Ik besloot het boek te lezen om te leren en niet om er antwoorden mee te proberen te krijgen.
Het boek was echter niks. Arie Bos is gewoon een huisarts met een grote interesse op een gebied, maar mist de capaciteit om goed wat met alle informatie te doen, de juiste vragen te stellen, verbanden te zien. Heb het na zo’n 2 uur weggelegd en ga er niet meer verder in lezen, te slecht boek.
En dat is wat mijn gevoel waarschijnlijk al wist. Een eerste indruk en ik voelde dat het boek niks was. Mijn denken begrijpt dat niet. Hoe kan ik dat nou weten ? Geen idee, maar ik voel dus gelijk of het boek wat is, hoe dat kan ?
Ik moet gewoon stoppen met de vraag “ waarom” , er is toch niet achter te komen. Ik moet mijn talent en intelligentie accepteren zonder te vragen “ waarom” .
Het is toch een illusie. De enige reden dat ik het wil weten is zodat ik het aan andere mensen kan uitleggen in de hoop dat zij hetzelfde kunnen. En als zij dezelfde capaciteiten hebben als ik wordt alles weer wat beter.
Dan kunnen anderen ook beter de zin van de onzin onderscheiden, de juiste vragen stellen en informatie op waarde schatten. Maar mensen als groep kunnen dat al, maar dan nog blijft de vraag wat je ermee doet.
Ik blijf mezelf ook maar verzetten tegen dingen die ik al “ weet” of “ begrijp” . Maar weten en begrijpen doe ik het pas echt als ik er niet meer tegen vecht, tot die tijd blijft het een illusie van het denken.

Ik stond vanochtend tegen 12:00 pas weer op. Wat niet gek is na eergisternacht. Maar ik voelde dat ik naar de WC moest en stond op om naar de WC te gaan. Toen ik half stond zei mijn denken gelijk: “ kom laat ik even opstaan en naar de wc gaan” . Mijn gevoel en lichaam waren al onderweg, maar ik denken dat ik mijn denken ben en dus ging die aan en deed het alsof het de beslissing had genomen om op te staan en naar de wc te gaan. Mijn ego voelt zich onmisbaar, maar loopt in werkelijkheid slechts achter de feiten aan en voegt niks toe op dat moment. Maar ik denk dat ik mijn ego ben en dus moet het actief worden en opdracht geven als ik opsta om naar de wc te gaan, ook al was die beslissing allang genomen.

Denken

Gister met de baasjes van mijn loge gebeld en toch maar met hem naar de dierenarts geweest. Echter was ik er blij mee want dan hoefde ik niet meer te twijfelen. Maar toen ik terug was vroeg ik me toch weer af of het wel nodig was en of schoonhouden en talkpoeder niet gewoon genoeg was geweest.
Maar door dat gedoe zat ik uiteraard weer meer in mijn denken.
Probeer me er deze keer niet door te laten meeslepen.
Het is vandaag een schitterende zomerse dag en wil ivm de warmte vroeg met de jongens gaan lopen en dan ‘s middags zelf nog een wandeling gaan doen. 2 goede meditatiewandelingen lijken mij heel nuttig.

Tijdens het tarwegras water geven realiseerde ik me dat ik er meer bewust van moet zijn dat het denken zelf niks doet. Het lichaam beweegt en zet acties in beweging, de rest gebeurt en hoef ik dus niet te sturen met mijn denken. Het is gewoon onzinnig hoe we dat doen.
Moet me meer realiseren dat het denken maar een heel beperkte functie heeft, dat is nog steeds moeilijk te accepteren. Maar de functie van het bewuste denken is eigenlijk vrij nihil. Ons bewustzijn is sowieso slechts 1% van het geheel en het denken daar weer 1% van. Terwijl we leven alsof het allebei 100% is, heel bizar eigenlijk.
Mijzelf overgeven aan het leven is niks anders dan me meer realiseren dat we grotendeels geleefd worden en dat alles vanzelf gebeurt. Het denken heeft praktisch geen invloed op dat alles. Of dat hoort het iig niet te hebben.

financiële zorgen

Gisteravond weer een onrustige nacht gehad. Werd om 2:00 weer ergens wakker van, een rare beleving, weet alleen niet meer precies wat. Heb mijn meditatie nu op 20 min gezet, denk dat dat goed zal helpen om door te zetten deze keer.
Mijn neus zit regelmatig verstopt door al dat geswitch tussen denken en niet-denken, is helaas niks aan te doen denk ik.

Had gistermiddag opeens weer een soort paniekaanval of het financieel allemaal wel goed gaat komen. Het blijft een terugkerend thema. Het is zo overtuigend, terwijl er niks veranderd en met de opvang en de websites alles goed gaat.
Ook blijf ik nu bv ideeën voor de websites, analyses gebruiken als excuus om na te denken tijdens mijn bezigheden. Om maar te proberen te controleren en te beïnvloeden.
Wordt volgens mij tijd om weer eens de 4 vragen van Kathie hierop los te laten. Dat zal wel eens weer een goede ondersteuning kunnen zijn om die illusie van controle los te laten, die angsten los te laten.

Had gister ook de volgende gedachte in mijn telefoon gezet:
Bewust leven geeft de “beperking” van het niet-denken tijdens een activiteit, denken zelf is een activiteit en je kan maar 1 activiteit tegelijk bewust doen. Het maakt dus niet eens uit of het denken functioneel is of niet in dat geval.
Ik zat nml vaak met het probleem dat ik niet wist welk denken nu wel nuttig was (ook al was 99% onzin, het ego overtuigd je ervan dat het veel meer nuttig is)
Het gaat er dus niet om of het nuttig is of niet. Het is alleen nuttig als bewuste activiteit. Als ik een probleem tegenkom wat denken nodig heeft stop ik even met mijn activiteit, bedenk een oplossing/ neem een beslissing en ga dan weer verder (en dan niet dat elke keer blijven analyseren of het wel het juiste was)

beurs geen nieuw plan nodig , is dicht
opvang bied voldoende financiën
website → engels

Was toch niet tevreden met het oude plan, nog teveel risico. Ik zet een stop-loss op de koperpositie bij de huidige (3,40) weerstand , als ie daar door heen gaat dan:
verkoop ik 2500 stuks kpn of
zet ik een stop-loss op 1,50 met 3500 stuks KPN
Dit beperkt het risico aanzienlijk , ik wil nml niet mijn reserves bijstorten.
Zet denk ik sowieso een stop-loss nu op 1,40 kpn, als dit nml niet de bodem was zijn de risico’s kennelijk een stuk groter dan ik dacht. 5000 stuks.