Het denken

Gisteravond zo tegen 1:00 gaan slapen. Heb na mijn avondmeditatie nog wat Eckhart zitten lezen en kijken op zijn tv. Daarnaast heb ik mijn hemelparadox idee op iex geplaatst om te zien of er reacties op komen. De eerste vond het maar onzin 🙂 Een ander vond over dat soort dingen nadenken maar onproductief 🙂 Herkenbaar natuurlijk, alles wat we doen moet productief zijn, we denken daarmee onze overlevingskansen te vergroten, wat natuurlijk onzin is.
Heb op zich prima geslapen, geen rare energieën, maar was wel weer vroeg wakker. Ben deze keer maar gewoon om 7:30 opgestaan. De pilatus lijkt nu goed te gaan. Dus de helft van het aantal herhalingen en niet alle oefeningen. Voelt goed om dat zo ‘s ochtends te doen na de 15 m ochtendmeditatie. Pilatus zelf vereist goede concentratie en is daarmee ook gewoon een meditatie oefening.

Zat net een artikel op iex te lezen, wat weer bevestigde dat mijn pauze op de beurs een goed idee is.
Al volg ik de beurs nog wel elke dag, ik handel dus niet meer. Ik merk dat ik het leuk vind om te volgen en dat het waarschijnlijk met het verstrijken van de tijd steeds minder zal worden. Ik zit bv al niet meer op de forums, behalve in het ene filosofie-draadje wat ik zelf ben begonnen. Ik zie hier weer de beperking van onze vrije wil in. Gewoontepatronen doorbreek je niet zomaar. Kan je wel je wilskracht erin gooien, dan zou het me ook wel lukken, maar dan ga je tegen je gevoel in en doe je meer kwaad dan goed.
Doordat ik bewust heb besloten ergens anders meer waarde aan te hechten zal mijn gedrag hierin vanzelf geleidelijk veranderen. Het wordt immers nu beloond voor ander gedrag. Daarom moet het ook uit je gevoel komen, dan is de verandering in het gedrag nml echt. Wilskracht komt uit het ego en is een illusie , het conflicteert met het natuurlijke beloningssysteem van de hersenen en zal op lange termijn niet goed zijn. Waarom mensen vaak denken dat wilskracht iets goeds is, is omdat het normaal de ene illusie met de ander verdringt. Wilskracht kan je illusie van angst overwinnen, dat is soms handig. Maar onzinnig als je leeft vanuit je gevoel.

Dat artikel wat ik zat te lezen op ies ging over het feit dat politiek geen invloed heeft voor jou als belegger (of praktisch geen) Immers de invloed van de economie op de beurs is al niet zo groot en de invloed van politiek op de economie is al helemaal minimaal. Het feit dat ik zeg dat onze hulp aan Griekenland de boel juist erger zal maken, had ik nooit mijn handelen op de beurs moeten laten beïnvloeden. Alhoewel ik nog steeds geloof dat de echte crisis nog moet komen, kan ik niet weten wanneer dat is, misschien pas over zoveel jaar en wat dat voor invloed heeft het op de beurs ? Ik had het dus nooit mijn handelen moeten laten beïnvloeden. Maar ja, dat denken he, dat alles wil verklaren en overal verbanden wil zien zodat het denkt meer controle over het leven te hebben. Dat is met het verdwijnen van mijn oude pijnen natuurlijk alleen maar sterker geworden. De beurs loslaten is die illusie van controle loslaten.

Via de website van Eckhart, kwam ik op een Nederlandse website van een koppel dat training/meditatie gaf in Den Haag. In zijn verhaal vertelde hij dat zelfacceptatie voor hem de sleutel was. Dat op het moment dat hij zichzelf volledig accepteerde, dat hij ook geen behoefte meer had om het leven te proberen te controleren. Toen ik dat las vond ik die wel mooi, ik zag een herkenning in dit verband. Ik wil idd het leven nog controleren en werd me bewust dat ik mezelf nog steeds niet echt volledig accepteer. Nog steeds identificeer ik me met mijn denken die afvraagt of ik wel het juiste doe, of ik wel efficiënt ben, of ik wel wat of ga bijdragen aan de maatschappij.

