Bewustzijn

Nou het lijkt erop dat ik niks anders kan doen dan de hele dag in het “hier en nu” aanwezig te proberen zijn. De hele dag bewust zijn met waar ik mee bezig ben. Gewoon observeren en constateren, het leven accepteren hoe het is, terwijl je je gevoel volgt.
Maar accepteren hoe je je ook mag voelen.

Niet geheel toevallig natuurlijk (zo werkt het leven nu eenmaal heb ik ondertussen geleerd, vraag niet hoe het kan, maar profiteer er van) eindigde ik met het volgende stukje uit “meditatie nu of nooit” van Steve Hagen.

“Meditatie heeft niks te maken met het wegduwen, negeren of transcenderen van gevoelen. Het is eerder andersom. Als we mediteren ervaren we onze gevoelens ten volle, zonder ze met gedachten te versterken, ze te onderdrukken, ons eraan vast te klampen of te proberen er ook maar iets aan te veranderen. Als we mediteren analyseren we onze gevoelens en gedachten niet. We laten ze opkomen, observeren zonder er commentaar op te leveren, waarna ze gewoon weer verdwijnen. Dat is alles.”

Een bevestiging van wat ik gister schreef. Ik was de eerste keer wat kritisch op dit boekje. Maar moet hier op terugkomen. Het is juist een uitstekend boek. Kennelijk was het nog iets te vroeg en ben ik er nu wel klaar voor.

Merk wel dat Eckhart een foutje maakte in zijn boek. Het stelt nml dat er geen lijden kan zijn in het “hier en nu”, dat als je aanwezig bent dat er dan geen lijden is. Daar heeft hij wel gelijk in. Maar het is dus ook mogelijk om met je denken in het “hier en nu” te zijn.
Het beoordeelt dan constant het “hier en nu”
Het beoordeelt mijn gevoel, hoe ik me nu voel.
Het beoordeelt mijn handelingen die ik nu doe.
Het beoordeelt de dingen die ik nu zie.

Op deze manier ventileert het ego zich weer, hij voelt dat hij nutteloos is en probeert zich op alle mogelijke manieren nuttig te maken.
Het lijkt erop dat mijn ego niet alleen een onbestendig gevoel kan veroorzaken door het inzien van zijn nutteloosheid, maar dat het denken daar weer op reageert en dat gevoel negatief gaat uiten door het “hier en nu” negatief te beoordelen.

Dingen die ik tot nu toe nooit beoordeelde, laat staan dat ik ze negatief beoordeelde. Dagelijkse routine, zoals het maken van mijn ontbijtshake, gaan opeens alsof het niet op de juiste manier is. Dit terwijl er niks veranderd is, ik maak hem nog steeds op dezelfde manier.

Je lichaam voelt iets en het denken koppelt dat aan de huidige situatie.
Maar wat ik nu voel heeft daar niets mee te maken en zo creëer ik een dubbele illusie.

Ik moet dus steeds weer terugkeren naar het “hier en nu” naar bewust handelen, zonder te oordelen. Voelen wat ik nu voel, zonder te oordelen.

En dat de hele dag maar weer, elke keer weer terug. De hele dag die discipline hebben om niet mee te gaan in de illusie, dubbele illusie. Het onbestendige gevoel accepteren zoals het is. Dat specifieke gevoel is niet echt, een emotionele uiting van het ego. (alleen geen angst en dus moeilijk te identificeren als emotie. Iets wat mij nog nooit is opgevallen toen de emotie angst nog overheerste) (deze emotie komt ook voort uit angst, maar niet uit angst-gevoel en dat is apart, wennen)

Er is maar 1 manier waarop je niet-zoeken kunt beoefenen, namelijk door niet te zoeken.
(zoeken naar het “hier en nu” is onmogelijk, je bent er al)

Een tijd geleden vroeg ik me af wat beter zou zijn voor mijn meditatie, geconcentreerd blijven op alleen mijn ademhaling, of de concentratie uitbreiden naar ook voelen/houding, zien etc
Het antwoord lees ik net in het boekje “meditatie, nu of nooit”

Shikantaza: Objectloos en subjectloos mediteren, gewaarzijn omvat alles: beeld, geluid, gevoel gedachten, beweging.

Moet zeggen dat ik hier al naar neigde. Je natuurlijk drang , je gevoel stuurt je in die richting. Maar nu kan ik er zonder twijfel mee verder. Mijn denken had het toch redenen gevonden om diep geconcentreerd op 1 object te mediteren, dit nog dieper te doen. Je moet je gewaarzijn dus juist uitbreiden. (al is dat hetzelfde realiseer ik me nu ik zo opschrijf!)

16:00

Ik ga net naar de bib om wat boeken terug te brengen en een nieuw boek te halen over het belang van water drinken. (ben nieuwsgierig) Zat ik op de heenweg te bedenken dat ik ook wel dat boek over chakra’s kan halen om te lezen. Want meer lezen over niet-leren maar weten leek me nutteloos. Toen ik in de bib bij de chakra boeken stond viel mij een boek op over bijna-dood-ervaringen.
Gezien de you-tube filmpjes waarin ik denk dat BDE hetzelfde zijn als het nirwana zien, trok dat gelijk mijn aandacht.
De laatste zin op de back-cover van dit boek is: “er zijn goede redenen om aan te nemen dat ons bewustzijn niet altijd samenvalt met het functioneren van onze hersenen: het kan ook los van ons lichaam ervaren worden.”

Nou zijn wij kennelijk ons bewustzijn, wat logisch is. Maar we hebben nog geen idee wat dit inhoud. Nog maar een paar dagen geleden (18-03-2013) vroeg ik me als laatste af als ik niet mijn denken ben en niet mijn gevoel, waar blijf ik dan ?
Wie weet wat deze cardioloog te zeggen heeft en voor aanwijzingen gevonden heeft ?
Ben benieuwd. Zal dit weer zo’n geval zijn van een vraag stellen en het antwoord komt vanzelf naar je toe ? Zal wel heel snel zijn zo binnen 2 dagen 🙂
We gaan het merken.

