The Matrix

Lag gister na 1:30 pas in bed, deze keer met een goede reden. Nadat ik klaar was met schrijven voelde ik hoe moe ik nog was. Dat ik geen zin had in mijn normale routine. Dat ik lekker op de bank wilde hangen en niet gewoon tv kijken, maar ik wilde de Matrix-trilogie nog een keer zien 3e keer geloof ik) Eerst twijfelde ik weer of dat wel wilde, duurde te lang, zou te laat naar bed gaan, wat te doen met eten etc etc. maar ik probeerde te blijven voelen en die stuurde me naar loosduinen in den haag (25 min rijden heen, ook weer terug) want daar waren alle 3 de delen te leen. Ik had geen zin om echt ongezond te doen, het voelde wat dat betreft anders als de andere avonden dat ik voor de tv ging hangen. Ik had een doel en heb als avond eten gewoon broodje kroket+frikadel gegeten zoals ik vaker doe, maar verder niks raars. Daarna gewoon mijn appel gegeten enzo.
Het lijkt alsof ik de laatste dagen wat meer honger heb, iets waar ik eigenlijk al lang geen last meer van heb. Heb mezelf gewogen en woog nu 76 kg , dus kennelijk is het beter niet veel lichter te worden. (voordat ik echt gezond begon te eten woog ik nog 90 kg, ben 1,92m)

Heb dus de Matrix-trilogie weer gekeken en kan je zeggen, het is echt een geniale film. Het legt gewoon van begin tot eind uit hoe we ons pad naar verlichting/bevrijding moeten bewandelen. Elke scene, elk gesprek heeft een duidelijke betekenis. Verwijst naar hoe het leven werkt.
Morpheus die een verlosser zoekt in Neo. Neo die een gids zoekt in Morpheus. Die gids kan alleen de deuren wijzen en de waarheid vertellen. Geen mooie beloften en hij moet alles zelf doen.
Elk karakter staat symbool voor iets. Trinity voor liefde. De Fransman voor kennis=macht. De Trainman voor de kennis van liefde.
In de film moet je elke keer bijna sterven voor bevrijding, zoals Osho en Eckhart ook zeggen.
In de film geloven ze vaak niet, maar weten ze.
Niemand kan de antwoorden geven, die moet je zelf vinden.
Agent Smith staat voor het doel in je leven. Je moet als doel hebben om de Matrix te verslaan, anders kan je hem niet verslaan, houd de oorlog niet op. Onderweg moet je alle mogelijke doelen van het leven opgeven: liefde vinden, kinderen krijgen, de gevolgen van keuzes overzien etc.
Als laatste doel is het de dood verslaan. Dit kan natuurlijk niet, hij kan Smith niet verslaan. Hij accepteert de dood als onvermijdelijk en op dat moment komt de bevrijding. Alle doelen lossen op en hij wordt 1 met de machines, terwijl zijn lichaam wordt afgevoerd.
Ook veel verwijzingen naar kinderen, de kinder-doelen. Het is een kind wat de deur opent in de docks (om het schip binnen te laten) en een kind wat de zon laat opgaan na Neo’s lichaams dood.
Wist het orakel dat er altijd meer was ? Nee dat kan ze niet weten, maar ze geloofde.

Osho zegt dat het eeuwige leven en reïncarnatie voor hem een feit zijn, hij weet, niet geloven. Blijft toch moeilijk omdat het mijn stelligste overtuiging was dat na de dood alles gewoon stopt. Maar heb op youtube verhalen opgezocht van mensen met bijna-dood ervaringen en ze vertellen toch allemaal soort van hetzelfde.
In 1 documentaire lieten ze meerdere mensen vertellen en 1 sprak me gelijk het meest aan en zij vertelde ook dat het doel van het leven gewoon “zijn” is. De manier waarop ze het vertelde was alles zeggend. De dingen die ze vertelden: dat er geen goed en slecht is in het leven. Dat is dus een verzonnen concept. Ook hebben ze het allemaal over hoe ze het licht aan het einde van de tunnel zagen en wat ze daar voelden; onvoorwaardelijke liefde, geen vragen meer hebben, alles weten (zo voelt het iig, dat zegt dat je gewoon weet dat je niks hoeft te weten, behalve wat je al weet) totale acceptatie van wie je bent.

