liefde of controle ?

Had vannacht de deur open gelaten ivm de hitte, dus om 5:15 dacht mijn loge te gaan blaffen terwijl er niks was. Kon daarna heel moeilijk weer in slaap komen, was gelijk te alert en te wakker. Uiteindelijk viel ik weer in slaap. Om iets voor 8:00 voelde ik weer duidelijk die energiestromen toenemen en ben ik opgestaan.
Heb de 4 vragen van Kathie toegepast op de honden(zorg) en dat heeft goed geholpen. Zo zal ik beide loge’s niet meer meenemen op de lange ochtendwandeling, is trouwens ook beter voor hun, anders is het teveel belasting voor hun, vooral voor eentje, ik zie het aan hoe die opstaat na rust. Vanmiddag met een loge naar de dierenarts voor zijn smetplek en weer lekker stukje fietsen in de zon. Heb gister tijdens het fietsen wat in mijn telefoon geschreven:

Emoties = gevoel veroorzaakt door je ego

Wat als het zelf wel bestaat, dat het ego ook een energiebal is net als die oude pijnen ? Dat het doorhebben dat er geen zelf is en dat het slechts een illusie niet genoeg is/hoeft te zijn. Je weet/voelt dat je ego/zelf er zit , dat ie in zekere zin ook echt is. Het moet echter constant gevoed worden. Telkens bevestiging nodig omdat het eigenlijk slechts een illusie is. Het is niet blijvend. Als ik het stop te voeden zou het op moeten lossen. En hoe zwakker het wordt, hoe makkelijker ik de identificatie ermee op zou kunnen geven.
Ik voel me bewustzijn steeds switchen tussen 2 entiteiten. Het ego zou dus een manifestatie kunnen zijn, gecreëerd door het denken, die daarom denkt in controle te zijn, niet doorhebbende dat het ego gescheiden is van de rest, van het geheel. (waardoor het niks kan) Daarom zo op zoek naar erkenning ?
Constant erkenning nodig om het ego te blijven voeden zodat het kan blijven bestaan. Je kan wel tegen iemand zeggen dat het ego niet bestaat, je identiteit niet bestaat. Maar zolang het gevoed wordt blijft het echt, alleen kan het niks en blijft het daarom vechten en in conflict. Wat dus lijden veroorzaakt. Pas als het ego erkent dat het niks is, niks kan, slechts een illusie van energie is, zal het oplossen en dat kan dus kennelijk plotseling in 1 nacht of heel geleidelijk.

– Maar als het ego je gedrag beïnvloed dan kan het toch wat ? Dan is er toch controle ?

Nee, er is alleen causaliteit. Je gedachten zorgen nml voor gedrag die ervoor zorgen dat gebeurt wat je juist probeert te voorkomen. Een soort paradoxale self-fullfilling-prophesy.
Ik was bv bang om de marathon niet uit te kunnen lopen → daardoor heb ik te hard getrained → hierdoor kreeg ik een blessure → waardoor ik de marathon niet kon lopen.
Er zijn zoveel manieren om op een gedachte te reageren en je hebt niet de controle hoe die reactie zal zijn. Je kan alleen leren patronen bij jezelf te herkennen en die doortrekken naar de toekomst.
Zo zal dezelfde gedachte bij iedereen verschillende effecten hebben (en zelfs verschillende effecten bij dezelfde persoon in verschillende levensfasen/tijd onder invloed van bv omgevingsfactoren) van moord tot stalking tot zelfhaat of zelfmoord.
Geen controle, alleen causaliteit.

