Bewustzijn

Nou het lijkt erop dat ik niks anders kan doen dan de hele dag in het “hier en nu” aanwezig te proberen zijn. De hele dag bewust zijn met waar ik mee bezig ben. Gewoon observeren en constateren, het leven accepteren hoe het is, terwijl je je gevoel volgt.
Maar accepteren hoe je je ook mag voelen.

Niet geheel toevallig natuurlijk (zo werkt het leven nu eenmaal heb ik ondertussen geleerd, vraag niet hoe het kan, maar profiteer er van) eindigde ik met het volgende stukje uit “meditatie nu of nooit” van Steve Hagen.

“Meditatie heeft niks te maken met het wegduwen, negeren of transcenderen van gevoelen. Het is eerder andersom. Als we mediteren ervaren we onze gevoelens ten volle, zonder ze met gedachten te versterken, ze te onderdrukken, ons eraan vast te klampen of te proberen er ook maar iets aan te veranderen. Als we mediteren analyseren we onze gevoelens en gedachten niet. We laten ze opkomen, observeren zonder er commentaar op te leveren, waarna ze gewoon weer verdwijnen. Dat is alles.”

Een bevestiging van wat ik gister schreef. Ik was de eerste keer wat kritisch op dit boekje. Maar moet hier op terugkomen. Het is juist een uitstekend boek. Kennelijk was het nog iets te vroeg en ben ik er nu wel klaar voor.

Merk wel dat Eckhart een foutje maakte in zijn boek. Het stelt nml dat er geen lijden kan zijn in het “hier en nu”, dat als je aanwezig bent dat er dan geen lijden is. Daar heeft hij wel gelijk in. Maar het is dus ook mogelijk om met je denken in het “hier en nu” te zijn.
Het beoordeelt dan constant het “hier en nu”
Het beoordeelt mijn gevoel, hoe ik me nu voel.
Het beoordeelt mijn handelingen die ik nu doe.
Het beoordeelt de dingen die ik nu zie.

Op deze manier ventileert het ego zich weer, hij voelt dat hij nutteloos is en probeert zich op alle mogelijke manieren nuttig te maken.
Het lijkt erop dat mijn ego niet alleen een onbestendig gevoel kan veroorzaken door het inzien van zijn nutteloosheid, maar dat het denken daar weer op reageert en dat gevoel negatief gaat uiten door het “hier en nu” negatief te beoordelen.

Dingen die ik tot nu toe nooit beoordeelde, laat staan dat ik ze negatief beoordeelde. Dagelijkse routine, zoals het maken van mijn ontbijtshake, gaan opeens alsof het niet op de juiste manier is. Dit terwijl er niks veranderd is, ik maak hem nog steeds op dezelfde manier.

Je lichaam voelt iets en het denken koppelt dat aan de huidige situatie.
Maar wat ik nu voel heeft daar niets mee te maken en zo creëer ik een dubbele illusie.

Ik moet dus steeds weer terugkeren naar het “hier en nu” naar bewust handelen, zonder te oordelen. Voelen wat ik nu voel, zonder te oordelen.

En dat de hele dag maar weer, elke keer weer terug. De hele dag die discipline hebben om niet mee te gaan in de illusie, dubbele illusie. Het onbestendige gevoel accepteren zoals het is. Dat specifieke gevoel is niet echt, een emotionele uiting van het ego. (alleen geen angst en dus moeilijk te identificeren als emotie. Iets wat mij nog nooit is opgevallen toen de emotie angst nog overheerste) (deze emotie komt ook voort uit angst, maar niet uit angst-gevoel en dat is apart, wennen)

Er is maar 1 manier waarop je niet-zoeken kunt beoefenen, namelijk door niet te zoeken.
(zoeken naar het “hier en nu” is onmogelijk, je bent er al)

Een tijd geleden vroeg ik me af wat beter zou zijn voor mijn meditatie, geconcentreerd blijven op alleen mijn ademhaling, of de concentratie uitbreiden naar ook voelen/houding, zien etc
Het antwoord lees ik net in het boekje “meditatie, nu of nooit”

Shikantaza: Objectloos en subjectloos mediteren, gewaarzijn omvat alles: beeld, geluid, gevoel gedachten, beweging.

Moet zeggen dat ik hier al naar neigde. Je natuurlijk drang , je gevoel stuurt je in die richting. Maar nu kan ik er zonder twijfel mee verder. Mijn denken had het toch redenen gevonden om diep geconcentreerd op 1 object te mediteren, dit nog dieper te doen. Je moet je gewaarzijn dus juist uitbreiden. (al is dat hetzelfde realiseer ik me nu ik zo opschrijf!)

16:00

Ik ga net naar de bib om wat boeken terug te brengen en een nieuw boek te halen over het belang van water drinken. (ben nieuwsgierig) Zat ik op de heenweg te bedenken dat ik ook wel dat boek over chakra’s kan halen om te lezen. Want meer lezen over niet-leren maar weten leek me nutteloos. Toen ik in de bib bij de chakra boeken stond viel mij een boek op over bijna-dood-ervaringen.
Gezien de you-tube filmpjes waarin ik denk dat BDE hetzelfde zijn als het nirwana zien, trok dat gelijk mijn aandacht.
De laatste zin op de back-cover van dit boek is: “er zijn goede redenen om aan te nemen dat ons bewustzijn niet altijd samenvalt met het functioneren van onze hersenen: het kan ook los van ons lichaam ervaren worden.”

