Nutteloos

Gister weer redelijk in mijn oude ritme. Realiseerde me dat zo’n overgangsdag gewoon weer toegeven is aan het ego. Ik heb ‘s middags mijn wandelmeditatie gedaan, ‘s avonds lekker boekje gelezen en ook weer meditatie gedaan en lag op tijd te slapen. 23:30, uiteindelijk 8:30 opgestaan na ‘s ochtends om 6:00 even wakker te zijn geweest , ook door de buurman denk ik.

Nou zit ik of loop ik weer tegen het volgende aan. Ben op het iex-forum een discussie gestart, beetje praten over wie we zijn , of we vrije wil hebben enzo. Dan blijkt het elke keer weer dat de meeste mensen vooral tegen zichzelf praten, zichzelf blijven herhalen.
Mijn denken wordt er de hele dag naar toe getrokken. Bedenken van oplossingen, analyseren etc. Ik wordt zelfs boos op hun, op mezelf, dat ik er zo mee bezig blijf. Je ego houd je voor de gek dat je kennis aan het delen bent, maar daar is helemaal geen sprake van. Niemand neemt wat aan van de ander, niemand luistert naar elkaar , het is allemaal zo nutteloos. Toch blijft die drang om er wat mee te doen. Dus is mijn reactie , hier moet ik mee toppen. Maar dat is natuurlijk slechts een symptoom, een uiting van de essentie van het ego. Het is dezelfde fout die boeddhisten maken. Dat stoppen met de symptomen van het ego ons zal veranderen, het ego zal oplossen. Maar niks is minder waar natuurlijk, het zal gewoon een andere uitlaatklep vinden.

Het enige wat ik probeer op deze manier is het ego zelf te veranderen, maar ik blijf me daarmee identificeren met het ego.
Ik probeer mezelf te veranderen, maar omdat ik denk dat ik het ego ben, probeer ik dus alleen het ego te veranderen.
De werkelijke ik, mijn essentie is natuurlijk onveranderbaar.

Ik moet dus de nutteloosheid van mijn bestaan erkennen, de nutteloosheid van mijn ego. Dat elke actie die ik doe, elk doel dat ik verzin nutteloos is. Het blijft maar dezelfde bezigheid, het creëren van mijn eigen werkelijkheid.

Al die kennis die ik opdoe, al het begrijpen , het is allemaal nutteloos en dat is moeilijk te accepteren gezien hoeveel ik daar mee bezig ben geweest en gezien dat ik er allemaal mee bereikt heb. Het blijft een fucking paradox die moeilijk te accepteren is.

Ik had al de hemelparadox bedacht die aankomt dat geloof is bedacht als antwoord op de vraag “waarom ? “.
Wetenschap is (grotendeels) natuurlijk ontstaan met dezelfde reden.
Dus behalve daar waar wetenschap een oplossing zoekt voor een praktisch probleem, is wetenschap hetzelfde als geloof, ontstaan om de vraag “waarom ?” te beantwoorden. Beide kunnen daar niet in slagen, de vraag is nml een illusie.

HET IS ALLEMAAL NUTTELOOS !!

Het denken is als wetenschap. Het is handig om een praktisch probleem op te lossen in het dagelijks leven dat je tegenkomt, maar nutteloos om de vraag “waarom ?” mee te beantwoorden.

Dat is wat “the Matrix” en de “Terminator” ons proberen te vertellen, we denken dat we onszelf kunnen redden met wetenschap, maar het enige waar we bescherming voor nodig hebben is de wetenschap zelf. Het is net zo goed onze neerval als onze redding.

Goed en slecht

Er is maar 1 juist pad !

De concepten goed en slecht, of goed en fout bestaan niet. Ze zijn een onderdeel van de illusie, een concept van het denken (→ illusies zijn echt)
Nu zie je steeds meer mensen dit zeggen en hier naar leven. Ze accepteren van alles vanuit de filosofie dat er geen goed en fout is, alleen lessen die geleerd moeten worden.