11:30

Luisterde net naar het nummer “Year of summer” van Wildstyle. Daarin zingen ze het zinntje:
“The deeper we fall (in love), the more we loose control”
En dat is idd het probleem. We streven liever naar controle, of houden liever de illusie van controle vast dan dat we ons over geven aan de liefde en erkennen dat we nooit de controle hebben gehad !
En zo veroorzaken we al het leed in de wereld, omdat we liefde opgeven in ruil voor de illusie van controle.

de illusie van de vraag

Weer weinig geslapen vannacht, o.a. Omdat mijn loge om 3:15 weer ff blafde waarna ik niet goed in slaap kwam. Ook door alle energiestromen weer. In het begin is het wel mooi dat zoiets kan, nu ga ik me afvragen waar dit gaat eindigen.
Het is vandaag weer een tropische dag met temp boven de 30C maar ik ben klaar met die hitte. De rest van de week zou het weer normaler moeten zijn met 27C en af en toe regen.
Denk dat ik vandaag gewoon binnen blijf, het is al 12:00 ondertussen en heb nog wel mijn ochtendwandeling gedaan. Maar houd voor de hondjes een rustdag en heb zelf genoeg te schrijven vanmiddag. Heb best wat in mijn telefoon gezet gister tijdens het fietsen en wandelen. Moet ook gaan leren schrijven zonder het aan mezelf op te lezen. Ik weet immers al wat ik ga schrijven voordat het op papier staat, het oplezen zodat ik weet wat ik schrijf is dus grote onzin. Het is het ego wat het geheel controleert of er van probeert te leren, te begrijpen. Het ego dat iets probeert te begrijpen om het te kunnen controleren.

13:30

Het is weer duidelijk voorbeeld hoe je gedachten achter de feiten aan lopen, achter het geheel aanloopt. Het ego leest wat je aan het schrijven bent en doet dan net alsof het de sturende kracht is en dan verzint wat je als volgende gaat schrijven, maar dat heeft het geheel allang verzonnen en je gedachten/ego herhaalt dat weer.
Ergens in mijn dagboek had ik geschreven over hoe ik opeens beleefde hoe ik schrijf met mijn hand (en niet dmv mijn gedachten die sturen) Dat is dus letterlijk zo, ik schrijf met mijn hand en heb mijn ego daar niet bij nodig. Ook hier doet hij weer of hij de doener is, dat hij de controle heeft, ook weer een illusie. Het doet helemaal niks, alleen achter het geheel aanlopen of verstoren natuurlijk.
Het kan verstoren met afleidende gedachten en angsten.
Ik ben geen schrijver, maar kan me voorstellen dat als ze in een schrijversflow zitten, dat ze dan meditatief schrijven, zonder tussenkomst van het ego (Stephen King noemt het als de verhalen uit de lucht vallen, alsof je ze uit de ether pikt met je hersens)

14:30

Dit is wat ik gister tijdens de fiets en wandeling in mijn telefoon heb gezet:

Zou je dingen op moeten schrijven omdat er via je gedachten en je bewustzijn/lichaam (=geheel) geen echte uitwisseling plaatsvind ? Het (je gedachten/ego) kan alleen herhalen wat je al weet ? Dat door het op te schrijven er betere interactie plaatsvind in het geheel en niet alleen in je gescheiden ego. Dat je dan dingen leert en ook toepast in het geheel ipv gescheiden te houden in het ego/gedachten. Je ego/gedachten probeert informatie te ordenen en te koppelen in een poging te leren, maar kan het dat niet.
Het geheel kan dit wel door dingen te doen, toe te passen en info op te schrijven en op die manier te ordenen en aan elkaar te koppelen.

Als je iets leest gaat dat via het geheel en je gedachten/ego alsof je jezelf aan het voorlezen bent, terwijl je het aan het lezen bent. Leren om mezelf niet meer voor te lezen als ik aan het lezen ben ? (daarom boek lezen ook beter dan tv kijken ? Dan leer je dat beter, gaat er meer via het geheel ipv gedachten/ego? Denk sowieso door minder prikkels met lezen, meer rust → beter/makkelijker om in je gevoel te zitten) → vereenvoudigde vorm van zelf schrijven.