Ik moet die onzin natuurlijk niet geloven, niet de rationele redenen en vragen die het denken bij mij handelen verzint. Ik handel, volg mijn gevoel, dat is het enige juiste. De rest zijn gedachten van een illusie.
Eckhart schreef op zijn website, of zegt in een interview dat hij wist dat hij, of voelde hij dat toen hij zijn boek “de stilte spreek” had geschreven. Voelde wat voor invloed het had op de wereld enzo voordat hij het geschreven had. Daarop ging hij dus het boek schrijven.
Kan je over gaan filosoferen wat er eerst was, maar je eigen toekomst voelen lijkt me wel mogelijk. Zeker met de regels van QM. Dat wil niet zeggen dat de toekomst vast staat, je zal ook vaak dingen voelen die niet uitkomen. Het zal alleen de meest waarschijnlijke uitkomst zijn denk ik.

Ikzelf heb dit op kleine schaal ook telkens. Vooral bij het vinden van antwoorden. Eerst verzin ik het antwoord op een belangrijke vraag en dan een week of maand of half jaar later krijg ik bevestiging van dit antwoord.
Zoals dat alles energie is, Jezus hetzelfde is als Boeddha etc
Of dat ik in de bibliotheek sta en elke keer weer dat boek mee naar huis neem, wat ik op dat moment nodig heb om weer een stapje verder te komen.

Daarnaast las ik iets op zijn website wat ik me nog niet realiseerde, waar ik me niet bewust van was. Dat is als je zijn teksten leest en snapt, je al een mate van bevrijding hebt bereikt, anders zou je het niet snappen, ongeacht je IQ. Dat is misschien wel een hele slimme. Dat ik dingen zie en snap is soms te verklaren met IQ, maar waarschijnlijk in de meeste gevallen in de mate van spiritueel ontwaakt zijn. Daarom snap ik nu nog meer van de film de Matrix dan toen ik hem de 2e keer zag en zag toen dingen die ik de eerste keer helemaal niet zag. Daarom begreep ik het einde van “De Donkere Toren” van Stephen King. Alhoewel ik dit nu schrijf, wat betreft de donkere toren en de matrix wist ik al dat het met kennis (of gebrek daaraan 😉 te maken had over hoe het leven in elkaar zit ipv IQ. Daarvan begrijp ik wel dat andere mensen dat niet zien, omdat ik dat soort dingen zelf ook nooit zag.
De herkenning of geruststelling zit hem dan vooral in het feit dat ik mijn eigen bevrijding teveel ontkende, dat omdat nmm het ego nog teveel macht heeft, mezelf er nog teveel mee identificeer. Maar het feit dat ik me daar bewust van ben is al een vorm van bewustzijn en dus een vorm van bevrijding.

Bevrijding is = Totale acceptatie van het leven = Totale acceptatie van jezelf ? = Totale acceptatie van de dood = Illusie van controle oplossen = Totaal bewustzijn = Totale aandacht in hier en nu = desidentificatie met je ego / oude pijnen.

Het Denken

Volgens mij ben ik weer een stapje verder met het probleem van het ego, van het denken. Je ego is een illusie van het denken, het is denken. Dus het ego=denken, maar denken is niet het ego, slechts een deel van het denken veroorzaakt het ego.
Het probleem waar ik mee dacht te zitten is sowieso met de visie dat je moet stoppen met denken en analyseren, maar dat is zwart/wit, 95% ofzo is gewoon onzin en daar moet je mee stoppen.
Dus ik dacht hoe weet ik nou met welk deel van het denken ik me niet meer mee moet identificeren?
Ik dacht dat als ik mij er niet meer mee zou identificeren dat het ego zou oplossen en daarmee het denken dat daar aan vast zit en dus “mijn denken”.

Het was mijn simpele denken in causaliteit, mijn simpele denken die verkeerde logica gebruikte. Normaal toch mijn sterke kant :-).
Omdat mijn oude pijnen zich oplosten en echt verdwenen waren toen ik mijn identificatie ermee opgaf, dacht ik dat mijn denken ook zou verdwijnen als ik mijn identificatie daar mee zou opgeven.
Maar het is geen entiteit in die zin, het beïnvloed het technische deel van je denken niet, de capaciteit niet. Het veranderd alleen de bron van je denken. Je wordt de bron van je denken ipv dat het ego de bron is van het denken.

