Conditionering

Ben weer flink verkouden, moe en merk dat mijn golf weer naar beneden gaat. Hierdoor zie ik dingen weer negatiever, kan ik minder goed tegen lawaai etc.
Deze keer probeer ik er niks mee te doen, geen neusspray deze keer denk ik, want ik blijf aan de gang en het voelt niet als echte ziekte deze keer.
Doordat ik me zo voel ben ik weer geneigd me voor het hiernu af te sluiten ipv te omarmen. Wil ik weer presteren om de situatie te verbeteren en al die onzin. Weer meer zorgen maken om geld etc. Moet proberen niet meer te vluchten in facebook, berichtjes, forums en beurskoersen volgen. Dit heb ik op zich redelijk afgebouwd. Moet alleen minder vluchten in beurskoersen, ook nu de beurs zo naar beneden gaat en dus interessant /entertaining is om te volgen.

Het voelt alsof sinds die ervaring die ene nacht dat het in mijn denken zitten en een te hoog levenstempo (door te willen/presteren) mij ziek maakt. Ik moet nu dus echt keihard tegen mijn conditionering in en me gaan overgeven aan het feit dat heel die externe wereld er niet toe doet. Dat wat ik mijn hele leven lang onder controle heb proberen te krijgen, te beïnvloeden, zo te vormen dat ik er gelukkig van zou worden. Het was allemaal verspilde energie, het doet er gewoon niet toe.
Er is voor mij geen weg terug en zolang ik blijf vechten/verzetten en in mijn denken blijf en maar blijf “willen”, zal ik ziek en moe blijven door dit gevecht.

lachen=huilen

Ik ga geen dagboek meer bijhouden, maar noem dit een gedachten-schrift. Om op te schrijven waar ik tegen aanloop en waarom het me nog niet lukt om alles los te laten.

Lachen = Huilen

Ego = gedachten (oude gedachten) , deze kan weer gedachten scheppen, die weer gedachten kunnen scheppen en dan zit je vast. Denk alleen vanuit het geheel, vanuit de stilte. Leer te herkennen of een gedachte uit het ego komt of uit het geheel. Denk bewust,vanuit het geheel.

Net als oude pijnen is het ego ook verleden, heeft niks met het nu te maken. Vlucht gevoel → naar de toekomst (ik heb immers het verleden al losgelaten, maar je kan natuurlijk ook naar het verleden vluchten) Dat triggerd dus constant gedachten die niks met het nu te maken hebben. Ook al voelt het niet als angst, het is nu het gevoel van haast/moe zijn , die alles triggerd (vluchtgevoel) Dus nu weer PRI-doen, alleen dan zonder gedachten, dus niet omkeren, maar hiernu beleven i.p.v. meegaan in het haast hebben/moeten doen gevoel → vluchtgevoel.
Je gedachten vertrouwen het geheel niet en het geheel vertrouwd zijn gedachten niet. (daarom blijft het altijd twijfelen of je het goed doet, het weet dat de toekomst een illusie is) Oplossing: geheel → bewust denken vanuit het geheel.

Het is moeilijk om een vluchtgevoel los te laten. Geloof nog in de illusie dat dat de bron van mijn motivatie is, de bron die mij alert maakt op gevaar en dus zorgt voor mijn overleving. Ik weet dat het product van mijn denken en dus denk ik stiekem dat met het verdwijnen van mijn vluchtgevoel, ook mijn denken zal verdwijnen. Wat uiteraard niet zo is = illusie = onmogelijk.