Nou zijn wij kennelijk ons bewustzijn, wat logisch is. Maar we hebben nog geen idee wat dit inhoud. Nog maar een paar dagen geleden (18-03-2013) vroeg ik me als laatste af als ik niet mijn denken ben en niet mijn gevoel, waar blijf ik dan ?
Wie weet wat deze cardioloog te zeggen heeft en voor aanwijzingen gevonden heeft ?
Ben benieuwd. Zal dit weer zo’n geval zijn van een vraag stellen en het antwoord komt vanzelf naar je toe ? Zal wel heel snel zijn zo binnen 2 dagen 🙂
We gaan het merken.

Bijna-dood-ervaring

Ben om 00:30 gaan slapen na de hele avond over BDE gelezen te hebben. Heel boeiend.
Was om 7:30 wakker, maar heb elke ochtend moeite met opstaan. Ik verklaar het voor mezelf dat ik geen zin heb om de kou van mijn huis in te gaan (15-16C) , maar dat is natuurlijk slechts een excuus. Als ik eenmaal ben opgestaan gaat alles automatisch en vind ik dit pad bewandelen heel boeiend. Maar zit nog steeds in die 2 strijd met aan de ene kant in het “hier en nu” leven , de waarheid zien en aan de andere kant het denken, dat ik in mijn geval nu opvul met leren. Leren is zo leuk en boeiend, het is makkelijk om dat als excuus te gebruiken om te blijven denken de hele dag. Het is echter nog steeds mijn ego die in opstand komt. Het een sluit het ander natuurlijk niet uit. De hele dag in het hier en nu leven, betekent niet dat je niet meer kan leren. Sterker nog je leest juist beter omdat je denken niet in de weg zit met allemaal valse verklaringen.

Wat dat betreft is het boek over BDE wel goed om te lezen nu. Het geeft nml antwoord op de vraag wat wij nu eigenlijk zijn, wat ons bewustzijn nou eigenlijk is. Het antwoord is, dat wij er nooit een antwoord op zullen vinden via het denken, dat is me nu wel duidelijk. Ik wist het al, ik had me al gerealiseerd dat al dit nutteloos is, maar die realisatie was weer weggezakt en na het lezen van de cover van “eindeloos bewustzijn” had ik weer hoop. Hoop op een antwoord wat we zijn, wat ik ben. Ik ben niet mijn denken. Ik ben niet mijn hersens, niet mijn lichaam, wat ben ik dan wel ? Ik ben bewustzijn ? Maar wat houd dat in ? Wat is bewustzijn ?

Hier is door de wetenschap onmogelijk een antwoord op te geven. Dit is alleen zelf te ervaren, dat is me nu wel duidelijk. Het bevestigd de nutteloosheid van het bestaan slechts.

Al die BDE verhalen zijn heel boeiend, maar je kan er echter niks mee. Zo zijn er mensen die hun eigen toekomst gezien hebben en dat klopt ook met hun leven. (vrouw die ziek wordt en wit iets aanheeft wat ze van een vriendin kreeg) Maar op dit moment ben ik er heilig van overtuigd dat de toekomst niet vast staat. Dat is gewoon onmogelijk. Er zijn oneindig veel reacties en interacties op aarde en dat kan niet de toekomst bepalen. Het weer, de economie, etc onmogelijk dat. Maar dat iemand ziek wordt en sterft is natuurlijk wel onvermijdelijk. Ongeacht de keuzes die je maakt, de interacties die je hebt, ziek worden en sterven zal gebeuren.

Misschien staat de toekomst voor sommige dingen wel redelijk vast ? Als in dat is de meest waarschijnlijke uitkomst ? Zo van het is 80% zeker dat dat gaat gebeuren.
Dat is iets waar gewoonweg niet achter te komen is. Het lijkt aannemelijk dat bepaalde persoonlijke gebeurtenissen een grote kans hebben om uit te komen. We kunnen nooit onderzoeken of het altijd uitkomt, door bv bewust zo te kiezen dat het niet uit kan komen. Er is via het denken iig niet uit te komen. Zwart/wit denken is altijd fout bedenk ik me. Dus dat niks vast staat is dat dan ook. Het is best redelijk dat bepaalde gebeurtenissen een grote waarschijnlijkheid hebben om uit te komen. De periodes van vooruitzien zijn vaak ook kort.

Maar ook verhalen van mensen die andere dode mensen zien, waarvan ze bv niet kunnen weten dat ze dood zijn. Zoals een kind met een zusje die voor haar geboorte gestorven was dat ze niet kon weten.
Dat zijn bizarre dingen. Het zet mij toch aan het twijfelen over leven na de dood. Maar het valt niet te beredeneren.
In hoeverre is het bv een reflectie van de mensen om hun heen waarmee ze in contact staan ? Die naast hun bed zitten ? Ik zal er nooit een antwoord op krijgen in mijn denken.
Ik heb ook opgezocht voor zelfmoord. Staat maar heel kort wat over in. Er staat dat BDE bij iemand die zelfmoord wilde plegen, dat hij/zij dan besefte dat het geen oplossing was en zijn problemen mee zou nemen en zonder lichaam moeilijker op te lossen zouden zijn.