Ik moet dus niet de identificatie met bepaalde gedachten loslaten , maar met alle gedachten ! Daarmee verdwijnen mijn gedachten niet. Maar zal betekenen dat ik mijn gedachten zal sturen ipv dat mijn denken/gedachten mij aansturen!
Dan is het een kwestie van je denken alleen gebruiken als je ze echt nodig hebt (en dat is erg weinig).
In de plaats van dat je je identiteit eruit haalt, gebruik je het dan als instrument die je tot je beschikking hebt, precies daar waar het voor bedoelt is.

Zo vertelde Eckhart in een filmpje een verhaal over dat antropologen denken dat onze voorouders erg verward waren toen de eerste het vermogen tot denken kregen. Dat ze misschien wel dachten dat het goden waren die tot ze spraken en ze deden wat die gedachten tegen ze zeiden.
Maar dat doen we eigenlijk nog steeds. Het denken stuurt ons ipv dat wij het denken sturen. Dat komt omdat we denken het denken te zijn = ego. Zo houden we de illusie in stand dat we in controle zijn.
(de illusie die dus gecreëerd is uit angst voor de dood)

De ene persoonlijkheid inwisselen voor de ander

Ik moet leren om alle beslissingen in het hiernu te maken, anders blijf ik leven via het denken. Anders blijft elke beslissing gemotiveerd omdat ik iets wil bereiken, zal ik elke beslissing willen beoordelen, willen doen op basis van een gecreëerde persoonlijkheid die ik wil zijn.

Lees weer een boek van Osho, voor de derde keer ofzo, voor het slapen gaan. (Zen, Nirvana de laatste nachtmerrie) Ook al lees ik het voor de zoveelste keer, ik wordt elke keer weer op het mechanisme gewezen waar ik op dat moment (en nu) tegen aanloop. Briljant hoe dat werkt eigenlijk.
Zo ben ik nu met een meisje uit Portugal, die ik tijdens mijn vakantie in Egypte heb ontmoet, via facebook aan het chatten. Het is nogal een pittig gesprek met veel emoties, dan ga ik het belangrijk vinden dat ik op de juiste manier overal op reageer en als ik haar berichtje heb gelezen dan denk ik daar meerdere keren per dag aan en ben dan de beste antwoorden en reacties aan het bedenken. Zodat ik de juiste doelen bereik: leuk overkomen, ons aan het lachen maken, haar dingen laten inzien etc

Osho wijst er echter op dat als je dat doet , dat je dat doet omdat je iemand probeert te zijn. Je creëert een karakter, een persoonlijkheid die je wil zijn, die zal bereiken wat je wil bereiken. Je probeert je dus anders voor te doen dan je bent. Het is weer een mechanisme omdat je jezelf niet accepteert. Bewustzijn kan alleen reageren in het hiernu, spontaan. Alleen als je spontaan durft te zijn, durf je jezelf te zijn. Op het moment dat je gaat nadenken over hoe je het beste kan reageren, probeer je iemand te zijn en verwerp je wie je werkelijk bent.
Ik moet dus niet iemand proberen te zijn, niet proberen de beste antwoorden te bedenken, maar accepteren wie ik ben en dus spontaan reageren.

15:00
Het voelt alsof het ego aan het terugvechten is, alsof het een nieuwe persoonlijkheid aan het creëren is, eentje die ik graag zou willen zijn, die beter lijkt dan de realiteit. Een persoonlijkheid die beslissingen neemt met alle nieuwe kennis en de beste reactie ontwikkeld, eentje die beweert beter te reageren omdat hij aan meer dingen denkt en daarom zelf beter beoordeelt.
Het is het ego zelf die zichzelf en wie hij zegt dat hij is (bij mij is dat kennis+analyseren) beoordeeld als beter dan de realiteit.
Het heeft me alweer! Wijsgemaakt dat hij beter is dan de realiteit. (wij van wc-eend bevelen wc-eend aan)