Bijna-dood-ervaring

Ben om 00:30 gaan slapen na de hele avond over BDE gelezen te hebben. Heel boeiend.
Was om 7:30 wakker, maar heb elke ochtend moeite met opstaan. Ik verklaar het voor mezelf dat ik geen zin heb om de kou van mijn huis in te gaan (15-16C) , maar dat is natuurlijk slechts een excuus. Als ik eenmaal ben opgestaan gaat alles automatisch en vind ik dit pad bewandelen heel boeiend. Maar zit nog steeds in die 2 strijd met aan de ene kant in het “hier en nu” leven , de waarheid zien en aan de andere kant het denken, dat ik in mijn geval nu opvul met leren. Leren is zo leuk en boeiend, het is makkelijk om dat als excuus te gebruiken om te blijven denken de hele dag. Het is echter nog steeds mijn ego die in opstand komt. Het een sluit het ander natuurlijk niet uit. De hele dag in het hier en nu leven, betekent niet dat je niet meer kan leren. Sterker nog je leest juist beter omdat je denken niet in de weg zit met allemaal valse verklaringen.

Wat dat betreft is het boek over BDE wel goed om te lezen nu. Het geeft nml antwoord op de vraag wat wij nu eigenlijk zijn, wat ons bewustzijn nou eigenlijk is. Het antwoord is, dat wij er nooit een antwoord op zullen vinden via het denken, dat is me nu wel duidelijk. Ik wist het al, ik had me al gerealiseerd dat al dit nutteloos is, maar die realisatie was weer weggezakt en na het lezen van de cover van “eindeloos bewustzijn” had ik weer hoop. Hoop op een antwoord wat we zijn, wat ik ben. Ik ben niet mijn denken. Ik ben niet mijn hersens, niet mijn lichaam, wat ben ik dan wel ? Ik ben bewustzijn ? Maar wat houd dat in ? Wat is bewustzijn ?

Hier is door de wetenschap onmogelijk een antwoord op te geven. Dit is alleen zelf te ervaren, dat is me nu wel duidelijk. Het bevestigd de nutteloosheid van het bestaan slechts.

Al die BDE verhalen zijn heel boeiend, maar je kan er echter niks mee. Zo zijn er mensen die hun eigen toekomst gezien hebben en dat klopt ook met hun leven. (vrouw die ziek wordt en wit iets aanheeft wat ze van een vriendin kreeg) Maar op dit moment ben ik er heilig van overtuigd dat de toekomst niet vast staat. Dat is gewoon onmogelijk. Er zijn oneindig veel reacties en interacties op aarde en dat kan niet de toekomst bepalen. Het weer, de economie, etc onmogelijk dat. Maar dat iemand ziek wordt en sterft is natuurlijk wel onvermijdelijk. Ongeacht de keuzes die je maakt, de interacties die je hebt, ziek worden en sterven zal gebeuren.

Misschien staat de toekomst voor sommige dingen wel redelijk vast ? Als in dat is de meest waarschijnlijke uitkomst ? Zo van het is 80% zeker dat dat gaat gebeuren.
Dat is iets waar gewoonweg niet achter te komen is. Het lijkt aannemelijk dat bepaalde persoonlijke gebeurtenissen een grote kans hebben om uit te komen. We kunnen nooit onderzoeken of het altijd uitkomt, door bv bewust zo te kiezen dat het niet uit kan komen. Er is via het denken iig niet uit te komen. Zwart/wit denken is altijd fout bedenk ik me. Dus dat niks vast staat is dat dan ook. Het is best redelijk dat bepaalde gebeurtenissen een grote waarschijnlijkheid hebben om uit te komen. De periodes van vooruitzien zijn vaak ook kort.

Maar ook verhalen van mensen die andere dode mensen zien, waarvan ze bv niet kunnen weten dat ze dood zijn. Zoals een kind met een zusje die voor haar geboorte gestorven was dat ze niet kon weten.
Dat zijn bizarre dingen. Het zet mij toch aan het twijfelen over leven na de dood. Maar het valt niet te beredeneren.
In hoeverre is het bv een reflectie van de mensen om hun heen waarmee ze in contact staan ? Die naast hun bed zitten ? Ik zal er nooit een antwoord op krijgen in mijn denken.
Ik heb ook opgezocht voor zelfmoord. Staat maar heel kort wat over in. Er staat dat BDE bij iemand die zelfmoord wilde plegen, dat hij/zij dan besefte dat het geen oplossing was en zijn problemen mee zou nemen en zonder lichaam moeilijker op te lossen zouden zijn.

Maar dat is in tegenspraak met andere belevenissen die totale acceptatie en wijsheid ontvingen. Wat voor problemen kunnen er dan nog zijn ?
Of anderen die zeggen dat er idd geen goed en fout is, alleen lessen om te leren (zolang je nu in je ego zit) , maar iemand anders had het over levensgebeurtenissen die als goed of minder goed werden beoordeeld. Hij zei dat ze daar heel anders over dingen oordeelden. Wat vreemd is bij totale acceptatie.
Ook is geen een BDE hetzelfde natuurlijk, elke zal een bepaalde mate van bewustzijn/ ontkoppeling meemaken. Hierdoor blijft het onverklaarbaar.
Mijn inziens kunnen we er dus niks mee, gewoon afwachten.

