Heb ik het wel verdiend ?

Het is apart om je te realiseren dat je als bewustzijn niet kan oordelen. Alleen het denken kan oordelen. Als bewustzijn kan je alleen toeschouwer zijn van je denken. Doen kan alleen via het geheel, de interactie tussen het lichaam + omgeving (=iets) en bewustzijn. Er is geen controle, alleen door bewust te worden beïnvloed je het geheel en het geheel beïnvloed waar je bewust van bent.

Het is ook logisch dat er in het geheel vrede en compassie is. Waarom zou de ware natuur van onze aard met zichzelf strijden ? Het heeft daar helemaal geen belang bij. Ook als soort zijn wij mensen 1 geheel. Elkaar zien als mogelijke bedreiging is niet in het belang van de soort. Het is alleen door de illusie van het denken, die denkt dat we veiliger en/of gelukkiger zijn als we meer krijgen dat we elkaar als concurrentie zien.

Als bewustzijn kan ik niet oordelen en alleen bestaan in het hiernu, mijn toekomst beïnvloeden door wat ik hiernu doe. Ik kan in het hiernu denken wat ik wil, maar dat veranderd niks, het kan ook niks.

Ik heb het idee dat het onbehagelijke vluchtgevoel in mijn lichaam en hoofd minder wordt. Daardoor lijkt het makkelijk om minder van het hiernu te vluchten mijn denken in. Van negatieve vicieuze cirkel naar positieve vicieuze cirkel.

20:30

Ik zit weer “Power of Now” te lezen van Eckhart. Hij zegt in een van de stukjes dat als je emoties voelt in je lichaam dat dat komt omdat je nog niet “vergeven” hebt. Hij zegt: “Het is zelfs mogelijk dat je niet vergevingsgezind bent tegenover de toekomst. Dat is de weigering van het verstand onzekerheid te accepteren, te aanvaarden dat het uiteindelijk geen controle heeft over de toekomst.”

Nou is die illusie van controle altijd erg sterk geweest natuurlijk. Daarom was/is “de valse hoop afweer” bij mij zo sterk. Toch heb ik het gevoel dat ik al een tijdje de onzekerheid van de toekomst geaccepteerd heb, al blijf ik altijd dingen doen om mijn toekomst veilig te stellen. Het kan dus nog wel meespelen. Maar zette me toch aan het denken: “Is er nog iets wat ik mezelf niet kan vergeven ? “

Naar mijn gevoel heb ik het verleden met het oplossen van mijn oude pijnen definitief losgelaten. Het gaat om de toekomst. Er is niemand waar ik iets mee heb of boos om ben, ik ben wel zover dat ik idd compassie voel voor het lijden van andere mensen en het gedrag dat daar uit voorkomt. Dus kan alleen nog bij mijzelf liggen.

Ik bedacht mij 1 ding waar ik altijd nog steeds wel moeite mee heb. Dat is; “Dat alles in het leven zomaar komt aanwaaien”.

Ik voel me eigenlijk wel schuldig als ik geen problemen meer in mijn leven zou hebben. De antwoorden op deze zoektocht zijn me eigenlijk allemaal in de schoot geworpen door andere mensen. Zo heb ik ook heel lang moeite gehad om te accepteren dat ik slimmer ben dan andere mensen en snel dingen kan snappen op basis van informatie waarmee anderen vaak niet zoveel kunnen. Ik heb me heel lang geërgerd aan “domme mensen”. Die ergernis bleek niks anders te zijn dan niet kunnen accepteren dat ik slimmer ben dan gemiddeld. Hoogbegaafd als het gaat om logica, verbanden zien, conceptueel overzicht bij veel informatie.

Op zich is er nog een ergernis die ik heb bij andere mensen en dat is dat veel mensen bezig zijn met bepaalde vragen stellen, hun hele leven bezig zijn met het vinden van geluk en daar in hun manier hard aan werken. Ze besteden er iig veel tijd aan, maar doen hun huiswerk niet in mijn ogen. Ze blijven maar aankloten met oppervlakkige doelen en blijven maar dezelfde fout maken, kunnen niet inzien dat ze de rest van hun leven op deze manier niet verder zullen komen.
Dan erger ik mij eraan dat ze niet het lef hebben, niet de eigenwijsheid om er echt voor te gaan. “Het lijkt ze mooi om meer tijd er aan te besteden, maar doen het nooit, gevangen in hun oppervlakkige doelen die alle energie opslokken”.

