Wie zou je zijn zonder je verhaal ?

Werd me vanmorgen ineens bewust waarom ik toch nog geloof dat er een “zelf” is. Ik geloof nog steeds dat ik de controle heb over mijn gedachten. Niet volledig, maar wel genoeg controle. Die gedachten beïnvloeden weer wat ik doe en zo beïnvloed ik, probeer ik, mijn leven te controleren. Dus ik weet dat ik die gedachten zelf niet ben, maar ik geloof dat ik degene ben die de gedachten maakt. Zo probeer ik mijzelf nog te verbeteren en te veranderen. Niet de gedachten zelf of het denken zelf. Maar wat gedacht wordt en hoe dit mijn gedrag beïnvloed.
Dus ik weet dat mijn gedachten illusies zijn, een zelfverzonnen projectie. Dat de wereld een projectie is. Maar ik geloof nog in de controle die ik denk te hebben op mijn gedachten en dus de wereld waar ik in leef.

Maak ook nog steeds de fout door te denken dat ik bewuster wordt door te observeren. Maar observeren gaat via het denken, je ego, je bent aan het uitvogelen, analyseren, probeert te begrijpen. Het is tijd om dat los te laten. Ik weet alles, ik begrijp alles. Ik ben mij er alleen niet bewust van 🙂 Verlichting kan niet begrepen worden, het is niet-begrijpen.

Zit al een paar dagen met het zinnetje van Katie in mijn hoofd (lees nu Kathie’s Tao voor het slapen)
– “Wie zou je zijn zonder je verhaal ? “

Terwijl ik haar boek lees, had ik voor het eerst het idee dat ook wat zij vertelt ook gewoon een verhaal is. Wat natuurlijk niet anders kan, maar besefte dat nog niet.

Osho, Eckhart, Katie zeggen allemaal hetzelfde, maar met hun eigen verhaal. Daarom zien de meeste mensen het als verschillende personen, verschillende denkwijzen, ze zien 3 soorten verhalen en beseffen nog niet dat het maar 1 verhaal is. En ze vertellen dit verhaal omdat dat de enige manier is om te communiceren, dat wij het kunnen begrijpen. Ze moeten via het duale denken, de non-duale realiteit uitleggen. Ze moeten via concepten van het de realiteit uitleggen dat je moet stoppen te leven via concepten van de realiteit.

Ik heb trouwens 3 vakanties geboekt voor de komende maanden. Heb een sterke drang om te reizen, te wandelen, niet meer thuis te zitten. Het is misschien vluchten van mijn verslavingen; tv, internet etc en dus van mijn ego, maar dat is niet erg. Dan heb ik die ervaring waarschijnlijk nodig om dat echt te beseffen. Of gewoon tijd om de sleur te breken.
Ga in febr 11 dagen naar malaga, lekker wandelen: €500. In maart naar Egypte, lekker zon+warmte voor 2 weken: €1300. In april weekje naar Porto €200. Op zich niet slecht en kan dat nu wel behappen. Als de websites en de beurs gaan tegenzitten zal ik gewoon langer op de honden moeten passen, das alles. Niet erg dus. Heb hier wel zin in.

P.S. Omdat ik dus nog geloof dat ik de controle heb over mijn gedachten, denk ik dus ook dat ik degene ben die ze moet stoppen. (wat dus niet kan)
Daarom is het zo moeilijk om volledig te ontspannen, want dan is er niks meer dat mijn gedachten controleert of probeert te controleren. En dus niks meer dat probeert om mijn wereld te controleren: waardoor het lijkt alsof “ik” sterf en mij volledig overgeef aan “dat wat is”.