Maar zolang je nog in die illusie leeft, is er nog goed en fout, juist omdat je nog die lessen moet leren. Als er geen goed en fout was geweest, hoefde je ook niet meer te leren. Doen alsof er geen goed en fout is, terwijl je nog in die illusie leeft, is alleen maar een illusie in een illusie creëren !
(Je probeert de perfecte Matrix te bouwen (wereld) maar dat is onmogelijk. Je zal het nooit accepteren)

M.a.w. Mensen die dingen goedpraten of onderbouwen met er is geen goed en slecht terwijl je nog in die illusie leeft is jezelf voor de gek houden, er is maar 1 waarheid.
Dat is dat het juist pad leid naar de plek waar je begonnen was. Daarom voor iedereen anders, maar ook hetzelfde.
Jezelf accepteren is niet denken dat alles goed is aan jezelf. Het is accepteren dat de dingen zijn zoals ze zijn.
Vraag ik me alleen af of je bevrijding kan bereiken door volledige zelfacceptatie ? Want als je je identificeert met je ego, welke zelf accepteer je dan volledig ? Lijkt mij toch je ego en je illusie ? Of zal het volledige accepteren van jezelf en dus je ego er juist voor zorgen dat deze verdwijnt ? Ik weet het niet.

Voor Eckhart en Katie was het makkelijker om hun identificatie met hun ego op te geven, omdat deze zoveel lijden in hun leven veroorzaakte. Ze konden niet meer leven met zichzelf. Er was dus een overlevingsdrang paradoxaal om die identificatie met het ego op te geven.
In mijn geval is het ook het ego wat mijn lijden verminderd. Ik gebruik de kracht van het ego om zichzelf zwakker te maken. Nu mijn lijden zoveel is verminderd maakt dit de illusie aantrekkelijker. Nu kan ik ook andere mensen helpen om hun lijden te verminderen, wat weer een doel geeft aan het leven.

Dit doel om mensen helpen lijkt puur, lijkt gevoel, maar is eigenlijk niks anders dan een product van het ego om zo zichzelf in stand te houden. Het lijkt alsof ik dan alleen geef, ik hoef er niks voor terug, wat ze ermee doen moeten ze zelf weten, maar stiekem wil ik dat ik gelijk heb, alleen maar laten zien dat ik het snap en zij nog niet, dat mijn ego de illusie ontmaskerd heeft (zichzelf) en hun ego nog niet. Ondertussen identificeer ik me nog steeds met mijn ego.

Een leraar kent alleen zijn eigen pad, kan die van de ander niet kennen. Zolang je niet zelf verlicht bent kan je geen leraar zijn, je motivatie zal altijd uit je ego komen en daardoor altijd schade aanrichten.
Als je nog niet verlicht bent, je nog identificeert met het ego dan leef je door de motivatie van krijgen. Zonder ego leef je met de motivatie van geven.
Leven met de motivatie van geven terwijl je nog niet verlicht bent is niks anders dan een illusie in een illusie.

Ik heb nu het gevoel dat ik op het punt ben dat het ontmaskeren van het denken op zijn eind loopt. Ik heb begrepen dat het allemaal nutteloos is. Ik denk (!) dat de volgende stap moet zijn om de kracht van het ego te verminderen door te leven in het “hier en nu”.

Ik moet bezig zijn met de paradox van nutteloosheid. Het ego is nutteloos, maar overtuigd mij van zijn nut door mij te overtuigen dat het leven zonder hem nutteloos is. Vreugde is er alleen als het ergens toe dient. Iets doen wat nutteloos is zal geen vreugde brengen. Maar ik moet de nutteloosheid van het bestaan inzien om dat geluk in mezelf te kunnen voelen.

Op dit moment probeer ik mijn identificatie met het ego los te laten door me te identificeren met mijn gevoel. Dit gevoel in mijn lichaam is echter een product van mijn ego. Ik “weet” of “voel” dat mijn echte ik met liefde en geluk daar zit en wil geven, ik kan deze echter niet voelen, omdat ik nu nog alleen het gevoel veroorzaakt door het ego in mijn lichaam voel.
Ik probeer dus eigenlijk de identificatie met het denken van mijn ego los te laten door dit te vervangen met een identificatie met het gevoel van mijn ego.