Hoe komt het dan dat ik het wel zo relatief makkelijk kan zien ?
Hoe komt het dat als ik ergens wat lees, ik onmiddellijk weet of het de waarheid is of niet ?
Hoe komt het dat de schrijfster en haar hele netwerk van therapeuten zich blijven hechten aan de illusie van oude pijnen en niet doorhebben dat het slechts gaat om het illusionaire zelf ? Waardoor ik 1 maand na het lezen van dat boek mijn oude pijnen heb losgelaten, daar waar anderen , zelfs de schrijfster van het boek zelf, hun hele leven mee bezig zullen blijven, omdat ze een hele simpele stap over het hoofd zien ?

Het voelt eigenlijk helemaal niet eerlijk dat ik direct weet welke boeken ik moet lezen en dat als ik ze lees, het direct herken als oplossing, het pad naar verlossing.
Andere mensen lezen zo’n boek en zien er niks in, of begrijpen niet waar het over gaat en blijven vast zitten in hun lijden en komen gewoon niet verder op hun zoektocht, dit terwijl het antwoord onder hun neus lag, ze hebben het gelezen en kennis van genomen. Ze zijn op zoek en willen het graag vinden.
Kijk als mensen er niks vanaf willen weten (zoals ik vroeger 🙂 of er gewoon nooit mee in aanraking mee zijn gekomen zodat ze niet eens weten dat ze kunnen zoeken, dat het eeuwige geluk en vrede gewoon in je zit, oke, ala.
Maar al die duizenden mensen die zo hard zoeken en dan andere mensen gaan helpen in hun zoektocht, zonder zelf klaar te zijn. Waarom zien zij de waarheid niet ? , terwijl ik hem afgelopen jaar kreeg toegewaaid, het juiste deel op het juiste moment, zodat ik elke keer weer een stapje verder kwam.

Ik gooide het heel vaak op arrogantie. Ik voelde mij arrogant dat ik het zo simpel zag en anderen niet. Dus dat zag ik als het werk van mijn ego. Daar vecht ik dus nog steeds mee. Vechten tegen de illusie van het ego, tegen wat ik zie als arrogantie, omdat ik dingen zo makkelijk kan begrijpen en anderen niet.

Heel je leven wordt je geleerd dat je een beloning krijgt als je er hard voor werkt. Als je wat bijzonders doet, dan krijg je een beloning. Terwijl ik dit opschrijf komt er een herinnering naar boven van mijn tijd op het het VWO.
Op taal (frans en duits) na, kwam alles me ook aanwaaien, ik hoefde niks te doen en haalde prima cijfers. Maar de leraren waren daar boos om. Boos op mij. Ik kreeg meestal lagere cijfers voor hetzelfde resultaat, want de ander had er harder voor gewerkt !
Dat heb ik toen nooit begrepen. Waarom cijfers geven voor hoe hard iemand gewerkt had ? Het gaat toch om het resultaat ?
Iemand over laten gaan naar het volgende jaar omdat hij er keihard voor gewerkt heeft is onzinnig, het volgende jaar krijgt ie het waarschijnlijk nog moeilijker. Iemand straffen omdat hij er niks voor hoeft te doen is onzinnig, het jaar erna zal hij vanzelf wel wat gaan doen als het moeilijker wordt.

Heel ons leven worden we op deze manier geïndoctrineerd. We moeten het verdienen !

Toevallig ??????
(Het zal wel geen toeval zijn. Ik heb afgelopen tijd de aandrang gehad om “Saving Private Ryan” te kijken, nadat iemand daar een opmerking over had gemaakt over die openings-scene, de landing op Normandië. Die vond ik ook zo geweldig en wilde (dacht ik ??) om die reden de film weer zien. (ik heb de film 1 keer eerder gezien in de bioscoop toen die net uit was) Afgelopen week heb ik hem uit de bibliotheek gehaalden eergisteren gekeken. (net inception en bad teacher) .
Een hele goede film “Saving Private Ryan” en op het eind gaat het er natuurlijk om: “You better earn it !”

