Zit nog steeds vast in de paradox van doen. Dat ik iets moet doen of begrijpen om verlichting te bereiken. Dat ik problemen moet oplossen.
Maar ik ben op het punt dat er niks meer te begrijpen valt, er is uiteraard niets te doen.
Moet nog wel leren ervaren dat alles 1 is en het denken niet iets apart is, zoals de omschrijving van het ego doet vermoeden. Maar het ego bestaat natuurlijk in wezen niet, net als het “zelf” een illusie van het denken is. Moet het denken als het ware integreren in het geheel.
Heb denk ik nog steeds het idee dat ik alleen via het denken verbonden ben met andere mensen. Die verbondenheid met het denken moet ik denk ik nog opgeven. Al gaat dat automatisch als ik niks meer probeer “te doen”, “te bereiken”.
13:00
Voelt toch dat de kern van het probleem de angst voor de dood en dus het hiernu is. Geen vertrouwen in het hiernu en daarom probeer ik “problemen op te lossen” en “te doen”.
De waarheid zie ik, nu alleen dus niet meer bang zijn. Ik hoopte natuurlijk dat het ontrafelen van de waarheid er voor zou zorgen dat die angst zou verdwijnen , maar dat werkt dus niet zo.