De enige controle die ik dus opgeef is de illusie van controle over mijn gedachten. Die mijn leven moeten beïnvloeden. Maar mijn gedachten kunnen alleen maar lijden veroorzaken als ik ze geloof, of mij er door laat beïnvloeden. Dat is de aard van zijn dualiteit.
Dus de enige controle die ik opgeef, is de controle over mijn lijden.
Ik ben zo bang om te lijden. Heb onbewust door dat dit door mijn gedachten komt en probeer dus mijn gedachten en mijn lijden te controleren. Weer die angst die juist de oorzaak is van dat waar ik bang voor ben !
Ik houd mijn lijden in stand omdat ik mijn lijden probeer te controleren. Zo van als ik toch moet lijden (→ we denken dat dat een onderdeel is van het leven) dan wil ik wel zelf bepalen hoe ik lijd ! Niet beseffende dat niet-lijden ook een keuze is !

13:30

Waarom gaat het pad naar verlichting zo geleidelijk ? Omdat ik het lef niet heb om het sneller te doen, sneller los te laten. Ik doe het geleidelijk omdat ik dan de illusie hou dat ik er controle over heb, de controle over het proces behoud. Als ik het allemaal begrijp is het geen bedreiging meer. Ipv mijn leven te controleren in de illusie van de toekomst (of verleden), probeer ik nu vanuit mijn lichaam te leven in het hiernu, binnen het concept wat ik daarvan denk te begrijpen.
Al die tijd moet ik leren de controle op te geven, maar houd ik mijzelf alleen maar voor de gek en probeer ik de ene illusie van controle te vervangen door de andere illusie van controle.
Concepten van wat ik zou moeten voelen, niet zou moeten denken, zo en zo zou moeten reageren etc etc. Constant probeer ik iemand te zijn, probeer ik iemand te zijn die ik via mijn denken heb gecreëerd. Een beeld van wie ik zou zijn als ik geen “zelf” had en “verlicht” zou zijn. → weer een illusie van het denken.

Wat is het verschil tussen denken en gedachten ?

Heb duidelijk weer een terugval. Wil weer tot inzicht komen om verlicht te worden (ipv te zijn). Dat ik weer iets moet begrijpen, maar dat is onmogelijk. Dus het gaat om inzicht zonder iets te begrijpen, het gaat om bewustwording. Bewust worden van dat wat al is.
Ben op dit moment ook flink in de war. Weet niet meer wat ik wil, wat ik behoor te doen. Constant tegenstrijdige signalen over wat ik wil doen. Komt de motivatie uit het geheel of de illusie ?
Maar zolang ik dat onderscheid nog maak zit ik in de dualiteit van de illusie. Doordat ik de non-duale realiteit wil beleven, probeer ik dit te doen vanuit de illusie, vanuit de dualiteit. Te leren vanuit de dualiteit, het denken, de illusie.
Probeer te ontdekken, bewust te worden van wat ik fout doe. Een onmogelijke zoektocht, immers dat is weer erkennen van de illusie van de dualiteit.

Ik geloof nog steeds dat mijn denken en het geloven van die gedachten leid tot echte gevoelens (ik voel ze) en dat zet weer aan tot actie. Zo kan ik via mijn denken mijzelf controleren en aanzetten tot actie.
Wat natuurlijk ook gebeurd. Je gelooft een gedachte en dat zet aan tot actie. Door te doen alsof de illusie echt is, ga je in die illusie leven,, de dualiteit van goed en slecht, strijd, lijden.
Zolang ik vanuit de illusie leef zijn er goede en slechte gedachten, gevoelens. Ik bestempel mijn concept van mijn verlichting als “goed” en daarmee tegelijk de rest als “fout”. Daardoor blijft er die interne strijd.

Ik voel dat onbehagelijke gevoel, die blokkade, ook zonder gedachten. Maar geloof daarom dat het echt is en heb daarop een automatische vluchtreactie (vluchten van dat gevoel, van dat idee, van het hiernu, de realiteit) in de dualiteit die dan die vluchtreactie als fout bestempeld en dat gevoel als ongewenst, wat dan weer moet motiveren tot bewustwording van het hiernu.
Dat “hiernu” probeer ik dan te begrijpen om het vast te kunnen houden, om die vluchtreactie te voorkomen.
Dat kan echter niet.
Het is juist dat proberen te voorkomen wat ervoor zorgt dat ik in de illusie geloof en de realiteit weer loslaat. Het is de illusie van controle weer. “Ik moet voorkomen dat ik van de realiteit vlucht” en daarmee is de vlucht al werkelijkheid geworden.

