Verbeter de wereld begin bij jezelf

Na mijn inzichten over het denken gister, voelde ik me toch weer wat overweldigt. Wilde weer op de bank liggen niks doen en film kijken. Bij de Matrix was dat eigenlijk best een goed succes, dus dat zal er wel aan bijgedragen hebben. Heb in de kou nog wel een meditatiewandeling in het park gehouden. Maar aan het eind wist ik al dat ik ging toegeven aan de behoefte weer lekker op de bank te zitten met een filmpje. Ben weer naar de bibliotheek geweest en daar “avator” en “american gangster” gehuurd en dus hele avond tv gekeken. Ben ook pas weer tegen 2:00 naar bed gegaan. Maar weet je, het is niet erg. Ik geniet ervan en dat is belangrijk. Het moet wel leuk blijven, dat is immers het doel. Gewoon “zijn” en “accepteren”, dus ga ik er dan ook niet tegen vechten onder het mom van wilskracht en discipline.

Ja routine is belangrijk, maar strakke schema’s (zoals in kloosters) doen geen recht aan de aard van de natuur. Die is naast bepaalde vaste patronen, meestal gewoon een golf-beweging net als de oceaan waar we uit komen. Elementaire deeltjes of iig QM leert ons dat die deeltjes in golven bewegen, net als licht dat zich ook als een golf gedraagt. De wind en regen is ook en goed voorbeeld, het weer.

Werd wel gewoon om 9:00 wakker en heb mijn pilatus gedaan vanochtend. Voelt lekker om dat te doen. Ik merk nu ook hoe gecontroleerd je dat echt moet doen, hoe goed je je spieren in je lichaam moet voelen. Ook hoe zwak die nog zijn. Dus heb hier voorlopig wel een lange termijn doel mee.

Daarnaast merk ik dat het hebben van doelen elementair is, gewoon “zijn” in het “hier en nu” kan niet zonder dat dat binnen een doel is. Je kan niet 100% geconcentreerd zijn in het nu, als je geen doel hebt.
Het elementaire verschil is alleen dat je die doelen niet hebt om geluk te krijgen, om vrede te krijgen. Die doelen zijn juist een uiting van je innerlijke vrede en geluk.
Ipv dat je doelen nastreeft om er energie aan te onttrekken, om jezelf daar mee te proberen te vullen, streef je doelen na om uiting te geven aan de energie die je wil geven vanuit je innerlijke geluk en vrede.

Dit dagboek schrijven is een doel van mij, een inkomen verkrijgen om dit weer mogelijk te maken, sporten/eten voor een gezond lichaam. Maar vooral dit dagboek en mijn toekomstige website. Dit zodat als het mij lukt om gestilde concentratie te ontwikkelen en de identificatie met mijn ego op te geven, dat anderen kunnen leren hoe mijn pad is geweest, hoe ik hier gekomen ben.
Het is mijn denken dat dit saboteert. “wie wil jou verhaal nou horen?”, “mensen willen niet geholpen worden”, “lekker arrogant om dat te denken dat anderen daar op zitten te wachten” etc etc.
Maar ik doe het niet voor anderen. Ik doe dit om uiting te geven aan mijn gevoel, om mijn innerlijke energie uiting te geven. Het steunt de motivatie die je hebt op dit pad, of ontwikkeld op dit pad.
Ik begrijp nu wat boeddhisten zeggen als ze vertellen dat je motivatie puur moet zijn, je moet het doen om mens en natuur te helpen en te bevrijden.
Eerst begreep ik dit niet. Ik deed het voor mezelf en begrijp al dat iedereen het zelf moet doen, ik kan het niet voor ze doen. Er is dus niks mis mee om je motivatie te beginnen puur voor jezelf te doen, om er beter van te worden, meer geconcentreerd, gelukkiger.
Maar nu ik hier ben is dat niet meer voldoende, als dat nu mijn enige motivatie zou zijn, zou ik waarschijnlijk niet verder gaan. Maar mijn motivatie is nu ook om anderen te helpen, om de negativiteit van het ego te stoppen de omgeving te beïnvloeden. Om andere mensen niet te besmetten. Net zoals Eckhart en anderen doen, bij mij gedaan hebben. Om deze golf van bewustzijn die de enige logische volgende stap is in onze evolutie is helpen te verspreiden. Dit zal de wereldvrede en eenwording met onze natuur bewerkstelligen waar iedereen zo hard naar op zoek is.