Ik begrijp deze keer dat men probeerde te vertellen dat wij allen die zo genieten van onze vrijheden in het westen dat te danken hebben aan al die miljoenen mensen/soldaten die voor onze vrijheid gevochten hebben. Dat wij ze ook nu nog hun de eer zouden moeten bewijzen voor wat ze voor ons gedaan hebben door het “te verdienen” dat we in deze luxe mogen leven, deze persoonlijke vrijheid. Democratie en vrijheid van meningsuiting, vrijheid van geloof etc etc. Dat alleen die opoffering van al die mensen voor ons alleen een reden moet zijn om een “goed leven” te leiden.

Ik heb flink zitten janken bij die gedachte, ik krijg er nu weer een brok in mijn keel van.

Ons hele leven worden we geleerd; hard werken geeft verlossing. Aan de ene kant ben ik er daarom zoveel mee bezig, is het bijna een full-time baan geworden om dat geluk in mijzelf toe te laten. Mijn emoties op te lossen. Maar toch knaagt het, voelt het onnatuurlijk, voelt het niet goed als ik mijn leven kan leiden zonder problemen. Dat ik me goddelijk gelukkig zou voelen terwijl ik daar niks voor doe, voor heb gedaan. Dat er geen enkele reden is waarom ik dit verdient heb.

Hoe komt het dat ik in een economisch artikel een referentie van “Saving Private Ryan” oppak en deze drang bij mezelf laat veroorzaken om die film weer te zien. Die ik vele weken later ook ga huren om te kijken. Ik dit zo 2-3 dagen doe voordat ik weer het boek van Eckhart aan het lezen ben, die ik weer uit de bibliotheek heb gehaald nadat ik een stukje samenvatting hiervan van mijzelf heb gelezen in mijn schrift.
Ik heb dus door 2 dingen te lezen, 1 van mijn eigen schrift en 1 op het internet, de drang gekregen om die film te kijken en dat boek weer te lezen. Die ik dan ook tegelijk huur van de bibliotheek. Dan combineer ik de “slotzin” van die film met een zin die me opvalt in het boek van Eckhart , waardoor ik dit ga schrijven.
En terwijl ik dat schrijf komt de gedachte/emotie naar boven dat ik de “verlossing” helemaal niet verdient heb.

Hoe kan zoiets nou ? Alsof het mij wordt aangeboden.

Dus waarschijnlijk is het maken van die toekomstige website niet alleen om mijn kennis te delen, iets waar ik mijn identificatie uit haalde tot een paar dagen geleden. Maar uit een emotionele, levenslange indoctrinatie, dat als ik dat zal doen in de toekomst ik een eventuele verlossing alsnog zal verdienen. Door die website te maken, die andere mensen zullen helpen, door daar veel tijd en energie in te steken , (ook al lijkt het me leuk om te doen of leek het me leuk om te doen omdat ik mijn identificatie uit mijn kennis haalde) door andere mensen te wijzen op wat ik weet, dan zou ik in de toekomst “de verlossing” verdienen waar ik tot nu toe niks bijzonders voor heb gedaan.

Ik heb mijn hele jeugd gefeest, mijn studententijd veel gereisd. Ik heb nooit echt gewerkt, hoogstens 1,5 jaar als pizzamanager en 5 jaar mijn hondenuitlaatservice van 4 uur per dag. Ook nu is het enige wat ik doe een beetje op honden passen, een beetje websites maken achter de computer 2 uur per dag ofzo. Ik heb mijn hele leven nooit hard gewerkt of echt iets bijzonders gedaan om dit te verdienen. Het enige waar ik dit aan te danken heb is mijn eigenwijsheid, het schijt hebben aan de norm en wat andere mensen denken. Dat is eigenlijk mijn enige verdienste.

Maar aan de andere kant realiseer ik mij nu, is het vinden van verlossing het grootst mogelijk eerbetoon die er is aan de vele miljoenen mensen die voor onze vrijheid gevochten hebben. Dat ik die vrijheid heb gebruikt om het hoogst haalbare te bereiken door te wereld van het kwaad te bevrijden voor altijd.

(ver)geven ipv krijgen

Wil niet zeggen dat het vluchtgevoel weg is, maar er zit flinke beweging in. Het lijkt ook wel alsof ik het ego kleiner voel worden. Ik voel in mijn achterhoofd ter hoogte van die uitstekende knobbel rond wat ik denk mijn ruggenmerg is een blok(kade) van energie zitten.
Alsof daar mij identiteit zit die alles aanstuurt.

