een identiteit behouden

Voelde gister weer dat onbehaaglijke zieke gevoel, was best moeilijk om dat gewoon te accepteren en er niet voor weg te vluchten via het denken die dingen verzint om het beter te maken.
Heb wel 3* 20 min meditatie gedaan gister en de wandeling natuurlijk. Uiteindelijk lukte de acceptatie (niet-reageren) redelijk. Heb een bewogen nacht weer gehad met veel energiestromen. Soms ben ik ook bang voor die energiestromen , alsof verlichting een intensiteit gaat brengen waardoor je wat uit je pan door het leven gaat, alsof je met drugs op door het leven gaat. Maar dat is natuurlijk onzin, dat zijn slechts golven van het oplossen van het ego en met schokken doorstromen van de energie. Net als met het oplossen van de oude pijnen denk ik dat het gewoon zal normaliseren en juist opluchting zal geven / bevrijding.
Maar blijf toch die angst voelen om een bepaalde staat te bereiken.
Die angst dat ik dan totaal geen controle meer zou hebben. Moet me meer realiseren dat die angst een illusie is en zich gewoon manifesteert met waar ik mee bezig ben, wat dat ook is.
Merk dat vooral in de ochtend ik constant loop te denken wat ik moet doen die dag; gaat het nog allemaal lukken? Doe ik wel genoeg of moet ik alles even laten en me richten op mijn zelfontwikkeling? De meest simpele keuzes blijven me dan bezig houden. Dit wordt dan minder in de loop van de dag als het programma meer vast komt te staan en ik de illusie beter lijk te ontmaskeren, al zullen die 2 wel samenhangen.

12:00

zat me opeens te bedenken terwijl ik de afdroog deed en de planten water gaf.
Naast de angst die ik spiegel op het concept verlichting is er eigenlijk ook nog de deceptie die ik voelde toen ik me realiseerde dat er geen zelf is. Geen controle is en geen zelf om te (proberen) te controleren.
Wat ik me nog niet genoeg realiseer is dat dat automatisch betekent dat er geen identiteit is.
Ik voelde deceptie , dat we als mens niet meer waren als een organisme in interactie met onze omgeving als geheel, als onderdeel ervan. Dat alles wat we dachten te zijn, een illusie is. Dat er geen zelf was om trots op te kunnen zijn.

Ik realiseer me echter nog niet genoeg dat er dan ook geen identiteit kan zijn. Hierdoor val ik weer makkelijk terug, want dat kan alleen via het denken. Leef ik nog veel via het denken, probeer ik het leven nog via het denken te beleven.

Ik had het ook over prikkels die ik miste, de verslaving, de gewoonte, etc

Maar de kern is waarschijnlijk dat ik er nog niet aan toe was/ben om mijn identiteit op te geven. Dat ik maar vasthoud aan dat denken om mijn identiteit te behouden en daarmee een vorm van “zelf” te creëren.

de wereld met andere ogen zien

Na gister overdag in de tuin te hebben gelegen werd het al snel te warm (vanaf 15:00) Na mijn rondje met mijn loge die niet de conditie heeft om veel te lopen, heb ik zelf nog een rondje gelopen in het park. Zat de hele dag veel in mijn denken, ook tijdens het wandelen. Besloot toen om de volgende dag met mijn loge de hele dag naar het strand te gaan, was te warm in de zon in de tuin en ik wilde wel van de zon genieten. Toen werd ik tijdens boodschappen doen (18:00) voor het strand melancholisch en kocht ook chips voor het avondeten. Heb weer als avondeten chips zitten eten en comedies zitten kijken. Kreeg toen een depressief gevoel, het liep allemaal kut, wist niet wat ik wilde en wilde weer gaan vechten tegen dat gevoel. Wist gelukkig dat dat geen zin had. Dus ik accepteerde het depressieve gevoel en voelde dat ik maar 1 ding kon doen. Weer terug in me ritme, weer terug in mijn meditatie, doorzetten. Niet dingen gaan doen, reageren op externe prikkels, omdat dat geluk zou moeten brengen zoals een dag op het strand.
Er moet maar 1 ding gelden op dit moment en dat is meditatie ! Als het een mooie zomerse dag is kan ik me gewoon wat aanpassen kwa wandelen en in de tuin zitten. Maar ik moet/wil in mijn meditatieritme blijven zitten. Doorzetten om uit die verslaving van het denken te komen, het “haast” gevoel op te lossen.