Heb moeite te accepteren dat ik alles al weet, alles heb uitgevogeld en begrijp dat er niks te begrijpen valt. Steeds in gedachten herhalen dat ik al weet. Maar ik twijfel niet aan wat ik weet, ik ben nog steeds bang voor wat ik niet denk te weten, bang voor het onbekende.

ego transformeert liefde in seks

Op het moment voelt het alsof mijn bewustzijn, of ik :-), al goed in mijn lichaam zit. Dat ik goed in mijn lichaam kan voelen. Geen angst en ook geen vluchtgevoel meer in mijn lichaam. Het voelt alsof ik als ik bewust ben, dan met mijn lichaam idd in het “hiernu” ben en begin geloof ik wat van die “vrede” te voelen.
Maar het is alsof ik nog wat wordt buitengesloten uit mijn hoofd. Dat die zich nog in een andere dimensie dan het hiernu bevind.
Dat als ik bewust ben van de energie in mijn lichaam, of gewoon het lichaam en bewust ben van wat ik voel voor energie in mijn hoofd en dan als 1 geheel bewust wil zijn, vanuit mijn hele lichaam, dat het dan botst en ik heen en weer blijf schieten tussen het hiernu van mijn lichaam, en de dimensie van mijn denken cq energie van mijn denken = ego.

Het grappige is, vroeger dacht ik dat ik moest leven vanuit mijn hoofd, dat alles van daaruit aangestuurd wordt. Daar zitten de hersenen en die zullen alles wel aansturen. De illusie van het denken dus.
Het echte leven is juist vanuit het lichaam, je ogen zien, maar worden bestuurd vanuit het lichaam. Je oren horen, maar daar voel je niks van, je bent alleen bewust van de geluiden terwijl je je lichaam voelt. Je proeft met je mond, maar je lichaam brengt er eten en drinken naar toe. M.a.w. Ik moet dus gaan leven vanuit mijn lichaam, bewust zijn van mijn lichaam, vanuit mijn lichaam.

Het voelt alsof ik me helemaal bewust moet zijn van mijn lichaam en dit bewustzijn dan vanuit het lichaam laten opstijgen langs mijn ruggengraat mijn achterhoofd in. Dan voelt het alsof ik pas helemaal als geheel in het hiernu kan zijn.

Wat betreft seks heb ik ook een nieuw idee erover. Het voelt alsof de energie die zich in mijn lichaam opbouwt, nu dus goed voelt,vrede, licht extatisch , niet meer bedekt met een vluchtgevoel. Dat als ik deze energie in contact breng met het ego, het denken dat het dan omgezet wordt in seks. Alsof “liefde” via het denken wordt omgezet in “seks”. Wat natuurlijk resulteert in seks willen hebben/krijgen. (i.p.v. liefde geven)

Dan kan je natuurlijk erkennen dat dit slecht is en het proberen te onderdrukken, wat dus veel gebeurd in deze wereld waarin seksualiteit nog steeds veel wordt onderdrukt, maar daarmee maak je de boel alleen maar erger, dat gaat zich op allerlei andere foute manieren uiten. (zoals je ook ziet → jezelf onderdrukken → anderen onderdrukken)

Het is de bedoeling het te transformeren, door bewust te blijven, door de extase te voelen in het hiernu en dus niet via het ego te transformeren naar “seks willen”.
Ik denk dat dat is wat Osho probeerde te zeggen als hij spreekt over “seks overstijgen”. Het gaat niet zozeer om het niet meer hebben van seks en seks willen, het gaat erom dat je de energie van liefde ongemoeid ,”maagdelijk” laat en die niet via het denken in seks verandert.

het ego nodig denken te hebben

29-10-2013

Heb geen valse hoop, niet pas morgen, zo meteen, straks, over 5 min, hierna. Alleen het hiernu is echt !
Wees bewust !

30-10-2013

Nog steeds denk ik dat ik het ego nodig heb om:

– Beslissingen te nemen
– te controleren of ik wel goed bewust blijf
– te controleren of alles in het leven nog goed gaat
– te controleren of er echt geen problemen aankomen in de (nabije) toekomst
– met mensen te praten (controleren over hoe ik hoor te zijn)

Vooral het controleren of ik nog wel bewust ben is erg paradoxaal. Op het moment dat ik dat wil controleren doe ik dit via de mind en ben dan niet 100% bewust meer. Het is een reflex. Moet leren om het hiernu te zien als bevestiging dat het goed is.