(De overtuiging:) Dat ik motivatie nodig heb om in de realiteit te komen,te blijven, terwijl het juist die motivatie is die mij er vandaan houd. De realiteit is onze natuurlijk staat van zijn, daar is motivatie niet bestaand, die bestaat alleen in de illusie. Ik zoek binnen de illusie naar motivatie om in de realiteit te komen, om er bewust van te worden (ik ben immers al in de realiteit), ik moet dus ook die motivatie los laten.

De paradox of valkuil is echter om alleen de illusie van motivatie los te laten en dus de illusie weer zijn gang te laten gaan. Dat werkt natuurlijk niet. Niets-doen binnen de illusie houd de verslaving, die illusie in stand.

Het enige wat ik kan doen is stoppen met geloven in die illusie, de illusie van het ego, de illusie van de dood, de illusie van goed en slecht, van wat behoort te zijn, de illusie van wat ik behoor te voelen. De illusie dat ik iemand ben. Iemand behoor te zijn. Iets behoor te doen.

Door te doen alsof die illusie echt is,creëer je de illusie van controle, dat je je leven kan sturen, dat de realiteit maakbaar is, naar je hand kan zetten. Dat kan alleen omdat je de illusie van dualiteit aanziet voor de realiteit. Dit heeft invloed op de realiteit en is dus in feite waar, echter de prijs is het lijden en de eeuwige strijd tussen goed en kwaad in ons streven naar geluk.
Het gaat er dus niet om dat het niet waar is dat ons denken invloed heeft op de realiteit, ook al maakt het er geen deel van uit. Het gaat erom dat het iets probeert na te streven wat er al is, onderdeel van je is en juist het nastreven ervan je ervan scheid.
Het gaat erom dat er de illusie is je eigen overlevingskansen beter te maken door op die manier de realiteit te beïnvloeden. Terwijl het in feite zelf-sabotage is. Het gaat erom dat ik denk dat ik de motivatie en doelen uit de illusie nodig heb om mijn overlevingskansen te verbeteren, beter en langer te leven. Dat als ik de illusie loslaat ik overgeleverd ben aan de willekeur van het universum waar geen controle over is en ik dus mijn eigen overleving niet kan beïnvloeden.
Het is dus mogelijk om de realiteit te beïnvloeden door je gedachten te geloven, door dingen “te willen”. Echter door de aard van het denken, de dualiteit en doordat het geen onderdeel is van de realiteit, kan het alleen saboteren, conflict en stress veroorzaken. (vreugde en blijdschap is slechts de afwezigheid van stress) Het kan alleen goede momenten creëren door de slechte.

Dit is wel vaag, als onze gedachten geen onderdeel van de realiteit zijn. Dit zou betekenen dat het geheel een illusie gecreëerd heeft door te doen alsof iets bestaat in de hoop hiermee het geheel te kunnen beïnvloeden om zo (uit angst voor de dood) betere overlevingskansen te creëren. Het resultaat is echter strijd en stress, waar weer dingen door gecreëerd worden. Veel van onze technologische ontwikkeling is daar aan te danken (Oorlog). Creatie door vernietiging in feite.