Terwijl ik dat schrijf, voel ik dat het belangrijk is. Voor het leven dat ik leef heb ik alle benodigde wijsheid al. Meer weten is onnodig en onzinnig , je hebt niks aan die kennis, Je weet wat je moet weten.
Ik moet leren hoe je gewoon moet zijn in het “hier en nu”, maar dat vereist geen nieuwe kennis over hoe het universum werkt, het is meer on-leren wat je denkt te weten. Het opheffen van die illusies van kennis.

Ik krijg nu ook overal verwijzingen naar de theorie die ik dacht te hebben verzonnen (Osho, in de film, bijna dood ervaringen) Dat we op dit moment in de hel leven. Deze illusies waarin we leven, dat gevoel van gescheidenheid, afgesneden te zijn van “de bron”, dat is de hel. Het is ons doel, om de hemel te bereiken in dit leven. Door je gevoel te volgen, door gewoon “te zijn”, door het ontmaskeren van de illusie van de hel die we voor onszelf gecreëerd hebben.

Ook zeggen alle bijna-dood ervaringen dat er daar geen concept meer is van tijd, iets wat verlichten ook zeggen, alles is eeuwig en dus niet aan tijd gebonden.
Was vanochtend redelijk vroeg wakker en ik had het idee om een website te maken die de matrix uitlegt. Het beschrijft immers het pad wat je moet bewandelen naar de bevrijding met al zijn facetten. Maar ik voelde dat het beter was om dat niet te doen. Gelijk verzon mijn verstand rationele redenen om het niet te doen, om die keuze te rechtvaardigen. Ik heb niet een week de tijd om daar aan te werken. De websites hebben een grotere prioriteit. Het is slechts weer een middel van controle om iets te doen met kennis en het leven te begrijpen etc. Maar allemaal redenen die niet waar zijn als je er goed over nadenkt. Er is geen echte goede reden om het niet te doen, niet rationeel. Je verzint die gewoon om de beslissing van je gevoel te rechtvaardigen.

Precies zoals in de neurologische boeken omschreven wordt. Ik voelde letterlijk dat het zo werkte.

Vergeet ik bijna het belangrijkste te vertellen. Heb gewoon tot minimaal 3 keer toe flink zitten janken bij de matrix. Vnml bij stukjes over liefde, liefde tussen 2 personen. Niet echt een film om bij te huilen en de eerste 2 keer dat ik ze heb gezien , heb ik dat gevoel ook helemaal niet gehad. Maar het was allemaal zo herkenbaar, het omschrijft precies zo het pad. Het maakte iets los waardoor ik flink moest huilen. Was vnml bij deel 3, als ik het mij goed herinner. Vooral richting het einde. De laatste dingen / verbintenissen die hij moet opgeven voor bevrijding.

14:30

Zit op iex.nl ook wat te discussiëren over vrije wil enzo. Daarin kwam naar boven dat alles relatief is. Zoals de kleur bruin alleen bestaat alleen als er andere kleuren zijn. Dat als alles bruin was, dat het concept kleur niet had bestaan.
Zou dat een reden kunnen zijn dat we hier op aarde moeten zijn ? Of omdat het gewoon gebeurt ? Want na dit leven begrijpen we wat eeuwig en tijdloos betekent, wat liefde is en wat acceptatie is. Want liefde kan je alleen ervaren met niet-liefde, acceptatie met niet-acceptatie, eeuwig als er een begin en eind is.
We zitten nu in de hel, zodat we kunnen voelen hoe de hemel is.