Maar de motivatie is nu totaal het tegenovergestelde. Ipv wereldvrede en eenwording met onze natuur op te leggen zoals ik denk dat het moet zijn (Nastreven van een ideaal). Om mij te bevredigen, zodat het mij geluk brengt en mij de kans zal geven om gelukkig te zijn, zal de motivatie niks anders zijn dan een uiting van wat je al bent. Vrede en onderdeel van je omgeving, een met je omgeving.

Verbeter de wereld begin bij jezelf.

Moet je dus letterlijk nemen. Wereldvrede en redding van de natuur op aarde kan je alleen bereiken door jezelf te bevrijden van het destructieve ego. Door je te ontdoen van je illusies en zien dat die wereldvrede en eenheid met de natuur al lang hier is.
De 2 stromingen in het boeddhisme waar je bij de een het einddoel is om jezelf te bevrijden en bij de ander om iedereen te bevrijden, zijn dus eigenlijk gewoon hetzelfde. Dit onderscheid bestaat alleen in het ego.

Terugkomend op dat je doelen nodig hebt om gewoon “te zijn”. Als ik ga mediteren is mijn doel om 20 minuten gewoon te zitten. Als ik ontbijt is mijn doel om de boterham te smeren en te eten. Als ik pilatus doe heb ik als doel een bepaalde beweging/ oefening te doen.
→ Dit doe ik weer met als doel een gezond lichaam te hebben en sterk lichaam
→ Of omdat ik wereldvrede wil en de natuur van de aarde wil redden. Daarom is het mijn doel om mezelf te bevrijden –> te mediteren → om dit te schrijven → om daarna die website te maken (gezond en sterk lichaam valt hier eigenlijk ook onder)
Allemaal uitingen van een innerlijke motivatie , een gevolg van het luisteren naar mijn gevoel.

Geef dus niet je ego-doelen op om dit (verlichting) te bereiken, door deze te ontwikkelen door naar je gevoel te luisteren , zullen die vanzelf oplossen.

Waar ik ook nog mee zat is het onderwerp “leren”.
Op zich lijkt het een uitdaging van het ego om alles te willen begrijpen, om te weten hoe de wereld in elkaar zit. Zo denkt het controle te krijgen op zijn omgeving en dus zijn angst voor de dood. (betere overlevingskansen) Is het dan nog wel goed om al die boeken te lezen ? Ook de wetenschappelijk en de spirituele.
Maar deze drang om alles te willen begrijpen is wat ervoor zal zorgen dat je het ego zal gaan opgeven. Mijn doel om te leren is gewoon anders. Mijn doel is nu niet meer om te weten hoe de wereld werkt om mijn illusie van controle te voeden, maar om dit juist op te geven. Je leert om te niet-leren om te on-leren. Te weten dat het allemaal een illusie is. Dat wat je dacht dat echt was, dat wat je dacht te weten is allemaal een illusie. Je leert om te on-leren.
Ook hier is de motivatie weer anders, ipv vanuit het ego , vanuit je gevoel.

Ironischerwijs zal dat mijn overlevingskansen zoveel groter maken 🙂 (ego is zelfdestructief)

Net als in oosterse vechtsporten waar je de krachten van de tegenstander gebruikt om hem te verslaan, zo moet je de krachten van het ego gebruiken om je identificatie ermee op te geven en dus te verslaan.