Heb nog steeds het gevoel dat ik aan het verdwijnen ben, wat natuurlijk angstig voelt, waardoor ik nog steeds op de achtergrond dat vluchtgevoel voel. (het is nu minder intens) Dat betekent dat ik me nog steeds identificeer met mijn ego, met mijn denken.

Zal eens een lijstje proberen te maken waar dat gevoel van identiteit nog steeds vandaan komt.

1) Stiekem denk ik nog steeds dat mijn denken verantwoordelijk is voor al deze kennis, dat het mijn denken is die me deze inzichten geeft. (dit terwijl het toch duidelijk is, zeker gezien het verhaal van gister dat deze inzichten komen uit het geheel, door te doen, bewust te doen. De echte realisatie kwam pas na het zien/lezen en dan te schrijven. Het denken heeft dus eerlijk gezien geen functie in dit hele proces. Het is alsof het denken me bewust probeert te maken van wat ik dan al weet 🙂 )
→ het bewustzijn dat bewust probeert te worden via het denken ?

2) Ik haal nog mijn identiteit uit deze kennis. Zolang ik het allemaal opschrijf blijf ik bewaard, blijft de kennis die ik ben bestaan, terwijl ik langzaam verdwijn. Dan gaat het niet verloren, terwijl ik verloren ga.
Dit dagboek is dus heel dubbel. Aan de ene kant gebruik ik het als excuus om aan mijn identiteit vast te houden, om te proberen verlichting te voelen via het begrijpen (wat natuurlijk niet kan). Aan de andere kant helpt het schrijven zoals gister met het krijgen van inzichten, of beter gezegd, het uiten van inzichten. Het zorgt voor een betere ordening van de informatie in het geheel. Kennelijk iets wat het denken dus ook probeert, maar dus niet of nauwelijks kan.

3) Emoties omdat ik vind dat ik het niet zomaar verdien, dat ik er wel wat voor moet doen. Dat het mijn plicht is om terug te geven in de toekomst en dat dat alleen kan via mijn emoties die me hiertoe motiveren. Alsof als ik het contact met de mensheid via mijn ego zou verliezen, ik niet meer gemotiveerd zou zijn om wat voor die wereld te betekenen. Wat logisch is, immers die wereld zou ophouden te bestaan. (de wereld die ik nu probeer te verbeteren is slechts de wereld die in mijn denken bestaat, de illusie) Het denken zorgt echt voor de vreemdste paradoxen.

De emoties zijn dus iig 2-ledig:

– Een schuldgevoel voor een probleemloos leven waarin het lijkt alsof alles je maar aan komt waaien zonder dat je er hard voor moet werken.*
– Een overtuiging dat ik de motivatie via de emotie nodig heb om in de toekomst terug te geven aan de wereld die ik nu aan het verlaten ben. Dat door mijn ego op te geven en die wereld los te laten, ik de andere mensen in die wereld in de steek laat.
En dus heb ik die emotie idd nodig als ik die mensen in die wereld niet in de steek wil laten, immers als ik die wereld verlaat, verdwijnt de emotie, ze zijn hetzelfde, ze zijn met elkaar verbonden.
Ik heb dus ook een schuldgevoel dat ik de mensheid waarmee ik nu in contact lijk te staan via het ego in de steek laat, aan zijn lot over laat.
(de waarheid is natuurlijk precies andersom, tijd voor Kathie 🙂 )

4) Dat er geen “Ik” of “zelf” is die verantwoordelijk is. Eerst baalde ik dat er geen zelf is, het maakte me primitief en was er niemand die al die slimme dingen bedacht. Later realiseerde ik me dat er dus ook niemand is die het fout kan doen, kan falen.
Dat ik dus een leven leef zonder dat er een zelf is die daar verantwoordelijk voor kan worden gehouden.