Maar dat is in tegenspraak met andere belevenissen die totale acceptatie en wijsheid ontvingen. Wat voor problemen kunnen er dan nog zijn ?
Of anderen die zeggen dat er idd geen goed en fout is, alleen lessen om te leren (zolang je nu in je ego zit) , maar iemand anders had het over levensgebeurtenissen die als goed of minder goed werden beoordeeld. Hij zei dat ze daar heel anders over dingen oordeelden. Wat vreemd is bij totale acceptatie.
Ook is geen een BDE hetzelfde natuurlijk, elke zal een bepaalde mate van bewustzijn/ ontkoppeling meemaken. Hierdoor blijft het onverklaarbaar.
Mijn inziens kunnen we er dus niks mee, gewoon afwachten.

Waar ik ook over zat te denken is die verbondenheid die we zouden moeten gaan voelen als je verder komt in je meditatie. Ik dacht eerst dat ik daar nog helemaal niks van gemerkt had, op zich niet gek gezien de identificatie met mijn ego. Maar mijn hooggevoeligheid is hier natuurlijk al een uiting van. Ik kan al voelen wat mijn ex voelde, wat mijn andere ex voelde, wat mijn nichtje tijdens onze rondreis voelde. Of soms ook andere mensen, vaak had ik het niet door, later wel. Alleen nooit heel duidelijk. Of dat ik heel erg opkeek tegen een afspraak of die zonder reden wilde afzeggen, dat bleek het gevoel van de andere kant te zijn. Dat is natuurlijk ook al voelen dat we allemaal met elkaar verbonden zijn.

Ik mediteer nu ‘s ochtends en ‘s avonds 20 min, maar ben overgestapt op de birmese houding. Kreeg teveel last van mijn benen in de halve-lotus houding. Ook nu moet ik wel even de benen goed strekken na die 20 min, dus opbouwen naar langere zit-meditatie zal ook gepaard moeten gaan met lichamelijke opbouw, gewenning.

Had vanochtend ook weer een vreemde ervaring terwijl ik lag te slapen. Ik lag nog te dromen en voelde onbewust mijn ochtenderectie. In mijn droom wilde ik me gaan aftrekken, ik wist dat ik droomde van, ik had een hele grote lul die ik met 2 handen moest vastpakken om er stevig aan te rukken. Op het moment dat ik daar in mijn droom aan wil beginnen, lijkt het alsof er een soort gedempt kanonschot afgaat met een felle lichtexplosie, daarna voelde ik weer energie door heel mijn lichaam en tintelde heel mijn lichaam. Gelijk ging mijn denken aan, “wat is dit ?” wat gebeurd er ? Ik probeerde nog alleen te voelen, maar het ebte ook gelijk weer weg daarna, net als de ochtenderectie haha. Was geen orgasme ofzo. Niet eens in de buurt, maar heb weer geen idee wat het wel was. Iig weer een bijzondere ervaring al is het maar de vraag of ik die ooit met iemand kan delen 🙂

Vanaf waar observeren?

Lag normale tijd in bed en werd iets voor 8:00 wakker, wetende dat het tijd was om op te staan, terwijl ik daar nog geen zin in had. 5 minuten later wist ik waarom, ze gingen weer aan het dak werken. Toch bijzonder zoiets, ik wordt 5 minuten voordat ze gaan beginnen al wakker wetende dat ik moest opstaan omdat ze gaan beginnen, terwijl ik me op dat moment niet realiseerde dat ze weer zouden beginnen vandaag. Maar ja, je hebt er verder geen reet aan dat je dit soort dingen van te voren voelt, dus niet iets om mee bezig te zijn.

Gister weer me best gedaan meditatief te wandelen. Dat is best moeilijk en apart. Alsof je opnieuw probeert te lopen. Nu merk ik dat als ik loop dat ik mijn torso of de romp van mijn lichaam stil moet houden, terwijl mijn armen en benen synchroon bewegen. Dit doe ik dus bewust, wat alleen goed lukt in een langzaam tempo. Dus ik ben me bewust van heel mijn lichaam, mijn benen die lopen, mijn armen die meebewegen en mijn hoofd die ook recht probeert te blijven, maar ook wel om zich heen wil kijken.
Dan concentreer ik me nog nog op mijn ademhaling, zodat ik mijn longen echt voel ademhalen, maar ook deze bewegen onafhankelijk van mijn romp, dus niet ademhalen vanuit mijn romp wat ik nog wel eens wil doen als ik weer krampachtig probeer te vluchten van mijn gedachten (wat dus fout is).