Ik heb door dat er geen zelf is, dat ik het ego niet ben. Dat het slechts een reflectie is. Maar toch geloof ik nog steeds dat de reflectie van de werkelijkheid in mijn gedachten echt is. (niet meer dat ik dat ben, maar dat het gelijk staat aan de externe wereld)
Ik heb dan de illusie dat wat ik met mijn gedachten doe, dat dat met de realiteit ook gebeurd. (wat natuurlijk onzin is)
Maar het voelt dat als ik iets uit mijn gedachten wil hebben dat ik het eerst uit de realiteit moet verwijderen of oplossen. Of als ik bepaalde gedachten wil loslaten, dat ik dan ook die realiteit loslaat. Ik verwar dus mijn gedachten over de realiteit met de realiteit zelf.
(net als mijn zelfbeeld eerst)

Ik kan dan ook nog steeds eigenlijk niet accepteren dat de problemen alleen in mijn gedachten bestaan en niets met de realiteit te maken hebben. Dat het slechts de aard is van het denken om problemen te creëren, zodat het die zelf ook weer kan oplossen, wat natuurlijk niet kan. (dat kan immers alleen in het hiernu)
Het is dus nog onwerkelijk dat de realiteit van het hiernu niet hetzelfde is als mijn gedachten over deze realiteit. Dat de realiteit probleemloos is i.t.t. de onuitputtelijke problemen van het denken.

→ Zelfs als ik absoluut heerser was met alle middelen tot beschikking hebbende, levend in een utopia, dan nog zou het overal problemen zien.
De aard van het denken is nou eenmaal dualiteit, tegenstelling, strijd, (ver)oordelend, problemen verzinnend. Dat is niet te veranderen, alleen te accepteren voor wat het is.

Ik zit nu nog af te speuren welke problemen van mijn denken echt zijn en welke niet. Maar ze zijn allemaal een illusie. De realiteit is wat het is, gewoon iets waar je op reageert, interactie mee hebt in het hiernu.
Als je een tafel ziet die vies is, dan maak je hem schoon. Niet omdat de vieze tafel een probleem is, maar omdat dat je reactie is in het hiernu. De interactie om precies te zijn. Je bent bewust, bewust van alles wat je doet en daarmee reageer je op de best mogelijke manier op het leven, is je interactie met het universum optimaal in balans en gebeurd wat gebeurd en had het niet anders kunnen gebeuren, wat er ook gebeurd.
De dood is immers geen probleem, maar onvermijdelijk.

Gisteravond weer een pakkende zin uit Osho’s boek die ik weer zit te lezen:
“Ik laat me afleiden omdat ik me probeer te concentreren”:-)
geweldige opmerking weer.
→ doordat ik mij probeer te concentreren op het hiernu, laat ik me afleiden door de toekomst (verleden) geniaal.

M.a.w. Wees Bewust

Paradox:
Ik probeer te vluchten van mijn gedachten, maar zie mijn gedachten als de realiteit en probeer dus te vluchten van de realiteit mijn gedachten in, waar ik dan weer van probeer te vluchten.
→ vicieuze cirkel

Wees Bewust → accepteert

wie ik zou willen zijn

Geef veel over aan de drang aan afleiding. Prikkels voor het ego. Veel tv gekeken afgelopen week, veel geinternet.
Ben veel te veel bezig met wie ik wil zijn ipv te accepteren wat ik ben. Veel van mijn denken gaat over wie ik zou willen zijn, hoe ik zou willen reageren op fictieve situaties → vluchten voor wat ik werkelijk ben.

Het ego bestaat uit 3 energieën

Leren doe je niet via het denken. Leren doe je via het bewustzijn. Door bewust te worden van je denken, je voelen, hoe het geheel werkt, hoe alles met elkaar verbonden is, op elkaar reageert, door daar bewust van te worden leer je hoe de wereld in elkaar zit. Leer je wat de realiteit is. Door die realiteit te omarmen , te accepteren voor wat het is, verdwijnt het ego en daarmee het lijden in je leven → je gedachtenstroom.