(zouden boeddhisten dit bedoelen met je bent nog je geest/denken , nog je lichaam, je bent geen van beide ? )

Ik voel steeds meer hoe handig een sterk krachtcentrum is, zowel voor zitmeditatie , als loopmeditatie, als leven in het algemeen. (gezondheid) bevestiging hoe handig pilatus is. Met meditatie vraag ik me een beetje af of het beter is om je concentratie/bewustzijn zo specifiek mogelijk te houden. (bv alleen buikademhaling) of juist op alles. Op zien+horen+ademhaling+voelen / goed zitten. Of leid het een tot het ander, stapje voor stapje dus ?

MOE ZIJN

Ik ben heel lang bang geweest om mezelf maar moe te maken, daardoor wilde ik juist steeds dingen afdwingen, wat me natuurlijk weer vermoeide.
Lichamelijke moeheid is duidelijk, die is echt en dienst naar geluisterd te worden. Zelfs als deze veroorzaakt is door het denken, bv stress ofzo. Het denken maakt het echt. Je moet het op zo’n moment niet als illusie behandelen en het maar negeren. Het is dan al echt geworden. Om jezelf te bevrijden dien je in goede conditie te zijn nmm, tenminste als je op mijn manier doet. Als ik niet zo gezond at, voldoende sliep, elke dag beweeg, veel water drink etc vraag ik me af of ik dit wel gekund had. Denk dat je daarom deze stappen ook automatisch zet als je verder op je pad bent.

Maar kan ik ook geestelijk moe zijn. Ik ben nu van mening dat we gewoon ons bewustzijn zijn. Gezien het feit dat we niet weten wat dit bewustzijn precies is, geeft het dus nog geen antwoord op de vraag. Het geeft wel aan dat ik niet mijn denken of mijn lichaam ben.
De meeste moeheid is geestelijk, zeker in mijn geval nu ik niet meer van sporten een doel heb gemaakt, maar een middel. Behalve mijn pilatus en wandeling heb ik verder geen bijzonder lichamelijke inspanning.
Kan ik moe zijn geestelijk ? waar ik dan van moet rusten ?
Ik heb het idee dat dat slechts een illusie is. Je denken gaat toch wel door, al lijkt die te stoppen met tv kijken, computer, spelletjes, boeken lezen etc etc.
Het is natuurlijk alleen maar in het banen leiden van het denken wat altijd maar actief is, omdat het gestuurd wordt door je tv lijkt het alsof je lekker ff niks aan je hoofd hebt.
Maar kan het bewustzijn gedurende dag moe zijn ? Ik denk het niet, het is immers altijd aanwezig en altijd bewust. Vluchten in het denken lijkt moeiteloos en rustgevend en bewust aanwezig zijn lijkt vermoeiend. Maar dat is het niet. Mijn oordeel maakt het vermoeiend.
Als je voldoende slaapt zal dat nooit een probleem zijn, het oordelen is het probleem, dat zorgt voor de illusie van psychische moeheid. (wat lichamelijk kan worden).
Daarom omschrijven mensen als Eckhart het leven ook als moeiteloos. (dan is er geen oordeel meer die zorgt voor moeite)

Ricky Gervais en Carl Pinkelton

Ben fan van de youtube filmpjes van Ricky en Carl, waarin ricky carl interviewt over zijn leven en denken en hoe grappig dat is. Hoe absurd zijn denken is. Carl is wat je kan noemen een simpele ziel. Ziet verbanden die er niet zijn, of ziet juist geen verbanden waar die er wel zijn. Gelooft de grootste onzin en vind veel dingen maar onzin omdat hij het niet begrijpt. Hij doet verder niks en observeert dan maar gewoon het leven om hem heen, zoals insecten. Met de nodige idiote gedachten erbij.
Maar als je mij vraagt wie er dichter bij “de waarheid” zit, dan is dat wel carl en niet ricky. Carl vroeg zich nml al af wie er nou de baas is in zijn hoofd. Heeft heel vaak door dat woorden maar concepten zijn en dat alles relatief is. Je merkt dat hij zich soms wel afvraagt of hij wel is wie hij denkt dat hij is.
Nou lijkt het mij wel leuk als die 2 een wedstrijdje spirituele ontwikkeling gingen doen. Wie zou dan verder komen ? De simpele carl die daar nu duidelijke verder in is, maar zich dat niet bewust is. Of de slimmere ricky die gewoon eerder zal snappen waarom dingen een illusie zijn. ??