Bleef nog even in mijn bed liggen na 8:00, had nog geen zin om op te staan. Ik betrapte mezelf er weer op dat ik van mijn gedachten weg ging om weer in mijn gevoel te zitten, maar dit gevoel zijn eigenlijk emoties en dus een product van het ego. Ik merk ook dat ik mijn gevoel probeer te sturen ipv andersom. Het zijn dus echter emoties van het ego nog grotendeels.
Toen besefte ik me weer wat ik gelezen had. Je moet bewust blijven en getuige zijn van je denken en emoties /gevoel en elke keer weer terugkeren naar het hiernu. (dus niet terugkeren naar mijn gevoel/ emoties en die proberen te sturen)
Toen bedacht ik me, maar vanaf waar moet ik mezelf dan observeren ? Ik kan niet in mijn denken zitten en niet in mijn emoties gaan zitten, vanaf waar moet ik mezelf dan observeren ?
Een rare vraag natuurlijk, weet nog niet wat ik ermee moet.

Merk dat het heel lastig is om in het hiernu te verblijven. Ik merk dat ik, ook al denk ik niet te denken, dan toch nog in mijn denken zit, of in het gevoel van mijn denken. Daardoor blijft het subtiel op de achtergrond meedraaien met alles wat ik doe.
Ik merk dat ik subtiel van alles loop te “willen”. Ik merk dat mijn denken alles denkt te moeten aansturen door dingen te “willen”. Allemaal kleine dingen die weer de volgende actie in werking moet stellen.
Ook merk ik dat ik steeds de kleinste dingen aan het overwegen ben. Zal ik nu gaan wandelen of over een uur. Wat zal ik eten ?, wat zal ik hierna doen ?, het is onnodig en geeft weer die illusie van controle op het leven. Mijn gevoel besluit gewoon een daar bedenk ik dan overwegingen bij, maar dat is zo subtiel dat ik dat niet bewust door heb op dat moment.
Ik merk maar dat ik constant dingen “wil”. Ik wil me goed voelen, ik wil geen ego meer, ik wil niet constant overwegen, ik wil weten vanaf waar ik mezelf moet observeren etc etc
En nu wil ik niet meer dat ik constant dingen wil 🙂

Entiteit ervaren

9:00

Zou het toeval zijn dat ik nu met een nieuw schrift begin ? Ik weet het echt niet meer.
Na deel 3 van Feists Grote Scheuring te hebben uitgelezen, heb ik nog 10 min meditatie gedaan en een uurtje in Osho gelezen en toen ik om 1:00 ging slapen, of beter gezegd wilde gaan slapen.
Ergens in de nacht schrok ik half wakker en voelde alsof mijn geest (mag hopen dat het de mijne is 🙂 zich opeens echt bezit nam van mijn lichaam , zo naar binnen floepte.
Ik lag gewoon in mijn bed en zag/voelde een witte-energie-vlek / entiteit mijn lichaam inschieten en zich er bezit van nemen.
Vanaf dat moment voelde ik een energie door mijn lichaam gaan. Ik heb daarna niet echt meer geslapen geloof ik en de hele verdere nacht die energie in mijn lichaam gevoelt.
Het is verder neutrale energie, soms wat beangstigend als mijn denken niet weet wat het ermee aanmoet. Als die er een dreiging in ziet en eng erover gaat bedenken. Maar dat is waarschijnlijk gewoon mijn ego weer die zich bedreigt voelt.
Ik voel er verder geen vrede of liefde door, alleen maar hoe mijn lichaam op een hoog energieniveau zit. Heel mijn lichaam tintelt ook een beetje, het voelt ook wel overweldigend.
Ik stond net naar mezelf in de spiegel te kijken en me te concentreren op de ademhaling vanuit mijn middenrif en keek mezelf via de spiegel in de ogen. Dat was echt heel raar. Mijn spiegelbeeld veranderde elke keer lichtjes, net alsof mijn hoofd heel subtiel veranderde, andere uitstraling kreeg.
Ook zag ik mijn spiegelbeeld waziger worden door een soort energiewaas. Zoals de lucht op een hele hete zomerdag je beeld kan vervormen door de stijgende warmte. Zo zag ik nu mijn spiegelbeeld vervormd door een energiewaas.
Heb het net even weer gedaan. Ik wordt er ook een beetje misselijk van en moet echt mijn best doen om goed te blijven staan met al die energie. Ook dit schrijven gaat lastiger dan normaal. Moet meer mijn aandacht erbij hebben en langzamer schrijven, anders weet ik niet wat ik moet gaan schrijven. Ik heb geen flauw idee wat ik met al die energie in mijn lichaam moet, lijkt wel alsof ik alles nu heel rustig aan moet doen. (of dat het beter is als ik dat doe)

Weer heel bizar weer allemaal. Ik merk het wel. Voel nog wel een licht soort angstgevoel meetintelen in al die energie, daar gaat mijn denken af en toe wat van maken geloof ik. Ik laat alles maar gewoon toe en merk het wel. Heb geen echte verplichtingen, dus alles gewoon rustig aan vandaag, zoals ik toch al van plan was.