Waar ik ook over zat te denken is die verbondenheid die we zouden moeten gaan voelen als je verder komt in je meditatie. Ik dacht eerst dat ik daar nog helemaal niks van gemerkt had, op zich niet gek gezien de identificatie met mijn ego. Maar mijn hooggevoeligheid is hier natuurlijk al een uiting van. Ik kan al voelen wat mijn ex voelde, wat mijn andere ex voelde, wat mijn nichtje tijdens onze rondreis voelde. Of soms ook andere mensen, vaak had ik het niet door, later wel. Alleen nooit heel duidelijk. Of dat ik heel erg opkeek tegen een afspraak of die zonder reden wilde afzeggen, dat bleek het gevoel van de andere kant te zijn. Dat is natuurlijk ook al voelen dat we allemaal met elkaar verbonden zijn.

Ik mediteer nu ‘s ochtends en ‘s avonds 20 min, maar ben overgestapt op de birmese houding. Kreeg teveel last van mijn benen in de halve-lotus houding. Ook nu moet ik wel even de benen goed strekken na die 20 min, dus opbouwen naar langere zit-meditatie zal ook gepaard moeten gaan met lichamelijke opbouw, gewenning.

Had vanochtend ook weer een vreemde ervaring terwijl ik lag te slapen. Ik lag nog te dromen en voelde onbewust mijn ochtenderectie. In mijn droom wilde ik me gaan aftrekken, ik wist dat ik droomde van, ik had een hele grote lul die ik met 2 handen moest vastpakken om er stevig aan te rukken. Op het moment dat ik daar in mijn droom aan wil beginnen, lijkt het alsof er een soort gedempt kanonschot afgaat met een felle lichtexplosie, daarna voelde ik weer energie door heel mijn lichaam en tintelde heel mijn lichaam. Gelijk ging mijn denken aan, “wat is dit ?” wat gebeurd er ? Ik probeerde nog alleen te voelen, maar het ebte ook gelijk weer weg daarna, net als de ochtenderectie haha. Was geen orgasme ofzo. Niet eens in de buurt, maar heb weer geen idee wat het wel was. Iig weer een bijzondere ervaring al is het maar de vraag of ik die ooit met iemand kan delen 🙂

het denken probeert zichzelf te controleren

21:30

Heb vandaag een behoorlijke openbaring gehad tijdens het wandelen. Naast het feit dat ik beter door mijn mijn kan ademen, terwijl ik eens een keer geen last heb van mijn neus schreef ik het volgende in mijn telefoon:

Gedachten hebben alleen een functie in communicatie met anderen om wereldbeelden over te brengen. Daarom voelen we ons via het ego verbonden met anderen, dat is zijn functie. Het kan zich alleen verbinden via communicatie , het denken. Daarom voelt het niet-denken alsof je je verbondenheid met anderen moet loslaten. Terwijl we allang een geheel zijn en alleen het ego denkt apart te zijn. Als er niemand anders is gaat je ego maar tegen jou aanpraten. (alsof je iemand anders bent)

Dus we hebben niet alleen geen controle over de wereld, maar zelfs geen controle over onszelf !
Mijn definitie van vrije wil klopte dus meer dan ik eigenlijk zelf wilde.
Sterker nog, er is niemand om te controleren !
Het zelf is slechts een concept van het denken !

De hele tijd probeer ik vanuit mezelf mijn denken onder controle te krijgen, maar dat was slechts mijn denken die dus zichzelf probeerde te controleren.
(net als mijn economie-verhaal van 22-6-2013)

Echt alles is een illusie !

Er is geen zelf, alles is 1 en het denken is daar een onderdeel van, maar net als alles dus niet te controleren. Er is dus ook geen zelf om trots op te zijn voor alles wat ik dacht gedaan te hebben.

Wat een deceptie eigenlijk !

Ik doe dus helemaal niks, zat mezelf al die tijd voor de gek te houden. Moest na die teleurstelling daarna toch ook wel lachen, echt gelachen om de adsurditeit ! Het gaat echt nergens over allemaal. Verlichting is ook niks, slechts een concept van het denken !

23:00

Wat zijn we dan eigenlijk nog een primitief organisme. Niet heel veel meer dan een dier met handige duimen. Wat bewustzijn nog precies is zal wel altijd een raadsel blijven.

Heb ik het wel verdiend ?

Het is apart om je te realiseren dat je als bewustzijn niet kan oordelen. Alleen het denken kan oordelen. Als bewustzijn kan je alleen toeschouwer zijn van je denken. Doen kan alleen via het geheel, de interactie tussen het lichaam + omgeving (=iets) en bewustzijn. Er is geen controle, alleen door bewust te worden beïnvloed je het geheel en het geheel beïnvloed waar je bewust van bent.

Het is ook logisch dat er in het geheel vrede en compassie is. Waarom zou de ware natuur van onze aard met zichzelf strijden ? Het heeft daar helemaal geen belang bij. Ook als soort zijn wij mensen 1 geheel. Elkaar zien als mogelijke bedreiging is niet in het belang van de soort. Het is alleen door de illusie van het denken, die denkt dat we veiliger en/of gelukkiger zijn als we meer krijgen dat we elkaar als concurrentie zien.

Als bewustzijn kan ik niet oordelen en alleen bestaan in het hiernu, mijn toekomst beïnvloeden door wat ik hiernu doe. Ik kan in het hiernu denken wat ik wil, maar dat veranderd niks, het kan ook niks.

Ik heb het idee dat het onbehagelijke vluchtgevoel in mijn lichaam en hoofd minder wordt. Daardoor lijkt het makkelijk om minder van het hiernu te vluchten mijn denken in. Van negatieve vicieuze cirkel naar positieve vicieuze cirkel.

20:30

Ik zit weer “Power of Now” te lezen van Eckhart. Hij zegt in een van de stukjes dat als je emoties voelt in je lichaam dat dat komt omdat je nog niet “vergeven” hebt. Hij zegt: “Het is zelfs mogelijk dat je niet vergevingsgezind bent tegenover de toekomst. Dat is de weigering van het verstand onzekerheid te accepteren, te aanvaarden dat het uiteindelijk geen controle heeft over de toekomst.”

