Goed en slecht

Er is maar 1 juist pad !

De concepten goed en slecht, of goed en fout bestaan niet. Ze zijn een onderdeel van de illusie, een concept van het denken (→ illusies zijn echt)
Nu zie je steeds meer mensen dit zeggen en hier naar leven. Ze accepteren van alles vanuit de filosofie dat er geen goed en fout is, alleen lessen die geleerd moeten worden.

Maar zolang je nog in die illusie leeft, is er nog goed en fout, juist omdat je nog die lessen moet leren. Als er geen goed en fout was geweest, hoefde je ook niet meer te leren. Doen alsof er geen goed en fout is, terwijl je nog in die illusie leeft, is alleen maar een illusie in een illusie creëren !
(Je probeert de perfecte Matrix te bouwen (wereld) maar dat is onmogelijk. Je zal het nooit accepteren)

M.a.w. Mensen die dingen goedpraten of onderbouwen met er is geen goed en slecht terwijl je nog in die illusie leeft is jezelf voor de gek houden, er is maar 1 waarheid.
Dat is dat het juist pad leid naar de plek waar je begonnen was. Daarom voor iedereen anders, maar ook hetzelfde.
Jezelf accepteren is niet denken dat alles goed is aan jezelf. Het is accepteren dat de dingen zijn zoals ze zijn.
Vraag ik me alleen af of je bevrijding kan bereiken door volledige zelfacceptatie ? Want als je je identificeert met je ego, welke zelf accepteer je dan volledig ? Lijkt mij toch je ego en je illusie ? Of zal het volledige accepteren van jezelf en dus je ego er juist voor zorgen dat deze verdwijnt ? Ik weet het niet.

Voor Eckhart en Katie was het makkelijker om hun identificatie met hun ego op te geven, omdat deze zoveel lijden in hun leven veroorzaakte. Ze konden niet meer leven met zichzelf. Er was dus een overlevingsdrang paradoxaal om die identificatie met het ego op te geven.
In mijn geval is het ook het ego wat mijn lijden verminderd. Ik gebruik de kracht van het ego om zichzelf zwakker te maken. Nu mijn lijden zoveel is verminderd maakt dit de illusie aantrekkelijker. Nu kan ik ook andere mensen helpen om hun lijden te verminderen, wat weer een doel geeft aan het leven.

Dit doel om mensen helpen lijkt puur, lijkt gevoel, maar is eigenlijk niks anders dan een product van het ego om zo zichzelf in stand te houden. Het lijkt alsof ik dan alleen geef, ik hoef er niks voor terug, wat ze ermee doen moeten ze zelf weten, maar stiekem wil ik dat ik gelijk heb, alleen maar laten zien dat ik het snap en zij nog niet, dat mijn ego de illusie ontmaskerd heeft (zichzelf) en hun ego nog niet. Ondertussen identificeer ik me nog steeds met mijn ego.

Een leraar kent alleen zijn eigen pad, kan die van de ander niet kennen. Zolang je niet zelf verlicht bent kan je geen leraar zijn, je motivatie zal altijd uit je ego komen en daardoor altijd schade aanrichten.
Als je nog niet verlicht bent, je nog identificeert met het ego dan leef je door de motivatie van krijgen. Zonder ego leef je met de motivatie van geven.
Leven met de motivatie van geven terwijl je nog niet verlicht bent is niks anders dan een illusie in een illusie.

Ik heb nu het gevoel dat ik op het punt ben dat het ontmaskeren van het denken op zijn eind loopt. Ik heb begrepen dat het allemaal nutteloos is. Ik denk (!) dat de volgende stap moet zijn om de kracht van het ego te verminderen door te leven in het “hier en nu”.

Ik moet bezig zijn met de paradox van nutteloosheid. Het ego is nutteloos, maar overtuigd mij van zijn nut door mij te overtuigen dat het leven zonder hem nutteloos is. Vreugde is er alleen als het ergens toe dient. Iets doen wat nutteloos is zal geen vreugde brengen. Maar ik moet de nutteloosheid van het bestaan inzien om dat geluk in mezelf te kunnen voelen.