De grote illusie is dus dat het opgeven van de illusie door het wegvallen van onze motivatie, onze beoordeling wat goed en slechts is (bv gezond en ongezond eten) we onze overleving overgeven aan willekeur, aan toeval of patronen die niet onze belangen dienen. Maar alleen het geheel kan creëren (=transformeren), scheppen; wij niet.
We hebben een doel nodig, zonder doel geen begrip → zonder doel alleen willekeur → geen richting. Er is maar 1 oplossing; het niet-weten accepteren.
(dan weet je alles)

Het universum is een mix van patronen/natuurwetten en toeval. Wij zien het weer als 2 aparte dingen,maar ze zijn 1. Quantum Mechanica leert ons het waarschijnlijkheidsprincipe. Je kan de waarschijnlijkheid van de toekomst voorspellen van een mogelijke uitkomst. (patronen van toeval)

Onze gedachten hebben alleen een functie voor het geheel, de mensheid als geheel om informatie over te brengen, concepten van de werkelijkheid, informatie waar de ander mee aan de slag kan. In dat proces zijn we ons gaan zien als individu, dat wat de gedachten zijn en het gaan verwarren met de realiteit. We zijn gaan denken dat het nut heeft om informatie aan onszelf over te brengen. In de illusie dat we het dan beter begrijpen.
De wereld in ons hoofd verwarren met de echte wereld, de realiteit.
De maakbaarheid van de wereld, wie we zijn. We willen dat geloven uit angst voor de dood.
We hebben taal nodig om te kunnen communiceren, taal is dus de kracht van het geheel. Voor taal hebben we concepten van de werkelijkheid nodig, gedachten. Dus gedachten hebben we nodig om woorden te begrijpen, om woorden te koppelen aan de realiteit.
In dat proces is het dus fout gegaan → gedachten zien als realiteit, controle over onze gedachten, dingen willen uit angst etc.

Maar wat is nou eigenlijk het verschil tussen denken en het hebben van gedachten ?
Ik heb gedachten dus ik denk ?
Ik wil → Ik denk → Ik heb gedachten
Controle over wat ik wil → beoordelen over behoeften.
Je blijft vastzitten in een cirkel, een loop, in paradoxen.
Accepteer het niet-weten !

Het gaat niet eens om het “begrijpen”, het “waarom”, om wat ik wel en niet weet. Wel en niet kan overbrengen, het gaat niet om stoppen met proberen te begrijpen of te weten of wat dan ook. Het gaat om de motivatie, om de reden dat ik het doe. Het gaat erom dat mijn geluk niet afhangt van dit alles. Er valt niks te begrijpen, alleen bewustzijn.
Maar bewustzijn wil niet zeggen, niet-begrijpen. Het wil zeggen begrijpen + niet-begrijpen, het geheel. Hoeveel er valt onder begrijpen of valt onder niet-begrijpen is niet relevent.

Wil ik stiekem/ onbewust nog steeds alles begrijpen zodat ik dan ook alles aan iemand anders kan uitleggen en zo die andere persoon kan helpen zijn geluk/liefde te vinden, of om er bewust van te worden ? 😉
Ik zie het ego als mijn denken/ mijn gedachten en dus noodzakelijk voor communicatie met andere mensen en dus mijn lijntje met de buitenwereld. Ook nodig om alles te begrijpen en dit weer door te geven.
Ik zit dus nog in de illusie vast dat andere mensen iets nodig hebben (dus kennelijk nog steeds afspiegeling dat ik zelf ook wat nodig zou hebben) → weer het ego dat zich nuttig wil maken, niet de nutteloosheid van zijn eigen bestaan kan accepteren.
Maar ze hebben net als ikzelf niks nodig, ze zijn compleet en verlicht net als ik, alleen beseffen het niet. Ik denk nog steeds dat ik wat nodig heb om dat te beseffen of wat moet doen om dat te kunnen beseffen en als ik nou begrijp en weet wat dat is en opschrijf kan ik het ook aan anderen overbrengen.

