Redden van de wereld

Gisteravond toch weer tv gekeken. Gedurende de dag zoveel geschreven en inzichten gekregen dat het ook wat overweldigt. Dan ontstaat toch de behoefte om daar op een makkelijke manier aan te ontsnappen, om weer ff zombie te zijn van het illusionaire leven. Deze keer alleen niet tot laat blijven kijken en lag om 23:00 in bed. Goed geslapen en stond 10:00 weer op.
Door alle inzichten en bijhorend overweldigend gevoel kom ik amper aan meditatie toe. Gistermiddag tijdens de meditatiewandeling stopte ik elke 10-15 min wel weer om gedachten op te schrijven die ik daarvoor bedacht had. Ook mijn meditatie vanochtend onderbroken omdat ik me opeens bedacht dat ondanks alle inzichten ik me nog zo sterk identificeer met mijn ego, mijn denken.

Zo bedacht ik me waarom concentratie op de ademhaling zo’n goede concentratie techniek is. Via je ademhaling adem je lucht in waaruit je omgeving bestaat, een bron van al het leven op aarde, de zuurstof die je uit die lucht haalt breng je naar elke cel in je lichaam. En zo staat elke cel van je lichaam via je longen en ademhaling in directe verbinding met zijn omgeving. Je hierop concentreren herinnert je eraan hoe je onderdeel bent van die omgeving, hoe je onderdeel bent van het veranderlijke bestaan van de natuur.

Ook bedacht ik me over de subjectiviteit van het bestaan. We geloven nu dat er geen waarheid is, dat alles subjectief is, iedereen heeft slechts een mening. Dit kom omdat we door beginnen te krijgen dat iedereen zijn eigen werkelijkheid creëert, zijn eigen illusie.
Op het moment dat je dat inziet en die illusie weet te doorbreken, zal je de waarheid gaan zien. Dan zal iedereen hetzelfde zien, de werkelijke aard van het bestaan, de werkelijke essentie van wie je bent. En omdat iedereen dezelfde waarheid ziet, zal dat automatisch vrede brengen, er is immers geen conflict meer.

Nu zitten wij (in het westen) vnml in ons hoofd, maar voelen doe je niet met je hoofd, maar met je hele lichaam. Al is zien , horen en ruiken natuurlijk wel op je hoofd gesitueerd. Maar dat zijn slechts doorgeef luiken van informatie van onze omgeving.
Onze hersenen interpreteren en verwerken alle informatie en stuurt daarmee ons lichaam aan. Dit is waarschijnlijk wat je moet voelen, dat is je werkelijke ik, je onbewuste bewust maken.

Het leven wordt door velen als een tijdloos stromende rivier gezien. Gewoon zijn is dus niet in die rivier staan, dat is nml vechten tegen de stroming. Het is meedobberen op de rivier van het leven.

Wat betreft de filmpjes over de bijna-dood ervaring had ik het volgende bedacht. Die mensen hebben de werkelijkheid van het bestaan gezien. Ze dachten dat ze dood waren en accepteerden dat, er was geen plaats meer voor het ego die bestaat bij de gratie van de angst voor de dood.
Wat zij zagen is ook hoe verlichten het leven omschrijven. Zij hebben dus een glimp van hun essentie opgevangen, ze vertelden hoe mooi dit was, hoe dat vol liefde was, hoe er geen goed en slecht meer was. Eentje omschreef zelfs dat hij richting het zwarte ging, wat hij dacht dat de “hel” was. Hij wilde daar niet heen, hij wilde een nieuwe kans op leven, zich niet realiserend dat ons huidige leven die hel is.
Ons gevoel afgescheiden te zijn van de rest, op zoek naar liefde omdat we denken niet compleet te zijn.
Al die mensen vertelden dat ze zo graag terug wilden naar die dimensie, ze wilden niet terug naar het leven. Jammer genoeg realiseerden ze zich niet dat ze nooit weg zijn geweest.
(het enige dat gestorven was, was hun ego, hun angst voor de dood)

Dan heb je nog de groep mensen die full-time bezig zijn met het redden van de wereld. Die houden zichzelf ook voor de gek. Als zij daarmee stoppen zal dat 0,0 invloed hebben op de kwaliteit van het leven op aarde. Het is ook reëel om aan te nemen dat iemand haar plek zal vullen, het veranderd niks. Alleen als ze zichzelf redden zullen ze de wereld redden.