Op dit moment probeer ik mijn identificatie met het ego los te laten door me te identificeren met mijn gevoel. Dit gevoel in mijn lichaam is echter een product van mijn ego. Ik “weet” of “voel” dat mijn echte ik met liefde en geluk daar zit en wil geven, ik kan deze echter niet voelen, omdat ik nu nog alleen het gevoel veroorzaakt door het ego in mijn lichaam voel.
Ik probeer dus eigenlijk de identificatie met het denken van mijn ego los te laten door dit te vervangen met een identificatie met het gevoel van mijn ego.

(zouden boeddhisten dit bedoelen met je bent nog je geest/denken , nog je lichaam, je bent geen van beide ? )

Ik voel steeds meer hoe handig een sterk krachtcentrum is, zowel voor zitmeditatie , als loopmeditatie, als leven in het algemeen. (gezondheid) bevestiging hoe handig pilatus is. Met meditatie vraag ik me een beetje af of het beter is om je concentratie/bewustzijn zo specifiek mogelijk te houden. (bv alleen buikademhaling) of juist op alles. Op zien+horen+ademhaling+voelen / goed zitten. Of leid het een tot het ander, stapje voor stapje dus ?

MOE ZIJN

Ik ben heel lang bang geweest om mezelf maar moe te maken, daardoor wilde ik juist steeds dingen afdwingen, wat me natuurlijk weer vermoeide.
Lichamelijke moeheid is duidelijk, die is echt en dienst naar geluisterd te worden. Zelfs als deze veroorzaakt is door het denken, bv stress ofzo. Het denken maakt het echt. Je moet het op zo’n moment niet als illusie behandelen en het maar negeren. Het is dan al echt geworden. Om jezelf te bevrijden dien je in goede conditie te zijn nmm, tenminste als je op mijn manier doet. Als ik niet zo gezond at, voldoende sliep, elke dag beweeg, veel water drink etc vraag ik me af of ik dit wel gekund had. Denk dat je daarom deze stappen ook automatisch zet als je verder op je pad bent.

Maar kan ik ook geestelijk moe zijn. Ik ben nu van mening dat we gewoon ons bewustzijn zijn. Gezien het feit dat we niet weten wat dit bewustzijn precies is, geeft het dus nog geen antwoord op de vraag. Het geeft wel aan dat ik niet mijn denken of mijn lichaam ben.
De meeste moeheid is geestelijk, zeker in mijn geval nu ik niet meer van sporten een doel heb gemaakt, maar een middel. Behalve mijn pilatus en wandeling heb ik verder geen bijzonder lichamelijke inspanning.
Kan ik moe zijn geestelijk ? waar ik dan van moet rusten ?
Ik heb het idee dat dat slechts een illusie is. Je denken gaat toch wel door, al lijkt die te stoppen met tv kijken, computer, spelletjes, boeken lezen etc etc.
Het is natuurlijk alleen maar in het banen leiden van het denken wat altijd maar actief is, omdat het gestuurd wordt door je tv lijkt het alsof je lekker ff niks aan je hoofd hebt.
Maar kan het bewustzijn gedurende dag moe zijn ? Ik denk het niet, het is immers altijd aanwezig en altijd bewust. Vluchten in het denken lijkt moeiteloos en rustgevend en bewust aanwezig zijn lijkt vermoeiend. Maar dat is het niet. Mijn oordeel maakt het vermoeiend.
Als je voldoende slaapt zal dat nooit een probleem zijn, het oordelen is het probleem, dat zorgt voor de illusie van psychische moeheid. (wat lichamelijk kan worden).
Daarom omschrijven mensen als Eckhart het leven ook als moeiteloos. (dan is er geen oordeel meer die zorgt voor moeite)

Ricky Gervais en Carl Pinkelton

Ben fan van de youtube filmpjes van Ricky en Carl, waarin ricky carl interviewt over zijn leven en denken en hoe grappig dat is. Hoe absurd zijn denken is. Carl is wat je kan noemen een simpele ziel. Ziet verbanden die er niet zijn, of ziet juist geen verbanden waar die er wel zijn. Gelooft de grootste onzin en vind veel dingen maar onzin omdat hij het niet begrijpt. Hij doet verder niks en observeert dan maar gewoon het leven om hem heen, zoals insecten. Met de nodige idiote gedachten erbij.
Maar als je mij vraagt wie er dichter bij “de waarheid” zit, dan is dat wel carl en niet ricky. Carl vroeg zich nml al af wie er nou de baas is in zijn hoofd. Heeft heel vaak door dat woorden maar concepten zijn en dat alles relatief is. Je merkt dat hij zich soms wel afvraagt of hij wel is wie hij denkt dat hij is.
Nou lijkt het mij wel leuk als die 2 een wedstrijdje spirituele ontwikkeling gingen doen. Wie zou dan verder komen ? De simpele carl die daar nu duidelijke verder in is, maar zich dat niet bewust is. Of de slimmere ricky die gewoon eerder zal snappen waarom dingen een illusie zijn. ??