11:00

Zit nu aan mijn ontbijtshake. Heb net mijn pilatus gedaan, ff lekker gedouched en achter de computer koersen en beursnieuws zitten lezen. Voel me nu gelukkig een stuk normaler. Probeer nog steeds de hele tijd bij mezelf te blijven. Ademen vanuit mijn middenrif en bewust bij blijven. Daardoor vertragen wel mijn handelingen, zelfs de snelheid waarmee ik dit schrijf.
Heb mijn meditatie vanochtend weer 20 min gemaakt en dat voelde goed. Dus hopelijk nu weer 3* 20 min + wandeling per dag. Heb ook besloten dat ik min 2 uur per dag aan de website wil werken. Ben nu al 4 weken vrij en heb nog steeds niks gedaan haha. Terwijl ik wel elke avond zo 4-5 uur boeken lees. Uiteraard ter ontspanning, wat wel lekker is als je de hele dag actief bewust probeert te blijven en niet te denken, bij jezelf te blijven. Maar nu dat makkelijker gaat en zeker als ik alles nu in een langzamer tempo ga doen, dan geef ik prioriteit aan 2 uur websites werken ipv lezen. Er zal toch ook geld verdiend moeten worden en moet zeggen dat ik het wel lekker vind zo rustig zonder een loge. Al zal ik misschien nog steeds wel gezellig vinden, ook met de wandeling en ‘s avonds op de bank. Misschien maakt het ook wel niet uit.
Had nog wel wat gedachten in mijn telefoon genoteerd die ik nog in dit dagboek moet schrijven:

– Zo valt het me op dat mensen zo onzeker zijn over van alles, ze geloven weinig van wat anderen zeggen, tenzij het in hun al bestaande wereldbeeld past. Niemand heeft de waarheid in pacht, alles is maar een mening. Behalve als ze zelf iets bedacht hebben. Maar zelfs dan twijfelen ze diep in hun hart. Intuïtief voelen ze aan dat alles een illusie is, daarom vertrouwen mensen zichzelf niet. Maar hoe minder ze zichzelf vertrouwen, hoe moeilijker het is om uit die illusie te ontsnappen en hoe meer schade die illusie berokkend.

– Wetenschappelijk weten ze eigenlijk niet wat tijd nou precies is. Tijd bestaat alleen in het denken. Tijd is relatief. In het hier en nu bestaat tijd niet, het hier en nu is tijdloos. Het is nu 15:00 heeft alleen betekenis als het straks 16:000 is of net 14:00 is geweest. Maar 16:00 is de toekomst en bestaat dus niet, 14:00 is het verleden en bestaat dus niet meer. In het hier en nu is het 15:00 betekenisloos, want er is daar geen verleden en toekomst , die bestaat alleen in het denken.
Het hier en nu is tijdloos, het niet-denken bevindt zich dus in een tijdloze ruimte.

– Merk ook dat “willen” ook een mechanisme is om je van het hier en nu weg te houden. Als je iets wilt ben je bezig met straks, met de toekomst. Je wijst het hier en nu ermee af. Door te willen zit je weer in de illusie van het denken dat het straks beter zal zijn, dan nu. Terwijl het hier en nu juist zo mooi is, maar dat zien we niet omdat we in de illusie vast zitten.

2 dagen geleden had ik tijdens de middagwandeling het volgende in mijn telefoon geschreven. Dit komt overeen met wat ik vannacht heb meegemaakt:
Het voelt alsof ik een bal energie die opgekropt zit in het hoofd/ voorhoofdholte verplaats naar het middenrif en vanaf daar laat verspreiden door heel mijn lichaam. (er moet dus ook weer een beetje energie terug mijn (voor) hoofd in)
Ipv bewus zijn vanuit het hoofd, bewust zijn vanuit het centrum van je lichaam en vanaf daar bewust worden van heel je lichaam, elke beweging, elk gevoel.
Het voelt wat onbehaaglijk, beangstigend om me voort te bewegen, dingen te doen met het centrum van je bewustzijn bij je middenrif ipv voorhoofdsholte.
(kan iets met de verkoudheid te maken hebben en onbewust verzet ertegen → denken ? )

Daarbij voelt het alsof ik meer bezit moet nemen van mijn lichaam, meer bewust moet worden in mijn lichaam ipv gefocust zijn op mijn omgeving.
De omgeving komt vanzelf naar mij toe om alles waar te nemen. Als ik probeer bewust naar (een klein deel) mijn omgeving te gaan, mis ik juist alles.
Daarbij is het belangrijk om vanuit het midden te blijven ademen ipv vanuit de neus te ademen.

Bang voor het niet-denken

Lijkt vandaag een zonnige dag te worden, kan ik wel gebruiken, lekker dagje zon. Was erg moe gister en de hele dag geen meditatie gedaan. Vanochtend wel weer. Heb best goed geslapen en voel me nu beter. Na een lange periode van 7 uur slaap of minder per nacht, zal nu wel weer een periode met meer slaap komen.
Heb nu weer 1 hond in huis en dat geeft toch meer rust. Heb wel spijt dat ik in juli 3 weken met 3 honden in huis zit. Maar ach, komt wel weer goed, gewoon verder niks bij doen.