Ik heb natuurlijk geprobeerd om hem ervan te overtuigen dat de realiteit van het hiernu het beste is, hemels is, maar hij trapt er niet in, hij wil het niet geloven. Ik voel het ook niet.
Het is mijn beoordelende ego waar ik me dus weer of nog steeds mee identificeer die de realiteit en spontaniteit van het hiernu afwijst om zichzelf in stand te houden, om zichzelf bestaansrecht te geven. Met de oude persoonlijkheid dreigde hij te verliezen, dus creëert die gewoon een nieuwe. En ik maar denken dat ik veranderd ben. Het is slechts de ene illusie ingewisseld voor de ander.

al die verschillende aspecten zijn eigenlijk hetzelfde

Gister tijdens het wandelen:
toen ik bang was trok ik angstige mensen aan. Nu vooral mensen die (worstelen met) zichzelf niet kunnen accepteren. Of dat is wat nu het meest opvalt. Afspiegelingen van waar ik op dit moment het meest tegenaan loop. Ook zal ik mensen aantrekken die onbewust hetzelfde zoeken als ik, met hetzelfde bezig zijn of onbewust voelen dat ze dat nodig hebben. Een baken voor hsp-ers 🙂

Maar ik zit dus nog steeds vast in:
– doelen willen stellen
– Zelfacceptatie → angst voor afwijzing → ego is lijntje met buiten

Wat ik nu ook ga merken is dat ik nu momenten begin te voelen van een soort euforie, blijdschap en dat ik via mijn denken/ willen daar uiting aan wil geven → ik wil iets leuks doen → lol hebben, feestje gaan. Want dan heb ik kennelijk extern een reden om mij intern zo te voelen → volgens mijn dualistische denken. Moeilijk te accepteren om zonder reden je zo goed te voelen.
Alsof ik dus bang ben voor het euforie gevoel van de energie van het hiernu, tenzij ik er extern een reden aan kan geven → het weer kan begrijpen → weer controle lijk te hebben.

Het is ook vaag hoe ik elk concept blijf proberen te begrijpen, te analyseren, terwijl het slechts een illusie van het denken is. Al die verschillende aspecten bestaan niet, het is allemaal 1:
– Zelfacceptatie
– doelen stellen
– geluk, liefde, kennis zoeken
– angst voor de dood
– illusie van controle
– wereld willen verbeteren
– willen helpen
– angst voor het hiernu
– etc etc

Het is allemaal een illusie, het is allemaal hetzelfde, het is allemaal 1:

Je stelt doelen omdat je jezelf niet accepteert, je zoekt geluk, liefde, kennis omdat je denkt niet compleet te zijn, je wilt controle omdat je bang bent voor de dood. Je wilt de wereld verbeteren en anderen helpen omdat dat een afspiegeling is hoe je jezelf wilt helpen.
Je kan niet het ene probleem oplossen zonder ook al het andere op te lossen.
Of ik laat alles los, los alles op, geef alles op, of ik geef niks op.

Het is onmogelijk om nog iets te zoeken als ik mijzelf heb geaccepteerd, om nog bang te zijn voor de dood als ik in het hiernu leef, om controle te willen als ik niks meer wil hebben van het leven.

Het is allemaal hetzelfde, allemaal 1, allemaal een illusie.

acceptatie van andere mensen

Merk dat de energie in mijn lichaam weer flink in beweging is. Kennelijk heeft het vormgegeven besef dat mijn IK een illusie is weer een nieuwe fase ingeluid.
Heb ook alweer besloten alle ondernemingen in mijn leven weer stop te zetten. Geen online daten meer, geen ik moet naar feestjes en vakantie etc of moet websites maken, leuke uitjes maken etc.

Was gister mooi weer en vanwege gratis parkeren bij de oude haven liep ik over het drukke deel van het strand bij Scheveningen. Dat soort drukte triggerd constant mijn IK, of de illusie van IK. Mijn ego die ik denk nodig te hebben als lijntje met de externe wereld, met andere mensen. Heb dus echt rustige omgeving nodig, meer op mijzelf om de rust te hebben niet te reageren op mijn ego, mijn IK, op die energie in mijn lichaam die nu weer zo in beweging is. Het is zo subtiel, zo paradox, dat ik mij daar volledig bewust en alert bij moet zijn om die illusie te doobreken.