Boos op mezelf

Gister bewogen dagje. Het begon met een posting op facebook die ik poste over dat verbod op godslastering zou worden afgeschaft. Mijn vader reageerde ook dat vrijheid van meningsuiting geen excuus mocht zijn om onnodig en opzettelijk te kwetsen. Heb met hem wel eerder discussie met hem hier over gehad. Hij begrijpt maar niet dat je dat niet in de hand hebt, er zullen altijd mensen zich gekwetst voelen en vaak is het noodzakelijk om andere terecht te wijzen, zeker gelovigen die van alles willen opdringen.

Het irriteerde mij heel erg dat hij met zijn zogenaamde iq van 140 zoiets simpels niet wilde begrijpen. Ik werd er zelfs een beetje kwaad om. Soort van gefrustreerd zelfs. Toen ging ik dat gevoel onderzoeken. Waarom was dat ?
Waarom kan ik niet accepteren dat hij dat niet wilde snappen ? Was het omdat hij mijn vader was ? – nee . Toen dacht ik, misschien wel omdat als ik zoiets simpels zelfs mijn eigen vader niet kan laten begrijpen. Dat als hij dat al niet eens kan begrijpen, dat ik dan nooit iets van wat ik geleerd heb kan delen met anderen.
Maar ik had al geleerd dat ik die kennis alleen kan delen met mensen die ervoor open staan en er al naar op zoek zijn, dezelfde vragen stellen als ik heb gesteld.
Zoals in de film de matrix, je kan alleen mensen helpen die er zelf uit willen.

Dus verder graven. Ik wilde graag die kennis delen, maar waarom was ik nou kwaad/boos geworden ?
Ik zat dus nog in de valse hoop, dat de wereld beter zou worden als mensen begrepen wat ik geleerd heb. Ik was gefrustreerd dat mensen het niet wilde begrijpen, maar ik was weer aan het spiegelen. Ik was gefrustreerd dat ik het maar niet wilde snappen. Dat ik mezelf voor de gek bleef houden door maar alles te willen begrijpen.
Ik was al tot het inzicht gekomen dat het allemaal nutteloos is. Maar stiekem gebruik ik dit dagboek als excuus om als bron te gebruiken om later mijn website mee te maken en als excuus om alles te willen begrijpen. Ik deed het niet voor anderen, ik deed het voor mezelf, omdat ik alles wilde begrijpen.
Ik was dus boos, boos op mezelf dat ik mezelf nog steeds voor de gek bleef houden. Ondanks alles wat ik geleerd heb, bleef ik mezelf voor de gek houden. Ik schreef dit dagboek vooral voor mijn ego.

geen rust gevoel

Ondanks dat ik een tijd geleden doorhad dat alle problemen die het denken verzint om op te lossen een illusie zijn, toch ebt zo’n realisatie toch ook weer weg als je daar niet mee bezig blijft.
Het wordt vandaag een zonnige dag, warm 27C en krijg nu de 2 honden te logeren en dus met degene die ik al heb 3. Het blijft de hele week zo warm en zonnig.
En dan gaat het denken beginnen, hoe ga ik dat doen met die warmte en 3 honden, hoe kan ik zoveel mogelijk van de zon genieten, wil ik dat wel ? Hoe zit het met de meditatie gedurende de dag ? Etc etc.
Blijf mezelf voor de gek houden dat ik geen rust gevoel kan krijgen voordat ik daarover besloten heb. Terwijl ik het natuurlijk per dag moet aankijken en afwachten hoe de honden zijn, hoe ik mezelf voel die dag etc. maar die drang blijft. Eerst oplossen en dan zal je rust gevoel krijgen. Waarom blijf ik daar zo in geloven ?

