De wereld en ik zijn slechts een projectie

Heb lekker voor de tv gehangen en Katie gelezen in de bibliotheek. Ik heb gister en vanochtend weer behoorlijke inzichten gekregen.
Zoals de IK waar ik nu over ga schrijven is de “ik was” i.p.v. de “ik ben”. Ik kan alleen bestaan in het hiernu, zo gauw ik dit schrijf over mijzelf wordt het een projectie van mijn denken. Een film met een acteur, heel mijn leven geloofde ik, dat ik die acteur was, dat ik de held in de film was, maar helaas. Het is slechts gecreëerd naar mijn evenbeeld op basis van mijn geheugen, emoties en ingekleurd door mijn hersenen. Het is slechts een projectie dus zoals ik in de spiegel kijk, ik niet mijzelf zie, maar een spiegelbeeld van mijzelf. Maar waar een spiegelbeeld nog de projectie is van het hiernu (ook nog steeds ingekleurd door de hersenen!) is de projectie van mijn denken een complete illusie. Ik neem de illusie voor waar aan, terwijl het niet meer is als een concept van de werkelijkheid en eigenlijk nog flink vervormd ook. Ons zelfbeeld is erg vervormd en heeft niks met de werkelijkheid te maken !

Ik ben ik in het hiernu, het bewuste , het voelende hier en op dit moment, dat is het enige wat echt is. Ik neem de wereld waar door deze ogen, deze oren, deze huid, dit lichaam, deze hersenen en waarschijnlijk meer. Ik zie mijn spiegelbeeld, maar dat is niet wie ik ben. Ik ben hier en mijn spiegelbeeld is daar, een reflectie op die spiegel.
Mijn denken creëert constant concepten van de werkelijkheid, die orde moet maken in de onzekerheid van de realiteit. Het creëert een film, een film van het verleden, een film van de toekomst, een film van het heden (goed/slecht, objecten). In die film heb ik zelf de hoofdrol. En heel mijn leven dacht ik, dat ik dat was, zoals ik dacht dat ik dat was in de spiegel. Dat ik daar was en niet hier. Dat ik de acteur in de film was en niet de toeschouwer van de film. Ik dacht dat ik de regisseur en hoofdrolspeler was, maar meestal ben ik de regisseur niet eens, maar is mijn ego de regisseur van de film. En ik, de toeschouwer, denk dat ik dat ben in die film i.p.v. dat ik die toeschouwer ben en de film zie als een projectie van het denken.

Mijn denken creëert een projectie van de wereld en van andere mensen in mijn hoofd, een film met eigen verhaal, niet de realiteit. Op basis van mijn emoties en zelfbeeld en aangenomen waarheden van de wereld vult het denken die projectie in met een eigen verhaal.
Maar het kent de wereld en die andere persoon niet. Het kleurt die wereld in op basis van eigen ervaringen wat in zijn verleden goed heeft gewerkt, op basis van wat hij denkt dat waar kan zijn of is. Het schat andere mensen in op basis van zijn eigen zelfbeeld. Hoe minder vertrouwen in zichzelf, hoe minder vertrouwen in de wereld.

God creëerde de mens naar zijn eigen beeld !
God created man to his own image !

Ik ben God, ik ben degene die de wereld creëert, die hem invult naar zijn zelfbeeld. En door een verwrongen zelfbeeld zien we de wereld ook als verwrongen. Helaas heb ik hier geen controle over. Gedachten komen en gaan en kunnen plotseling ontstaan.
We creëren dus zelf een wereld met het denken en geloven dat deze wereld de echte wereld is. Dat de acteur die ons speelt in deze wereld, dat wij dat zelf zijn. Wij denken dat wij die film zijn, daarom leven we via ons denken.

We voelen de angst in ons lichaam , het vluchtgevoel veroorzaakt door ons ego (energie-residu van gedachten, projecties uit het verleden) We vluchten voor onze oude pijnen en/of ego, onze illusie in. Van de realiteit, naar de illusie. Ons denken creëert die illusie en wij zijn het denken en dus zijn we in controle van ons eigen leven ! → dat is de illusie
Maar we voelen die angsten en vluchtgevoel gecreëerd door alle films uit het verleden. Een illusie manifesteert zich als zich als echte energie, als een echt gevoel in ons lichaam. Wij hebben die angst en vluchtgevoel zelf gecreëerd in het verleden ! Ons denken koppelt deze emoties op het heden en onze toekomst, die moet dan dus wel eng zijn.