* Betreft mijn schuldgevoel: Zou ik nog boos zijn op mijn ouder die leven op kosten van de overheid en denken daar recht op te hebben zonder er iets voor terug te doen ? (of hoe hele groepen in de maatschappij die dat doen, of zelfs mezelf omdat ik huursubsidie en zorgtoeslag krijg ? )
→ Dat ik nu ook leef van deze toeslagen als gezonde man die prima meer kan werken, maar voor deze weg gekozen heeft, dat ik dat dus in de toekomst wel moet terug betalen.
–> Dat ik mijn inkomsten niet opgeef ? al zou dat niks uitmaken, ik verdien niks.
→ Dat ik mijn studieschuld waarschijnlijk niet ga terugbetalen ?

Ben ik nog boos op alle mensen die geen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen leven, afhankelijk blijven, willen blijven van anderen, de overheid. Dat de wereld er beter uit zou zien als mensen hun eigen verantwoordelijkheid zouden nemen.
→ boos op mezelf dat ik niet los durf te laten en die verantwoordelijkheid durf te nemen ?

Dat is dan weer een vicieuze cirkel.
Ik durf niet te voelen door het vluchtgevoel welke een emotie is omdat ik boos op mezelf ben dat ik niet durf te voelen ?
→ Ik moet mezelf dus vergeven dat ik niet los durf te laten ?

Door dat vluchtgevoel ga ik vluchten in activiteiten die me daar van af leiden. → Achter de computer hangen, tv kijken, facebooken, youtuben, lezen over de beurs etc. Als ik me dan weer heb af laten leiden dan voel ik me weer schuldig over dat ik zo laf ben geweest te vluchten, wat dus die emotie weer voed en dat gedrag veroorzaakt.
De beroemde vicieuze cirkel.
De wiel van het leven, cirkel van het leven.

Voel me schuldig dat ik nog steeds in al die onzin van mijn denken geloof, terwijl ik eigenlijk al weet dat het allemaal onzin is.
Maw ik moet stoppen met mezelf te veroordelen.
→ zelfacceptatie
→ mezelf niet veroordelen dat ik mezelf veroordeel

Ik moet mezelf dus vergeven voor het veroordelen van mezelf.

Door over de wereld te oordelen, oordeel je over jezelf. Door de wereld in goed en slecht, mooi en lelijk te verdelen, verdeel je jezelf. Door mijn kennis als goed te beoordelen, creëer ik gelijk het slechte en dus veroordeel ik mezelf. Immers ik kan alleen het goede doen als ik ook slechte dingen doe. Alleen met slecht gedrag bestaat goed gedrag.
Het prijzen van kinderen is dus het veroordelen van kinderen. Door te zeggen dat ze zeer goed zijn, betekent dat ze gister slecht waren, of morgen slecht zijn. Door bepaalde activiteiten als goed te bestempelen (→ Valse Hoop) veroordeel ik de rest tot slecht.
Er is maar 1 uitweg → vergeving en stoppen met oordelen (Jezus) (Zowel goed als slecht)

→ Maar hoe kan ik het juiste gedrag vertonen als ik niet meer oordeel ? Slecht gedrag kan je toch alleen stoppen door het te veroordelen ? Of bestaat slecht gedrag alleen op basis van het verstand op basis van oordelen. Stop met oordelen en je zal leven op basis van liefde en daar bestaat geen slecht gedrag. Gevoel zal je leiden. → gebrek aan zelfvertrouwen → het denken vertrouwd het geheel niet.
Het is alsof het denken zichzelf wil behouden, het probeert zijn gedrag te verbeteren op de enige manier die het kent → via Valse Macht door zichzelf te (ver) oordelen.

Er is maar 1 uitweg → Wees Bewust (Boeddha)

Het denken kan niet anders als oordelen. Het is dualistisch van aard, het leeft in een wereld van conflict omdat dat zijn aard is. → verhaal van de schorpioen op de rug van de kikker over de rivier.

Het bewustzijn kan niet oordelen, het kan alleen bewust zijn van de wereld. Het kan niet verdelen vanwege zijn non-dualistische aard.

Er zijn 2 dingen die er toe doen in het leven:
Leren: jezelf ontwikkelen, jezelf aanpassen, leren van je leven, van alle informatie, ervaringen etc, het beste doen met wat je hebt.
Goed leven: het juiste doen, het goede doen, de wereld mooier maken, je steentje bijdragen in het gevecht tegen te kwaad.