Ik kan ook nog steeds niet alle negatieve gevoelens die ik gedurende de dag voel accepteren. Ik blijf mezelf erop betrappen ertegen te vechten. Dan denk ik weer, ik moet mezelf erop betrappen ertegen te vechten. Dan denk ik weer, ik moet mezelf erop wijzen dat alles goed is, mezelf laten weten dat ik nu veilig ben en niks hoef te doen. Maar waar dat werkte met de oude pijnen, is dat nu “doen” en dus vechten tegen. (wat is)
Het enige juiste is al die negatieve gevoelens accepteren en er verder niet op reageren. Dat is zo tegen onze conditionering in !

acceptatie van andere mensen

Merk dat de energie in mijn lichaam weer flink in beweging is. Kennelijk heeft het vormgegeven besef dat mijn IK een illusie is weer een nieuwe fase ingeluid.
Heb ook alweer besloten alle ondernemingen in mijn leven weer stop te zetten. Geen online daten meer, geen ik moet naar feestjes en vakantie etc of moet websites maken, leuke uitjes maken etc.

Was gister mooi weer en vanwege gratis parkeren bij de oude haven liep ik over het drukke deel van het strand bij Scheveningen. Dat soort drukte triggerd constant mijn IK, of de illusie van IK. Mijn ego die ik denk nodig te hebben als lijntje met de externe wereld, met andere mensen. Heb dus echt rustige omgeving nodig, meer op mijzelf om de rust te hebben niet te reageren op mijn ego, mijn IK, op die energie in mijn lichaam die nu weer zo in beweging is. Het is zo subtiel, zo paradox, dat ik mij daar volledig bewust en alert bij moet zijn om die illusie te doobreken.

Dus geen afleidingen. Online daten deed ik toch alleen maar uit angst, angst te ver af te komen staan van andere mensen → lees: mijn ego. Het (de ander) wees mij op het feit dat ik mijzelf nog steeds niet durfde te accepteren. Merkte ook op dat ik weer graag leuke dingen wil doen als feestjes om een reden te hebben mij gelukkig te voelen. Nog steeds moeite om te accepteren dat er geen reden nodig is om gelukkig te zijn. Dat mijn gevoel van geluk als die even naar de oppervlakte komt niet geuit hoeft te worden in externe handelingen.

Dat ik mij blijf verzetten omdat ik vind dat ik niet stil mag vallen, maar het moet combineren met dingen blijven doen en ondernemen, zogenaamd vanuit een andere motivatie. Het is slechts mijzelf voor de gek houden. Dit heeft slechts te maken met zelfacceptatie en acceptatie (respect krijgen) van andere mensen; dat kan alleen als ik wat doe met mijn leven, wat presteer. Nog steeds geloof ik dat ik wat moet presteren, met mijn ego als motivator.
Wel: FUCK IT !!

Ik ga heerlijk niks doen. Heb genoeg inkomen via de honden opvang en verder hoef ik niks, moet ik niks. Loslaten wie ik wil zijn, wat ik denk behoor te doen, hoe het overkomt op andere mensen en eindelijk mijzelf volledig accepteren. Het is onzin om mijzelf te proberen te bewijzen.
Ben nog steeds bang voor de realiteit, voor de stilte, voor het geluk zonder reden, voor het “niks”. Probeer nog steeds de interne stilte te vullen met externe prikkels: tv/muziek/ internet , ook als afleiding om al die energie minder te hoeven voelen.

Heb mij nu dus weer voorgenomen de tv uit te laten, muziek uit te laten, niet meer onnodig achter de computer te hangen als afleiding. Maar gewoon 1 te zijn met de stilte en mijn gevoel en daar niet meer voor weg te vluchten, stoppen met zo’n angsthaas te zijn en te blijven vluchten voor een illusie (ook al voelt ie zo echt)

het probleem is dat ik nuttig wil zijn voor de mensheid

Dodenherdenking (1 dag voor bevrijdingsdag)
Verlichting is niks, geen gevoel, niet wachten tot negatieve energie (zoals met het pijnlichaam/ oude pijnen) is losgelaten, weggestroomd is, tot een energieblokkade is opgeheven, een begrip van iets. Het is alleen maar het loslaten van een idee.
Daarom kan je andere mensen niet helpen, je kan ze alleen maar ideeën geven. Ideeën die ze juist los moeten laten 🙂 Daarom is Katie zo sterk, ze leert je hoe je zelf kan leren je ideeën los te laten.