Heb mijn krentenbollen weggegooid en de chips in een tas in de slaapkamerkast opgeborgen. Weg ermee. Tijd om weer groente te eten na alle avonden chips en Broodjes kroket en frikandel voor de tv. Tijd om discipline te tonen en niet meer toe te geven aan de zwakte die zorgen voor het lijden in het leven.

Als ik opsta doe ik zit-meditatie, daarna 1 uur wandelen met de hond meditatie. Dan ochtendritueel, zoals dit dagboek, ook meditatief. Daarna uurtje werken/ tuin zitten. Dan meditatief lunchen. Weer uurtje over. Dan weer wandelen met de hond meditatief. Waarna het etenstijd is en tussen 19:00-22:00 boekje lezen op de bank. (zonder denken, geconcentreerd in het hiernu) en dan om 22:00 weer mediteren en laatste korte wandeling (30 min) voor het naar bed gaan.
Ik zit dan al de halve dag met meditatie of meditatief dingen doen. Van hieruit kan ik de stap nemen de hele dag meditatief te zijn, in het hiernu/ niet-denken etc.

Toen ik dat besloten had verdween het depressieve gevoel redelijk snel. Vandaag is er sluierbewolking en geen strandweer 🙂 Ze voorspellen nog de hele week mooi weer , alleen maar lekker met al het wandelen, maar ga me er niet teveel aan aanpassen (in als ik moet van het mooie weer genieten) hoogstens overdag wat in de tuin liggen ipv werken achter de computer.

Merk dat het zien van de wereld blijft veranderen. Niet alleen zie ik alle kleuren helderder, meer details, meer onderscheid, nu lijkt het ook alsof ik meer 3d zie. Weet niet hoe ik dit goed moet uitleggen. Het lijkt alsof ik eerst gewoon 2D+diepte zag, maar dat ik nu rondwandelen in 3D zoals je naar een 3D film zit te kijken, maar er dan doorheen wandelt.
Je gaat de wereld dus echt letterlijk met andere ogen zien 🙂

22:30

Ik wordt echt gek van mezelf en mijn gedachten. Ten eerste omdat ik kennelijk nog in de illusie van een identiteit geloof, niet wil accepteren dat we zo primitief zijn. En dat ik maar mijn gedachten blijf geloven die constant getriggerd worden. Ik doe vrij weinig op dit moment, geen beurs, geen websites. Toch kan ik me de hele dag bedenken over van alles en nog wat. Hoe ik eerst van alles moet doen voordat ik die innerlijke rust kan vinden: eerst aanpassen aan mooi/het weer, bedenken hoe ik daar van kan genieten, terwijl ik de honden heb, waar te lopen, wat te eten ‘s avonds, toegeven aan dit of dat gevoel ? Constant gedachten en mezelf analyseren, waar komt dit gevoel?/gedachte etc vandaan. Geloven pas rust te hebben als de weken met 3 honden om zijn.
Ik durf te wedden dat buitenstaanders die zien waar ik me “druk” om maak me echt totaal voor gek zullen verklaren. Vragen waar ik het in hemelsnaam over heb en dat ik maar wat pillen moet slikken of naar de psycholoog moet voor zulke gedachten.
Ik pas op hondjes, het is hartje zomer, lekker weer, warm, ik hoef niks en toch maak ik me de hele dag druk om mijn dagindeling. Denken: Wat zal ik als volgende doen ?

Bij die oude pijnen was het een duidelijke illusie van een angst-gevoel. Die kon ik wegdenken, onzin om bang te zijn. Maar de drang om -te doen/ te begrijpen/haast te hebben is zo normaal en wordt beschouwd als de kern van ons bestaan dat het heel moeilijk is die illusie te doorbreken. In feite is het ook de kern van ons bestaan, het bestaan vanuit ons ego, wie we denken dat we zijn.
De illusie van identiteit.
Die drang opgeven, is het opgeven van het bestaansrecht van je ego en daarmee je identiteit.
Tot je verwordt tot je natuurlijke zelf, een organisme met bewustzijn in interactie met zijn omgeving, zonder enige controle.