Tijdens het begin van mijn meditatie vanmorgen (die ik daarop afbrak) realiseerde ik me weer hoe sterk ik mij nog identificeer met mijn denken , met mijn ego. Ik merk nog heel sterk dat bij de handelingen die ik doe, erbij ga denken om die handelingen bestaan te geven vanuit mijzelf, vanuit mijn denken.
Ik loop ook tegen het probleem aan dat alleen voelen in mijn lichaam niet de vrede en liefde laat voelen, maar lichte hartkloppingen en angst om die illusie van controle over het leven op te geven. Dat voelt niet als “angst” in de normale zin, die voel ik niet meer sinds ik mijn oude pijnen heb opgelost, het voelt meer als een licht onbehaaglijk gevoel.
Maar dingen oplossen, begrijpen vanuit het denken geeft een goed gevoel. Hierdoor lijk ik meer baat te hebben bij identificatie in mijn denken, dan identificatie met mijn voelen.
Eckhart bv lag in angst en onbehagen toen hij zich de-identificeerde met zijn ego. Katie lag op de grond te slapen omdat ze het niet waard was om in een bed te slapen toen ze zich realiseerde dat haar denken een illusie is en ze haar identiteit daar niet uit moest halen.

Voordat ik mijn oude pijnen oploste, voelde ik een maand lang angst en moest ik mezelf ervan overtuigen dat dat een illusie was. Dat deed ik met mijn denken “ik ben veilig”, “de angsten zijn niet echt”. Maar ik kan niet denken dat mijn identificatie met mijn denken een illusie is. Ik moet gewoon voelen en het lichte onbehagen wat ik voel voor lief nemen, accepteren als onderdeel van het proces. (wat nog mijn vluchten af en toe stimuleert, vluchten in tv kijken en in mijn denken , waar ik fijn problemen kan oplossen en analyseren)

Het voelde alsof ik nu wel aan het eind van mijn denken en ontcijferen ben aangekomen en dat het nu tijd wordt om echt proberen te zijn en het denken geen bestaansrecht vanuit mijn zijn meer te geven, maar alleen sporadisch te gebruiken als instrument dat tot mijn beschikking staat.
Daar waar het voor bedoeld is.
Om de confrontatie met de angst voor de dood aan te gaan en om te gaan voelen hoe het lijkt alsof ik doodga waardoor ik eindelijk kan gaan leven. Herboren worden.

Reïncarnatie

Heb gister geen meditatie meer gedaan en ook vandaag staat mijn hoofd er niet naar. Ik geef mezelf nog 1 overgangsdag en vanaf morgen wil ik weer mijn meditatie en pilatus doen, mijn meditatiewandeling. Geen tv kijken meer, geen beurskoersen kijken ipv tv, geen discussies meer op het forum om mezelf maar te overtuigen, te vluchten in denken ipv doen. Al die inzichten zijn mooi, maar daardoor blijf ik de hele dag in mijn denken ipv het voelen.

Gisteravond zo tegen 1:00 gaan slapen en heb wel weer lekker boekje gelezen op de bank. Vind het alleen jammer dat mijn bank niet lekkerder zit, de kussens zijn allemaal ingezakt en is daarom moeilijk om in een goede houding op de bank te zitten. Dat is eigenlijk het enige wat me er soms van weerhoud om dat niet te doen. Misschien moet ik daar maar eens wat op verzinnen ?

Ik voel dat het tijd wordt om weer serieus aan de meditatie te gaan. Om serieus dat denken en de illusie van controle over het leven los te laten. Om de angst voor de dood te laten verdwijnen door die te accepteren als onvermijdelijk en buiten de controle van mijn denken.
Tevens voel ik een enorme weerstand om dit te doen, een soort van angst voor de leegte. Voor het einde van mijn “echte” leven, voor het missen van alle prikkels van buiten die er nu voor zorgen dat het voelt alsof ik leef. Voor het wegvallen van het fijne gevoel om niet-bestaande problemen op te lossen, om situaties te analyseren waar ik geen invloed op heb.
Voor het gevoel dat een deel van mijn zal sterven als ik zal kiezen voor die leegte.

In mijn diepste gevoel weet ik echter dat het de enige logische volgende stap is. Dat ik eerst moet sterven om daarna wedergeboren te worden.