Heb nu een mooi verbeeld over hoe ik gedachten verwar met het denken en hoe ik het denken probeer te controleren via wat ik wil en daarmee mijn gedachten en daarmee wat ik voel.

Eerst creëer ik een probleem (het ego creëert een probleem) in dit geval: een idee, een illusie van het ego. (Het ego heeft zichzelf geschapen ? Weer vast in een paradox 🙂 Dit probleem zet aan tot denken, tot gedachten. Hier heb ik geen controle over, al denk ik zelf te bepalen wat ik denk, omdat ik zelf het probleem creëer. Maar mijn denken is niet mijn gedachten, dat waar ik bewust van ben. ‘S nachts als ik slaap gaat het denken gewoon door (of als ik met andere dingen bezig ben) onbewust buiten mijn controle, al heb ik zelf het zaadje gepland natuurlijk. Dan wordt ik ‘s ochtends wakker en via gedachten komt het antwoord tot mij, de oplossing die ik heb bedacht voor het probleem dat ik zelf verzonnen heb.
Geen gedachten hebben is dus niet hetzelfde als niet meer denken. Stel je zit in meditatie, dan doe je niks, maar kan het denken nog doorgaan, onbewust, daar heb je geen controle over.

Probleem: ik heb 1 idee, 1 overtuiging die mij weg houd van de realiteit, van verlichting.
Dit is de oplossing die de volgende ochtend in gedachten tot mij komt:

De kern van het probleem is dat ik nuttig wil zijn. Nuttig wil zijn voor de mensheid en daarmee dus een doel aan het (mijn) leven geven. Ik wil niet verlicht zijn voor innergeluk en liefde, maar om zelf het goede voorbeeld te geven aan anderen. Daarom wil ik constant begrijpen en probeer ik het mijzelf uit te leggen, zodat ik het aan anderen kan uitleggen en ze daarmee helpen uit hun lijden te verlossen. Helpen de ellende op deze wereld op te laten houden. Ik wil mijn zelf alleen maar opofferen om anderen en de wereld van nut te zijn. Maar zolang ik nuttig wil zijn heb ik een zelf, een zelf die de nutteloosheid van zijn bestaan niet kan accepteren.
Daarom schrijf ik alles op, bang om dat allemaal kwijt te zijn als ik mijn zelf loslaat, mijn illusie, mijn motivatie. Dat ik daarna niet meer van nut ben en mijn dagboek die rol kan overnemen. Als ik niet meer nuttig kan zijn, dan zal mijn dagboek dat voor mij zijn. Dan zal de kennis hierin mensen kunnen helpen als ik (mijn ego) dat niet meer kan, omdat IK er niet meer ben. (ik heb mijzelf ermee geholpen en zal daarom ook anderen ermee helpen is de gedachte)
Daarom wil ik nog steeds iemand zijn ipv mijzelf / het geheel te accepteren. Daarom wil ik dat andere mensen mij nog steeds accepteren (anders kan ik ze niet helpen) , bang om teveel van ze te vervreemden.
Daarom wil ik begrijpen.
Daarom heb ik constant gedachten.

Ik denk mijn nut te kunnen creëren door dingen te willen. Door dingen te willen, ga ik denken en krijg ik mijn gedachten en de antwoorden via mijn gedachten. Door dingen te willen, motiveer ik mijzelf om dingen te doen, tot actie over te gaan, mijn leven de richting op te sturen die ik wil.

Daar is het ooit mee begonnen, met die gedachte. Dat ik in mijn bestelbus zat de honden voor mijn uitlaatservice op te halen en dat ik er genoeg van had dat mijn leven niet de kant op ging die ik wilde. Elke keer als ik mijn leven een bepaalde kant op wilde sturen, gebeurde er iets (externs) waardoor ik dat niet kon doen. Niet kon doen wat ik wilde doen om gelukkig te worden. De laatste reden zijnde de psychose van mijn zusje, die ik dan moest helpen (ipv mijzelf te helpen).
Toen dacht ik dat dat niet langer toeval kon zijn. Toen besloot ik naar de psycholoog te gaan omdat ik doorhad dat ik zelf het probleem was, niet de (externe) wereld. Dat ik mijzelf saboteerde in mijn zoektocht naar een gelukkig leven. Dat ik moest leren begrijpen, moest weten wat ik fout deed, hoe ik mijzelf saboteerde in mijn streven naar een gelukkig leven. En natuurlijk het geheim van een gelukkig leven achterhalen.