verbondenheid met andere mensen

Zit nog steeds vast in de paradox van doen. Dat ik iets moet doen of begrijpen om verlichting te bereiken. Dat ik problemen moet oplossen.
Maar ik ben op het punt dat er niks meer te begrijpen valt, er is uiteraard niets te doen.

Moet nog wel leren ervaren dat alles 1 is en het denken niet iets apart is, zoals de omschrijving van het ego doet vermoeden. Maar het ego bestaat natuurlijk in wezen niet, net als het “zelf” een illusie van het denken is. Moet het denken als het ware integreren in het geheel.
Heb denk ik nog steeds het idee dat ik alleen via het denken verbonden ben met andere mensen. Die verbondenheid met het denken moet ik denk ik nog opgeven. Al gaat dat automatisch als ik niks meer probeer “te doen”, “te bereiken”.

13:00

Voelt toch dat de kern van het probleem de angst voor de dood en dus het hiernu is. Geen vertrouwen in het hiernu en daarom probeer ik “problemen op te lossen” en “te doen”.
De waarheid zie ik, nu alleen dus niet meer bang zijn. Ik hoopte natuurlijk dat het ontrafelen van de waarheid er voor zou zorgen dat die angst zou verdwijnen , maar dat werkt dus niet zo.

on-leren

Het is nog steeds moeilijk te aanvaarden dat het leven juist zoveel mooier is door niet meer zo hard te proberen. Het enige wat in de weg staat is het conflict dat ik zelf veroorzaak. Stop te proberen/te controleren en het conflict zal verdwijnen en de mooiheid van het echte leven zal boven komen drijven.

Merk nu duidelijk dat de acceptatie van die angst de sleutel is. Steeds doorhebben dat die een illusie is.
Elk gevoel van haast, problemen oplossen, bang dat iets niet gaat lukken of niet op een bepaalde manier zal gaan, het is allemaal een illusie.

Accepteer dat je niets kan doen, dat er geen controle kan bestaan, alleen conflict. Laat het leven voor je werken. Ons hele leven worden we geleerd hard te werken om er wat van te maken. Het is juist precies het tegenovergestelde, het veroorzaakt alleen maar conflict.

Dat het leven ons zomaar brengt wat we nodig hebben, moeiteloos kan zijn, dat lijkt een grote illusie, een droom die niet waar kan zijn. Maar dat is de realiteit. Hard werken is juist de illusie.
Paradoxaal voelde het wel als heel hard werken aan mezelf om daar achter te komen ! 🙂
Maar het is niet zozeer hard werken , als wel gewoon tegen de gewoontes van het leven ingaan. Alle kennis loslaten , on-leren. Niet meer wegrennen voor je angsten.

weerstand tegen de 4 vragen

Het lijkt erop dat de fasen waar ik door heen ga (of de golven van energie) elkaar sneller opvolgen. Gisteravond was de intensiteit opeens weer veel hoger, ook toen ik vanochtend weer vroeg wakker werd. Me neus zat hierdoor ook weer grotendeels verstopt. Ben nog niet toegekomen om de 4 vragen weer te doen. Ik zit liever in het zonnetje relaxed de boeken van Feist te lezen. Merk wel dat ik vaak vergeet dat de kern van alles de illusie van angst (voor de dood) is. Dat ik de symptoom illusies probeer te ontmaskeren, terwijl ik natuurlijk al heel lang de kern van het probleem ken.
Soms heb ik het gevoel dat alhoewel ik vaak vlucht in mijn denken vanwege mijn angsten, dat het zich nu ook wel eens manifesteert als angst voor mijn denken. Dan ga ik maar proberen mijn denken te ontrafelen als illusie omdat ik er bang voor ben. Maar dan blijf ik bezig, want het is slechts een symptoom en dus een vicieuze cirkel, een paradox.
De enige oplossing is gewoon niet meer bang zijn.