We denken echter in controle te zijn van deze wereld. Hoe beter we die wereld begrijpen, hoe meer we die kunnen controleren en onszelf veilig kunnen maken van de angst/vluchtgevoelens. We verzinnen doelen die ons veiligheid moet geven.
→ als ik dit en dat doe is alles weer goed en in orde.
→ als er dit of dat gebeurd is alles weer goed
→ als hij/zij dit en dat doet is alles weer goed

We verdelen de wereld in goed en slecht.
Het goede moet ons een goed gevoel geven (=tijdelijk) en het slechte is verantwoordelijk voor onze angsten, ons onbehagen. We geven het slechte deel van de wereld, die we zelf creëren! de schuld van ons onbehagen, ons lijden, onze angsten, die we zelf ook gecreëerd hebben.

Zo blijven we vechten tegen de wereld, terwijl we in feite vechten tegen onszelf, tegen een vals zelfbeeld. Een vals zelfbeeld, die valse wereldbeelden creëert en daarmee valse emoties , waarmee we weer valse projectie van het heden/toekomst en ook verleden maken. We vechten in de realiteit tegen een illusie van ons denken.
Dat gevecht kan je nooit winnen.
Daardoor blijven we de wereld onderverdelen in goed en slecht en willen we dat het goede overwint zodat het slechte verdwijnt. Het slechte is echter een projectie, een illusie en zal altijd blijven bestaan in deze strijd. Ze kunnen nml niet zonder elkaar. Zolang je blijft strijden voor het goede, creëer je het slechte en blijf je eeuwig lijden.

Je kan alleen winnen door bewust te worden, door bewust te worden van de illusie, door bewust te worden van de emoties die je voelt. Het zijn slechts spoken uit het verleden die niks met het heden te maken hebben. Door weer toeschouwer te zijn van je denken, van de film met jou als hoofdrol. Bewust van het feit dat je naar een projectie kijkt en dat die projectie eruit ziet als jij, maar dat jij dat niet bent. Jij bent de toeschouwer en je kijkt naar een gecreëerd zelfbeeld van het denken.

Zelfbewustzijn

Ik had al geconstateerd dat we niet zijn wat we voelen, we zijn dat wat voelt, degene die voelt, bewust is van het voelen. Een zelfbeeld via het denken is slechts een projectie, een zelfgecreëerde illusie van het denken, een zelf verzonnen spiegelbeeld. Maar we kijken niet naar onszelf, maar naar ons verzonnen spiegelbeeld, die helaas geen reflectie van de waarheid is. Immers het denken is duaal en de realiteit, wij zijn/is, non-duaal.
Het is dus onmogelijk om zelfbewust te zijn !!
Zelfbewustzijn is slechts een illusie van het denken. Het is onmogelijk om bewust te zijn van jezelf !!!!!!

Ik haal mijn zelfbeeld dus uit een identiteit die ik mezelf aanmeet. Ik identificeer me met mijn kennis. Ik geloof dat mijn kennis via het denken gaat en dus ben ik het denken → de kennis. Hoe meer ik weet, hoe machtiger ik wordt, hoe veiliger ik ben voor mijn angsten/vluchtgevoel.

Die angsten zijn nml angst voor de dood. Het ego dat bang is dood te gaan. Het geheel dat zijn illusie dreigt te ontmaskeren. Maar ik denk dat ik die illusie ben, dus ben ik degene die dreigt dood te gaan !
Zo ben ik , het geel, de realiteit, ik in het hiernu, dus een bedreiging voor wie ik denk te zijn, mijn zelfbeeld , mijn idee van zelf. Een projectie van het denken die ik voor waar aanneem.

En dus blijf ik vluchten van het hiernu , is de wereld een gevaarlijke plaats, blijf ik vluchten van het leven uit angst voor de dood. De dood van mijn ego, mijn zelfbeeld, de illusie die ik denk te zijn. En daarom moet IK, daarom moet ik sterven, zodat ik herboren kan worden.