Maar het ego is dus niks, een illusie, een doorzichtige tennisbal. Mijn gedachten zijn niet mijn denken, mijn denken is niet mijn ego. Het ego is een idee van mijn denken dat zich uit in een gedachte, een gevoel, een blokkade in de energiestroom.
Mijn gedachte is niet dat idee, mijn denken is niet dat idee. Mijn blokkades zijn niet dat idee, maar zijn de veroorzaker als zowel de veroorzaakte van dat idee. Ze zijn wederzijds afhankelijk.
Dat idee en de blokkades moet ik dus tegelijk loslaten, niet eerst het een en dan volgt het ander, ze zijn hetzelfde. (al leek bij het pijnlichaam ik eerst het idee los te laten en daarna de angst-energie, het pijnlichaam)
Mijn gedachten zijn niet mijn denken en mijn denken niet het probleem. Het is slechts 1 idee, 1 misvatting; het geloven dat die illusie echt is 🙂 Dat dat idee de realiteit zou zijn.

Door verlicht te zijn ben je een spiegel die mensen in staat zal stellen zichzelf te geven wat ze denken nodig te hebben, tot ze beseffen dat ze alles al hebben.
Gedachten zijn een illusie, net als de onzichtbare tennisbal. Het geloven van je gedachten veroorzaakt je afgescheiden zijn van de realiteit cq hiernu cq levensenergie, liefde/geluk.

Mijn probleem is niet het geloven van mijn gedachte of iets gerelateerd. Het is het geloven van dat ene idee. Dit is niet op te lossen via mijn denken, alleen via het geheel door bewustwording, door meditatie. Dan komt het inzicht vanzelf zonder dat ik daar iets voor (kan) doe.(n)

Ik heb een “probleem”, een idee waar ik aan vasthoud.
Is dat waar ?
De paradox is waarschijnlijk dat ik vasthoud aan het idee, dat ik vasthoud aan een idee/ een identiteit/ een ego/ een illusie.

Osho zegt in een boek. Verlichting is een geschenk, het wordt je gegeven, daar kun je niks voor doen. Accepteer de realiteit, het hiernu, de leegte, het geheel en het zal je overkomen.

het zelf is een verzonnen oorzaak

Ben het “7e zintuig” van Sheldrake begonnen te lezen. Een bioloog die bewustzijn als een zintuig ziet en niet beperkt tot de hersenen. Als je je erin verdiept dan is het bizar dat wetenschappers er niet aan willen dat bewustzijn geen functie en niet beperkt is tot de hersenen. Ik moet nu echt lachen om zulke onzin. Het boek wees mij op iets wat op zich al duidelijk is, maar nu meer begrijpelijk is geworden.
We hebben dus 6 zintuigen: 5 + bewustzijn. Op basis van de informatie die binnenkomt via onze zintuigen maken onze hersenen een projectie van de wereld. Ik bedoel deze keer niet via ons denken, dus een concept. Ik bedoel nu waarnemen zonder gedachten.
We beleven de wereld via onze zintuigen, maar ook bewustzijn. We pikken alleen dat deel van de realiteit op die wij kunnen waarnemen via onze zintuigen (+ bewustzijn) = lichtspectrum, geluid niveaus etc. Onze hersenen vullen deze informatie zelfs aan om een compleet beeld te krijgen, dat wat goed werkt. Maar niet feilloos en dus zijn de bekende illusies bv mogelijk. We beleven dus een projectie van de realiteit, maar zijn ons bewust van diezelfde realiteit via het bewustzijn.

Maar nou voelen we emoties en wat doen onze hersenen ? Ze zien dit als informatie dat via een zintuig binnenkomt en projecteren dat dus op de wereld. Ons denken vult deze informatie aan en verzint daarom een oorzaak. (zoals het constant informatie verzint om de projectie compleet te krijgen) Zo werk ons denken; alles heeft oorzaak-gevolg. Maar onze emoties, ons ego heeft geen oorzaak. Wij hebben geen oorzaak, het is onze aard, de oorzaak is alleen onze overtuiging, het feit dat onze hersens informatie aanvullen en een oorzaak verzinnen als het die niet zelf kan waarnemen en projecteert deze in ons wereldbeeld.
De wereld is liefde , maar via ons denken zijn we constant onze emoties (gevoelens) aan het analyseren, beoordelen. Onszelf beschermen tegen het voelen van oude pijnen.
We zien ze als vijandig, voelen angst etc.