Achterna lopen

Waarschijnlijk door alle veranderingen ben ik weer eens verkouden. Dit terwijl het echt warm zomerweer is. Heb gister vroeg met de hondjes gelopen en ‘s middags in mijn eentje nog een meditatiewandeling gedaan. Dat beviel goed, ga ik vandaag weer doen.
Wordt tijd om mijn meditatie te verlengen, denk dat ik daar vanavond mee ga beginnen.

Gister toen ik alleen liep tijdens mijn wandel meditatie, had ik op het eind van de wandeling opeens een gevoel. Het was alsof bewustzijn een middelpunt heeft en dat we die moeten leren in het midden van ons lichaam te houden, daar vertraagd opeens het leven, alsof je niet meer druk bezig bent jezelf achterna te lopen.
Het voelde als dat het middelpunt van mijn bewustzijn soms buiten mezelf, voor mezelf bevond, alsof ik erachteraan liep. Dat ik dan sterk in mijn “doen” en “willen” zit, dat het denken dan constant redenen verzint om doelen te halen in de hoop dat middelpunt te kunnen bereiken. Het probeert het lichaam naar dat middelpunt te bewegen, wat natuurlijk niet kan, net als een schaduw beweegt het met je mee. Dus probeert het denken steeds nieuwe doelen te stellen om dat te bereiken, een eindeloze cyclus.
Pas als het je lukt dat middelpunt in het midden van je lichaam te krijgen, lost het als het ware op, wordt het 1 met het lichaam en hoef je niks meer achterna te lopen, doelen te bereiken. Dit is dus waar meditatie handig bij is. Het is ook wat het volgens mij betekent als ik of anderen zeggen: “beter bij jezelf blijven”of “ik kon vandaag goed bij mezelf blijven”.

Het lukt dan ook beter om in het hiernu te blijven. Doordat ik me nog steeds de hele tijd zo raar blijf voelen, die druk in mijn hoofd blijf voelen, probeer ik nog steeds van het hiernu te vluchten. Dit maakt alles juist erger denk ik, wat het vluchtgedrag paradoxaal juist verergerd. Moet er dus niet bang voor zijn, maar juist omarmen.
Maar om zoiets te doen vanuit je lichaam, vanuit je gevoel is veel moeilijker dan vanuit je denken. Het voelt alsof je het contact met de wereld gaat verliezen in het niet-denken. Dat mijn leven dan oncontroleerbaar alle kanten op zal gaan. Dus komt mijn denken elke minuut weer ff online om te checken of alles nog wel goed is.

We gaan maar door met vertrouwen hebben en het denken loslaten.

God bestaat niet

Tijdens het maken van mijn ontbijtshake realiseerde ik me opeens iets. Volgens mij is het soort hoofdpijn/energiehoofd en verstopte neus het gevolg dat er weer iets is open gebarsten (net als met de oude pijnen) Dat mijn ervaring op 5-3-13 het openbarsten van het ego of wat dan ook is en ipv dat ik constant bang ben door oude pijnen, ik nu die drang heb om “te willen”, “te doen”, “zorgen maken en dat oplossen door te presteren”. (of geld verdienen in mijn geval bv)

Ik merkte opeens dat die zorgen die ik me maakte, die me dreven om te blijven presteren, dingen te proberen te verbeteren, de wereld te controleren, echt een illusie waren. Op zich wist ik dat al natuurlijk, maar het voelde zo echt (zoals ik schreef)
Nu voelde ik hoe het slechts golven van een illusie waren. (net als die oude angsten die echt leken en ervoor zorgen dat ik een maand lang bang was)
Ik moet die zorgen dus gewoon verwelkomen en op laten lossen.

Gisteravond zat ik me nog af te vragen of het het allemaal wel waard was. Dit “zieke” gevoel, constante verkoudheid en ziek zijn, de soort hoofdpijn etc
Maar ik realiseerde me dat ik niet meer terug kan, ik kan alleen nog maar doorzetten, er is geen andere optie, ik moet deze “ellende” gewoon accepteren, er is geen ander pad dan deze. Ik moet dus door dat onbehaaglijke gevoel het “hiernu” accepteren en niet meer voor wegvluchten.