Als het ego sterft, blijft er vrede over.
Daarom stierf Jezus eerst voordat hij herboren werd, weer opstond uit de dood om in de hemel te zijn.
Ook realiseerde ik mij dat de “no-mind” geen doel is, geen doel kan zijn. Het gaat niet om het niet-denken. Mijn gedachten zijn nml onschadelijk, een onderdeel van het geheel. Het is vastklampen aan deze gedachten alsof ze waar zijn dat schadelijk is. Net als het leven en het geheel heb ik geen controle over mijn onschadelijke gedachten. Ze ontstaan gewoon spontaan.

HOLY SHIT !

Op het moment dat ik dat schreef ontstaat er spontaan de gedachte dat het universum een bewustzijn is, waar spontaan gedachten → deeltjes ontstaan. (uit energie)

We zijn dus een universum op zich die zijn eigen wereld creëert , zijn eigen werkelijkheid, zonder dat we daar controle over hebben. We kunnen er alleen bewust van zijn !
Dat betekent dat ook ons bestaan relatief is. Immers wij zijn dat wat voelt/denken aanschouwt.
Maar als er niks te voelen/aanschouwen valt zijn we ook niet bewust meer. We kunnen alleen bewust zijn van dat wat is.
Als er niks is, is er ook geen bewustzijn. (er is nml niks om bewust van te zijn)
Dat is dus de reden dat niks niet bestaat.
Er kan pas bestaan zijn als er iets is.
Bewustzijn is alles, immers dat waar we niet bewust van zijn bestaat ook niet.

Conclusie: Niks = Alles

Gedachten zijn dus het creëren van iets uit het niets.
Maar het heeft eigenlijk altijd al bestaan.

Stel je zit in een kamer, jij bent bewustzijn, jou bewustzijn reikt tot net 1 cm van de muren vandaan. Er is voor jou niks om bewust van te zijn, dus besta je niet. Er is nml niks om bewust van te zijn, dus besta je niet. Er is nml niks in de kamer.
Dan is er iemand/iets in de kamer ernaast en die gooit een bal de kamer in waar jij je bevind, het bewustzijn. Dan opeens is er dus iets, een bal, het bewustzijn is opeens bewust van een bal. Opeens besta je. Eerst was er niks en dan opeens besta jij, jij die bewust is van die bal.

Er is iets gecreëerd uit niets, maar eigenlijk heeft alles altijd al bestaan.

Stel dat er denken zou zijn, dan is er een kans dat jij, het bewustzijn, gaat denken dat je die bal bent, immers dat is waar je bewust van bent, zonder die bal zou je niet eens bestaan, Dus jij bent die bal.
Daarom lijkt ons leven een begin en eind te hebben, doordat we het denken denken te zijn ipv bewustzijn. Maar eigenlijk hebben we altijd al bestaan en zullen we ook eeuwig blijven bestaan. Het is alleen ons denken/ ons lichaam waarmee we ons identificeren wat een begin en eind heeft. Maar dat is niet wie we zijn. We leven echter eeuwig (in het hiernamaals).

Ik schreef over het besef van mijn spiegelbeeld, het is een reflectie van het “zelf”!

Daarom voel ik me zo raar bij een spiegel, durf ik eigenlijk niet meer in de spiegel te kijken , naar mijn spiegelbeeld. Normaal zie ik daar mijn zelfbeeld in, gereflecteerd door mijn denken, doordat ik de wereld via mijn denken waarneem. Maar als er geen zelfbesef meer is, is er dus ook geen zelf meer te zien in de spiegel, er is immers geen zelf om te reflecteren, die is immers alleen een illusie van het denken !

Het bewustzijn kan dus idd niks anders als concepten van de werkelijkheid accepteren of afwijzen en daarmee zijn valse identificatie en zelfbeeld opheffen, wat weer de interacties van het geheel beïnvloeden (maar niet controleren).
Het bewustzijn kan dus alleen bestaan door het “iets” en “iets” bestaat alleen als er bewustzijn is. Beide zijn 1, 1 geheel, samen , 0 , alles.

Het denken beïnvloed het bewustzijn die een vals zelfbeeld kan creëren. Maar als het “iets” bewust wordt dat het bewustzijn is, valt het valse zelfbeeld weg en beïnvloed zo het eigen pad, waar het geen controle over heeft.
Omdat je bewustzijn bent, ben je alles en dus altijd het middelpunt van het universum.