Dat geheim heet verlichting en dat is wat ik nastreef. Maar mijn motivatie is van zelf gelukkig worden, naar anderen gelukkig maken. Al is dat natuurlijk hetzelfde. Het is de standaard valkuil; ik probeer anderen te geven wat ik zelf in het verleden nodig had. Weer mijn eigen behoefte spiegelen op die van anderen.

Probeer dus weer de wereld te redden door mijn oude ik te redden. (behoefte uit kindbewustzijn spiegelen in het hiernu) Mijn motivatie is om nuttig te zijn. Omdat ik bereid ben mijzelf op te offeren, heeft het ego maar bedacht dat ik anderen moet helpen uit angst zelf nutteloos te worden.
Ik durf mijzelf dus niet te helpen en de illusie te ontmaskeren en de nutteloosheid van het bestaan accepteren. Want dan heb ik niks meer te willen en kan ik mijn leven niet meer de kant opsturen die IK zou willen.
(De wereld redden → mijn oude ik redden → een doel in het leven hebben → zelf controle hebben over mijn bestemming → welke kant mijn leven opgaat)

Het is dus ooit begonnen met de illusie van controle, dat ik doorhad dat ik die controle niet had. Op zoek naar de waarheid van het eeuwige geluk en liefde omdat ik doorhad dat de externe wereld mij dat niet kon geven en het intern moest zoeken (geluk zit van binnen). Dat ik moest leren geven ipv te nemen.
Dus het ego heeft besloten dat het alleen maar van nut kan zijn door te geven, door kennis te geven en anderen te laten begrijpen hoe ze van hun lijden verlost kunnen worden. Jezus, ik wil dus echt een beetje voor Jezus gaan lopen spelen.
Het ego is hier erg overtuigend in, hoe kan ik zoiets nou loslaten ???
Hoe kan zo’n overtuiging nou “slecht” zijn ?
Hoe kan ik dat nou doen zonder het ego als slecht te beoordelen en verlichting als goed, dat is leven vanuit de dualiteit.

Maar zelf het goede voorbeeld geven is de enige mogelijkheid. Zelf verantwoording nemen over mijn eigen leven (en niet dat van anderen). Niet alleen moet ik mijzelf opofferen. Om het kwaad (en lijden) te bestrijden zal ik het goede moeten opofferen. De nutteloosheid van mijn bestaan accepteren.
Erkennen dat ik mijn eigen behoefte spiegel op anderen. De wereld probeer te redden omdat ik mijzelf probeer te redden. Mijn ego nut probeer te geven, een doel in het leven. Erkennen dat ik de controle wil over mijn leven en zelf wil bepalen welke kant het opgaat.
Dat mijn motivatie om Jezus/Boeddha te spelen een egoïstische motivatie is en zolang ik dat wil, dat probeer te zijn, mijzelf dat nut wil geven, het nooit zal kunnen.
Het hele idee is een illusie.

Ik ben bang voor de dood → Ik wil nuttig zijn → ik wil de controle over mijn leven → ik wil dingen → motivatie tot denken, tot oplossingen, tot actie → veroorzaakt gedachten → conflict met de realiteit en dus in mijzelf.

In mijn eigen leven vul ik dat dus in door verlichting na te streven, door Jezus te spelen. Door mijn egoïstische motivatie zal ik altijd hierdoor in conflict blijven en niemand kunnen helpen, wat sowieso niet kan. Het blijft de overtuiging van het ego dat het anderen kan helpen, omdat het mij als iemand anders ziet. Het geheel.
Dus of het mij of anderen helpt maakt geen verschil, we zijn allemaal onderdeel van het geheel (1).
Ik probeer het geheel te helpen, door te oordelen.
Omdat ik onderdeel ben van het geheel, is hoe ik anderen zie niks anders dan een bespiegeling hoe ik mijzelf zie. Ik oordeel over anderen zoals ik mijzelf (ver)oordeel. Ik help anderen zoals ik mijzelf wil helpen. Ik bepaal wat goed en slecht is voor mijzelf als voor anderen.