Snap nu dat reïncarnatie ook symbolisch is. Je wordt herboren na de dood van je ego. Daar herinner je ook je vorige levens, je leven in je ego.
Osho heeft het dus over de dood van het ego en het eeuwige leven wat je voelt nadat je ego gestorven is. Omdat je niet meer bang bent voor de dood. (doorziet als een illusie)

Waar blijf ik dan ?

Had gister opeens het idee om later een boek te schrijven met dit dagboek, Dat zou nml 2 vliegen in 1 klap slaan. En de boodschap/kennis verspreiden en heb iets om van te leven.
Kan ik daarna altijd nog mijn website maken.
Toen ging ik lezen wat ik al had uitgetikt voor Ingeborg, om haar te vertellen hoe ze die laatste essentiële stap verkeerd doet. Toen ik het de eerste keer terug las was het redelijk onsamenhangend, dus leek het me geen goed idee meer om dat als basis om te gebruiken om te vragen of dat een goed idee zou zijn voor een boek. Dat betekent dat ik het helemaal zou moeten uitwerken en dan hopen dat er interesse is. Het zou dan alleen gaan over hoe je van je oude pijnen af kan komen. Maar daar heb ik helemaal geen tijd voor, heb amper een vast inkomen en desidentificatie met het ego is gewoon belangrijker. Nu zo’n boek schrijven zou niks anders zijn dan het voeden van het ego wat zich bedreigt voelt.

Ik heb wel de laatste 2 dagen verder uitgetikt om dat verhaal naar Ingeborg te sturen. Daarna ging ik weer wandelen in het park. Heel meditatief was het niet, omdat ik vooral nadacht of het wel verstandig zou zijn om dat op te sturen. Ik ging allemaal scenario’s bedenken die konden ontstaan.
Zou het conflicteren met het idee voor een eigen boek ?
Zou ik niet gewoon beter zelf een boek erover kunnen schrijven ?
Zou ze het uberhaupt wel lezen ?
Zou ze er dan wat mee doen ? Of op reageren ?
ALS ze het leest en ALS ze het begrijpt en dan ALS ze reageert zou dit dan positief of negatief zijn ? Zou dit dan invloed hebben op mijn eigen ideeën ?

Na een tijdje besefte ik dat al dat denken nergens op sloeg. Het is onmogelijk om maar enigszins in te schatten wat het voor invloed zal hebben en dan nog. Ik moest ook weer aan die film “Mr Nobody” denken. Dat zelfs als we de consequenties van onze keuzes van te voren wisten, dat we dan nog steeds niet zouden kunnen kiezen.

De hele reden dat ik het op wilde sturen is om Ingeborg te helpen van haar oude pijnen af te komen. Die dan haar therapeuten/collega’s weer kan helpen en die weer alle patienten die ze hebben. Dat zou toch een geweldig iets zijn ?
Dus daarom ga ik het sturen, al het andere wat mijn denken erbij haalt is weer niks anders dan het proberen te controleren van mijn leven, die illusie in stand te houden. Ik moet gewoon mijn gevoel volgen en doen wat juist is en dat is Ingeborg hartelijk bedanken voor wat ze betekent heeft met haar boek, hoe me dat geholpen heeft en probeer hetzelfde voor haar te doen. Gezien ik nu geen boek ga schrijven of in de toekomst kan zien of dat gaat gebeuren is het beste om mijn ervaringen gewoon op te sturen.
Of ze het leest en of ze er wat mee doet ? Geen idee en het maakt ook niet uit, wat gebeurd dat gebeurd. Ik heb iig het juiste gedaan en dat is het enige wat belangrijk is. De rest heb ik geen controle over.

Wat ik me wel realiseerde is dat dit hele proces wel bewust afspeelde. Zonder emoties. Er zaten geen emoties in het proces, geen angst, niet percee iets willen. Puur afwegen wat de mogelijkheden waren en proberen in te schatten wat de beste beslissing zou zijn, zonder daarbij van te voren iets perse te willen.
Dat is op zich wel weer positief.

Merk nml wel dat ik daar op andere gebieden meer moeite mee heb. Nu ik besloten heb me meer te richten op de dag meditatief door te brengen, ga ik opeens doelen daarin stellen, in mijn meditatie-zitten. Over de juiste houding zo goed mogelijk vasthouden, wat ik wil bereiken met pilatus etc etc.
Dus nu verschuift het “willen” van mijn ego alleen maar van eerst de doelen op de beurs/websites etc, naar meditatie/pilatus.