Het ego bestaat uit 3 energieën.

De eerste is angst (je pijnlichaam → Eckhart), dat gaat om je verleden, onvervulde behoeftes uit het verleden. Het verleden waar jij je mee identificeert.
Ontmasker het voor de illusie die het is, dat het niks met het nu te maken heeft en laat je identificatie ermee los. Dan zal je die angst loslaten en er van verlost raken/zijn.

De tweede is haast/vluchten. Hier gaat het om vergeving. Vergeef jezelf voor je zonden, je fouten, voor wie je bent. Vergeef je denken voor de aard van zijn bestaan. Vergeef jezelf voor je onwetendheid. Als je jezelf hebt vergeven, hoef je niet meer te vluchten van jezelf, je accepteert.

De derde is, tja hoe omschrijf ik die ? Energie in je hoofd die constant dingen wil. Desire. Dingen willen. Ik merk dat mijn gedachten voortkomen uit Desire, uit dingen willen.

– Ik wil een bepaald persoon zijn (een betere verzie in mijn hoofd)
– Ik wil perfectie
– Ik wil alles begrijpen
– Ik wil anderen laten begrijpen
– ik wil verlicht zijn
– ik wil niet meer willen
– ik wil mijn ego (wat ervan over is) niet voelen
– ik wil problemen oplossen
– ik wil dat anderen weten wat ik weet

Het is dus de taak om deze desires te begrijpen en te laten vallen.

Ik leg mijzelf dingen op, taken op, zodat die acties ervoor gaan zorgen dat mijn behoefte vervuld worden. Maar mijn behoeften zullen nooit vervuld worden, het is een bodemloze put die nooit vol zal raken. Ik zal nooit kunnen krijgen wat ik wil omdat ik altijd weer wat nieuws wil.
Ik wil naar de horizon lopen, maar hoe hard ik ook loop, ik kom nooit dichterbij.

Mijn behoeften hebben niks met het nu te maken, ze liggen altijd in de toekomst, alhoewel: “ik wil mijn ego niet voelen” is wel in het hiernu.
Daarom vlucht ik naar de toekomst , naar behoeften in de toekomst, als ik dit en dat doe, dan hoef ik niet meer te voelen wat ik nu voel.
Constant Valse Hoop (Ingeborg) op een toekomst zonder ego, maar zolang ik hoop voed ik mijn ego en zal er juist niks veranderen.
Hoe meer ik wil dat de dingen veranderen, hoe sterker de dingen hetzelfde zullen blijven. Op het moment dat ik dingen accepteer zoals ze zijn, zal alles veranderen.
Het gaat dus nog steeds om zelfacceptatie. Ik probeer nog steeds iemand te zijn ipv te accepteren wat ik ben.

Maar zelfacceptatie en accepteren wat is betekent niet dat ik mijn ego en zijn behoeften accepteer cq toelaat cq op reageer. Ik accepteer mijn ego door het waar te nemen en er niet op te reageren.

Maar ik moet niet mijn behoeften accepteren. Dat kan nml niet, dat is de illusie.
Behoeften komen voort uit het feit dat je de realiteit niet accepteert. Als je accepteert wat is, dan zijn er geen behoeften meer.
Het accepteren van je behoeftes is dus een illusie, een truc van het ego, iets wat onmogelijk is. Ze kunnen niet tegelijk bestaan.
Het is of acceptatie van wat is of behoeften hebben.
Het is of het een of het ander, ze kunnen niet samen bestaan, of de realiteit van het hiernu of de illusie van de toekomst.

De kern van behoeften is: Ik wil niet de negativiteit/ onbehagen van mijn ego voelen.

Alle behoeften die ik nu nog heb zijn hierop gebaseerd. Ik wil dit niet voelen (en de tegenhanger: ik moet dit voelen)
Want zelfs als ik niet bezig ben met behoeften in de toekomst leid ik mezelf af van het voelen.
Door constant voor externe prikkels te zorgen → tv, internet, facebook, forums, filmpjes hoe ik intern niks te voelen.