Merk dat ik duidelijk bang ben voor de onwerkelijkheid van het niet-denken. Korte periodes is prima, tijdens het wandelen wel gewend, maar verder ben ik er nog duidelijk bang voor. Kijk echter nu weinig tv, weinig actief op internetforums, zelfs nu amper op facebook. Nu nog af van de verslaving om de beurs te blijven volgen als afleiding van de stilte.

Langzaam accepteren dat het hiernu veilig is en dat ik het denken niet nodig heb om me te beschermen. Het hiernu moet me eigenlijk juist beschermen van het lijden van het (denken->) ego.

het leven accepteren

Meditatie door acceptatie. Begin iets beter zonder of niet via mijn denken te leven. Voel weer duidelijk dat ik gewoon de hele dag meditatief moet proberen te zijn. Niet analyseren/doen of problemen oplossen (die niet bestaan) , maar telkens terugkeren naar het hiernu.

Maar als ik dan verblijf in het hiernu voel ik die angst, dat onbehaaglijk gevoel, die me aanzet tot “haast/vluchten/denken/analyseren/doen” en vechten tegen dat gevoel van angst.

Eckhart kan wel mooi beweren hoe mooi het hiernu is en hoe daar geen problemen en lijden bestaan, maar zijn verlichting kwam plotseling, dus hij had daar geen last van.
Als het geleidelijk gebeurt dan is het hiernu een angstige plek waar je weg wilt vluchten. Die illusie is heel sterk. Ik reageer er nog steeds constant op.
Ik voel duidelijk weer die vicieuze cirkel. Heb die angst-gevoelens die het denken/doen/vluchten triggeren, die dan weer die angs-gevoelens voeden door ze echt te maken. Door problemen te verzinnen, door te reageren dat eerst dat en dat moet gebeuren etc. Dan wordt die illusie opeens een echt iets en je ziet opeens allemaal bedreiging vanuit de realiteit.
Het is echter niks meer dan projectie.

Zo voelt geluid nu ook als een bedreiging. Harde muziek, blaffen, deuren etc. Als ik schrik dan voel ik zo’n angst-gevoel door heel mijn lichaam. Of als dingen niet helemaal gaan zoals ik wil. De meest banale en er niet-toe-doen dingen zijn opeens problemen die opgelost moeten worden voordat ik rust kan voelen.

Ik moet dus niet alleen de hele dag meditatief zijn, maar ook op zo’n manier dat die angst/onbehaaglijke gevoelens niet probeer weg te drukken, maar te accepteren, te omarmen voor de illusie die ze zijn, maar verder niks mee kan doen.
(als je dus alleen meditatie doet heb je het gevaar je gevoelens te onderdrukken en dan kom je vast te zitten!)

Het leven accepteren moet je dus niet letterlijk nemen. Het leven accepteren is je gevoelens accepteren/ je bespiegeling van de realiteit.

Heb ik het wel verdiend ?

Het is apart om je te realiseren dat je als bewustzijn niet kan oordelen. Alleen het denken kan oordelen. Als bewustzijn kan je alleen toeschouwer zijn van je denken. Doen kan alleen via het geheel, de interactie tussen het lichaam + omgeving (=iets) en bewustzijn. Er is geen controle, alleen door bewust te worden beïnvloed je het geheel en het geheel beïnvloed waar je bewust van bent.

Het is ook logisch dat er in het geheel vrede en compassie is. Waarom zou de ware natuur van onze aard met zichzelf strijden ? Het heeft daar helemaal geen belang bij. Ook als soort zijn wij mensen 1 geheel. Elkaar zien als mogelijke bedreiging is niet in het belang van de soort. Het is alleen door de illusie van het denken, die denkt dat we veiliger en/of gelukkiger zijn als we meer krijgen dat we elkaar als concurrentie zien.

Als bewustzijn kan ik niet oordelen en alleen bestaan in het hiernu, mijn toekomst beïnvloeden door wat ik hiernu doe. Ik kan in het hiernu denken wat ik wil, maar dat veranderd niks, het kan ook niks.

Ik heb het idee dat het onbehagelijke vluchtgevoel in mijn lichaam en hoofd minder wordt. Daardoor lijkt het makkelijk om minder van het hiernu te vluchten mijn denken in. Van negatieve vicieuze cirkel naar positieve vicieuze cirkel.

20:30

Ik zit weer “Power of Now” te lezen van Eckhart. Hij zegt in een van de stukjes dat als je emoties voelt in je lichaam dat dat komt omdat je nog niet “vergeven” hebt. Hij zegt: “Het is zelfs mogelijk dat je niet vergevingsgezind bent tegenover de toekomst. Dat is de weigering van het verstand onzekerheid te accepteren, te aanvaarden dat het uiteindelijk geen controle heeft over de toekomst.”