Ik moet ook denken aan de oude verhalen over Jezus en Boeddha. Bij Jezus spreekt men over de lijdensweg van Jezus en bij Boeddha dat hij in zijn zoektocht een periode heeft dat hij ziek in de goot ligt doordat hij alles afwees. Daarna zou hij het midden-pad hebben gekozen.
Maar volgens mij zijn beide verhalen een metafoor voor de huidige fase waar ik in zit. Ik moet alle illusies (wat altijd leek als de echte wereld) afwijzen, de echte wereld volgens het ego. Dit is een lijdensweg wat moet eindigen in de kruisiging van het ego en de wederopstanding met opname in de hemel en/of verlichting van boeddha.

Daarom zeiden zowel Jezus als Boeddha, behandel je lichaam als een tempel. Het is heel belangrijk gezond te eten en te wandelen/bewegen, geen extreme dingen doen/ rust houden om deze fase door te komen.
Het voelt nog steeds als een xtc-pil die wat hard inslaat en in golven blijft komen (enigszins dan 🙂
Dat is wel een mooie. De heilige lijdensweg van Jezus en Boeddha is gewoon een xtc-pil die te hard aankomt en waar je je dus in golven zorgen over maakt of het wel allemaal goed komt. Maar er is gewoon geen weg terug meer, je moet de rit uitzitten. (niet dat je anders zou willen).

Het is ook weer vaag om naar mezelf in de spiegel te kijken. Alsof het niet meer voelt als “ik”. Alsof ik alleen mijn lichaam zie terwijl ik voel hoe ik erin zit.
Die realisatie van vanochtend had ook te maken met wat ik gister ervaarde tijdens het wandelen. Tijdens het lopen had ik ondanks dat ik geen duidelijke gedachten had, toch een gevoel van haast, dat ik ergens naar toe moest (waar het beter was dan hiernu) Het ging weer weg door bewust langzamer te lopen , het hiernu te accepteren.

Had gister ook weer die momenten van echte “leegte”, dat er niemand thuis was zeg maar. (door jezelf te laten verdwijnen wordt je een met alles) Dat is nog steeds raar en enigszins beangstigend als je er weer uitschiet. Blijft gewoon heel vaag haha.

Mijn theorie of bewijs dat God niet bestaat:

God = paradox

God bestaat bij de gratie van de vraag “waarom”

Maar God kan geen antwoord op deze vraag zijn

Je kan God alleen erkennen door de vraag niet te stellen, waarmee je zijn bestaansrecht ontneemt.

Ergo: God kan niet bestaan

God = Alles = Universum of = Niks = bestaat niet

Alles = Niks

verbondenheid met andere mensen

Zit nog steeds vast in de paradox van doen. Dat ik iets moet doen of begrijpen om verlichting te bereiken. Dat ik problemen moet oplossen.
Maar ik ben op het punt dat er niks meer te begrijpen valt, er is uiteraard niets te doen.

Moet nog wel leren ervaren dat alles 1 is en het denken niet iets apart is, zoals de omschrijving van het ego doet vermoeden. Maar het ego bestaat natuurlijk in wezen niet, net als het “zelf” een illusie van het denken is. Moet het denken als het ware integreren in het geheel.
Heb denk ik nog steeds het idee dat ik alleen via het denken verbonden ben met andere mensen. Die verbondenheid met het denken moet ik denk ik nog opgeven. Al gaat dat automatisch als ik niks meer probeer “te doen”, “te bereiken”.

13:00

Voelt toch dat de kern van het probleem de angst voor de dood en dus het hiernu is. Geen vertrouwen in het hiernu en daarom probeer ik “problemen op te lossen” en “te doen”.
De waarheid zie ik, nu alleen dus niet meer bang zijn. Ik hoopte natuurlijk dat het ontrafelen van de waarheid er voor zou zorgen dat die angst zou verdwijnen , maar dat werkt dus niet zo.

overgave

Heb al een paar ochtenden dat zo gauw ik wakker wordt de energie gelijk begint te stromen in mijn lichaam. Slaap al een tijd 7 uur of minder per nacht. Maar maak me er niet meer druk over. Het gaat zoals het gaat.