Ik blijf mijzelf maar herhalen !!
Op zoek naar inzicht om Jezus te worden, om van nut te zijn, om de wereld te helpen, mijn oude ik te helpen, om mijzelf bestaansrecht te geven, omdat ik bang ben voor de dood, de nutteloosheid van mijn bestaan niet kan accepteren.

Ik houd mijzelf voor de gek !

Dit dagboek is de grootste onzin die er is HAHAHA !

Ik kan hiermee anderen niet helpen, ik kan ze alleen maar ideeën geven. Ideeën die ze juist los moeten laten !

Alles wat ik zeg en heb gezegd, heb opgeschreven is allemaal onzin ! Het is allemaal onzin !

HAHAHAHA HAHAHAHA HAHAHAHA HAHAHAHA

Geen einde

Het proces zelf is dus een illusie. Dat is wat van verlichting een doel maakt in de toekomst. Dat er een oorzaak zou zijn dat ik niet verlicht zou zijn. Het proces (hersenen) is dus zijn eigen oorzaak. Dit werd geloofd en dat voedde het proces met mijn intentie om verlicht te zijn.
Het proces verdwijnt pas als het niet meer wordt gevoed. Als er gestopt word te geloven dat er een oorzaak is, als er gestopt word te geloven dat ik er nog niet ben. (-> is dat waar ?)
Als er geen intentie meer is om iets te doen om verlicht te worden. Om iemand te zijn. Om iets te veranderen in gevoel en/of ervaring.

Wat is het punt van dit dagboek ?
Immers dat weet ik al lang. Ik ervaar het misschien als nieuw inzicht, maar dat is het niet. Dit dagboek bewijst dat. Het inzicht lijkt echt, maar is dus ook een illusie. Deze kennis doet niks voor mij en kan niks voor mij doen. Het enige wat mijn hersenen ermee kunnen doen is het weer tot een doel maken. Zoals het alles wat een verlichte zegt tot doel maakt en dus alles wat ikzelf zeg tot doel maak.

De dualiteit van dit dagboek dat zowel de verlichte meester is, als de zoeker waar hij tegen praat. Er is beide. Ik denk beide te zijn.

Humor 🙂

Dus dan lijkt het weer alsof ik het inzicht heb gekregen dat mijn nieuwe inzichten niet echt zijn. Maar ook dat wist ik al. Dan lijkt het weer een nieuw inzicht dat ik hierin dus in een eeuwige loop zit gevangen. Maar ook dat wist ik natuurlijk al. Dan lijk ik weer het inzicht te krijgen om te vertellen dat heel dit dagboek onzin is, maar dat wist ik ook al. Alleen waar ik het op projecteer is veranderd , dus lijkt het weer een nieuwe betekenis te hebben.
Dan lijkt er weer het inzicht te komen, dat wat ik ook vertel, het zal nooit kloppen. Maar ook dat wist ik al. Dan komt er het inzicht dat het nooit te begrijpen is, ook niet terwijl ik verlicht ben. Maar dat wist ik al.

En zo houd het proces, (het ego; wie ik denk te zijn) mij aan het lijntje. Het doet zich voor als verlicht meester om mij de zoekende te helpen verlicht te worden. Dan wordt er natuurlijk gelijk de vraag “waarom” gesteld. Waarom kan ik mijzelf voor de gek blijven houden ? Omdat het deels in feite ook gewoon waar is. Ik ben een verlicht meester die zoekenden kan helpen verlicht te worden, of beter gezegd bewuster te worden. Dat ben ik al jaren. Net als dat ik ook nog steeds een zoeker ben, omdat het proces nog niet is stilgevallen. Maar tevens ben ik beide niet. Omdat de vraag zelf onzin is. Dus kan er geschreven worden om het zo begrijpelijk mogelijk te maken. (wedstrijdje wie het beste verlichting kan uitleggen) Maar het beste begrijp je het door te beseffen dat de vraag onzin is. Door te beseffen dat de vragensteller zelf onzin is. Maar ook dat wist ik al.