Ook merk ik dat ik dit dagboek en de website die ik in de toekomst wil maken als excuus gebruik om mijn denken te gebruiken. Ik moet alles begrijpen en inzien, niet eens alleen voor mezelf, maar ook voor de toekomstige website die ik wil maken. Maar het is alleen maar weer een excuus voor het ego om zich bestaansrecht te geven. Het is sowieso niet nodig, alle informatie is al beschikbaar in vele boeken en op vele websites, dit is al lang bekend bij mensen die er naar zoeken. Ik moet accepteren dat je andere mensen niet kan uitleggen, ze moeten er zelf achter komen. Ik kan het mezelf niet eens uitleggen, want er valt niks uit te leggen. Je moet juist niks doen, gewoon niks. Dan ben je je essentie. Zo gauw je jezelf probeert te doorgronden zit je nog in je illusie. Je moet dus doorgronden dat er niks te doorgronden valt. Bedenken dat het denken een illusie is.

Toen ik mijn dagboek stukken herlas die ik voor Ingeborg had uitgetikt. Daarin schreef ik al dat je voor het opheffen van je “angst-illusie” niks hoefde te doen, gewoon omarmen en erkennen als illusie, maar dat ik voor de “controle-illusie” bewust moet zijn in het “hier en nu” om die op te heffen.
Dus 4 maanden geleden wist ik dat al en nu ben ik nog steeds bezig om daar achter te komen. Ook omdat mijn ego natuurlijk zo sterk is geworden na het verdwijnen van de “angst-illusie”.

Zoals ik al omschreef een paar dagen geleden is alles analyseren en uitleggen aan jezelf nutteloos. “Zen-meesters” hebben wat dat betreft gewoon gelijk, het enige wat je hoeft te doen of wat er is, is in het “hier en nu” aanwezig zijn, al het andere is een illusie, nutteloos.

Ik merk dat ik vaak de neiging heb om bij het denken het onderwerp van mijn denken de schuld te geven. Maar dat onderwerp is natuurlijk alleen maar een excuus voor het denken, het ego om zichzelf te voeden. Het ego is het probleem, niet het onderwerp.
Jezelf in een hutje terugtrekken om alle onderwerpen te laten verdwijnen zal niet je ego laten verdwijnen. Ze zijn slechts een excuus.

Het probleem blijft, zoals ik al eerdere keren geschreven heb, dat de illusie nu leuk is. Het veroorzaakt geen lijden. Tenminste dit deel van de illusie. De rest wel natuurlijk.
Zo zat ik nu weer te denken over hoe leuk het zou zijn om een boek te schrijven over hoe Jezus en veel bijbel verhalen eigenlijk dezelfde boodschap hebben als Boeddha. Zo betekent het weder opstaan verhaal van Jezus en het naar de hemel gaan, niks anders dan het sterven van het ego waarna je wedergeboren wordt in de waarheid, de hemel, de verlichting. Het is dus een symbolisch verhaal, net als reïncarnatie.
Het punt is dat ik niet moet blijven denken om losse ideeën op te schrijven waarvan ik nu nooit zal weten of ik er echt wat mee ga doen.

Het ego creëert zo weer een niet bestaande toekomst in het nu en probeert zo weer te vluchten uit het echte leven naar een fictieve toekomst. Die lijkt leuk , maar dit mechanisme veroorzaakt dus ook al het lijden en wijst het echte leven af uit angst voor de dood.
Ik zal het echte leven moeten accepteren om de angst voor de dood te kunnen overwinnen.

Als ik echt zou willen, dan moet ik gewoon gaan beginnen met het maken van die website, want dan is het geen illusie meer, maar werkelijkheid in het “hier en nu”.
Punt is alleen dat ik eerst een inkomen moet verdienen, dat is nou eenmaal gegeven.
Ik weet al als ik de tijd achter de computer heb besteed aan mijn geld-verdien websites, dat ik dan geen zin meer heb om achter de computer te blijven werken voor de spirituele website. Ik moet dus kiezen. Gezien dat ik het inkomen niet kan missen (ik leef al onder bijstand niveau) zal ik dat idee dus moeten uitstellen en moeten loslaten.
Net als op de beurs, die ideeën/kansen zullen altijd blijven komen, nu, maar ook in de toekomst.
Die ideeën kan je niet alleen krijgen door mezelf te observeren, maar misschien juist wel beter door anderen te observeren.