Nou is die illusie van controle altijd erg sterk geweest natuurlijk. Daarom was/is “de valse hoop afweer” bij mij zo sterk. Toch heb ik het gevoel dat ik al een tijdje de onzekerheid van de toekomst geaccepteerd heb, al blijf ik altijd dingen doen om mijn toekomst veilig te stellen. Het kan dus nog wel meespelen. Maar zette me toch aan het denken: “Is er nog iets wat ik mezelf niet kan vergeven ? “

Naar mijn gevoel heb ik het verleden met het oplossen van mijn oude pijnen definitief losgelaten. Het gaat om de toekomst. Er is niemand waar ik iets mee heb of boos om ben, ik ben wel zover dat ik idd compassie voel voor het lijden van andere mensen en het gedrag dat daar uit voorkomt. Dus kan alleen nog bij mijzelf liggen.

Ik bedacht mij 1 ding waar ik altijd nog steeds wel moeite mee heb. Dat is; “Dat alles in het leven zomaar komt aanwaaien”.

Ik voel me eigenlijk wel schuldig als ik geen problemen meer in mijn leven zou hebben. De antwoorden op deze zoektocht zijn me eigenlijk allemaal in de schoot geworpen door andere mensen. Zo heb ik ook heel lang moeite gehad om te accepteren dat ik slimmer ben dan andere mensen en snel dingen kan snappen op basis van informatie waarmee anderen vaak niet zoveel kunnen. Ik heb me heel lang geërgerd aan “domme mensen”. Die ergernis bleek niks anders te zijn dan niet kunnen accepteren dat ik slimmer ben dan gemiddeld. Hoogbegaafd als het gaat om logica, verbanden zien, conceptueel overzicht bij veel informatie.

Op zich is er nog een ergernis die ik heb bij andere mensen en dat is dat veel mensen bezig zijn met bepaalde vragen stellen, hun hele leven bezig zijn met het vinden van geluk en daar in hun manier hard aan werken. Ze besteden er iig veel tijd aan, maar doen hun huiswerk niet in mijn ogen. Ze blijven maar aankloten met oppervlakkige doelen en blijven maar dezelfde fout maken, kunnen niet inzien dat ze de rest van hun leven op deze manier niet verder zullen komen.
Dan erger ik mij eraan dat ze niet het lef hebben, niet de eigenwijsheid om er echt voor te gaan. “Het lijkt ze mooi om meer tijd er aan te besteden, maar doen het nooit, gevangen in hun oppervlakkige doelen die alle energie opslokken”.

Hoe komt het dan dat ik het wel zo relatief makkelijk kan zien ?
Hoe komt het dat als ik ergens wat lees, ik onmiddellijk weet of het de waarheid is of niet ?
Hoe komt het dat de schrijfster en haar hele netwerk van therapeuten zich blijven hechten aan de illusie van oude pijnen en niet doorhebben dat het slechts gaat om het illusionaire zelf ? Waardoor ik 1 maand na het lezen van dat boek mijn oude pijnen heb losgelaten, daar waar anderen , zelfs de schrijfster van het boek zelf, hun hele leven mee bezig zullen blijven, omdat ze een hele simpele stap over het hoofd zien ?

Het voelt eigenlijk helemaal niet eerlijk dat ik direct weet welke boeken ik moet lezen en dat als ik ze lees, het direct herken als oplossing, het pad naar verlossing.
Andere mensen lezen zo’n boek en zien er niks in, of begrijpen niet waar het over gaat en blijven vast zitten in hun lijden en komen gewoon niet verder op hun zoektocht, dit terwijl het antwoord onder hun neus lag, ze hebben het gelezen en kennis van genomen. Ze zijn op zoek en willen het graag vinden.
Kijk als mensen er niks vanaf willen weten (zoals ik vroeger 🙂 of er gewoon nooit mee in aanraking mee zijn gekomen zodat ze niet eens weten dat ze kunnen zoeken, dat het eeuwige geluk en vrede gewoon in je zit, oke, ala.
Maar al die duizenden mensen die zo hard zoeken en dan andere mensen gaan helpen in hun zoektocht, zonder zelf klaar te zijn. Waarom zien zij de waarheid niet ? , terwijl ik hem afgelopen jaar kreeg toegewaaid, het juiste deel op het juiste moment, zodat ik elke keer weer een stapje verder kwam.

Ik gooide het heel vaak op arrogantie. Ik voelde mij arrogant dat ik het zo simpel zag en anderen niet. Dus dat zag ik als het werk van mijn ego. Daar vecht ik dus nog steeds mee. Vechten tegen de illusie van het ego, tegen wat ik zie als arrogantie, omdat ik dingen zo makkelijk kan begrijpen en anderen niet.

Heel je leven wordt je geleerd dat je een beloning krijgt als je er hard voor werkt. Als je wat bijzonders doet, dan krijg je een beloning. Terwijl ik dit opschrijf komt er een herinnering naar boven van mijn tijd op het het VWO.
Op taal (frans en duits) na, kwam alles me ook aanwaaien, ik hoefde niks te doen en haalde prima cijfers. Maar de leraren waren daar boos om. Boos op mij. Ik kreeg meestal lagere cijfers voor hetzelfde resultaat, want de ander had er harder voor gewerkt !
Dat heb ik toen nooit begrepen. Waarom cijfers geven voor hoe hard iemand gewerkt had ? Het gaat toch om het resultaat ?
Iemand over laten gaan naar het volgende jaar omdat hij er keihard voor gewerkt heeft is onzinnig, het volgende jaar krijgt ie het waarschijnlijk nog moeilijker. Iemand straffen omdat hij er niks voor hoeft te doen is onzinnig, het jaar erna zal hij vanzelf wel wat gaan doen als het moeilijker wordt.