Gister tijdens het wandelen had ik weer een belangrijk inzicht: (iets wat ik al vele malen heb gelezen, maar nu pas echt begrijp) :

Acceptatie/overgave is niet iets doen, iets bereiken. Het is de angst voor de dood vanuit het ego toelaten en accepteren en dus juist niks doen/niet reageren. Ik hoef verder niks te begrijpen en te ontrafelen, alleen maar te weten dat die angst een illusie is.

Die angst uit zich heel subtiel. Vooral als een gevoel van “haast”, als “iets moeten bereiken”, als “ik moet problemen oplossen”. Pas nu voel ik ook af en toe weer de ouderwetse angst zoals bij de oude pijnen. Of dat vanuit het ego komt of nieuw opgebouwde angsten die ik nu weer loslaat, ik heb geen idee. Is ook niet belangrijk.

een gevoel van haast

vandaag een dagje geen hond, wel ff lekker. Ik heb echter alweer de hele ochtend dat “haast” gevoel. Dat gevoel dat ik pas rust in mezelf kan voelen als ik de dingen op mijn to-do lijst heb gedaan. Ik wil vandaag de vloer dweilen, boodschappen doen en ff shoppen in het stadshart voor wat spulletjes. Het is nu 11:00 en dan heb ik het gevoel dat ik me moet haasten omdat ik anders niet genoeg tijd heb om alles te doen.
De websites draaien eindelijk na de verhuizing. Ik had alles zelf kunnen oplossen als ik maar ff de rust had genomen en rustig had nagedacht. En dan maak ik mezelf nu wijs dat ik pas rust in mijn hoofd heb als alle websites verhuisd zijn.
Dat lijkt zo echt. Het is geen illusie uit het verleden, het zijn dingen die ik nu echt moet doen.
Maar er gebeurt natuurlijk niks als ik geen tijd zou hebben om alles te halen in het stadshart of als ik de websites niet verhuis. Ik kan dat allemaal in rust doen, maar toch is daar dat gevoel van “haast”, van “moeten doen”. Pas vrede en rust als dat gedaan is. Maar er moet altijd wat gedaan worden en dus zal er dan nooit vrede en rust in mezelf zijn.
Ik mis dus dat vertrouwen , het vertrouwen dat het leven nu goed is, veilig is en dat ik daar verder toch geen controle over heb.
Die dingen die ik zou moeten doen, die haast is slechts het denken die een reden verzint om een intern gevoel te verklaren en het daarmee versterkt, een vicieuze cirkel.
Die cirkel moet doorbroken worden.
Ik moet de illusie van mijn gedachten door hebben en het gevoel accepteren zonder erop te reageren.

samenvoegen

Wilde gister na het wandelen wat op mijn iphone zetten, wat niet lukte. Was er behoorlijk gefrustreerd over dat zoiets simpels niet lukt en was zelfs flink aan het vloeken. Uiteraard ook frustraties, ook vanwege het feit dat ik me maar blijf verzetten tegen het “langzame leven”, het gevoel van vertraagd bewegen, de niet-haast, niet-denken. Maar goed, was flink chagrijnig en wilde alweer chips kopen als avondeten en tv gaan kijken. Wat op zich geen ramp is, maar iets in me hield me toch tegen, dat het niks zou veranderen. Dus heb gewoon zoals gebruikelijk gezond gegeten en boek op de bank gelezen. Dan kom ik toch het best tot rust. (van de innerlijke strijd)
Ga al heel lang meestal om 00:30 slapen terwijl ik gewoon vroeg wakker wordt, vanochtend pas om 8:30 en gelijk begon die energie intenser te worden. Werd er zelfs even misselijk van, maar dat ebte vanzelf weer weg.
Voel nu duidelijk momenten van “gewoon zijn”, niet-denken”, dan voel ik alleen de voeten/benen waar ik op sta en soms mijn ademhaling samen met dat intense gevoel in mijn hoofd. Alles voelt dan goed op zich, maar toch die angst, angst dat ik gewoon maar ga zitten en die intensiteit ga zitten voelen en verder niks meer met het leven ga doen. Dus probeer ik te blijven doen terwijl ik in het “gewoon zijn/niet-denken” zit, hierdoor voel ik mezelf heen en weer blijven schieten, ik blijf maar proberen de 2 samen te voegen. Maar dat kan natuurlijk helemaal niet realiseer ik me nu, nu ik dit zo schrijf.