Dus geen afleidingen. Online daten deed ik toch alleen maar uit angst, angst te ver af te komen staan van andere mensen → lees: mijn ego. Het (de ander) wees mij op het feit dat ik mijzelf nog steeds niet durfde te accepteren. Merkte ook op dat ik weer graag leuke dingen wil doen als feestjes om een reden te hebben mij gelukkig te voelen. Nog steeds moeite om te accepteren dat er geen reden nodig is om gelukkig te zijn. Dat mijn gevoel van geluk als die even naar de oppervlakte komt niet geuit hoeft te worden in externe handelingen.

Dat ik mij blijf verzetten omdat ik vind dat ik niet stil mag vallen, maar het moet combineren met dingen blijven doen en ondernemen, zogenaamd vanuit een andere motivatie. Het is slechts mijzelf voor de gek houden. Dit heeft slechts te maken met zelfacceptatie en acceptatie (respect krijgen) van andere mensen; dat kan alleen als ik wat doe met mijn leven, wat presteer. Nog steeds geloof ik dat ik wat moet presteren, met mijn ego als motivator.
Wel: FUCK IT !!

Ik ga heerlijk niks doen. Heb genoeg inkomen via de honden opvang en verder hoef ik niks, moet ik niks. Loslaten wie ik wil zijn, wat ik denk behoor te doen, hoe het overkomt op andere mensen en eindelijk mijzelf volledig accepteren. Het is onzin om mijzelf te proberen te bewijzen.
Ben nog steeds bang voor de realiteit, voor de stilte, voor het geluk zonder reden, voor het “niks”. Probeer nog steeds de interne stilte te vullen met externe prikkels: tv/muziek/ internet , ook als afleiding om al die energie minder te hoeven voelen.

Heb mij nu dus weer voorgenomen de tv uit te laten, muziek uit te laten, niet meer onnodig achter de computer te hangen als afleiding. Maar gewoon 1 te zijn met de stilte en mijn gevoel en daar niet meer voor weg te vluchten, stoppen met zo’n angsthaas te zijn en te blijven vluchten voor een illusie (ook al voelt ie zo echt)

ego energie = levens energie ?

Ik blijf ervoor kiezen om de energiestroom te onderdrukken omdat ik de overtuiging heb dat het anders te heftig zal zijn.
Te heftig om nog alert te zijn, na te kunnen denken, taken uitvoeren
Ik zie dat als oorzaak van het ego, maar het is mijn reactie erop, mijn overtuiging wat de oorzaak is. Ego zelf heeft geen begin, geen oorzaak.
Daarom wil ik die energiestroom weg hebben ipv gewoon te accepteren.
Daarom bestempel ik het als iets onaangenaams, iets wat niet hoort en voelt het dus onaangenaam, omdat dat mijn overtuiging is.

*Identificatie met iets (een IK) is proberen de oorzaak te identificeren. Zelfs als er geen IK meer is, kan je nog steeds verbanden/oorzaken zien die er niet zijn.

Wat als de energie die ik altijd heb omschreven als ego-energie, wat ik altijd gezien heb als de oorzaak van mijn ego en dat ik niet verlicht zou zijn, nou juist mijn levensenergie is. Mijn levensenergie in het hiernu.
Waar mijn ego bang voor is omdat er dan geen controle meer is, geen bestaansrecht, alleen de nutteloosheid van zijn bestaan. Iets wat ik moest verdienen ipv dat het zo voor niks naar binnen stroomt zonder reden.
De enige reden dat ik niet verlicht was, was de overtuiging dat ik dat niet was, waardoor ik het ook niet zo ervaarde, waardoor ik mijn levensenergie als ongewenst beschouwde en niet accepteerde ipv de controle/ blokkade op te geven en het gewoon te omarmen.

Zou dat nou echt houden van jezelf zijn ? De energiestroom die ik mijn hele leven heb lopen blokkeren, als ongewenst beschouwde, volledig accepteren, verwelkomen met liefde. Zou dat de totale zelfacceptatie zijn ?