Heel ons leven worden we op deze manier geïndoctrineerd. We moeten het verdienen !

Toevallig ??????
(Het zal wel geen toeval zijn. Ik heb afgelopen tijd de aandrang gehad om “Saving Private Ryan” te kijken, nadat iemand daar een opmerking over had gemaakt over die openings-scene, de landing op Normandië. Die vond ik ook zo geweldig en wilde (dacht ik ??) om die reden de film weer zien. (ik heb de film 1 keer eerder gezien in de bioscoop toen die net uit was) Afgelopen week heb ik hem uit de bibliotheek gehaalden eergisteren gekeken. (net inception en bad teacher) .
Een hele goede film “Saving Private Ryan” en op het eind gaat het er natuurlijk om: “You better earn it !”

Ik begrijp deze keer dat men probeerde te vertellen dat wij allen die zo genieten van onze vrijheden in het westen dat te danken hebben aan al die miljoenen mensen/soldaten die voor onze vrijheid gevochten hebben. Dat wij ze ook nu nog hun de eer zouden moeten bewijzen voor wat ze voor ons gedaan hebben door het “te verdienen” dat we in deze luxe mogen leven, deze persoonlijke vrijheid. Democratie en vrijheid van meningsuiting, vrijheid van geloof etc etc. Dat alleen die opoffering van al die mensen voor ons alleen een reden moet zijn om een “goed leven” te leiden.

Ik heb flink zitten janken bij die gedachte, ik krijg er nu weer een brok in mijn keel van.

Ons hele leven worden we geleerd; hard werken geeft verlossing. Aan de ene kant ben ik er daarom zoveel mee bezig, is het bijna een full-time baan geworden om dat geluk in mijzelf toe te laten. Mijn emoties op te lossen. Maar toch knaagt het, voelt het onnatuurlijk, voelt het niet goed als ik mijn leven kan leiden zonder problemen. Dat ik me goddelijk gelukkig zou voelen terwijl ik daar niks voor doe, voor heb gedaan. Dat er geen enkele reden is waarom ik dit verdient heb.

Hoe komt het dat ik in een economisch artikel een referentie van “Saving Private Ryan” oppak en deze drang bij mezelf laat veroorzaken om die film weer te zien. Die ik vele weken later ook ga huren om te kijken. Ik dit zo 2-3 dagen doe voordat ik weer het boek van Eckhart aan het lezen ben, die ik weer uit de bibliotheek heb gehaald nadat ik een stukje samenvatting hiervan van mijzelf heb gelezen in mijn schrift.
Ik heb dus door 2 dingen te lezen, 1 van mijn eigen schrift en 1 op het internet, de drang gekregen om die film te kijken en dat boek weer te lezen. Die ik dan ook tegelijk huur van de bibliotheek. Dan combineer ik de “slotzin” van die film met een zin die me opvalt in het boek van Eckhart , waardoor ik dit ga schrijven.
En terwijl ik dat schrijf komt de gedachte/emotie naar boven dat ik de “verlossing” helemaal niet verdient heb.

Hoe kan zoiets nou ? Alsof het mij wordt aangeboden.

Dus waarschijnlijk is het maken van die toekomstige website niet alleen om mijn kennis te delen, iets waar ik mijn identificatie uit haalde tot een paar dagen geleden. Maar uit een emotionele, levenslange indoctrinatie, dat als ik dat zal doen in de toekomst ik een eventuele verlossing alsnog zal verdienen. Door die website te maken, die andere mensen zullen helpen, door daar veel tijd en energie in te steken , (ook al lijkt het me leuk om te doen of leek het me leuk om te doen omdat ik mijn identificatie uit mijn kennis haalde) door andere mensen te wijzen op wat ik weet, dan zou ik in de toekomst “de verlossing” verdienen waar ik tot nu toe niks bijzonders voor heb gedaan.

Ik heb mijn hele jeugd gefeest, mijn studententijd veel gereisd. Ik heb nooit echt gewerkt, hoogstens 1,5 jaar als pizzamanager en 5 jaar mijn hondenuitlaatservice van 4 uur per dag. Ook nu is het enige wat ik doe een beetje op honden passen, een beetje websites maken achter de computer 2 uur per dag ofzo. Ik heb mijn hele leven nooit hard gewerkt of echt iets bijzonders gedaan om dit te verdienen. Het enige waar ik dit aan te danken heb is mijn eigenwijsheid, het schijt hebben aan de norm en wat andere mensen denken. Dat is eigenlijk mijn enige verdienste.

Maar aan de andere kant realiseer ik mij nu, is het vinden van verlossing het grootst mogelijk eerbetoon die er is aan de vele miljoenen mensen die voor onze vrijheid gevochten hebben. Dat ik die vrijheid heb gebruikt om het hoogst haalbare te bereiken door te wereld van het kwaad te bevrijden voor altijd.