Daarom is hoe wij de wereld beleven slechts een afspiegeling hoe we onszelf zien op basis van onze overtuigingen. Want dat is wat de hersenen doen, ze maken een projectie van de wereld en van onszelf op (duaal denken, in feite 1) basis van die informatie die binnenkomt. Daar bovenop komt dus ook nog eens de concepten van onze duale gedachten die daaruit voortkomen.
Hoe meer we onszelf saboteren, hoe angstiger we ons voelen, hoe bedreigender we de wereld zien. Hoe meer we onszelf accepteren en onszelf vertrouwen, hoe beter de wereld eruit ziet.
(er is een direct verband tussen de mate van vertrouwen in een maatschappij en welvaartsniveau)
Als je denkt dat de wereld tegen je is, komt dat omdat je tegen jezelf bent. Jij bent de wereld. Het is dezelfde projectie. Het zijn onze gedachten die het duaal maken en er 2 verschillende dingen van maken. Het zijn onze hersenen die onze emoties en gevoelens koppelen aan de wereld, terwijl ze niks met elkaar te maken hebben. Ze leggen dus een verband die er niet is. (zoals het constant verbanden legt die er niet zijn)

Zo maken de hersenen ook een concept van onszelf op basis van inkomende informatie. Het ziet de gevolgen en ons denken gaat op zoek naar een oorzaak.
Bv waarom voel ik mij gelukkig ? Waarom doe ik wat ik doe ?
Maar er is geen oorzaak, het is onze aard. Dus vullen onze hersenen die informatie zelf aan (zoals het constant met succes doet op andere vlakken) en verzint een oorzaak. Een IK (een “God”) , maar dat is dus allemaal een illusie. Het is zelfverzonnen informatie van onze hersenen op basis van onze overtuigingen over onszelf en de wereld, het universum.

Hoe verder je zelfverzonnen informatie van de realiteit komt te staan, hoe wantrouwender je kan worden. Tot het zover van de realiteit afwijkt dat je niet goed kan functioneren in de maatschappij en dan wordt je opeens als “ziek” bestempelt. Maar in feite zijn we allemaal “ziek”, het enige verschil is de gradatie waarin. Zijn we een beetje ziek, of heel erg ziek.
Je zit vast in een vicieuze cirkel waar moeilijk uit te komen is.

het ego is in conflict met zichzelf

Gisteravond:
Ik moet mij niet meer identificeren met. Ik moet niet blijven denken. Ik mag niet in conflict zijn met mijzelf. Ik mag mijn levensenergie niet blokkeren. Maw ik moet verlicht zijn om gelukkig te zijn.
Is dat waar ?
Nee, ook allemaal onzin ! Hahahahahah

Ik kan mij de hele tijd gelukkig voelen door verlicht te zijn.
Is dat waar ?
Nee, ook allemaal onzin ! Hahahahaha

Ik hou niet vast aan mijn ego, dat doet mijn ego, die houd vast aan zichzelf.
Ik blokker niet mijn levensenergie, dat doet mijn ego.
Ik probeer niet verlicht te worden, dat doet mijn ego.

Maw, ik ben niet in conflict met mijzelf, het ego is in conflict met zichzelf. Het duale denken is IK en “ego”, maar beide bestaan niet, behalve in mijn denken, als overtuiging. Het ego is in conflict met zichzelf en ik identificeer mij met een deel ervan. Ik heb gewoon een gespleten ego gecreéerd ! Whahahah. Nou dat is pas schizofreen hahahaha.