de wereld met andere ogen zien

Na gister overdag in de tuin te hebben gelegen werd het al snel te warm (vanaf 15:00) Na mijn rondje met mijn loge die niet de conditie heeft om veel te lopen, heb ik zelf nog een rondje gelopen in het park. Zat de hele dag veel in mijn denken, ook tijdens het wandelen. Besloot toen om de volgende dag met mijn loge de hele dag naar het strand te gaan, was te warm in de zon in de tuin en ik wilde wel van de zon genieten. Toen werd ik tijdens boodschappen doen (18:00) voor het strand melancholisch en kocht ook chips voor het avondeten. Heb weer als avondeten chips zitten eten en comedies zitten kijken. Kreeg toen een depressief gevoel, het liep allemaal kut, wist niet wat ik wilde en wilde weer gaan vechten tegen dat gevoel. Wist gelukkig dat dat geen zin had. Dus ik accepteerde het depressieve gevoel en voelde dat ik maar 1 ding kon doen. Weer terug in me ritme, weer terug in mijn meditatie, doorzetten. Niet dingen gaan doen, reageren op externe prikkels, omdat dat geluk zou moeten brengen zoals een dag op het strand.
Er moet maar 1 ding gelden op dit moment en dat is meditatie ! Als het een mooie zomerse dag is kan ik me gewoon wat aanpassen kwa wandelen en in de tuin zitten. Maar ik moet/wil in mijn meditatieritme blijven zitten. Doorzetten om uit die verslaving van het denken te komen, het “haast” gevoel op te lossen.

Heb mijn krentenbollen weggegooid en de chips in een tas in de slaapkamerkast opgeborgen. Weg ermee. Tijd om weer groente te eten na alle avonden chips en Broodjes kroket en frikandel voor de tv. Tijd om discipline te tonen en niet meer toe te geven aan de zwakte die zorgen voor het lijden in het leven.

Als ik opsta doe ik zit-meditatie, daarna 1 uur wandelen met de hond meditatie. Dan ochtendritueel, zoals dit dagboek, ook meditatief. Daarna uurtje werken/ tuin zitten. Dan meditatief lunchen. Weer uurtje over. Dan weer wandelen met de hond meditatief. Waarna het etenstijd is en tussen 19:00-22:00 boekje lezen op de bank. (zonder denken, geconcentreerd in het hiernu) en dan om 22:00 weer mediteren en laatste korte wandeling (30 min) voor het naar bed gaan.
Ik zit dan al de halve dag met meditatie of meditatief dingen doen. Van hieruit kan ik de stap nemen de hele dag meditatief te zijn, in het hiernu/ niet-denken etc.

Toen ik dat besloten had verdween het depressieve gevoel redelijk snel. Vandaag is er sluierbewolking en geen strandweer 🙂 Ze voorspellen nog de hele week mooi weer , alleen maar lekker met al het wandelen, maar ga me er niet teveel aan aanpassen (in als ik moet van het mooie weer genieten) hoogstens overdag wat in de tuin liggen ipv werken achter de computer.