we zijn niet een ziel in een lichaam

Ik heb al heel vaak geschreven over hoe het voelt alsof ik weer bezit moet nemen van mijn lichaam, hoe ik daardoor bewuster wordt in mijn lichaam. Hoe ik de energie voel samentrekken en verdwijnen als in een soort zwart gat in het midden van mijn lichaam. Alsof bewustzijn de ruimte weer moet innemen van het ego en zo het lichaam instroom.
Maar dat is weer het dualistische denken, analyseren. Het is mijn identificatie hiermee waardoor het voelt alsof er iets is die het ego moet vervangen. Het is vanuit het ego dat ik dat bestempel als “slecht”, als iets wat moet verdwijnen en dat als ik er bewuster van ben, dat ik het dan laat verdwijnen. Maar het is juist mijn identificatie met dit ego/energie waarom ik het zo kan voelen.
Hoe het komt dat ik de ervaring had, dat het was alsof “IK” als bewustzijn mijn lichaam in werd gezogen, getrokken naar dat zwarte gat in het midden van mijn lichaam.
Het was juist mijn ego die me vertelde dat als ik bewuster zou zijn van dat “illusionaire zelf” dat het dan zou verdwijnen en ging ik dus voelen hoe het bewoog en kleiner werd en voor blokkade zorgde.
Dat ik elke keer de sterke drang kreeg om mezelf af te leiden met internetfilmpjes, avondjes tv kijken, beursnieuws analyseren etc. Om te vluchten voor het gevoel dat ik bewust was hoe IK aan het verdwijnen was, ook al wist ik dat dat ik dat niet werkelijk was, maar slechts illusionair.
Maar onbewust identificeerde ik mij er dus nog mee, haalde ik een “zelf” uit het gegeven dat ik “het ego” of “mijzelf” voelde verdwijnen.

In mijn dagboek schreef ik op 03-04-2013 (6 maanden geleden dus) “het voelde alsof mijn geest zich opeens echt bezit nam van zijn lichaam”
De theorie dus dat we een “ziel”of “geest” zouden hebben. Dat als we ons denken niet zijn en ons lichaam niet zijn dat we dan een “ziel” of “geest” zouden zijn.

Maar dat is dus niks meer dan een truc (van het ego) om een identiteit te blijven houden.
Ipv ons te identificeren met ons denken of lichaam, identificeren we ons met “onze ziel of onze geest”. Zo vinden we een truc om een identiteit te behouden.

Ook dat is allemaal niks meer dan een illusie !

Het bewustzijn is niet een ziel die huist in ons lichaam waarmee we kunnen identificeren.

Inzicht

Inzicht leid tot verlichting. Meer inzicht kan niet verkregen worden via het denken / analyseren / beoordelen. Inzicht kan alleen verkregen worden via lezen, schrijven, via bewust zijn.

Wees Bewust !

Gewoon zitten

Gister tijdens het meditatie-wandelen met de hond besefte mij weer wat belangrijks:

Ik moet dingen niet bewust doen, het is niet iets wat ik doe, er is nml geen zelf/ik (die doet).
Het geheel doet dingen en daar ben ik me bewust van. Dus niet bewust lopen en eten etc. Maar ik loop en ben bewust, ik eet en ben er bewust van.

Doen wordt aangestuurd vanuit het denken. Daarom zo moeilijk om het hoofd te ontspannen en bewust te zijn van wat ik doe. Ik probeerde bewust te doen, wat het denken activeert, waardoor je weer via het denken leeft. (ook al zijn er geen gedachten dan af en toe)
Bewust is iets wat je bent, terwijl het geheel doet wat ie doet.

Meditatie lijkt door deze realisatie ook beter te zijn. Nu ga ik gewoon zitten. Dat is het, verder niks.
Eerst probeerde ik bewust te zijn, voelde dat mijn bewustzijn aan mijn ego zat vastgeplakt. Dan voelde ik mijzelf of die energie bewegen, proberen te ontsnappen, maar toch vastzat in een kleine bal achter in mijn hoofd. Heel mijn lichaam trok dan samen speciaal bij mij middenrif, dit kon fysiek pijn doen. Moest dan bewust los laten, ademhalen.
Het veroorzaakt zelfs tegenzin voor de zitmeditatie, omdat het zo zwaar was, te heftig.
Nu kon ik gewoon zitten, voelen, verder niks.
Uiteraard dwalen gedachten nog af en toe. Gewoon negeren en weer bewust zijn, gewoon zitten. (nergens op concentreren, zelfs niet de ademhaling, alles voelen)

bewust worden via het denken

Naast het feit van geen gedachten hebben, moet ik dus ook leren om me niet te controleren. (zelfs in rust concentreren we ons constant, het is de natuurlijke staat van het ego), maar zelfs tijdens de momenten zonder gedachten en ik mijn hoofd/denken ontspan, mij dus niet concentreer, ontvankelijk ben voor het geheel (niet slechts een deel) voel ik nog ver op de achtergrond het analyserende deel actief zijn. Alles registreren, onderzoeken, in de gaten houden. Hierdoor komen gedachten altijd snel weer tevoorschijn.
Pas als ik dit analyserende deel, ver op de achtergrond, ook loslaat, dan pas voel ik de echte stilte, de echte leegte, dan pas voel ik het verdwijnen van het ego.

Dus ik moet eerst mijn gedachten loslaten. Dan mijn concentratie, het concentreren op iets in het hiernu, wat daardoor dus niet hiernu is, maar daarnu. En als laatste mijn ver op de achtergrond nog mijn analyserende deel.
Dan voel ik de stilte en de leegte.
Helaas nog wel incl de energie-blokkade van dat ego in mijn hoofd, dus val nog snel terug.

Moet bekennen dat ik nog steeds in 2-strijd ben. Nog steeds bang voor die stilte/leegte. Een deel van mij wil naar die stilte/leegte, daar ben ik nu al zo lang mee bezig. Maar die stem in mijn hoofd, de concentratie, de analyse geeft iets vertrouwds, de illusie van controle, het nog in mijn eigen hand hebben, maar dat is niet eens het belangrijkste. Die stem in mijn hoofd, die gedachten, die analyses, ze lijken gezelschap te geven, vertrouwdheid.
Ben stiekem bang dat het leven ophoud in die stilte/leegte, geen prikkels meer, dan ben ik echt weg, houd ik op met bestaan. Alhoewel me laten afleiden steeds minder wordt, zet ik wel overdag muziek op, ‘s avonds lees ik een boek (gister weer film gekeken) omdat ik toch bang ben voor die stilte/leegte.