Ik maar denken dat ik observeer via bewustzijn, mijn innerlijke beleving probeer te snappen via mijn bewustzijn door er bewust van te worden. Was het slechts het ego die zijn trucje uithaald ! :-))
En zo blijf ik mijzelf voor de gek houden met deze onzin !
Whahaha

Gisteravond voor het slapen gaan en vanochtend moest ik erg veel lachen tijdens de meditatie (nu weer 🙂 en zelfs dan is het ego bang voor wat er kan gebeuren als ik zo ongecontroleerd blijf lachen om al deze onzin 🙂

Geen einde

Het proces zelf is dus een illusie. Dat is wat van verlichting een doel maakt in de toekomst. Dat er een oorzaak zou zijn dat ik niet verlicht zou zijn. Het proces (hersenen) is dus zijn eigen oorzaak. Dit werd geloofd en dat voedde het proces met mijn intentie om verlicht te zijn.
Het proces verdwijnt pas als het niet meer wordt gevoed. Als er gestopt word te geloven dat er een oorzaak is, als er gestopt word te geloven dat ik er nog niet ben. (-> is dat waar ?)
Als er geen intentie meer is om iets te doen om verlicht te worden. Om iemand te zijn. Om iets te veranderen in gevoel en/of ervaring.

Wat is het punt van dit dagboek ?
Immers dat weet ik al lang. Ik ervaar het misschien als nieuw inzicht, maar dat is het niet. Dit dagboek bewijst dat. Het inzicht lijkt echt, maar is dus ook een illusie. Deze kennis doet niks voor mij en kan niks voor mij doen. Het enige wat mijn hersenen ermee kunnen doen is het weer tot een doel maken. Zoals het alles wat een verlichte zegt tot doel maakt en dus alles wat ikzelf zeg tot doel maak.

De dualiteit van dit dagboek dat zowel de verlichte meester is, als de zoeker waar hij tegen praat. Er is beide. Ik denk beide te zijn.

Humor 🙂

Dus dan lijkt het weer alsof ik het inzicht heb gekregen dat mijn nieuwe inzichten niet echt zijn. Maar ook dat wist ik al. Dan lijkt het weer een nieuw inzicht dat ik hierin dus in een eeuwige loop zit gevangen. Maar ook dat wist ik natuurlijk al. Dan lijk ik weer het inzicht te krijgen om te vertellen dat heel dit dagboek onzin is, maar dat wist ik ook al. Alleen waar ik het op projecteer is veranderd , dus lijkt het weer een nieuwe betekenis te hebben.
Dan lijkt er weer het inzicht te komen, dat wat ik ook vertel, het zal nooit kloppen. Maar ook dat wist ik al. Dan komt er het inzicht dat het nooit te begrijpen is, ook niet terwijl ik verlicht ben. Maar dat wist ik al.

En zo houd het proces, (het ego; wie ik denk te zijn) mij aan het lijntje. Het doet zich voor als verlicht meester om mij de zoekende te helpen verlicht te worden. Dan wordt er natuurlijk gelijk de vraag “waarom” gesteld. Waarom kan ik mijzelf voor de gek blijven houden ? Omdat het deels in feite ook gewoon waar is. Ik ben een verlicht meester die zoekenden kan helpen verlicht te worden, of beter gezegd bewuster te worden. Dat ben ik al jaren. Net als dat ik ook nog steeds een zoeker ben, omdat het proces nog niet is stilgevallen. Maar tevens ben ik beide niet. Omdat de vraag zelf onzin is. Dus kan er geschreven worden om het zo begrijpelijk mogelijk te maken. (wedstrijdje wie het beste verlichting kan uitleggen) Maar het beste begrijp je het door te beseffen dat de vraag onzin is. Door te beseffen dat de vragensteller zelf onzin is. Maar ook dat wist ik al.

Het is ook gewoon een mooi verhaal. Verlicht meester die zoekenden helpt. Het is ook gewoon een mooi verhaal; een proces dat mij mooie inzichten geeft waarmee ik mijzelf (en anderen) kan helpen verlicht te zijn. Een proces dat mij een steeds beter persoon zou maken. (= geloven dat verlicht zijn je een beter persoon maakt, wat ook deels waar is. Het maakt je alleen niet beter dan andere mensen. Het maakt je alleen beter dan wie je dacht te zijn) Wat ik ook al ergens geschreven heb volgens mij.