Wat dat betreft zou het goed zijn om de 4 vragen te doen, om me beter te doen beseffen dat ik (nog steeds !!) met symptoom bestrijding bezig ben ipv de kern, de oorzaak van het probleem.
Zou het daarom zo’n weerstand oproepen om die 4 vragen te doen !? Omdat ik daardoor dichter bij mijn angsten zal komen ? Dat ik mezelf weer van mijn angsten probeer te beschermen ?
Heb vandaag al mijn zinnen gezet op lekker luieren in het zonnetje, ben benieuwd wanneer ik tot de kern kan komen. Misschien morgen ipv dit dagboek alvast een begin maken met de 4 vragen ?

liefde of controle ?

Had vannacht de deur open gelaten ivm de hitte, dus om 5:15 dacht mijn loge te gaan blaffen terwijl er niks was. Kon daarna heel moeilijk weer in slaap komen, was gelijk te alert en te wakker. Uiteindelijk viel ik weer in slaap. Om iets voor 8:00 voelde ik weer duidelijk die energiestromen toenemen en ben ik opgestaan.
Heb de 4 vragen van Kathie toegepast op de honden(zorg) en dat heeft goed geholpen. Zo zal ik beide loge’s niet meer meenemen op de lange ochtendwandeling, is trouwens ook beter voor hun, anders is het teveel belasting voor hun, vooral voor eentje, ik zie het aan hoe die opstaat na rust. Vanmiddag met een loge naar de dierenarts voor zijn smetplek en weer lekker stukje fietsen in de zon. Heb gister tijdens het fietsen wat in mijn telefoon geschreven:

Emoties = gevoel veroorzaakt door je ego

Wat als het zelf wel bestaat, dat het ego ook een energiebal is net als die oude pijnen ? Dat het doorhebben dat er geen zelf is en dat het slechts een illusie niet genoeg is/hoeft te zijn. Je weet/voelt dat je ego/zelf er zit , dat ie in zekere zin ook echt is. Het moet echter constant gevoed worden. Telkens bevestiging nodig omdat het eigenlijk slechts een illusie is. Het is niet blijvend. Als ik het stop te voeden zou het op moeten lossen. En hoe zwakker het wordt, hoe makkelijker ik de identificatie ermee op zou kunnen geven.
Ik voel me bewustzijn steeds switchen tussen 2 entiteiten. Het ego zou dus een manifestatie kunnen zijn, gecreëerd door het denken, die daarom denkt in controle te zijn, niet doorhebbende dat het ego gescheiden is van de rest, van het geheel. (waardoor het niks kan) Daarom zo op zoek naar erkenning ?
Constant erkenning nodig om het ego te blijven voeden zodat het kan blijven bestaan. Je kan wel tegen iemand zeggen dat het ego niet bestaat, je identiteit niet bestaat. Maar zolang het gevoed wordt blijft het echt, alleen kan het niks en blijft het daarom vechten en in conflict. Wat dus lijden veroorzaakt. Pas als het ego erkent dat het niks is, niks kan, slechts een illusie van energie is, zal het oplossen en dat kan dus kennelijk plotseling in 1 nacht of heel geleidelijk.

– Maar als het ego je gedrag beïnvloed dan kan het toch wat ? Dan is er toch controle ?

Nee, er is alleen causaliteit. Je gedachten zorgen nml voor gedrag die ervoor zorgen dat gebeurt wat je juist probeert te voorkomen. Een soort paradoxale self-fullfilling-prophesy.
Ik was bv bang om de marathon niet uit te kunnen lopen → daardoor heb ik te hard getrained → hierdoor kreeg ik een blessure → waardoor ik de marathon niet kon lopen.
Er zijn zoveel manieren om op een gedachte te reageren en je hebt niet de controle hoe die reactie zal zijn. Je kan alleen leren patronen bij jezelf te herkennen en die doortrekken naar de toekomst.
Zo zal dezelfde gedachte bij iedereen verschillende effecten hebben (en zelfs verschillende effecten bij dezelfde persoon in verschillende levensfasen/tijd onder invloed van bv omgevingsfactoren) van moord tot stalking tot zelfhaat of zelfmoord.
Geen controle, alleen causaliteit.