Zou naast het herstellen van energiestromen het verlichtingsproces ook inhouden dat je je bewustzijn van je ego ontkoppeld en op laat gaan in het geheel ?

Niet “begrijpen” loslaten, niet “gevaar zien” loslaten. Dit niet proberen via je ego/gedachten te doen loslaten!
Ook leren/begrijpen is niet iets wat je doet, het gebeurd. Daarom zeggen genieën altijd “ik zie het gewoon, “hoe” dat weet ik niet”.
Je (on)bewustzijn/hersenen leest iets en neemt deze informatie, in een automatisch proces leert het er dan van. Hier heb je geen controle over/ invloed op. Je kan het uiteraard wel via training beïnvloeden. Door te doen/te oefenen leert het geheel het proces te verbeteren. Op dit alles hebben je gedachten/ego geen invloed.

– Zou een computer kunnen leren zonder externe input ?
In principe niet bedacht me alleen het volgende: antwoord op een vraag verzinnen met de beschikbare info, door dit proces wat tijd kost, het leert informatie aan elkaar te koppelen door die vraag ? Kan dat ? (geen idee)

Dus wij als mens kunnen onszelf dingen leren zonder te doen of nieuwe externe informatie door onszelf vragen te stellen, zo kan je leren de vele beschikbare informatie op nieuwe manier te koppelen.
Hier zit echter wel een duidelijke angel in het proces. Omdat ons ego een illusie is, kunnen de vragen die het stelt ook een illusie zijn. Wat betekent dat er in de realiteit geen antwoord op is. (Zoals: “wat is het doel van het leven”) We moeten dus niet alleen leren dat onze gedachten en waarnemingen via het ego slechts halve waarheden zijn, concepten van de werkelijkheid. Een dualistisch beeld van een non-dualistische werkelijkheid. Maar dat de vragen die we onszelf stellen voortkomen uit een illusie en dus niks met de realiteit te maken hebben.
We leren dus hoe de realiteit in elkaar zit door onderzoek of leren de realiteit die ons wijst op de illusie van de vraag !

De wereld en ik zijn slechts een projectie

Heb lekker voor de tv gehangen en Katie gelezen in de bibliotheek. Ik heb gister en vanochtend weer behoorlijke inzichten gekregen.
Zoals de IK waar ik nu over ga schrijven is de “ik was” i.p.v. de “ik ben”. Ik kan alleen bestaan in het hiernu, zo gauw ik dit schrijf over mijzelf wordt het een projectie van mijn denken. Een film met een acteur, heel mijn leven geloofde ik, dat ik die acteur was, dat ik de held in de film was, maar helaas. Het is slechts gecreëerd naar mijn evenbeeld op basis van mijn geheugen, emoties en ingekleurd door mijn hersenen. Het is slechts een projectie dus zoals ik in de spiegel kijk, ik niet mijzelf zie, maar een spiegelbeeld van mijzelf. Maar waar een spiegelbeeld nog de projectie is van het hiernu (ook nog steeds ingekleurd door de hersenen!) is de projectie van mijn denken een complete illusie. Ik neem de illusie voor waar aan, terwijl het niet meer is als een concept van de werkelijkheid en eigenlijk nog flink vervormd ook. Ons zelfbeeld is erg vervormd en heeft niks met de werkelijkheid te maken !

Ik ben ik in het hiernu, het bewuste , het voelende hier en op dit moment, dat is het enige wat echt is. Ik neem de wereld waar door deze ogen, deze oren, deze huid, dit lichaam, deze hersenen en waarschijnlijk meer. Ik zie mijn spiegelbeeld, maar dat is niet wie ik ben. Ik ben hier en mijn spiegelbeeld is daar, een reflectie op die spiegel.
Mijn denken creëert constant concepten van de werkelijkheid, die orde moet maken in de onzekerheid van de realiteit. Het creëert een film, een film van het verleden, een film van de toekomst, een film van het heden (goed/slecht, objecten). In die film heb ik zelf de hoofdrol. En heel mijn leven dacht ik, dat ik dat was, zoals ik dacht dat ik dat was in de spiegel. Dat ik daar was en niet hier. Dat ik de acteur in de film was en niet de toeschouwer van de film. Ik dacht dat ik de regisseur en hoofdrolspeler was, maar meestal ben ik de regisseur niet eens, maar is mijn ego de regisseur van de film. En ik, de toeschouwer, denk dat ik dat ben in die film i.p.v. dat ik die toeschouwer ben en de film zie als een projectie van het denken.