Leren kan niet via het denken, het denken kan zelf niet leren, ook niet via het denken. Het denken maakt concepten van wat je geleerd hebt en kan dat via taal overbrengen naar anderen. Het vertelt antwoorden die het geheel heeft ontdekt, gefabriceerd. Het is slechts een comminucatiemiddel van het geheel. (→ tussen het iets en het bewustzijn ???)

Leren zelf kan je alleen door het te doen. Door te oefenen, trainen, lezen, proberen, schrijven/tekenen/ rekenen etc. Door bewust te doen. Maar het geheel doet dat waar het bewust van is, leert van waar het bewust van is. Bewust zijn = doen = bewust doen = bewust zijn.

Goed leven is het juiste doen. Leven vanuit liefde. Het ego is individualistisch, is uit op eigen overleving d.m.v. “krijgen”, dit ten koste van anderen. Het geheel is een, het is nergens op uit en leeft d.m.v. “geven”, dit ten bate van iedereen.

De enige manier om te leven via “geven” i.p.v. “krijgen”, om te leven in “vrede” i.p.v. “conflict” is door bewust te zijn. Leven via het geheel. Omdat je onderdeel bent van het geheel , jij + omgeving + mensen, zullen jou acties logischerwijs ook in het voordeel zijn van het geheel. Dus ook je omgeving, natuur + andere mensen.

Er is dus maar 1 juiste weg = Wees Bewust

22:00
Vergeven = zelfacceptatie=aanvaarden wat is.

Ik blijf maar proberen het ego los te laten, te laten verdwijnen etc. Maar ik hoef alleen de identificatie los te laten. De rest is Valse Hoop. Ik identificeer mij al heel lang niet meer direct vanuit het ego, maar met mijn zoektocht om het ego te laten verdwijnen. Die energie-ophoping in mijn hoofd. Maar dat is denken vanuit de dualiteit. “Ik kan alleen bewustzijn als er geen ego meer is “. Maar de realiteit is non-duaal. Ik ben gewoon bewust van het ego. Het bewustzijn kan niet oordelen of lijden, alleen daar waar het mee identificeert in het ego. Wees gewoon bewust, ook bewust van het ego en aanvaard dat het er zit. Zonder identificatie kan het daar helemaal geen kwaad. Zolang ik bewust ben en er niet op reageer, kan het geen kwaad. Het kan mij juist helpen, het helpt mij om alert te blijven, bewust te worden en bewust te blijven. Observeer het ego en het is nog slecht nog goed, maar compleet onschuldig. Pas als je je ermee identificeert , het voor waar aanneemt, je er aan gaat hechten, veroorzaakt het problemen.

Het ego hoeft dus niet eens te sterven. Aanvaard het als de machteloze entiteit die het is en wees jezelf, wees bewust.

Analyseren is een verslaving

Het voelt op dit moment dat ik mijn oude pijnen heb losgelaten waardoor ik geen angst meer voel. Mijzelf dus grotendeels heb vergeven waardoor ik niet meer hoef te vluchten.
Nu voel ik nog eomtie/negatieve energie in mijn hoofd, het geeft een gevoel van moeheid.

Angst → Vluchten → Moeheid (de drie eenheid ?)

Het voelt een beetje alsof ik mijn verleden geaccepteerd heb en heb vergeven → angst, alsof ik mijn toekomst geaccepteerd heb en heb vergeven → vluchtgevoel.
Dat ik nu het laatste deel, het nu moet accepteren.
Het analyseren.
Sinds ik op 30-09 schreef: Ik ben …………… en ik ben verslaafd aan analyseren.

Als ik bewust probeer te zijn, bewust in het hiernu, dan voel ik die moeheid, die negatieve energie in mijn hoofd, zelfs een constant lichte hoofdpijn.
En het analyseren zorgt ervoor dat het weggaat, dat ik er niet bewust van hoeft te zijn. Het is dus echt een verslaving. Analyseren is de drugs. De drugs om de pijn (hoofdpijn/moeheid) even niet te voelen, de pijn die er alleen maar is door die drugs, door die verslaving.
Alleen door acceptatie kan ik deze vicieuze cirkel doorbreken.

Door mezelf te accepteren, door mijn analyseren te accepteren als onderdeel van het geheel, het te vergeven voor de aard van zijn dualistische bestaan. Voor zijn oordelende bestaan. En dus mijn identificatie ermee los te laten.