Ik heb misschien geleerd dat ik niet mijn gedachten ben, maar ik identificeer mij dus met dat analyserende deel dat op de achtergrond meedraait. Hoe vaak heb ik al in dit dagboek geschreven over dat ik moet stoppen met analyseren, hoe ik verslaafd ben aan analyseren (30-09-13)

Het zou mij niks verbazen als ik stiekem die analyserende deel ook gebruik om te proberen “bewust te zijn”. Ik moet toeschouwer zijn, alles zien gebeuren en dat moet mij inzichten geven over de illusie van mijn denken en de realiteit waarin ik behoor te leven.
Maar in net zoveel tijd probeer ik waarschijnlijk “bewust te analyseren”.
Ook via dit dagboek analyseer ik “het bewuster worden”, te begrijpen en inzichten van te krijgen om bewuster te worden.

Ik probeer dus nog steeds deels via het denken bewuster te worden. Te analyseren om bewuster te worden, ipv het gewoon te zijn. Het is dus verborgen valse hoop, valse macht.

In de stilte/leegte valt er niks meer te analyseren !
Dan moet ik mijn verslaving definitief loslaten.

Daarom is de beurs zo verslavend, oneindig analyseren, oneindige informatie/ economie/ voorspellingen. Het enige wat altijd een uitdaging zal blijven , hoe slim je ook bent, hoeveel je ook weet. Totdat je accepteert dat er eigenlijk niks te weten/ analyseren/ voorspellen is, er is alleen reageren in het hiernu !
(→ wat ik dus nog steeds probeer te doen vanuit het analyserende denken ipv vanuit mijn gevoel)

Grappige gedachte:
We leven zo via ons denken, denken zo erg dat ons denken de realiteit is, dat we geloven dat als we ergens niet aan denken dat het dan ook geen realiteit meer is.
Als die “realiteit” in eerste instantie iets van ons denken was, dan werkt dat zelfs. Je heft gewoon de illusie op. Maar omdat we het verschil tussen die illusie en de realiteit vaak niet weten, denken we ook dat dat werkt met de realiteit, de echte. Door gewoon niet meer aan die realiteit te denken, bestaat het opeens niet meer geloven we dan. (ontkenning)

Zat nog een metafoor te bedenken tijdens het pissen:

Proberen het ego los te laten is als naar de wc gaan. Je voelt die drang, daar doe je niks voor, als je plast dan is dat iets wat je laat gebeuren door het ontspannen van een sluitspier (?). De energie waar het ego uit bestaat wil dus van nature wegstromen, daarom is het ego constant bang voor de dood. Het ego is de sluitspier die die energie gevangen/opgesloten probeert te houden, probeert vast te houden. → en opnieuw te vullen.
Je kan dus niks doen om die energie los te laten, net als met plassen kan je alleen ontspannen en de natuur zijn gang laten gaan. Je moet dus je ego ontspannen (niet concentreren bv) en de opgehoopte energie zal vanzelf wegstromen. M.a.w. Loslaten → niet meer vasthouden.

Het ego is dus je verzetten tegen wat is. (de natuurlijke energiestroom) Dat is ook het enige wat het ego kan, zich verzetten, met al het lijden van dien. Ontspan, geef je over aan wat is en het ego zal oplossen, wegstromen en je van je lijden verlossen.

Weten is geen beseffen, inzicht is beseffen wat je al weet.

Weer een belangrijke realisatie gedaan vanochtend, tijdens het uitlaten van de hond. Ik weet dat bewustzijn geen functie van de hersenen is en dat deze tijdloos, oneindig is etc.
Maar stiekem zie ik nog steeds mijn hersens als het middelpunt van wat ik voel en waarneem.
Dit is op zich goed te verklaren door het feit dat ik mij het meest bewust ben van mijn ego, de energie in mijn hoofd en mijn gedachten die dit voortbrengt. Dus ook al weet ik dat ik dat niet ben, het voelt nog steeds als het middelpunt van alles.
Ik besef mij dus nog niet wat “het geheel” nou is, ik ben me daar nog niet bewust van.

Ik dacht altijd dat ik moeite had om te accepteren dat ik alles al weet en dus alle antwoorden heb, maar het gaat niet om weten en accepteren. Immers hoe kan je dit gegeven accepteren als je niet beseft wat het betekent.
En daar ligt de laatste stap die ik moet zetten.
Ik moet echt gaan beseffen wat het inhoud, wat het betekent wat ik allemaal weet.

Dat is denk ik ook waarom meditatie zo belangrijk is. Het is een belangrijk hulpmiddel om mijn opgedane kennis toe te passen. Om het te ervaren en zo te beseffen wat ik al weet.
En door dat besef kan je weer meer kennis opdoen.

Willen

Zo wil ik graag aan iedereen de antwoorden geven, wil ik krijgen dat ze die snappen.

Maar antwoorden krijgen is nutteloos. (een antwoord krijgen zorgt er nml niet voor dat je deze snapt en beseft wat dat inhoud)
De zoektocht naar antwoorden, denken dat we antwoorden nodig hebben is slechts onderdeel van de illusie dat we incompleet zijn en dat antwoorden ons compleet zullen maken.
Alleen door die antwoorden zelf te vinden zullen we kunnen beseffen wat die antwoorden ook echt betekenen.

De drang om anderen dingen te laten beseffen, inzien is dus alleen maar weer een afspiegeling van mijn eigen behoeften om dingen te beseffen en inzien. Wat ik voor andere mensen wil en weet wat goed voor ze is , is dus weer niks anders dan een afspiegeling van mijn eigen behoeften.
(→ iets wat ik gister in het hondenpark zei tegen iemand toen we het hadden over de hulpverleningsmaffia in dit land)
Antwoorden zijn immers woorden van iemand anders. Alleen die persoon zelf weet wat die woorden betekenen. Alleen door zelf inzichten te krijgen, door zelf dingen in te zien, zal je kunnen begrijpen wat de ander met die woorden bedoeld.