Mijn denken creëert een projectie van de wereld en van andere mensen in mijn hoofd, een film met eigen verhaal, niet de realiteit. Op basis van mijn emoties en zelfbeeld en aangenomen waarheden van de wereld vult het denken die projectie in met een eigen verhaal.
Maar het kent de wereld en die andere persoon niet. Het kleurt die wereld in op basis van eigen ervaringen wat in zijn verleden goed heeft gewerkt, op basis van wat hij denkt dat waar kan zijn of is. Het schat andere mensen in op basis van zijn eigen zelfbeeld. Hoe minder vertrouwen in zichzelf, hoe minder vertrouwen in de wereld.

God creëerde de mens naar zijn eigen beeld !
God created man to his own image !

Ik ben God, ik ben degene die de wereld creëert, die hem invult naar zijn zelfbeeld. En door een verwrongen zelfbeeld zien we de wereld ook als verwrongen. Helaas heb ik hier geen controle over. Gedachten komen en gaan en kunnen plotseling ontstaan.
We creëren dus zelf een wereld met het denken en geloven dat deze wereld de echte wereld is. Dat de acteur die ons speelt in deze wereld, dat wij dat zelf zijn. Wij denken dat wij die film zijn, daarom leven we via ons denken.

We voelen de angst in ons lichaam , het vluchtgevoel veroorzaakt door ons ego (energie-residu van gedachten, projecties uit het verleden) We vluchten voor onze oude pijnen en/of ego, onze illusie in. Van de realiteit, naar de illusie. Ons denken creëert die illusie en wij zijn het denken en dus zijn we in controle van ons eigen leven ! → dat is de illusie
Maar we voelen die angsten en vluchtgevoel gecreëerd door alle films uit het verleden. Een illusie manifesteert zich als zich als echte energie, als een echt gevoel in ons lichaam. Wij hebben die angst en vluchtgevoel zelf gecreëerd in het verleden ! Ons denken koppelt deze emoties op het heden en onze toekomst, die moet dan dus wel eng zijn.

We denken echter in controle te zijn van deze wereld. Hoe beter we die wereld begrijpen, hoe meer we die kunnen controleren en onszelf veilig kunnen maken van de angst/vluchtgevoelens. We verzinnen doelen die ons veiligheid moet geven.
→ als ik dit en dat doe is alles weer goed en in orde.
→ als er dit of dat gebeurd is alles weer goed
→ als hij/zij dit en dat doet is alles weer goed

We verdelen de wereld in goed en slecht.
Het goede moet ons een goed gevoel geven (=tijdelijk) en het slechte is verantwoordelijk voor onze angsten, ons onbehagen. We geven het slechte deel van de wereld, die we zelf creëren! de schuld van ons onbehagen, ons lijden, onze angsten, die we zelf ook gecreëerd hebben.

Zo blijven we vechten tegen de wereld, terwijl we in feite vechten tegen onszelf, tegen een vals zelfbeeld. Een vals zelfbeeld, die valse wereldbeelden creëert en daarmee valse emoties , waarmee we weer valse projectie van het heden/toekomst en ook verleden maken. We vechten in de realiteit tegen een illusie van ons denken.
Dat gevecht kan je nooit winnen.
Daardoor blijven we de wereld onderverdelen in goed en slecht en willen we dat het goede overwint zodat het slechte verdwijnt. Het slechte is echter een projectie, een illusie en zal altijd blijven bestaan in deze strijd. Ze kunnen nml niet zonder elkaar. Zolang je blijft strijden voor het goede, creëer je het slechte en blijf je eeuwig lijden.