Merk dat het zien van de wereld blijft veranderen. Niet alleen zie ik alle kleuren helderder, meer details, meer onderscheid, nu lijkt het ook alsof ik meer 3d zie. Weet niet hoe ik dit goed moet uitleggen. Het lijkt alsof ik eerst gewoon 2D+diepte zag, maar dat ik nu rondwandelen in 3D zoals je naar een 3D film zit te kijken, maar er dan doorheen wandelt.
Je gaat de wereld dus echt letterlijk met andere ogen zien 🙂

22:30

Ik wordt echt gek van mezelf en mijn gedachten. Ten eerste omdat ik kennelijk nog in de illusie van een identiteit geloof, niet wil accepteren dat we zo primitief zijn. En dat ik maar mijn gedachten blijf geloven die constant getriggerd worden. Ik doe vrij weinig op dit moment, geen beurs, geen websites. Toch kan ik me de hele dag bedenken over van alles en nog wat. Hoe ik eerst van alles moet doen voordat ik die innerlijke rust kan vinden: eerst aanpassen aan mooi/het weer, bedenken hoe ik daar van kan genieten, terwijl ik de honden heb, waar te lopen, wat te eten ‘s avonds, toegeven aan dit of dat gevoel ? Constant gedachten en mezelf analyseren, waar komt dit gevoel?/gedachte etc vandaan. Geloven pas rust te hebben als de weken met 3 honden om zijn.
Ik durf te wedden dat buitenstaanders die zien waar ik me “druk” om maak me echt totaal voor gek zullen verklaren. Vragen waar ik het in hemelsnaam over heb en dat ik maar wat pillen moet slikken of naar de psycholoog moet voor zulke gedachten.
Ik pas op hondjes, het is hartje zomer, lekker weer, warm, ik hoef niks en toch maak ik me de hele dag druk om mijn dagindeling. Denken: Wat zal ik als volgende doen ?

Bij die oude pijnen was het een duidelijke illusie van een angst-gevoel. Die kon ik wegdenken, onzin om bang te zijn. Maar de drang om -te doen/ te begrijpen/haast te hebben is zo normaal en wordt beschouwd als de kern van ons bestaan dat het heel moeilijk is die illusie te doorbreken. In feite is het ook de kern van ons bestaan, het bestaan vanuit ons ego, wie we denken dat we zijn.
De illusie van identiteit.
Die drang opgeven, is het opgeven van het bestaansrecht van je ego en daarmee je identiteit.
Tot je verwordt tot je natuurlijke zelf, een organisme met bewustzijn in interactie met zijn omgeving, zonder enige controle.

Ik wil morgen met die 4 vragen gaan beginnen om die laatste illusie van identiteit, de kern van ons bestaan/ ons ego op te lossen als illusie.
Doorhebben dat ik pas echt ga leven als ik mijn eigen bestaan opgeef, mijn identiteit, mijn verbondenheid via het denken.
Dat ik die drang niet nodig heb om te overleven, om wat met mijn leven te doen, er wat van te maken. Echt beseffen hoe die drang me van het echte leven weg houd. Want dat besef ik niet volledig. Ik ben nog steeds bang dat er alleen saaie routine overblijft als ik die drang laat varen. Dat ik die nodig heb als motivatie.
Al met al, dat ik die drang uit mijn angst die het ego en mijn identiteit voel nodig heb om beter te overleven.
Dat ik die drang uit mijn angst die het ego en mijn identiteit voed (doen/willen/begrijpen), nodig heb om beter te overleven.

leven zonder doel

Merk dat ik het moeilijk heb om geen echt doel in mijn leven meer te hebben, om te accepteren dat ik alles al heb wat ik nodig heb. Dat ik alleen gelukkig kan zijn en niet worden. Afgelopen 1,5 jaar is verlichting mijn doel geweest, nadat ik mij er bewust van werd dat alle andere doelen een illusie waren, er niet toe doen. Nu moet ik ook verlichting als doel loslaten en gewoon accepteren wat is.