Het bewustzijn = Alles = Universum = God
Deze creëert zijn eigen wereld via het denken en denkt dan opeens dat het het denken is. Het bewustzijn neemt de wereld waar via het denken, welke afgescheiden is van het geheel, de realiteit. Er ontstaat vanuit het niets een zelfbewustzijn, een illusie.
Als het bewustzijn gevangen in het denken zijn illusionaire zelfbewustzijn opgeeft → loslaat. Doorheeft dat er geen zelf is, maar alleen bewustzijn. Dan sterft de “IK” en is het bewustzijn weer in contact met het geheel.

Dus kan je nooit zeggen “IK ben verlicht”, want bij verlicht zijn , ben je bewust en is er geen “IK” meer. Of je ik wordt God, het geheel, je wordt goddelijk.

Het niets kan dus het iets beïnvloeden. Het niets is immers alleen dat waar geen bewustzijn is. (→ onbewustzijn)
Collectief bewustzijn, is geloven wat anderen waarnemen, maar dat is alleen over te brengen via taal, via beelden.

Of zit die kamer vol met bewustzijn en vele ballen, maar omdat er geen interactie is (tussen de ballen en het bewustzijn) , het bewustzijn is zich niet bewust van die ballen, dan is er niks, terwijl de kamer toch vol is.

Een lege bioscoopzaal

Toen ik vanochtend wakker werd, besefte ik mij weer dat ik onbewust nog steeds maar niet kan accepteren dat “ik gelukkig ben zonder reden”.
Ik blijf een reden, een doel verzinnen om het te verklaren, om het te verdienen → verlichting.
Dat ik dus iets moet doen om gelukkig te zijn. Raar dat ik niet gewoon kan accepteren dat ik gelukkig ben, dat ik verlicht ben !

Werd via facebook weer gewezen op de bioscoop-analogie, die ik zelf ook al geschreven heb in dit dagboek. Het gaat om de realisatie dat je niet je gedachten bent. Dat je naar een zelf verzonnen film zit te kijken met jezelf in de hoofdrol. Het moment dat ik doorkreeg dat zelfbewustzijn een illusie is.
Maar stap 2 die ik mij deze week realiseerde is het feit dat de toeschouwer ook de projector is, die de film projecteert op het scherm.
Het gaat erom dat je beseft dat de bioscoopzaal leeg is, dat ook de toeschouwer een illusie is. Dat toeschouwer, film en projector een geheel zijn. Alle drie een illusie.
Daarmee kan je de toeschouwer (=besef van een ik) laten verdwijnen en daarmee ook de projector en de film. Er blijft dan niks over, je bent eigenlijk de bioscoop 🙂
Een lege bioscoopzaal 🙂

Stap 1 is beseffen dat wie je denkt dat je bent, je zelfbewustzijn slechts een zelf verzonnen “IK/ identiteit” is die de hoofdrol speelt in een zelf gecreëerde film. (→ je gedachten)
Stap 2 is beseffen dat toeschouwer, projector en de film ook een illusie zijn. Als je dat beseft zal de film stoppen te bestaan en de realiteit van de bioscoop over blijven 🙂

Besef opeens tijdens mijn zitmeditatie vanochtend:
Tijdens zitmeditatie probeer ik stil te zitten, rustig adem te halen, gewoon te zijn, door niet mee te gaan in het ego. (=erkennen van het ego)
Maar ik moet meegaan met de flow, laat de ademhaling maar gaan, laat maar versnellen.
Laat de energiestromen maar wervelen en zich vermengen. (niet laten wegstromen → overtuiging die in de weg zit) Laat alles maar heftig tekeer gaan, laat maar overweldigen, laat het lichaam maar bewegen met de stromen en de ademhaling mee, laat die controle volledig los.