Het is ook gewoon een mooi verhaal. Verlicht meester die zoekenden helpt. Het is ook gewoon een mooi verhaal; een proces dat mij mooie inzichten geeft waarmee ik mijzelf (en anderen) kan helpen verlicht te zijn. Een proces dat mij een steeds beter persoon zou maken. (= geloven dat verlicht zijn je een beter persoon maakt, wat ook deels waar is. Het maakt je alleen niet beter dan andere mensen. Het maakt je alleen beter dan wie je dacht te zijn) Wat ik ook al ergens geschreven heb volgens mij.

Dat is waarom ik mijzelf zo lang voor de gek kan houden. Al die verhalen zijn waar en onwaar tegelijk. Telkens kan ik kiezen. Het is gewoon een mooi verhaal en dus waarom niet ervoor kiezen dat het waar is ? Ook dit wist ik al, want ik heb al geschreven dat het allemaal een sprookje is en dat sprookjes gewoon leuk zijn, dus waar om ze niet gewoon vertellen ?
Ik blijf dus vragen beantwoorden waarvan ik het antwoord al weet. Ik weet ook al lang alle antwoorden als verlicht meester hahaha.

Zo lijkt het proces dus mijn vriend. Iets wat mij beschermt en helpt en steunt. Niks anders als wat ik schreef ruim 6 jaar geleden, hoe ons zelfbeschermingsmechanisme juist zelfdestructief is. Ook dat verhaal wordt weer als excuus gebruikt.
En dat is dus de dualiteit van een verlicht meester. Hij wil graag andere mensen helpen, maar kan ze alleen verhalen geven die juist in de weg zitten. Dat is de dualiteit van een zoeker. Hij wil graag verlicht zijn, maar het zoeken zit hem in de weg.

Ik merk op hoe ik iets wil schrijven wat dit verhaal een einde geeft. Iets wat ik al vele jaren probeer. Hou ik dit dagboek vol in het geloof dat ik kan schrijven tot dat dit proces is stilgevallen en er geen verhalen meer zijn. Een paradox. Want ook dat is een verhaal hahaha. Ik merk op hoe er weer wordt teruggegaan; “het is niet te begrijpen”, “het is niet uit te leggen”, “het is niet te bevatten”, “te voelen”, “te ervaren”. Bla bla bla. Herhaling herhaling herhaling. Elke poging tot een einde is weer terug gaan naar het begin. Het is weer een vorm van zoeken. Het zoeken naar het einde is wat het einde in de weg zit hahahahaha. Het is weer mijn hersenen die van het einde van het zoeken een doel hebben gemaakt.
Er is geen einde. Is dat dan het einde ? Nee, want het einde is daar waar het verhaalt stopt. Dus schrijven “er is geen einde” en dan stoppen, maakt dat de verhalen stoppen. Ik schreef al eerder dat ik gewoon moest proberen te stoppen met dit dagboek, wat ik projecteerde op het proces. Ik schreef al eerder dat dit dagboek juist het proces voed. Maar ook schreef ik hoe dit dagboek juist helpt bij het loslaten en doorzien van de onzin. Het is beide.

Ik kan dus geen einde schrijven voor dit dagboek. Want zolang ik schrijf houd ik het dagboek in stand. Er is dus niks wat ik kan doen. Ik kan weer alleen niet-doen. Ik kan er alleen een einde aan maken door gewoon te stoppen met schrijven. Wat tot nu toe niet gelukt is, wat tot nu toe niet gebeurd is.

Kan ik ervoor kiezen om er gewoon mee te stoppen ? Ik weet het gewoon niet. Ik heb het eerder geprobeerd en dat was niet gelukt. Zelf terwijl ik weet dat ik niks nieuws kan vertellen. Dat inzicht heb ik ook al heel lang. (dat denk ik iig)

Een einde dat ik verzonnen had was: “Geen interne reizen meer, tijd om weer extern te reizen”. Ik vond dat een mooi verzonnen einde haha. De titel van mijn eerste stukje op 27 oktober 2012 was immers: “Geen externe reizen meer, tijd voor een interne reis”.
Maar dat lijkt nu zo onzinnig omdat ik helemaal niet meer ervaar dat ik reis. (meer gewoon “er is” zoals ik al geschreven heb)