Dat is moeilijk en geeft onbehaaglijk/ doelloos/ leeg gevoel en daar heb ik moeite mee.
Op de beurs wil ik voorlopig niet handelen, moet eerst de ontwikkeling van KPN afwachten (gaat de verkoop van E-plus door ?) en ben nog financieel te onzeker om goed te kunnen handelen.
De hondenopvang gaat prima en hoef ik niet echt meer in te investeren. Zeker als de websites beter gaan lopen en kpn dividend gaat uitkeren hoef ik nog maar weinig honden op te vangen. Dus hou ik nog maar 1 doel over en dat zijn de websites. (ik leef al gezond en besteed genoeg tijd aan meditatie en ontspanning → wandelen met de hond/ leren)
Ik zit met mijn websites nu op zo’n 175 euro p.m. Nu ik de websites heb uitgebreid naar België en kleinere plaatsen en door meer zoekers richting de zomer, hoop ik volgend jaar op €250 p.m. Te zitten. Deze websites zijn bijna af.
Dan hoop ik door te gaan met dierenartsen/ trimsalons/ hondenscholen die elk €75-100 in het laatje moeten brengen. Daarnaast wil ik de dierenpension-review website kopen. Dat brengt de potentie op €600 p.m. Op langere termijn. Dat moet samen met het dividend op de beurs genoeg zijn om van te leven. Dan kan ik overal leven waar een internetaansluiting is. Mijn laatste doel.
Punt is dat het niet als een doel voelt zoals vroeger. Het is niet om iets te bereiken, om er geluk mee te behalen (door vakanties/ reizen etc) Het is meer een levensinvulling om gewoon van te leven. Iets om te doen, te volgen. Het heeft geen haast, er is geen druk.

Moet duidelijk wennen aan dit concept van het leven zonder doel.

alles is voor niks geweest

Moet zeggen dat ik het maar erg moeilijk mee heb om deze nieuwe fase in te gaan, nu ik pas echt weet wat meditatie is. Moet om mijn ego los te laten, mijn relatie met hem te beëindigen en volledig op mezelf te vertrouwen, of beter gezegd op het geheel. (er is natuurlijk geen zelf)
Moeilijk om gewoon te ontspannen en het zelf te laten gaan, los te laten.
Al een paar weken probeer ik mijn gedachten bezig te houden met van alles, mezelf af te leiden met tv/ internet etc. Maar diep van binnen weet ik dat ik moet loslaten. Maar het voelt zo vertrouwd en geeft het leven telkens weer een doel, ook al weet ik dat het halen van dat doel mij niks zal brengen, ik geniet ook van de reis naar dat doel.

Door het zelf los te laten is er niemand meer om trots op te zijn. Niemand om te complementeren voor wat hij bereikt heeft. Liefde is de enige motivatie, liefde geven. Het is heel moeilijk om dat als enige motivatie te hebben. Diep van binnen zoek ik dus nog steeds erkenning. Het loslaten van mijn zelf zal betekenen dat er geen erkenning zal zijn voor deze reis die “ik” heb gemaakt. Alles wat “ik” mijn hele leven gedaan heb is voor niks geweest, nutteloos en dat is moeilijk te accepteren. Ook helemaal alleen zijn, geen vriendje meer in mijn hoofd om mij gezelschap te houden is moeilijk aanvaarden. Maar dat alleen zijn is natuurlijk tijdelijk, het is juist een stap naar eenwording, leven in het geheel.

Nu ik mij al zo lang verzet tegen het loslaten/ontspannen begin ik mij de laatste dagen niet lekker te voelen. Eergisternacht/ochtend voelde ik me zelfs zo misselijk dat ik mijn vinger in mijn keel stak om over te geven. Ik voel nu dat ik niet ziek ben door bacteriën/ virussen maar door de negatieve energie van mijn ego die aan de ene kant loslaat, maar ook wordt vastgehouden dor mijn ego. Op deze manier dwingt mijn lichaam in feite mijn geest om te ontspannen en los te laten, wetende dat dat de enige oplossing is. (net als burn-outs/ depressies en al die andere ziektes waarin het lichaam je dwingt om te stoppen met waar je mee bezig bent !)