Die externe prikkels en behoeften activeren mijn denken. En als ik denk is er dualiteit, is er intern en extern, is er afgescheidenheid van het geheel.

Door in mijn denken te vluchten hoef ik niet te voelen.

ego probeert zichzelf te overtuigen

Ik merk dat ik nog steeds tegen een weerstand oploop. Nog steeds constant vluchtgedrag vertoon door tv kijken, film kijken, internetten, facebooken, youtube, muziek aanzetten. Alles om maar de hele dag externe prikkels te ontvangen die me afleiden van mijn gevoel.
Het is tijd om na mijn angsten en vluchtgevoel, ook dit onder ogen te zien en niet langer meer proberen om te vluchten voor de realiteit. Vanaf vandaag geen tv meer, geen films meer, niet meer facebooken, youtuben, forumgesprekken en hele dag muziek aanzetten. Weg met alle prikkels die het ego constant nodig heeft om zichzelf mee te voeden. Om zichzelf constant bezig te houden, een doel te geven.

Daarom zijn we zo hard bezig om het doel van het leven te vinden, immers waarom vasthouden aan je ego als dat geen doel dient ? , waarom al dat lijden accepteren als het nergens toe leidt ?

Hoe kan ik verwachten bewust te zijn als ik mijzelf constant afleid met al die prikkels ? Zal wel weird zijn, vind het nu al weird die stilte en alle achtergrond geluiden die dat met zich meebrengt.

Het zijn mijn ergernissen bij andere mensen die mij hierop wijzen. De ergernis dat mensen al die onzin geloven, alles voor waar aannemen, zich afsluiten voor elkaar, zo vasthouden aan hun lijden. Het is niets meer dan een reflectie van mijn eigen behoeften, hoe ik mijzelf zie. Hoe ik zelf niet durf los te laten, al die onzin in mijn hoofd blijf geloven, voor waar blijf aannemen. Het is slechts een herinnering aan mijzelf waar ik mee bezig ben, ondanks alles wat ik weet, maar nog niet besef, nog niet bewust van ben.

Heb afgelopen dagen nog wat dingen in mijn telefoon getikt tijdens het wandelen:

Gedachten zijn echt, energie gecreëerd door het denken. Bedoelt om realiteit te scheppen en te beïnvloeden. Maar het kan door zijn aard nooit meer zijn dan concepten van de realiteit en is daarom altijd afgescheiden van die realiteit. We zijn ons alleen niet bewust hiervan en denken dat onze gedachten de realiteit zijn, dat wij dat zijn en slaan dat op in ons lichaam als onderdeel van wie wij zijn. Pas als we doorhebben dat dat niet is wie we zijn en onze gedachten niet meer geloven, zullen we bewust zijn van onze ware aard.

Bewust zijn van het ego en denken/voelen; “dat is niet wie ik ben” gebeurd nog steeds vanuit het denken/ego en veronderstelt een zelf. Want je kan alleen “niet-zelf” denken als er een “zelf” is.

Onbewust ben ik op zoek naar het gevoel vanuit het ego, dat het goed is om het ego los te laten. Het ego probeert zichzelf te overtuigen dat het overbodig is, dat het alles uit handen kan geven. (het is toch nutteloos) Er zal altijd onzekerheid blijven, loslaten gaat om accepteren van het onbekende, loslaten van de illusie die bekend is.
Goedkeuring van het ego dat het veilig is om los te laten.

acceptatie van andere mensen

Merk dat de energie in mijn lichaam weer flink in beweging is. Kennelijk heeft het vormgegeven besef dat mijn IK een illusie is weer een nieuwe fase ingeluid.
Heb ook alweer besloten alle ondernemingen in mijn leven weer stop te zetten. Geen online daten meer, geen ik moet naar feestjes en vakantie etc of moet websites maken, leuke uitjes maken etc.