De plasticiteit van onze hersenen

Heb veel gelezen over hoe verlichting of een inzicht plotseling komt. Als je iets beseft ga je niet meer twijfelen of het proberen of het gedrag vertonen want op dat moment weet je dat het onzin is.
Volgens mij is ook dit weer slechts een deel van het verhaal. Het kan nml zowel plotseling als gelijdelijk en het is in principe beide.
Ik heb eerst een ingeving, ik leer iets, weet opeens iets. Een bepaald gedrag, bepaald gevoel, bepaalde ervaring is een illusie, is onzin etc Dan verwacht ik dat het daarna ook weg is, dat ik dat gedrag niet meer vertoon, er niet meer op reageer, voor wegvlucht etc. Dus veroordeel ik mezelf weer als ik dat niet doe. Dan besef ik kennelijk nog niet hoe het echt zit, houd ik mezelf kennelijk nog voor de gek. Denk ik iets te weten, maar is dat nog niet zo. Immers waarom zou het er anders nog zijn ?
Maar zo werkt het niet. Bij geleidelijke verlichting gaat het geleidelijk en plotseling. Er is geen keuze door inzicht. Er is immers geen vrije wil in doen. Het fenomeen blijft na de ingeving gewoon bestaan uit gewoonte.
Ik zie het zo.
 
Eerst is er de ingeving. “het weten”. Dan valt het gedrag, gevoel, ervaring even weg om daarna telkens terug te komen. (hier ging ik dan tegen vechten, of blijven analyseren hoe dat kan, wat ik fout doe) Ook hier is geen oorzaak of reden voor. Het is gewoon gewoonte. Door “alert” te blijven, door er bewust van te zijn, ga je elke keer weer terug naar de situatie zonder dat gedrag/gevoel. Net als meditatie dus. 
Je volgt je ademhaling, gaat weer denken en dan ga je weer je ademhaling volgen. 
Dit werkt dus ook zo met gedrag en gevoel. 
Door dit te doen (training in niet-doen) doorbreek je de gewoonte. De gewoonte zal steeds minder sterk worden, tot het mechanisme helemaal wegvalt.
Door te weten, een ingeving kan je een gedrag/gevoel doorbreken om jezelf te trainen het gedrag niet te vertonen of niet te reageren op het gevoel (dus niks doen, trainen om niks te doen) . Hierdoor wordt het steeds zwakker en steeds makkelijker om het niet te doen. Tot het moment komt dat het compleet wegvalt en het weten beseffen wordt. Dan wordt het ook ervaren. Dat wegvallen gaat weer plotseling.
 
Osho omschrijft het als water geleidelijk aan de kook brengen dat dan plotseling gaat koken. Dit geld niet alleen voor verlichting als geheel, het geld voor elk inzicht, elk gedrag, elke laag van emotie. 
(zoals angst, haast, twijfel, moeheid, inspanning)
 
Als ik iets weet en er niet naar handelen, wees gewoon meditatief. Er is geen reden dat het er nog is, geen oorzaak,  er is niks wat ik fout doe, het gebeurt gewoon uit gewoonte. Door meditatief te blijven zal het vanzelf verdwijnen, plotseling. En zal het weten besef worden door het ervaren. 
 
Onze hersenen werken ook zo. Er worden verbindingen gelegd. Hoe vaker een verbinding wordt gebruikt, hoe sterker deze wordt. Hoe minder vaak hoe zwakker en dunner. Totdat de verbinding ook gewoon wordt gebroken en opgeruimd. Dit heet geloof ik de plasticiteit van onze hersenen. Het zwakker worden gaat geleidelijk. Door iets wordt een verbinding opeens minder vaak gebruikt en geleidelijk wordt het minder totdat het opeens ook helemaal wegvalt. 
 
Ik weet nu dat verlichting willen onzin is. Toch wil ik het nog regelmatig. Geen probleem, ik merk het op en stop er dan mee omdat ik weet dat het onzin is. Daar hoef ik niks voor te doen, gewoon opmerken en ontspannen. Van doen naar niets-doen. Het valt dan vanzelf helemaal weg, komt vanzelf in balans, door elke keer weer niets te doen.
 
Het is ok, dat het ego zichzelf probeert te begrijpen. Laat maar gaan. Ik hoef het gewoon niet serieus te nemen.
 
Als ik op zoek ben naar mijn werkelijke ik is het makkelijkste antwoord eigenlijk dat ik gewoonweg niet besta. Elk ander antwoord als ik ben de ervaring, het bewegen, getuige, toeschouwer etc zal een projectie worden op lichaam, gevoel, energie etc
Zelfbewustzijn is een illusie. Op de vraag wie of wat ben ik werkelijk is maar 1 echt antwoord. Ik besta niet.

Afgescheidenheid accepteren

Wat ik gister schreef is weer een herhaling van wat ik al geschreven heb, alleen dan in andere woorden vanuit een andere ervaring.
 