15:00

Realiseer me nog iets. Juist omdat een deel van de illusie een goed gevoel geeft, verwacht ik dat me bewustzijn in het hier en nu mij dit gevoel ook gelijk moet geven. Immers het pad er naar toe is het doel en niet het doel zelf.
Daarnaast is wilskracht alleen maar een product van het ego en die heb je nodig of gebruik je om dingen vast te houden die je niet leuk vind dacht ik. Maar het gaat niet om dingen die je niet leuk vind, maar om dingen die je eigenlijk niet wil doen. Het gaat om de motivatie weer.

Meditatief zijn moet niet leuk zijn om het vol te houden. “moet leuk zijn” is weer een illusie van de geest, daar zit een emotie aan vast die op zichzelf goed lijkt te voelen , maar ook voortkomt uit het lijden en dit in stand houd.
Het is dus niet wilskracht, maar discipline wat nodig is. Discipline betekent gewoon elke keer weer doen. De motivatie komt uit het gevoel, maar omdat het ego zich zal verzetten kan het onmogelijk de hele tijd vreugde brengen, want het ego zal proberen zichzelf te redden. Er tegen vechten is een truc van het ego , omdat ertegen vechten vanuit het ego komt en zo geeft het zichzelf weer bestaansrecht.
Elke keer weer terugkeren naar het hier en nu en bewust zijn van wat is, dat is alles, het enige.
Ik moet niet in de valkuil vallen dat het wat moet opleveren !!

18:30

Ik weet dus al dat ik probeerde de identificatie met het denken van mijn ego te vervangen door het gevoel van mijn ego, het gevoel dat het veroorzaakt.
Als de illusie prettig is, is ook het gevoel prettig.

Ik heb sinds ik aan mezelf begon te werken, geprobeerd meer te voelen.
Nu ben ik echter op het punt dat ik weet dat ik niet mijn denken ben, maar dus ook niet mijn gevoel ben.
Nu het ego begint door te krijgen dat het totaal nutteloos is, geeft dit een onbestendig gevoel. Dit heb ik kennelijk proberen te vermijden met positieve illusies, inzichten, analyses, ideeën voor dit dagboek en toekomstige website, alles beter begrijpen. Nu geloof ik wel dat we in het westen dit nodig hebben, het zit in onze aard. We moeten het snappen anders beginnen we er niet aan.

Maar nu ben ik mijn denken niet en kan ik ook niet bij mij gevoel blijven. Ik moet van mijn denken alleen bewust worden en dan weer terug gaan naar het “hier en nu”. Het voelen kan ik dus niks mee, behalve kennelijk observeren.
Dus nu ik mijn onbestendig gevoel, omdat ik mijn ego minder toelaat zich te voeden, nu ik steeds beter begin te beseffen hoe nutteloos dit allemaal is, moet ik dat onbestendige gevoel dus ook gewoon accepteren. Ik kan het niet vervangen met een ander gevoel, want dat kan alleen via het denken, het ego.
Ik moet het steeds meer beseffen dat alles alleen maar onzin is en het onbestendige gevoel dat daar bij hoort dus gewoon accepteren en observeren.
Wetende dat het goed is, slechts een product van de illusie.

Blijft heel vaag en weet niet helemaal wat ik ermee aan moet. Waar blijf ik dan ?

De wereld en ik zijn slechts een projectie

Heb lekker voor de tv gehangen en Katie gelezen in de bibliotheek. Ik heb gister en vanochtend weer behoorlijke inzichten gekregen.
Zoals de IK waar ik nu over ga schrijven is de “ik was” i.p.v. de “ik ben”. Ik kan alleen bestaan in het hiernu, zo gauw ik dit schrijf over mijzelf wordt het een projectie van mijn denken. Een film met een acteur, heel mijn leven geloofde ik, dat ik die acteur was, dat ik de held in de film was, maar helaas. Het is slechts gecreëerd naar mijn evenbeeld op basis van mijn geheugen, emoties en ingekleurd door mijn hersenen. Het is slechts een projectie dus zoals ik in de spiegel kijk, ik niet mijzelf zie, maar een spiegelbeeld van mijzelf. Maar waar een spiegelbeeld nog de projectie is van het hiernu (ook nog steeds ingekleurd door de hersenen!) is de projectie van mijn denken een complete illusie. Ik neem de illusie voor waar aan, terwijl het niet meer is als een concept van de werkelijkheid en eigenlijk nog flink vervormd ook. Ons zelfbeeld is erg vervormd en heeft niks met de werkelijkheid te maken !