11:30

Luisterde net naar het nummer “Year of summer” van Wildstyle. Daarin zingen ze het zinntje:
“The deeper we fall (in love), the more we loose control”
En dat is idd het probleem. We streven liever naar controle, of houden liever de illusie van controle vast dan dat we ons over geven aan de liefde en erkennen dat we nooit de controle hebben gehad !
En zo veroorzaken we al het leed in de wereld, omdat we liefde opgeven in ruil voor de illusie van controle.

ontspanning via inspanning

Het voelt dus of er een ego in mijn lichaam zit en ik moet actief bewust zijn van het hiernu om ervoor te zorgen dat ik niet daarop ga reageren via mijn gedachten of afleiding zoek of het probeer te voeden met activiteiten. Maar het voelt dus alsof ik me constant moet inspannen om bewust te blijven en dat ik daardoor meer bewust wordt van dit negatieve gevoel/energie (kan het niet omschrijven) wat zich gaat uiten in moeheid.
De reactie op die moeheid is om me “te ontspannen”, door het ego te voeden via het denken, via activiteiten of door mezelf af te leiden via tv/internet etc. Maar dit voed natuurlijk het ego.

Het is dus de bizarre paradox, dat onze natuurlijke staat van ontspannen bewustzijn waarin alles goed is, voelt als een inspanning die vermoeid. Dat de staat van spanning, de staat van “doen” via denken en/of activiteiten voelt als ontspanning die echter juist het ego voed.

De enige oplossing is om verder te blijven doorzetten. Er is geen andere weg meer mogelijk.

14:00
Ik moet natuurlijk niet de fout maken dat doordat de externe wereld er nauwelijks toe doet over hoe ik me voel, dat datgene wat ik in het hiernu doe om verlichting te bereiken er eigenlijk ook niet toe doet, omdat je eigenlijk niks kan doen om het te bereiken, omdat je het alleen maar kan zijn.
Hierdoor val ik in de valkuil dat de realiteit er ook niet toe zal doen of de activiteiten die ervoor zorgen dat ik in de realiteit ga leven. Want dan lijkt de wereld van het ego juist opeens echter. Maar op zo’n manier leven en activiteiten ontplooien om in de realiteit te leven is juist het enige wat er toe doet. Dat is nml het enige wat je kan doen. De rest wordt gegeven. (als beloning ? 😉

een slaaf van mijn denken en emoties

Na afgelopen jaar alleen maar gelezen te hebben en geleerd te hebben om de controle over het leven los te laten, om de illusie van controle die we sterk hebben en najagen los te laten, voelde het verwarrend en frustrerend hoe ik verslaafd was aan denken en analyseren.

Maar liep net buiten tijdens mijn meditatie-wandeling, te beseffen hoe ik mijn verleden heb geaccepteerd, hoe ik mijn toekomst heb geaccepteerd en zelfs mijn analyseren verslaving begin te accepteren, te beseffen hoe ik weer in een paradox vast zat. Door geen controle te accepteren en de verslaving te accepteren zal ik verslaafd blijven aan mijn identiteit, aan mijn analyseren.

Het voelt alsof ik ben overgestapt naar de andere kant en dat ik deze paradox moet oplossen door de controle over mijn leven juist weer terug te nemen. Door bewust te zijn nemen we juist eindelijk controle over ons leven en geven we onze verslavingen die ons leven tegen onze zin in geleid hebben eindelijk op.

Door de illusie van controle over het leven te doorzien, onze ware aard te accepteren, kunnen we eindelijk de controle over ons leven nemen en zijn we niet langer meer een slaaf van onze verslavingen en emoties.