15:30

Zat door te redeneren vanuit de vorige gedachte. Wat is dan de reden om niet gewoon zelfmoord te plegen ? Niet dat ik daar behoefte aan had, maar het was gewoon een vraag die in mij opkwam. En ik vond het best even eng toen ik daar geen antwoord op had.
Immers of het leven heeft geen doel en er is niks na de dood en dus kan je net zo goed zelfmoord plegen of gewoon genieten van het leven zonder doel natuurlijk. Maar ja, als je eenmaal weet dat het een illusie is, is die keuze er nog wel ? Denk het niet. Als er wel een “hemel” is, (niet letterlijk nemen natuurlijk) en we zijn hier alleen om het “niet” te leren, dan zou zelfmoord ook beter zijn. De bijna-dood ervaring van mensen zeggen ook, ik wilde niet terug. Nu kan je nog zeggen dat ze tegen hun “wil” in gered werden. Dus bij zelfmoord blijf je daar wel.
De enige reden die ik kan bedenken is dat er toch reïncarnatie is. Dat is de enige reden om niet gewoon zelfmoord te plegen als je eenmaal weet dat je in de illusie van je ego leeft.
In het christendom zeggen ze ook, bij zelfmoord ga je naar de hel. De hel zijnde het huidig leven hier. Maar is reïncarnatie niet gewoon een concept van de hersens, het ego. Hoe kan je dat nou verklaren als natuurwet ?
Uiteindelijk kan je het nooit weten of beredeneren natuurlijk. Maar het is op dit moment wel de enige logische reden die ik kan bedenken om geen zelfmoord te plegen als je eenmaal doorhebt dat je in de illusie van je ego leeft (als je eenmaal doorhebt dat je in de matrix zit 🙂

Osho zegt zeker te weten dat het leven eeuwig is en dat reïncarnatie bestaat, zegt vorige levens te herinneren. Echart zegt ook dat het leven eeuwig is en Jezus zal het ook wel gezegd hebben, daarom denken we zo over de hemel.

Mijn hardnekkige geloof in de dood en een einde is gebaseerd op het feit dat het geloof niet klopt, dat er geen hemel is zoals beschreven in het joden/christen/moslim geloof. En ik dacht dat reïncarnatie ook een geloof was, dus was het onzin.
Maar nu is het de enige logische verklaring om geen zelfmoord te plegen 🙂

Mijn denken heeft het als volgt opgelost. Ik weet nu ook dat ik in de illusie van mijn ego leef, maar kan hem daardoor nog niet loslaten. Ik ben nog te gebonden en te geïdentificeerd ermee. Zelfmoord lost die gebondenheid niet op, waardoor je “informatie” op je essentie zal zeggen dat je afgescheiden bent van de rest en zal je weer terug gaan naar het leven zoals wij dat kennen.
Pas als je weet te sterven zonder “ego”, zal je dus oplossen in de bron , nirvana of universum cq energie. Informatie bepaald causaliteit, net als tijd. Daarom heb je waarschijnlijk geen tijd(sbesef) in nirwana, het is niet meer nodig.
Als je die (valse) informatie loslaat zal je weer je essentie zijn, je eeuwige zelf.

Dus eigenlijk is boeddhisme op die manier het enige juist antwoord 🙂
kennelijk kies je er zelf voor dat je geboren wordt in “de hel” van de niet-liefde, de niet-acceptatie, de niet-eenheid, de afzondering, maar kan je na die keus niet meer terug totdat je echt voelt dat je eeuwig liefde (en acceptatie) bent.
Net zoals dat je niet meer terug kan in de matrix nadat je eenmaal doorhebt dat het een illusie is.

Zou dit een extra metafoor zijn voor het begin van film 3 met de trainman. Dat is waar je terecht komt in de domein van het “weten”, veroorzaakt door liefde als wel waar je uit moet komen door liefde.
Je weet de dat de ene wereld een illusie is, maar bent er door je gebondenheid (=vorm van liefde die je nodig denkt te hebben) nog aan verbonden. Je wilt naar de echte wereld maar kan die nog niet voelen omdat je vast zit in de wereld van “het weten”, “de kennis”, “het begrijpen”.