Dat is waarom ik mijzelf zo lang voor de gek kan houden. Al die verhalen zijn waar en onwaar tegelijk. Telkens kan ik kiezen. Het is gewoon een mooi verhaal en dus waarom niet ervoor kiezen dat het waar is ? Ook dit wist ik al, want ik heb al geschreven dat het allemaal een sprookje is en dat sprookjes gewoon leuk zijn, dus waar om ze niet gewoon vertellen ?
Ik blijf dus vragen beantwoorden waarvan ik het antwoord al weet. Ik weet ook al lang alle antwoorden als verlicht meester hahaha.

Zo lijkt het proces dus mijn vriend. Iets wat mij beschermt en helpt en steunt. Niks anders als wat ik schreef ruim 6 jaar geleden, hoe ons zelfbeschermingsmechanisme juist zelfdestructief is. Ook dat verhaal wordt weer als excuus gebruikt.
En dat is dus de dualiteit van een verlicht meester. Hij wil graag andere mensen helpen, maar kan ze alleen verhalen geven die juist in de weg zitten. Dat is de dualiteit van een zoeker. Hij wil graag verlicht zijn, maar het zoeken zit hem in de weg.

Ik merk op hoe ik iets wil schrijven wat dit verhaal een einde geeft. Iets wat ik al vele jaren probeer. Hou ik dit dagboek vol in het geloof dat ik kan schrijven tot dat dit proces is stilgevallen en er geen verhalen meer zijn. Een paradox. Want ook dat is een verhaal hahaha. Ik merk op hoe er weer wordt teruggegaan; “het is niet te begrijpen”, “het is niet uit te leggen”, “het is niet te bevatten”, “te voelen”, “te ervaren”. Bla bla bla. Herhaling herhaling herhaling. Elke poging tot een einde is weer terug gaan naar het begin. Het is weer een vorm van zoeken. Het zoeken naar het einde is wat het einde in de weg zit hahahahaha. Het is weer mijn hersenen die van het einde van het zoeken een doel hebben gemaakt.
Er is geen einde. Is dat dan het einde ? Nee, want het einde is daar waar het verhaalt stopt. Dus schrijven “er is geen einde” en dan stoppen, maakt dat de verhalen stoppen. Ik schreef al eerder dat ik gewoon moest proberen te stoppen met dit dagboek, wat ik projecteerde op het proces. Ik schreef al eerder dat dit dagboek juist het proces voed. Maar ook schreef ik hoe dit dagboek juist helpt bij het loslaten en doorzien van de onzin. Het is beide.

Ik kan dus geen einde schrijven voor dit dagboek. Want zolang ik schrijf houd ik het dagboek in stand. Er is dus niks wat ik kan doen. Ik kan weer alleen niet-doen. Ik kan er alleen een einde aan maken door gewoon te stoppen met schrijven. Wat tot nu toe niet gelukt is, wat tot nu toe niet gebeurd is.

Kan ik ervoor kiezen om er gewoon mee te stoppen ? Ik weet het gewoon niet. Ik heb het eerder geprobeerd en dat was niet gelukt. Zelf terwijl ik weet dat ik niks nieuws kan vertellen. Dat inzicht heb ik ook al heel lang. (dat denk ik iig)

Een einde dat ik verzonnen had was: “Geen interne reizen meer, tijd om weer extern te reizen”. Ik vond dat een mooi verzonnen einde haha. De titel van mijn eerste stukje op 27 oktober 2012 was immers: “Geen externe reizen meer, tijd voor een interne reis”.
Maar dat lijkt nu zo onzinnig omdat ik helemaal niet meer ervaar dat ik reis. (meer gewoon “er is” zoals ik al geschreven heb)