Ik ben ik in het hiernu, het bewuste , het voelende hier en op dit moment, dat is het enige wat echt is. Ik neem de wereld waar door deze ogen, deze oren, deze huid, dit lichaam, deze hersenen en waarschijnlijk meer. Ik zie mijn spiegelbeeld, maar dat is niet wie ik ben. Ik ben hier en mijn spiegelbeeld is daar, een reflectie op die spiegel.
Mijn denken creëert constant concepten van de werkelijkheid, die orde moet maken in de onzekerheid van de realiteit. Het creëert een film, een film van het verleden, een film van de toekomst, een film van het heden (goed/slecht, objecten). In die film heb ik zelf de hoofdrol. En heel mijn leven dacht ik, dat ik dat was, zoals ik dacht dat ik dat was in de spiegel. Dat ik daar was en niet hier. Dat ik de acteur in de film was en niet de toeschouwer van de film. Ik dacht dat ik de regisseur en hoofdrolspeler was, maar meestal ben ik de regisseur niet eens, maar is mijn ego de regisseur van de film. En ik, de toeschouwer, denk dat ik dat ben in die film i.p.v. dat ik die toeschouwer ben en de film zie als een projectie van het denken.

Mijn denken creëert een projectie van de wereld en van andere mensen in mijn hoofd, een film met eigen verhaal, niet de realiteit. Op basis van mijn emoties en zelfbeeld en aangenomen waarheden van de wereld vult het denken die projectie in met een eigen verhaal.
Maar het kent de wereld en die andere persoon niet. Het kleurt die wereld in op basis van eigen ervaringen wat in zijn verleden goed heeft gewerkt, op basis van wat hij denkt dat waar kan zijn of is. Het schat andere mensen in op basis van zijn eigen zelfbeeld. Hoe minder vertrouwen in zichzelf, hoe minder vertrouwen in de wereld.

God creëerde de mens naar zijn eigen beeld !
God created man to his own image !

Ik ben God, ik ben degene die de wereld creëert, die hem invult naar zijn zelfbeeld. En door een verwrongen zelfbeeld zien we de wereld ook als verwrongen. Helaas heb ik hier geen controle over. Gedachten komen en gaan en kunnen plotseling ontstaan.
We creëren dus zelf een wereld met het denken en geloven dat deze wereld de echte wereld is. Dat de acteur die ons speelt in deze wereld, dat wij dat zelf zijn. Wij denken dat wij die film zijn, daarom leven we via ons denken.

We voelen de angst in ons lichaam , het vluchtgevoel veroorzaakt door ons ego (energie-residu van gedachten, projecties uit het verleden) We vluchten voor onze oude pijnen en/of ego, onze illusie in. Van de realiteit, naar de illusie. Ons denken creëert die illusie en wij zijn het denken en dus zijn we in controle van ons eigen leven ! → dat is de illusie
Maar we voelen die angsten en vluchtgevoel gecreëerd door alle films uit het verleden. Een illusie manifesteert zich als zich als echte energie, als een echt gevoel in ons lichaam. Wij hebben die angst en vluchtgevoel zelf gecreëerd in het verleden ! Ons denken koppelt deze emoties op het heden en onze toekomst, die moet dan dus wel eng zijn.

We denken echter in controle te zijn van deze wereld. Hoe beter we die wereld begrijpen, hoe meer we die kunnen controleren en onszelf veilig kunnen maken van de angst/vluchtgevoelens. We verzinnen doelen die ons veiligheid moet geven.
→ als ik dit en dat doe is alles weer goed en in orde.
→ als er dit of dat gebeurd is alles weer goed
→ als hij/zij dit en dat doet is alles weer goed

We verdelen de wereld in goed en slecht.
Het goede moet ons een goed gevoel geven (=tijdelijk) en het slechte is verantwoordelijk voor onze angsten, ons onbehagen. We geven het slechte deel van de wereld, die we zelf creëren! de schuld van ons onbehagen, ons lijden, onze angsten, die we zelf ook gecreëerd hebben.