18:30

heb er verder over nagedacht en dat reïncarnatie gaat er bij mij gewoon niet in. Het is niet logisch dat er een heel universum gecreëerd is met miljarden jaren aan evolutie zodat bijzondere entiteiten/bewustzijn/wezens kunnen leren wat de hel is, om zo te weten wat hun essentie is. Het concept klopt gewoon niet.
Ik geloof nog steeds dat alles een product is van onze hersens. Als onze hersens ermee stoppen, gaat ons bewustzijn ook dood.
Reïncarnatie = hebben van een doel = ego
Wat is dan het antwoord op de vraag ? Je wilt uit je illusie , je ego moet dus sterven/oplossen. Als je dit via het denken probeert op te lossen is zelfmoord een logische oplossing en daarmee reïncarnatie een oplossing daar weer tegen.
Hoe los je dit dan op ? Het is heel simpel. De vraag zelf is een illusie, het is een product van het ego. Je gevoel zal dat nooit doen, omdat er geen reden is om die vraag te stellen. Net zoals de vraag: “wat doe ik hier”, “wat is het doel v/h leven” ook een product van het ego. Alleen het ego kan zelfmoord plegen.

Ik kan wel geloven dat het leven eeuwig is, immers de energie waar wij en onze omgeving uit bestaan gaat nooit verloren. Dat is quantem mechanica , wetenschap. Dat is wat onze hersenen kunnen oppikken. Dat wil niet zeggen dat ons bewustzijn in zijn huidige vorm blijft bestaan. Het is logisch dat het transformeert naar iets anders wat op zijn pad komt en gewoon weer energie zonder bewustzijn wordt.

Het leven zelf is gewoon een mooi iets als we dat eenmaal echt kunnen zien. Daarom moet je het pad zelf ook gewoon leuk vinden, daar gaat het immers om. Gewoon genieten van hoe het leven is, zonder hoger doel, zonder hiernamaals, of eeuwig bewustzijn.

Nirwana of ontsnapping uit het wiel is ontsnappen van je ego, niet meer niet minder.

Nutteloos

Gister weer redelijk in mijn oude ritme. Realiseerde me dat zo’n overgangsdag gewoon weer toegeven is aan het ego. Ik heb ‘s middags mijn wandelmeditatie gedaan, ‘s avonds lekker boekje gelezen en ook weer meditatie gedaan en lag op tijd te slapen. 23:30, uiteindelijk 8:30 opgestaan na ‘s ochtends om 6:00 even wakker te zijn geweest , ook door de buurman denk ik.

Nou zit ik of loop ik weer tegen het volgende aan. Ben op het iex-forum een discussie gestart, beetje praten over wie we zijn , of we vrije wil hebben enzo. Dan blijkt het elke keer weer dat de meeste mensen vooral tegen zichzelf praten, zichzelf blijven herhalen.
Mijn denken wordt er de hele dag naar toe getrokken. Bedenken van oplossingen, analyseren etc. Ik wordt zelfs boos op hun, op mezelf, dat ik er zo mee bezig blijf. Je ego houd je voor de gek dat je kennis aan het delen bent, maar daar is helemaal geen sprake van. Niemand neemt wat aan van de ander, niemand luistert naar elkaar , het is allemaal zo nutteloos. Toch blijft die drang om er wat mee te doen. Dus is mijn reactie , hier moet ik mee toppen. Maar dat is natuurlijk slechts een symptoom, een uiting van de essentie van het ego. Het is dezelfde fout die boeddhisten maken. Dat stoppen met de symptomen van het ego ons zal veranderen, het ego zal oplossen. Maar niks is minder waar natuurlijk, het zal gewoon een andere uitlaatklep vinden.

Het enige wat ik probeer op deze manier is het ego zelf te veranderen, maar ik blijf me daarmee identificeren met het ego.
Ik probeer mezelf te veranderen, maar omdat ik denk dat ik het ego ben, probeer ik dus alleen het ego te veranderen.
De werkelijke ik, mijn essentie is natuurlijk onveranderbaar.

Ik moet dus de nutteloosheid van mijn bestaan erkennen, de nutteloosheid van mijn ego. Dat elke actie die ik doe, elk doel dat ik verzin nutteloos is. Het blijft maar dezelfde bezigheid, het creëren van mijn eigen werkelijkheid.