Was gister mooi weer en vanwege gratis parkeren bij de oude haven liep ik over het drukke deel van het strand bij Scheveningen. Dat soort drukte triggerd constant mijn IK, of de illusie van IK. Mijn ego die ik denk nodig te hebben als lijntje met de externe wereld, met andere mensen. Heb dus echt rustige omgeving nodig, meer op mijzelf om de rust te hebben niet te reageren op mijn ego, mijn IK, op die energie in mijn lichaam die nu weer zo in beweging is. Het is zo subtiel, zo paradox, dat ik mij daar volledig bewust en alert bij moet zijn om die illusie te doobreken.

Dus geen afleidingen. Online daten deed ik toch alleen maar uit angst, angst te ver af te komen staan van andere mensen → lees: mijn ego. Het (de ander) wees mij op het feit dat ik mijzelf nog steeds niet durfde te accepteren. Merkte ook op dat ik weer graag leuke dingen wil doen als feestjes om een reden te hebben mij gelukkig te voelen. Nog steeds moeite om te accepteren dat er geen reden nodig is om gelukkig te zijn. Dat mijn gevoel van geluk als die even naar de oppervlakte komt niet geuit hoeft te worden in externe handelingen.

Dat ik mij blijf verzetten omdat ik vind dat ik niet stil mag vallen, maar het moet combineren met dingen blijven doen en ondernemen, zogenaamd vanuit een andere motivatie. Het is slechts mijzelf voor de gek houden. Dit heeft slechts te maken met zelfacceptatie en acceptatie (respect krijgen) van andere mensen; dat kan alleen als ik wat doe met mijn leven, wat presteer. Nog steeds geloof ik dat ik wat moet presteren, met mijn ego als motivator.
Wel: FUCK IT !!

Ik ga heerlijk niks doen. Heb genoeg inkomen via de honden opvang en verder hoef ik niks, moet ik niks. Loslaten wie ik wil zijn, wat ik denk behoor te doen, hoe het overkomt op andere mensen en eindelijk mijzelf volledig accepteren. Het is onzin om mijzelf te proberen te bewijzen.
Ben nog steeds bang voor de realiteit, voor de stilte, voor het geluk zonder reden, voor het “niks”. Probeer nog steeds de interne stilte te vullen met externe prikkels: tv/muziek/ internet , ook als afleiding om al die energie minder te hoeven voelen.

Heb mij nu dus weer voorgenomen de tv uit te laten, muziek uit te laten, niet meer onnodig achter de computer te hangen als afleiding. Maar gewoon 1 te zijn met de stilte en mijn gevoel en daar niet meer voor weg te vluchten, stoppen met zo’n angsthaas te zijn en te blijven vluchten voor een illusie (ook al voelt ie zo echt)

dromen is ook gewoon denken

Ik vlucht nog steeds voor mijn levensenergie in mijn gedachten en problemen. Omdat ik vlucht voor mijn levensenergie voelt het alsof het een probleem is dat opgelost moet worden en gaat mijn denken problemen verzinnen om die dan ook proberen op te lossen.
Maar het enige echte probleem is dat ik vlucht voor mijn levensenergie. Accepteer ik dat gewoon dan is alles zoals het is.
Merk dat ik ‘s nachts door te dromen weer meer macht geef aan mijn gedachten en die elke ochtend weer los moet laten. Het is duidelijk dat dromen ook gewoon ons denken is dat ‘s nachts doorgaat. Misschien tijd om mij hier ook mee bezig te gaan houden.

Waarom blijf ik vluchten voor mijn levensenergie ? (ego-energie)
– Ook geen reden voor. Conditionering.

de hele dag sterk onbehagen

Sinds een paar weken constant het gevoel dat er “wat mis is”. Hierdoor veel vluchtgedrag. Facebook, internet, problemen oplossen, doelen stellen etc. Hierdoor moeilijk voor mij om gewoon bewust te blijven, het gevoel is erg sterk, overheersend. Ik geef het teveel macht, bang om “niet meer te doen” en “nergens meer om te geven”. Nu verlichting geen doel mag zijn, vind ik weer andere doelen zoals in werk/ geld verdienen. Een probleem maken van het onbehagen wat ik voel en dit willen oplossen. (via de externe wereld)
→ werken/ wachten op een toekomst waar ik dit onbehagen niet voel → houd het juist in stand.