Zo blijven we vechten tegen de wereld, terwijl we in feite vechten tegen onszelf, tegen een vals zelfbeeld. Een vals zelfbeeld, die valse wereldbeelden creëert en daarmee valse emoties , waarmee we weer valse projectie van het heden/toekomst en ook verleden maken. We vechten in de realiteit tegen een illusie van ons denken.
Dat gevecht kan je nooit winnen.
Daardoor blijven we de wereld onderverdelen in goed en slecht en willen we dat het goede overwint zodat het slechte verdwijnt. Het slechte is echter een projectie, een illusie en zal altijd blijven bestaan in deze strijd. Ze kunnen nml niet zonder elkaar. Zolang je blijft strijden voor het goede, creëer je het slechte en blijf je eeuwig lijden.

Je kan alleen winnen door bewust te worden, door bewust te worden van de illusie, door bewust te worden van de emoties die je voelt. Het zijn slechts spoken uit het verleden die niks met het heden te maken hebben. Door weer toeschouwer te zijn van je denken, van de film met jou als hoofdrol. Bewust van het feit dat je naar een projectie kijkt en dat die projectie eruit ziet als jij, maar dat jij dat niet bent. Jij bent de toeschouwer en je kijkt naar een gecreëerd zelfbeeld van het denken.

Zelfbewustzijn

Ik had al geconstateerd dat we niet zijn wat we voelen, we zijn dat wat voelt, degene die voelt, bewust is van het voelen. Een zelfbeeld via het denken is slechts een projectie, een zelfgecreëerde illusie van het denken, een zelf verzonnen spiegelbeeld. Maar we kijken niet naar onszelf, maar naar ons verzonnen spiegelbeeld, die helaas geen reflectie van de waarheid is. Immers het denken is duaal en de realiteit, wij zijn/is, non-duaal.
Het is dus onmogelijk om zelfbewust te zijn !!
Zelfbewustzijn is slechts een illusie van het denken. Het is onmogelijk om bewust te zijn van jezelf !!!!!!

Ik haal mijn zelfbeeld dus uit een identiteit die ik mezelf aanmeet. Ik identificeer me met mijn kennis. Ik geloof dat mijn kennis via het denken gaat en dus ben ik het denken → de kennis. Hoe meer ik weet, hoe machtiger ik wordt, hoe veiliger ik ben voor mijn angsten/vluchtgevoel.

Die angsten zijn nml angst voor de dood. Het ego dat bang is dood te gaan. Het geheel dat zijn illusie dreigt te ontmaskeren. Maar ik denk dat ik die illusie ben, dus ben ik degene die dreigt dood te gaan !
Zo ben ik , het geel, de realiteit, ik in het hiernu, dus een bedreiging voor wie ik denk te zijn, mijn zelfbeeld , mijn idee van zelf. Een projectie van het denken die ik voor waar aanneem.

En dus blijf ik vluchten van het hiernu , is de wereld een gevaarlijke plaats, blijf ik vluchten van het leven uit angst voor de dood. De dood van mijn ego, mijn zelfbeeld, de illusie die ik denk te zijn. En daarom moet IK, daarom moet ik sterven, zodat ik herboren kan worden.

Als het ego sterft, blijft er vrede over.
Daarom stierf Jezus eerst voordat hij herboren werd, weer opstond uit de dood om in de hemel te zijn.
Ook realiseerde ik mij dat de “no-mind” geen doel is, geen doel kan zijn. Het gaat niet om het niet-denken. Mijn gedachten zijn nml onschadelijk, een onderdeel van het geheel. Het is vastklampen aan deze gedachten alsof ze waar zijn dat schadelijk is. Net als het leven en het geheel heb ik geen controle over mijn onschadelijke gedachten. Ze ontstaan gewoon spontaan.

HOLY SHIT !

Op het moment dat ik dat schreef ontstaat er spontaan de gedachte dat het universum een bewustzijn is, waar spontaan gedachten → deeltjes ontstaan. (uit energie)

We zijn dus een universum op zich die zijn eigen wereld creëert , zijn eigen werkelijkheid, zonder dat we daar controle over hebben. We kunnen er alleen bewust van zijn !
Dat betekent dat ook ons bestaan relatief is. Immers wij zijn dat wat voelt/denken aanschouwt.
Maar als er niks te voelen/aanschouwen valt zijn we ook niet bewust meer. We kunnen alleen bewust zijn van dat wat is.
Als er niks is, is er ook geen bewustzijn. (er is nml niks om bewust van te zijn)
Dat is dus de reden dat niks niet bestaat.
Er kan pas bestaan zijn als er iets is.
Bewustzijn is alles, immers dat waar we niet bewust van zijn bestaat ook niet.