Zowel de bewuste mensen als de onbewuste mens zijn nuttig om te groeien. Zowel de bewuste als onbewuste mens geeft mij die inzichten die ik nodig heb. (totdat ik inzie dat ik niks nodig heb, mij bewust ben van wat het inhoud om niks nodig te hebben)
Daar waar ik mij het meest aan irriteer bij andere mensen is dat waar ik het hardst bij mijzelf aan moet werken. De bewuste mens kan mij ook geen antwoorden geven omdat die niet weet wat ik wel of niet kan snappen, welke vragen ik heb, wat ik denk nodig te hebben. Waar ik aan toe ben om los te laten.
De bewuste mens kan alleen wijzen op of aangeven hoe ik zelf de antwoorden kan vinden. Maar het willen vinden, moet een inner-motivatie zijn, dat is niet iets wat je kan opleggen, ook dat is iets wat ze zelf moeten gaan inzien.

Zoals ik al wist bewustzijn= onbewustzijn. Het verschil bestaat alleen in de dualiteit van het denken. Ze zijn in realiteit 1.
Net als de mens , de bewuste en onbewuste mens zijn 1.

Osho zei verlichting komt door inzicht. Maar inzicht is niet het opdoen van kennis, maar inzicht is beseffen wat je al weet.
Osho gaf mij een antwoord, maar deze was betekeningsloos omdat ik niet wist wat dat antwoord betekende. Sterker nog, ik ga mij vasthouden aan de illusie van dat antwoord.
Antwoorden geven kan dus mensen zelfs van de waarheid weerhouden !!

Katie vertelde in het hoofdstuk wat ik gister voor het slapen gaan las. Dat onbewuste mensen ons laten zien hoe het niet moet. Dat zinnetje pikte ik op en met de context van de afgelopen dagen heeft tot dit inzicht doen leiden.
Het bevestigd voor mij weer hoe belangrijk het is om elke avond de woorden van bewuste mensen te lezen. Niet als antwoord, maar om mijzelf te helpen tot inzicht te komen.
Dit inzicht kan zij mij niet geven. Inzicht is immers niks anders als bewust worden van wat je al weet !

M.a.w. Alles is weer samen te vatten in:

Wees bewust ! (beseffen wat je al weet)

Wees niet bewust van “iets”

Wees niet bewust van de energie-zelf. Het bewustzijn is bewust van de huidige energie-vorm/status en denkt daarom dat het ook dat is. Het denkt dat het is, daar waar het bewust van is. Gedachten, lichaam, energie.

Maar “dat wat is” veranderd constant en dus dat wat het bewustzijn denkt te zijn veranderd en dat is eng. Dus probeert het ego te controleren, te behouden wat is, wat het denkt te zijn.
Ik probeer nu te voelen, de energiestromen, het ego. Te begrijpen, te analyseren. De energie van het ego los te laten zodat er een nieuwe gelukkige toestand overblijft. Dit is echter de illusie van verlichting, van het ego.

Ik ben niet een bepaalde status, of vorm van energie. Het is een constante stroom van energie, in en uit. Constant vernieuwend, aanpassend, stromend als een rivier. Ik moet dus loslaten te zoeken naar een constante, een constante die ik zou zijn, een constante staat van zijn, van geluk of liefde. Die bestaat nml niet. Het leven is een golvende rivier, constant stromend op en neer op golven.
Wees dus niet bewust van “iets”, van “iets constants” in welke vorm dan ook. Lichaam, gedachten, energie, ziel of wat dan ook. Er is alleen een stroom van energie, die van nature bestaat uit golven, constant stromend.
Wees bewust van dit komen en gaan, van deze golven, deze rivier, deze constant veranderende bouwstenen. Probeer deze stroom niet te beinvloeden, te controleren, te behouden, het veroorzaakt alleen maar lijden. Ja, we hebben de macht om onze eigen realiteit te creëren, maar alleen door te lijden. Laat het los en accepteer de realiteit zoals die al is en het leven is al op zijn mooist.

Probeer je niet te identificeren met een bepaalde staat van zijn, een bepaald gevoel, bepaalde energie. Het bestaat simpelweg niet. Je bent een rivier, constant stromend, golvend, veranderend. Wordt je bewust van deze rivier die door je heen stroomt. Hoe het leven, het universum, hoe God door je heen stroomt. Geniet, wees bewust van de constante verandering, de constante vernieuwing en hoe het universum je altijd de energie zal geven die je nodig hebt, alles zal geven wat je nodig hebt. Hoe het leven constant in je stroomt zonder dat je daar om vraagt, zonder dat je daar iets voor hoeft te doen.

Voel hoe je geen liefde, geen geluk, geen kennis nodig hebt. Je niks hoeft te behouden, te controleren, te doen. Het universum geeft je alles uit zichzelf. Alles regelt zichzelf, je hoeft alleen maar bewust te zijn van deze energiestroom zonder bang te zijn voor wat gaat komen. Een piek? Een dal? In de constant veranderende omgeving vind het universum zijn eigen balans, dat is de bron van alles.

Laat alles los, alles wat je denkt te zijn, alles wat je wil zijn. Je bent alles, je bent niks. Alles is een en stroomt door je heen. Voel het universum dat door je heen stroomt zonder bang te zijn of het je wel alles geeft wat je nodig hebt, voor wat het nu weer voor je in petto heeft. Vertrouw, vertrouw en merk dat je altijd alles krijgt wat je nodig hebt en het altijd goed is en op geen andere manier had kunnen gebeuren.