Want dat is wat ik ben, een slaaf, een slaaf van mijn denken en emoties. Constant op zoek om te kunnen scoren. Een junk op de vlucht voor zijn emoties en door die vlucht zijn verslaving juist in stand houd.

Het is tijd om eindelijk echt controle over mijn leven te krijgen !

Twijfel aan alles

Voor het slapen lees ik weer “Nu of Nooit” van Steve Hagen. Hierin kwam het volgende stukje voor:

“We zijn geneigd te denken dat we door het analyseren van onze gevoelens, vooral de pijnlijke – of de voorstelling die deze gevoelens veroorzaken – tot de kern van onze geestelijke problemen kunnen doordringen en ze door grondig onderzoek kunnen laten verdwijnen. We denken dat we iets moeten repareren, als we ergens in mee de knoop zitten of verward zijn en dat pijnlijke gevoelens pas verdwijnen als we ze aan een grondig onderzoek onderworpen hebben. Je gewoon af en toe rot voelen is niet het probleem, wel dat je iets probeert te repareren dat niet kapot is.”

Dit stukje geeft goed weer waar ik nu tegen aanloop: het zegt in andere woorden dat ons denken is zoals het is. Het is de aard van het beestje en dat kan niet veranderd worden. Je kan het slechts vergeven en observeren. (waarover ik de laatste weken geschreven heb)

Maar het geeft ook de misvatting weer op dit pad. “Zen” is eigenlijk de enige juiste stroming die mij bekend is in boeddhisme. En dit is geschreven door een hoge Zenpriester met levenslange ervaring in meditatie, in het hiernu leven. En toch lees je in zijn boek kleine misvattingen die een verlichting in de weg staan.

Want aan de ene kant heeft hij gelijk dat er “niks kapot is”, maar dat geld niet als je nog een verkeerd zelfbeeld hebt. Zolang je nog “geloofd” dat er een zelf is ben je in feite stuk. Alleen observeren is dan niet genoeg, alleen proberen in het hiernu te leven lijkt een oplossing, maar dat zal je niet lukken als je niet begrijpt waar er niks te begrijpen valt.

Op blz 167 zegt hij over zijn cursus over Nagajuna, een van de grootste filosofen uit de geschiedenis:
“en dat is precies de reden waarom je je niet meteen moet afvragen of het allemaal wel klopt- je vraagt je ook niet af of de schepping wel klopt en of meditatie wel klopt”

Dit is echt een grove blunder, hij vraagt om te geloven, zoals mensen in de bijbel geloven. Dit is in directe tegenspraak met Boeddha die juist zegt dat je niks moet aannemen tenzij het overeenkomt met je eigen reden en logica, of beter gezegd totdat het overeenkomt ,totdat je weet dat het waar is. Verlichting is niet geloven, verlichting is “weten”.
God is alwetend !
Het moet dus juist precies het tegenovergestelde zijn: Twijfel aan alles wat anderen zeggen ! (incl Jezus, Boeddha, Nagajuna, Eckhart, Katie, Osho etc) Accepteer pas als je weet !

Het is wel de vervelende paradox waar ik nu tegen aan loop. Door mijn analyseren en door mijn eigenwijsheid, door aan alles te twijfelen wat iedereen zegt en mijn hele leven geleerd is, ben ik gekomen tot waar ik nu ben. Het is echter die kracht die mij hier gebracht heeft wat mij nu in de weg staat.
Het is mijn intelligentie en doorzettingsvermogen, mijn wil om mijn huiswerk te doen, van iedereen proberen te leren, waardoor ik weet wat ik nu weet.
Hoe uitdagend het was om onze ingewikkelde onbegrijpelijke wereld te ontmantelen tot iets heel simpels. Precies in het straatje van het denken. Maar nu is het analyseren niet meer nodig. Ik weet hoe simpel het leven is en heb alle antwoorden: acceptatie, dat alles simpel is.

In het boek wordt ook gezegd over boeddha dat je een vlot nodig hebt om aan de andere kant te komen, maar als je aan de overkant gearriveerd bent je het vlot achter je laat, het was slechts een middel.