Al die kennis die ik opdoe, al het begrijpen , het is allemaal nutteloos en dat is moeilijk te accepteren gezien hoeveel ik daar mee bezig ben geweest en gezien dat ik er allemaal mee bereikt heb. Het blijft een fucking paradox die moeilijk te accepteren is.

Ik had al de hemelparadox bedacht die aankomt dat geloof is bedacht als antwoord op de vraag “waarom ? “.
Wetenschap is (grotendeels) natuurlijk ontstaan met dezelfde reden.
Dus behalve daar waar wetenschap een oplossing zoekt voor een praktisch probleem, is wetenschap hetzelfde als geloof, ontstaan om de vraag “waarom ?” te beantwoorden. Beide kunnen daar niet in slagen, de vraag is nml een illusie.

HET IS ALLEMAAL NUTTELOOS !!

Het denken is als wetenschap. Het is handig om een praktisch probleem op te lossen in het dagelijks leven dat je tegenkomt, maar nutteloos om de vraag “waarom ?” mee te beantwoorden.

Dat is wat “the Matrix” en de “Terminator” ons proberen te vertellen, we denken dat we onszelf kunnen redden met wetenschap, maar het enige waar we bescherming voor nodig hebben is de wetenschap zelf. Het is net zo goed onze neerval als onze redding.

Boos op mezelf

Gister bewogen dagje. Het begon met een posting op facebook die ik poste over dat verbod op godslastering zou worden afgeschaft. Mijn vader reageerde ook dat vrijheid van meningsuiting geen excuus mocht zijn om onnodig en opzettelijk te kwetsen. Heb met hem wel eerder discussie met hem hier over gehad. Hij begrijpt maar niet dat je dat niet in de hand hebt, er zullen altijd mensen zich gekwetst voelen en vaak is het noodzakelijk om andere terecht te wijzen, zeker gelovigen die van alles willen opdringen.

Het irriteerde mij heel erg dat hij met zijn zogenaamde iq van 140 zoiets simpels niet wilde begrijpen. Ik werd er zelfs een beetje kwaad om. Soort van gefrustreerd zelfs. Toen ging ik dat gevoel onderzoeken. Waarom was dat ?
Waarom kan ik niet accepteren dat hij dat niet wilde snappen ? Was het omdat hij mijn vader was ? – nee . Toen dacht ik, misschien wel omdat als ik zoiets simpels zelfs mijn eigen vader niet kan laten begrijpen. Dat als hij dat al niet eens kan begrijpen, dat ik dan nooit iets van wat ik geleerd heb kan delen met anderen.
Maar ik had al geleerd dat ik die kennis alleen kan delen met mensen die ervoor open staan en er al naar op zoek zijn, dezelfde vragen stellen als ik heb gesteld.
Zoals in de film de matrix, je kan alleen mensen helpen die er zelf uit willen.

Dus verder graven. Ik wilde graag die kennis delen, maar waarom was ik nou kwaad/boos geworden ?
Ik zat dus nog in de valse hoop, dat de wereld beter zou worden als mensen begrepen wat ik geleerd heb. Ik was gefrustreerd dat mensen het niet wilde begrijpen, maar ik was weer aan het spiegelen. Ik was gefrustreerd dat ik het maar niet wilde snappen. Dat ik mezelf voor de gek bleef houden door maar alles te willen begrijpen.
Ik was al tot het inzicht gekomen dat het allemaal nutteloos is. Maar stiekem gebruik ik dit dagboek als excuus om als bron te gebruiken om later mijn website mee te maken en als excuus om alles te willen begrijpen. Ik deed het niet voor anderen, ik deed het voor mezelf, omdat ik alles wilde begrijpen.
Ik was dus boos, boos op mezelf dat ik mezelf nog steeds voor de gek bleef houden. Ondanks alles wat ik geleerd heb, bleef ik mezelf voor de gek houden. Ik schreef dit dagboek vooral voor mijn ego.