Conclusie: Niks = Alles

Gedachten zijn dus het creëren van iets uit het niets.
Maar het heeft eigenlijk altijd al bestaan.

Stel je zit in een kamer, jij bent bewustzijn, jou bewustzijn reikt tot net 1 cm van de muren vandaan. Er is voor jou niks om bewust van te zijn, dus besta je niet. Er is nml niks om bewust van te zijn, dus besta je niet. Er is nml niks in de kamer.
Dan is er iemand/iets in de kamer ernaast en die gooit een bal de kamer in waar jij je bevind, het bewustzijn. Dan opeens is er dus iets, een bal, het bewustzijn is opeens bewust van een bal. Opeens besta je. Eerst was er niks en dan opeens besta jij, jij die bewust is van die bal.

Er is iets gecreëerd uit niets, maar eigenlijk heeft alles altijd al bestaan.

Stel dat er denken zou zijn, dan is er een kans dat jij, het bewustzijn, gaat denken dat je die bal bent, immers dat is waar je bewust van bent, zonder die bal zou je niet eens bestaan, Dus jij bent die bal.
Daarom lijkt ons leven een begin en eind te hebben, doordat we het denken denken te zijn ipv bewustzijn. Maar eigenlijk hebben we altijd al bestaan en zullen we ook eeuwig blijven bestaan. Het is alleen ons denken/ ons lichaam waarmee we ons identificeren wat een begin en eind heeft. Maar dat is niet wie we zijn. We leven echter eeuwig (in het hiernamaals).

Ik schreef over het besef van mijn spiegelbeeld, het is een reflectie van het “zelf”!

Daarom voel ik me zo raar bij een spiegel, durf ik eigenlijk niet meer in de spiegel te kijken , naar mijn spiegelbeeld. Normaal zie ik daar mijn zelfbeeld in, gereflecteerd door mijn denken, doordat ik de wereld via mijn denken waarneem. Maar als er geen zelfbesef meer is, is er dus ook geen zelf meer te zien in de spiegel, er is immers geen zelf om te reflecteren, die is immers alleen een illusie van het denken !

Het bewustzijn kan dus idd niks anders als concepten van de werkelijkheid accepteren of afwijzen en daarmee zijn valse identificatie en zelfbeeld opheffen, wat weer de interacties van het geheel beïnvloeden (maar niet controleren).
Het bewustzijn kan dus alleen bestaan door het “iets” en “iets” bestaat alleen als er bewustzijn is. Beide zijn 1, 1 geheel, samen , 0 , alles.

Het denken beïnvloed het bewustzijn die een vals zelfbeeld kan creëren. Maar als het “iets” bewust wordt dat het bewustzijn is, valt het valse zelfbeeld weg en beïnvloed zo het eigen pad, waar het geen controle over heeft.
Omdat je bewustzijn bent, ben je alles en dus altijd het middelpunt van het universum.

Het bewustzijn = Alles = Universum = God
Deze creëert zijn eigen wereld via het denken en denkt dan opeens dat het het denken is. Het bewustzijn neemt de wereld waar via het denken, welke afgescheiden is van het geheel, de realiteit. Er ontstaat vanuit het niets een zelfbewustzijn, een illusie.
Als het bewustzijn gevangen in het denken zijn illusionaire zelfbewustzijn opgeeft → loslaat. Doorheeft dat er geen zelf is, maar alleen bewustzijn. Dan sterft de “IK” en is het bewustzijn weer in contact met het geheel.

Dus kan je nooit zeggen “IK ben verlicht”, want bij verlicht zijn , ben je bewust en is er geen “IK” meer. Of je ik wordt God, het geheel, je wordt goddelijk.

Het niets kan dus het iets beïnvloeden. Het niets is immers alleen dat waar geen bewustzijn is. (→ onbewustzijn)
Collectief bewustzijn, is geloven wat anderen waarnemen, maar dat is alleen over te brengen via taal, via beelden.

Of zit die kamer vol met bewustzijn en vele ballen, maar omdat er geen interactie is (tussen de ballen en het bewustzijn) , het bewustzijn is zich niet bewust van die ballen, dan is er niks, terwijl de kamer toch vol is.