Het voelt zoals destijds met mijn angsten, de hele dag angstig zonder reden/aanleiding. Nu de hele dag sterk onbehagen, gevoel dat er een probleem is zonder aanleiding.
Maar mag nu niks meer doen om niet te reageren (zoals denken: “Ik ben veilig” of “er is geen probleem”) Moet gewoon accepteren en niks doen, bewust blijven. Geen macht geven door het belangrijk te maken. Weten dat het een illusie is. Erop reageren is het erkennen en geeft het dus macht. Geef het niks en het is machteloos, nutteloos.
Net als mijn angsten destijds (of het vluchtgevoel wat ik later had)

Op 20-08-2014 schreef ik al hoe mijn ego in conflict is met zichzelf en mijn ego verlicht wil worden etc.
Door deze zoektocht heb ik mijn ego dus als het ware in 2en gesplist. Mijn echte en mijn valse ik. (terwijl beide vals zijn)
Door verlichting te willen, door dit dagboek te willen heb ik gewoon een extra persoonlijkheid gecreëerd. Eentje op zoek naar verlichting, die dat dan ook opschrijft en bijhoud.
Hierdoor observeer ik constant alles vanuit dit deel van het ego, dat dan het andere deel van het ego en het geheel observeert, beoordeelt, wil verbeteren.

Hierdoor blijf ik alles duaal zien. Als “geheel” en “ego”, als “geheel” en “levensenergie” – “ego-energie”. Geblokkeerd en dus afgescheiden van het geheel.
Hierdoor blijf ik constant observeren ipv bewust te zijn.
Blijf ik zoeken naar mijn “ware zelf” ipv het gewoon te zijn.
Blijf ik afgescheiden van het geheel.
Blijf ik overal een probleem van maken, van alles wat ik voel.
Blijf ik doelen stellen, verlichting als doel te zien.
Probeer ik “verlichting” te herkennen om het vast te kunnen houden.
Te begrijpen hoe ik het kan bereiken.

M.a.w. Ik begrijp verlichting zover dit via het denken is te begrijpen. Ik leef echter nog steeds vanuit mijn ego (als een schizofreen) en blijf daarom nog steeds dezelfde problemen houden als bv 2 jaar geleden. Doordat ik denk mijn ego te zijn, blijft die zoeken naar mijn ware zelf die het nooit kan vinden. Doordat ik via mijn denken leef blijf ik overal een probleem van maken en geloof ik dat het probleem echt is. Mijn overtuigingen blijven hun macht houden.

Maar wat ik voel, dat ik voel “dat er iets mis is”, dat er een probleem is dat opgelost moet worden zodat ik dit onbehaaglijke gevoel niet meer hoef te voelen, blijft een illusie.
Gewoon accepteren, het is niet belangrijk, niet-twee.

Voel wel dat de “blokkade” die eerst bij mijn keel zat, nu is gestegen naar tussen mijn ogen. Dus blijft het stijgen wat dat betreft.

Nu niet meer trappen in de illusie van mijn ego, mijn zelf gecreëerde persoonlijkheid die op zoek is naar zijn ware aard, die constant observeert om alles te begrijpen, te sturen, te herkennen als goed of slecht. Die overal een probleem van maakt. Zelfs van verlichting een probleem maakt. Die de illusie schept dat er wat mis is en er daarom wat bereikt moet worden.
Zo blijft het zichzelf opdrachten geven, om zichzelf aan te macht te houden, om zichzelf nodig te houden, zichzelf “nut” te geven.

Er is geen probleem, alles is goed.
Het is niet belangrijk.
Niet-twee.