Veel mensen denken dat hij meditatie bedoeld zegt Steven, wat dus niet klopt. Zal hij “analyseren” bedoelen ?

het ego nodig denken te hebben

29-10-2013

Heb geen valse hoop, niet pas morgen, zo meteen, straks, over 5 min, hierna. Alleen het hiernu is echt !
Wees bewust !

30-10-2013

Nog steeds denk ik dat ik het ego nodig heb om:

– Beslissingen te nemen
– te controleren of ik wel goed bewust blijf
– te controleren of alles in het leven nog goed gaat
– te controleren of er echt geen problemen aankomen in de (nabije) toekomst
– met mensen te praten (controleren over hoe ik hoor te zijn)

Vooral het controleren of ik nog wel bewust ben is erg paradoxaal. Op het moment dat ik dat wil controleren doe ik dit via de mind en ben dan niet 100% bewust meer. Het is een reflex. Moet leren om het hiernu te zien als bevestiging dat het goed is.

Ik heb door dat er geen zelf is, dat ik het ego niet ben. Dat het slechts een reflectie is. Maar toch geloof ik nog steeds dat de reflectie van de werkelijkheid in mijn gedachten echt is. (niet meer dat ik dat ben, maar dat het gelijk staat aan de externe wereld)
Ik heb dan de illusie dat wat ik met mijn gedachten doe, dat dat met de realiteit ook gebeurd. (wat natuurlijk onzin is)
Maar het voelt dat als ik iets uit mijn gedachten wil hebben dat ik het eerst uit de realiteit moet verwijderen of oplossen. Of als ik bepaalde gedachten wil loslaten, dat ik dan ook die realiteit loslaat. Ik verwar dus mijn gedachten over de realiteit met de realiteit zelf.
(net als mijn zelfbeeld eerst)

Ik kan dan ook nog steeds eigenlijk niet accepteren dat de problemen alleen in mijn gedachten bestaan en niets met de realiteit te maken hebben. Dat het slechts de aard is van het denken om problemen te creëren, zodat het die zelf ook weer kan oplossen, wat natuurlijk niet kan. (dat kan immers alleen in het hiernu)
Het is dus nog onwerkelijk dat de realiteit van het hiernu niet hetzelfde is als mijn gedachten over deze realiteit. Dat de realiteit probleemloos is i.t.t. de onuitputtelijke problemen van het denken.

→ Zelfs als ik absoluut heerser was met alle middelen tot beschikking hebbende, levend in een utopia, dan nog zou het overal problemen zien.
De aard van het denken is nou eenmaal dualiteit, tegenstelling, strijd, (ver)oordelend, problemen verzinnend. Dat is niet te veranderen, alleen te accepteren voor wat het is.

Ik zit nu nog af te speuren welke problemen van mijn denken echt zijn en welke niet. Maar ze zijn allemaal een illusie. De realiteit is wat het is, gewoon iets waar je op reageert, interactie mee hebt in het hiernu.
Als je een tafel ziet die vies is, dan maak je hem schoon. Niet omdat de vieze tafel een probleem is, maar omdat dat je reactie is in het hiernu. De interactie om precies te zijn. Je bent bewust, bewust van alles wat je doet en daarmee reageer je op de best mogelijke manier op het leven, is je interactie met het universum optimaal in balans en gebeurd wat gebeurd en had het niet anders kunnen gebeuren, wat er ook gebeurd.
De dood is immers geen probleem, maar onvermijdelijk.

Gisteravond weer een pakkende zin uit Osho’s boek die ik weer zit te lezen:
“Ik laat me afleiden omdat ik me probeer te concentreren”:-)
geweldige opmerking weer.
→ doordat ik mij probeer te concentreren op het hiernu, laat ik me afleiden door de toekomst (verleden) geniaal.

M.a.w. Wees Bewust

Paradox:
Ik probeer te vluchten van mijn gedachten, maar zie mijn gedachten als de realiteit en probeer dus te vluchten van de realiteit mijn gedachten in, waar ik dan weer van probeer te vluchten.
→ vicieuze cirkel

Wees Bewust → accepteert