Ik schreef al heeel lang geleden:
Zelfbewustzijn is een illusie, het is niet mogelijk. Dat betekent dat alleen het zelf bewust is van het zelf. Zowel object als subject. (de slang die zijn eigen staart eet)
Dus alleen vanuit het zelf zijn we bewust van het zelf. We kunnen niet onze onware zelf observeren vanuit een ware zelf. Of gewaar zijn van onze onware zelf vanuit het ware zelf. Beide zijn een illusie.
Het geheel, god , de leegte is zich niet gewaar van het zelf. Dat wat bekend is. Daarom is het leven in het onbekende.
 
Buiten de maatschappij staan. De enige manier om te winnen is om het spel helemaal niet te spelen. Gehechtheid aan het leven(ervaringen) opgeven. Je connectie met de ander opgeven (vrienden, familie, relatie etc -> het verhaal van boeddha die alles in de steek laat om alleen op zoek te gaan) .
Het zijn allemaal bespiegelingen van het zelf. Maatschappij =zelf, het spel (wereld verbeteren) = zelf, gehechtheid = zelf, connectie met ander = zelf.
Bespiegelingen hoe het zelf een connectie probeert te maken met het geheel, met god, met ware liefde, geluk, extase. Het is onmogelijk.
Het is onze poging om deze connectie te maken, deze zoektocht, wat juist deze toestand, deze afgescheidenheid in stand houd.
De realiteit accepteren is accepteren dat het zelf (jij) afgescheiden is van het geheel. Dit is niet te veranderen.
Wil je niet meer afgescheiden zijn van het geheel, niet meer lijden. Dan moet het zelf opgegeven worden. Het bekende opgegeven worden. Het weten opgegeven worden.
 
Verlichting is een volledig niet-zelf van  niet-weten in het onbekende.
(en zelfs dat is niet waar hahaha)
 
Ps ik kan misschien niet weten wat ik wel wil doen, ik kan wel weten wat ik niet wil doen.
 
(zoeken naar wat ik wil doen met mijn leven is dus onzinnig, dat kan ik nooit te weten komen, dat zal altijd onbekend zijn. Ik kan echter heel goed weten wat ik allemaal niet wil doen met mijn leven. Als je alles wat je niet wilt doen elimineert uit je leven is dat wat overblijft…..)
(het is een bespiegeling van Sherlock Holmes beroemde uitspraak:
‘…when you have eliminated all which is impossible, then whatever remains, however improbable, must be the truth)

Een energiebel

Voelde vanochtend terwijl ik in mijn bed lag wakker te worden een energiebel ontstaan in mijn sekscentrum zoals ze dat noemen. Hier kreeg ik een geil gevoel van en een flinke ochtenderectie waarna de energie probeerde via een orgasme naar buiten te gaan. Dit gebeurde niet, waarna ik de bel omhoog voelde stijgen naar mijn hoofd om daar langs mijn oude blokkades te gaan en voelde ik het ook contact maken met mijn derde oog en daarna mijn kruin. Hierna bewoog het door en voelde ik het gedeeltelijk samensmelten met de energie van de observeerder (zelf) waarna het weer verder begon te tollen en ergens in een zwart gat leek te verdwijnen.
Ik merkte ook duidelijk dat door te observeren dit proces geblokkeerd werd.
 
Ik heb eens gelezen dat Osho zei dat kennis over shakras en koendalinie enzo alleen maar in de weg zit. Hij heeft gelijk. Het is nutteloos en je kan er niks mee. Elke poging hier iets mee te doen zal de boel juist alleen maar saboteren.
(al zal je vast bepaalde ervaringen kunnen creëren, bv via tantra seks, maar dat is alleen maar weer streven naar dat goede gevoel. )
 
PS het lijkt wel of energie een vorm van bewustzijn heeft, of kan hebben. Het lijkt alsof het energetisch lichaam, de energie van de observeerder zelf dus bewust is. Al zullen onze hersenen waarschijnlijk gewoon  te primitief zijn om dit te kunnen begrijpen. Misschien heeft het wel samenwerking met de hersenen nodig. Het is immers gecreëerd door ons denken.
Dat als dit zelfbewustzijn verdwijnt (samensmelt in het geheel) het goddelijke bewustzijn (universum) overblijft.