Ik wil morgen met die 4 vragen gaan beginnen om die laatste illusie van identiteit, de kern van ons bestaan/ ons ego op te lossen als illusie.
Doorhebben dat ik pas echt ga leven als ik mijn eigen bestaan opgeef, mijn identiteit, mijn verbondenheid via het denken.
Dat ik die drang niet nodig heb om te overleven, om wat met mijn leven te doen, er wat van te maken. Echt beseffen hoe die drang me van het echte leven weg houd. Want dat besef ik niet volledig. Ik ben nog steeds bang dat er alleen saaie routine overblijft als ik die drang laat varen. Dat ik die nodig heb als motivatie.
Al met al, dat ik die drang uit mijn angst die het ego en mijn identiteit voel nodig heb om beter te overleven.
Dat ik die drang uit mijn angst die het ego en mijn identiteit voed (doen/willen/begrijpen), nodig heb om beter te overleven.

Identificatie met Kennis

Las net weer in mijn schrift waar ik soort van samenvatting schrijf over boeken die ik lees. Ik las die van Eckhart en zijn lijstje waar identificaties met het ego vandaan kunnen komen. Een daarvan is “kennis en opleiding”. Nou is opleiding niet van toepassing, want ik leer alles mijzelf aan. Maar ik realiseerde mij wel dat “kennis” is waar ik mijn identificatie vandaag haal en nog steeds vandaan haal. Waarschijnlijk wil ik daarom mijn kennis zo graag delen met anderen, het verschaft mij een identiteit.

Zou ik daarom zo graag aan mijn website idee “M-theory of happines” willen werken. Daarom blijven onderzoeken en alles zo opschrijven ? Ik heb door dat er geen inherent zelf is, dat ik alleen in het hiernu kan bestaan. Dus ben ik niet wat ik in het verleden heb gedaan of in de toekomst ga doen. Maar kennis is natuurlijk soort van tijdloos en is ook geen lijden. Kennis bied ook een soort van veiligheid: “als ik maar alles weet, dan……” Ik heb hier al heel veel wat aan besteed, over hoe ik moet stoppen om alles te willen begrijpen. Maar volgens mij haal ik mijn identificatie uit mijn kennis –> uit “Leren”. Dat is een illusie die nog zeker wel aanwezig is. Ook al weet ik dat mijn gedachten niet voor het leven zorgen, mijn denken niet het leven is, toch geloof ik stiekem nog dat ik vnl. leer via mijn denken/mijn gedachten. Gebruik ik het als excuus om van het “hiernu” te vluchten.

Zo ben ik van plan om Saving Private Ryan te huren en te kijken, maar wil dan gelijk Eckharts boek weer even lezen om te leren over die identificatie met het ego. Dus wil kennis opdoen over mijn identificatie met mijn kennis. Toch ben ik nog niet overtuigd dat dat ook fout is.
Moet ik dan stoppen met kennis vergaren ? Of alleen mezelf er niet meer mee identificeren ? Ik vind het echter leuk om te doen. Of vind ik het leuk om te doen omdat het mij een identificatie geeft ???

Identiteit

Holy shit, ik haal toch nog een identiteit uit het proces en wat ik doe. Alsof mij dat betekenis geeft. Een acceptabel persoon maakt. Nog steeds hahahaha ongelofelijk dit.
Als in: “ik ben iemand die dit en dat doet en dat maakt mij zo’n soort persoon”. Bizar.

Iemand proberen te zijn.

Iemand proberen te zijn.
Iemand die aardig en liefdevol is
Iemand die zich goed voelt
Iemand die zich niet verzet
Iemand zonder blokkade
Iemand die vrij is
Iemand zonder negatieve gedachten
Iemand die wat betekent voor anderen
Iemand die het goede voorbeeld geeft
Iemand die bepaalde dingen doet
Iemand die zijn zelf zijn toekomst bepaald
Iemand die de juiste keuzes maakt
Iemand die van het leven geniet
Iemand die dingen beleefd
Iemand met een mooi verhaal
Iemand die gewoon ontspannen is
Iemand die helpt
Iemand zonder ego
Iemand die niet iemand probeert te zijn
Iemand die verlicht is