Zoeken naar iets wat niet bestaat

Ik blijf ervoor kiezen om de energiestroom te blokkeren om alle redenen die ik al genoemd heb. (al lijk ik niet meer bang voor de energie stroom zelf, begint zelfs goed te voelen!)
Moet nu aan het einde van de film de Matrix denken, aan het laatste gevecht:
Why do you keep fighting, why do you persist ?
*Because i choose to !

→ door overtuigingen
Plus: ik kies het goede korte termijn gevoel (zoals in drugs) van dit hele proces te begrijpen/ te analyseren, boven het onbekende structurele intense geluks/liefde gevoel.
Ik kies ervoor zelf te streven naar een goed gevoel door te blokkeren omdat dat vertrouwd is, is wat ik ben, een gevoel van controle geeft, een veilig gevoel geeft.
Dit verkies ik boven het onbekende, zonder controle, boven acceptatie, boven overgave.
Ik kies ervoor vast te houden aan mijn verslaving want dat is vertrouwd i.p.v. Te vertrouwen op de liefde van het universum, te vertrouwen in het onbekende.
Ik kies liever voor dit dagboek.

Ik merk wel dat nu mijn overtuiging zijn veranderd, de energiestroom goed begint aan te voelen en ik anders ga kiezen

Overtuigingen

Keuzes Gedachten Denken

Ervaringen

Er is geen begin, geen oorzaak, het is 1 geheel.

(Matrix: Everything that has a beginning has an end)

Verlichting heeft geen begin, geen eind. Het bestaat niet en ik ben het al.
Het moment dat ik zal kunnen zeggen: “het is gelukt, ik ben verlicht geworden” zal nooit komen. Het zal nooit waar zijn. Dat zou een begin impliceren, een oorzaak; onmogelijk.
Het enige wat ik kan doen is beseffen dat ik al verlicht ben.

Al jarenlang ben ik op zoek naar het geheim van menselijk geluk/ liefde, naar de ware bron, de ware oorzaak, de ware reden om gelukkig te zijn. Nu pas besef ik dat ik heb gezocht naar iets wat niet bestaat. Ik was en ben al die tijd al gelukkig, ik besefte het mij alleen niet 🙂

Het enige wat in de weg stond was de overtuiging dat ik het moest zoeken, moest verdienen, er wat voor moest doen.
Moest blijven zoeken tot ik besefte, ervaarde, stopte met kiezen, om te geloven dat ik al gelukkig ben en het zoeken naar de oorzaak het enige is wat in de weg staat.
Het enige wat ik heb gevonden is de reden waarom ik niet gelukkig was.

→ Nee, dat is niet waar. Ik was al heel lang op zoek naar de reden, de oorzaak waarom ik niet gelukkig was. Naar de oorzaak van IK, ego, van identificatie met. Ik was niet op zoek naar geluk, halverwege besefte ik al dat geluk de afwezigheid van niet-geluk is, dus ging ik op zoek naar de oorzaak, de reden van niet-geluk.
Tot ik ook hier tot de conclusie moet komen dat er geen oorzaak is.
Voor mijn geluk is er geen oorzaak en voor mijn niet-geluk is er geen oorzaak, behalve de overtuiging dat er voor 1 van deze 2 , geluk of niet-geluk, een oorzaak zou zijn !
Hahaha

En dat is nou onze vrije wil. Onze overtuigingen aannemen voor waar of niet-waar, terwijl beide niet kloppen hahaha. We kiezen daar waar niet te kiezen valt, beide zijn een illusie.
Stop dus gewoon met kiezen !

Er is dus ook geen eind. Je gedachten eindigen niet (je hebt alleen geen gedachtenstroom meer) , je denken eindigt niet. Er is niks wat ophoud te bestaan of eindigt, het transformeert. Ik wil nog steeds dingen, maar mijn motivatie is getransformeerd van ego naar liefde. Van willen krijgen, naar willen geven. Er veranderd niks, behalve je overtuiging dat je wat moet doen om gelukkig te zijn.
Je hoeft niet meer naar het goede te streven, alles is goed.