Nou is die illusie van controle altijd erg sterk geweest natuurlijk. Daarom was/is “de valse hoop afweer” bij mij zo sterk. Toch heb ik het gevoel dat ik al een tijdje de onzekerheid van de toekomst geaccepteerd heb, al blijf ik altijd dingen doen om mijn toekomst veilig te stellen. Het kan dus nog wel meespelen. Maar zette me toch aan het denken: “Is er nog iets wat ik mezelf niet kan vergeven ? “

Naar mijn gevoel heb ik het verleden met het oplossen van mijn oude pijnen definitief losgelaten. Het gaat om de toekomst. Er is niemand waar ik iets mee heb of boos om ben, ik ben wel zover dat ik idd compassie voel voor het lijden van andere mensen en het gedrag dat daar uit voorkomt. Dus kan alleen nog bij mijzelf liggen.

Ik bedacht mij 1 ding waar ik altijd nog steeds wel moeite mee heb. Dat is; “Dat alles in het leven zomaar komt aanwaaien”.

Ik voel me eigenlijk wel schuldig als ik geen problemen meer in mijn leven zou hebben. De antwoorden op deze zoektocht zijn me eigenlijk allemaal in de schoot geworpen door andere mensen. Zo heb ik ook heel lang moeite gehad om te accepteren dat ik slimmer ben dan andere mensen en snel dingen kan snappen op basis van informatie waarmee anderen vaak niet zoveel kunnen. Ik heb me heel lang geërgerd aan “domme mensen”. Die ergernis bleek niks anders te zijn dan niet kunnen accepteren dat ik slimmer ben dan gemiddeld. Hoogbegaafd als het gaat om logica, verbanden zien, conceptueel overzicht bij veel informatie.

Op zich is er nog een ergernis die ik heb bij andere mensen en dat is dat veel mensen bezig zijn met bepaalde vragen stellen, hun hele leven bezig zijn met het vinden van geluk en daar in hun manier hard aan werken. Ze besteden er iig veel tijd aan, maar doen hun huiswerk niet in mijn ogen. Ze blijven maar aankloten met oppervlakkige doelen en blijven maar dezelfde fout maken, kunnen niet inzien dat ze de rest van hun leven op deze manier niet verder zullen komen.
Dan erger ik mij eraan dat ze niet het lef hebben, niet de eigenwijsheid om er echt voor te gaan. “Het lijkt ze mooi om meer tijd er aan te besteden, maar doen het nooit, gevangen in hun oppervlakkige doelen die alle energie opslokken”.

Hoe komt het dan dat ik het wel zo relatief makkelijk kan zien ?
Hoe komt het dat als ik ergens wat lees, ik onmiddellijk weet of het de waarheid is of niet ?
Hoe komt het dat de schrijfster en haar hele netwerk van therapeuten zich blijven hechten aan de illusie van oude pijnen en niet doorhebben dat het slechts gaat om het illusionaire zelf ? Waardoor ik 1 maand na het lezen van dat boek mijn oude pijnen heb losgelaten, daar waar anderen , zelfs de schrijfster van het boek zelf, hun hele leven mee bezig zullen blijven, omdat ze een hele simpele stap over het hoofd zien ?

Het voelt eigenlijk helemaal niet eerlijk dat ik direct weet welke boeken ik moet lezen en dat als ik ze lees, het direct herken als oplossing, het pad naar verlossing.
Andere mensen lezen zo’n boek en zien er niks in, of begrijpen niet waar het over gaat en blijven vast zitten in hun lijden en komen gewoon niet verder op hun zoektocht, dit terwijl het antwoord onder hun neus lag, ze hebben het gelezen en kennis van genomen. Ze zijn op zoek en willen het graag vinden.
Kijk als mensen er niks vanaf willen weten (zoals ik vroeger 🙂 of er gewoon nooit mee in aanraking mee zijn gekomen zodat ze niet eens weten dat ze kunnen zoeken, dat het eeuwige geluk en vrede gewoon in je zit, oke, ala.
Maar al die duizenden mensen die zo hard zoeken en dan andere mensen gaan helpen in hun zoektocht, zonder zelf klaar te zijn. Waarom zien zij de waarheid niet ? , terwijl ik hem afgelopen jaar kreeg toegewaaid, het juiste deel op het juiste moment, zodat ik elke keer weer een stapje verder kwam.

Ik gooide het heel vaak op arrogantie. Ik voelde mij arrogant dat ik het zo simpel zag en anderen niet. Dus dat zag ik als het werk van mijn ego. Daar vecht ik dus nog steeds mee. Vechten tegen de illusie van het ego, tegen wat ik zie als arrogantie, omdat ik dingen zo makkelijk kan begrijpen en anderen niet.

Heel je leven wordt je geleerd dat je een beloning krijgt als je er hard voor werkt. Als je wat bijzonders doet, dan krijg je een beloning. Terwijl ik dit opschrijf komt er een herinnering naar boven van mijn tijd op het het VWO.
Op taal (frans en duits) na, kwam alles me ook aanwaaien, ik hoefde niks te doen en haalde prima cijfers. Maar de leraren waren daar boos om. Boos op mij. Ik kreeg meestal lagere cijfers voor hetzelfde resultaat, want de ander had er harder voor gewerkt !
Dat heb ik toen nooit begrepen. Waarom cijfers geven voor hoe hard iemand gewerkt had ? Het gaat toch om het resultaat ?
Iemand over laten gaan naar het volgende jaar omdat hij er keihard voor gewerkt heeft is onzinnig, het volgende jaar krijgt ie het waarschijnlijk nog moeilijker. Iemand straffen omdat hij er niks voor hoeft te doen is onzinnig, het jaar erna zal hij vanzelf wel wat gaan doen als het moeilijker wordt.

Heel ons leven worden we op deze manier geïndoctrineerd. We moeten het verdienen !

Toevallig ??????
(Het zal wel geen toeval zijn. Ik heb afgelopen tijd de aandrang gehad om “Saving Private Ryan” te kijken, nadat iemand daar een opmerking over had gemaakt over die openings-scene, de landing op Normandië. Die vond ik ook zo geweldig en wilde (dacht ik ??) om die reden de film weer zien. (ik heb de film 1 keer eerder gezien in de bioscoop toen die net uit was) Afgelopen week heb ik hem uit de bibliotheek gehaalden eergisteren gekeken. (net inception en bad teacher) .
Een hele goede film “Saving Private Ryan” en op het eind gaat het er natuurlijk om: “You better earn it !”

Ik begrijp deze keer dat men probeerde te vertellen dat wij allen die zo genieten van onze vrijheden in het westen dat te danken hebben aan al die miljoenen mensen/soldaten die voor onze vrijheid gevochten hebben. Dat wij ze ook nu nog hun de eer zouden moeten bewijzen voor wat ze voor ons gedaan hebben door het “te verdienen” dat we in deze luxe mogen leven, deze persoonlijke vrijheid. Democratie en vrijheid van meningsuiting, vrijheid van geloof etc etc. Dat alleen die opoffering van al die mensen voor ons alleen een reden moet zijn om een “goed leven” te leiden.

Ik heb flink zitten janken bij die gedachte, ik krijg er nu weer een brok in mijn keel van.

Ons hele leven worden we geleerd; hard werken geeft verlossing. Aan de ene kant ben ik er daarom zoveel mee bezig, is het bijna een full-time baan geworden om dat geluk in mijzelf toe te laten. Mijn emoties op te lossen. Maar toch knaagt het, voelt het onnatuurlijk, voelt het niet goed als ik mijn leven kan leiden zonder problemen. Dat ik me goddelijk gelukkig zou voelen terwijl ik daar niks voor doe, voor heb gedaan. Dat er geen enkele reden is waarom ik dit verdient heb.

Hoe komt het dat ik in een economisch artikel een referentie van “Saving Private Ryan” oppak en deze drang bij mezelf laat veroorzaken om die film weer te zien. Die ik vele weken later ook ga huren om te kijken. Ik dit zo 2-3 dagen doe voordat ik weer het boek van Eckhart aan het lezen ben, die ik weer uit de bibliotheek heb gehaald nadat ik een stukje samenvatting hiervan van mijzelf heb gelezen in mijn schrift.
Ik heb dus door 2 dingen te lezen, 1 van mijn eigen schrift en 1 op het internet, de drang gekregen om die film te kijken en dat boek weer te lezen. Die ik dan ook tegelijk huur van de bibliotheek. Dan combineer ik de “slotzin” van die film met een zin die me opvalt in het boek van Eckhart , waardoor ik dit ga schrijven.
En terwijl ik dat schrijf komt de gedachte/emotie naar boven dat ik de “verlossing” helemaal niet verdient heb.

Hoe kan zoiets nou ? Alsof het mij wordt aangeboden.

Dus waarschijnlijk is het maken van die toekomstige website niet alleen om mijn kennis te delen, iets waar ik mijn identificatie uit haalde tot een paar dagen geleden. Maar uit een emotionele, levenslange indoctrinatie, dat als ik dat zal doen in de toekomst ik een eventuele verlossing alsnog zal verdienen. Door die website te maken, die andere mensen zullen helpen, door daar veel tijd en energie in te steken , (ook al lijkt het me leuk om te doen of leek het me leuk om te doen omdat ik mijn identificatie uit mijn kennis haalde) door andere mensen te wijzen op wat ik weet, dan zou ik in de toekomst “de verlossing” verdienen waar ik tot nu toe niks bijzonders voor heb gedaan.

Ik heb mijn hele jeugd gefeest, mijn studententijd veel gereisd. Ik heb nooit echt gewerkt, hoogstens 1,5 jaar als pizzamanager en 5 jaar mijn hondenuitlaatservice van 4 uur per dag. Ook nu is het enige wat ik doe een beetje op honden passen, een beetje websites maken achter de computer 2 uur per dag ofzo. Ik heb mijn hele leven nooit hard gewerkt of echt iets bijzonders gedaan om dit te verdienen. Het enige waar ik dit aan te danken heb is mijn eigenwijsheid, het schijt hebben aan de norm en wat andere mensen denken. Dat is eigenlijk mijn enige verdienste.

Maar aan de andere kant realiseer ik mij nu, is het vinden van verlossing het grootst mogelijk eerbetoon die er is aan de vele miljoenen mensen die voor onze vrijheid gevochten hebben. Dat ik die vrijheid heb gebruikt om het hoogst haalbare te bereiken door te wereld van het kwaad te bevrijden voor altijd.