Je kan alleen winnen door bewust te worden, door bewust te worden van de illusie, door bewust te worden van de emoties die je voelt. Het zijn slechts spoken uit het verleden die niks met het heden te maken hebben. Door weer toeschouwer te zijn van je denken, van de film met jou als hoofdrol. Bewust van het feit dat je naar een projectie kijkt en dat die projectie eruit ziet als jij, maar dat jij dat niet bent. Jij bent de toeschouwer en je kijkt naar een gecreëerd zelfbeeld van het denken.

Zelfbewustzijn

Ik had al geconstateerd dat we niet zijn wat we voelen, we zijn dat wat voelt, degene die voelt, bewust is van het voelen. Een zelfbeeld via het denken is slechts een projectie, een zelfgecreëerde illusie van het denken, een zelf verzonnen spiegelbeeld. Maar we kijken niet naar onszelf, maar naar ons verzonnen spiegelbeeld, die helaas geen reflectie van de waarheid is. Immers het denken is duaal en de realiteit, wij zijn/is, non-duaal.
Het is dus onmogelijk om zelfbewust te zijn !!
Zelfbewustzijn is slechts een illusie van het denken. Het is onmogelijk om bewust te zijn van jezelf !!!!!!

Ik haal mijn zelfbeeld dus uit een identiteit die ik mezelf aanmeet. Ik identificeer me met mijn kennis. Ik geloof dat mijn kennis via het denken gaat en dus ben ik het denken → de kennis. Hoe meer ik weet, hoe machtiger ik wordt, hoe veiliger ik ben voor mijn angsten/vluchtgevoel.

Die angsten zijn nml angst voor de dood. Het ego dat bang is dood te gaan. Het geheel dat zijn illusie dreigt te ontmaskeren. Maar ik denk dat ik die illusie ben, dus ben ik degene die dreigt dood te gaan !
Zo ben ik , het geel, de realiteit, ik in het hiernu, dus een bedreiging voor wie ik denk te zijn, mijn zelfbeeld , mijn idee van zelf. Een projectie van het denken die ik voor waar aanneem.

En dus blijf ik vluchten van het hiernu , is de wereld een gevaarlijke plaats, blijf ik vluchten van het leven uit angst voor de dood. De dood van mijn ego, mijn zelfbeeld, de illusie die ik denk te zijn. En daarom moet IK, daarom moet ik sterven, zodat ik herboren kan worden.

Als het ego sterft, blijft er vrede over.
Daarom stierf Jezus eerst voordat hij herboren werd, weer opstond uit de dood om in de hemel te zijn.
Ook realiseerde ik mij dat de “no-mind” geen doel is, geen doel kan zijn. Het gaat niet om het niet-denken. Mijn gedachten zijn nml onschadelijk, een onderdeel van het geheel. Het is vastklampen aan deze gedachten alsof ze waar zijn dat schadelijk is. Net als het leven en het geheel heb ik geen controle over mijn onschadelijke gedachten. Ze ontstaan gewoon spontaan.

HOLY SHIT !

Op het moment dat ik dat schreef ontstaat er spontaan de gedachte dat het universum een bewustzijn is, waar spontaan gedachten → deeltjes ontstaan. (uit energie)

We zijn dus een universum op zich die zijn eigen wereld creëert , zijn eigen werkelijkheid, zonder dat we daar controle over hebben. We kunnen er alleen bewust van zijn !
Dat betekent dat ook ons bestaan relatief is. Immers wij zijn dat wat voelt/denken aanschouwt.
Maar als er niks te voelen/aanschouwen valt zijn we ook niet bewust meer. We kunnen alleen bewust zijn van dat wat is.
Als er niks is, is er ook geen bewustzijn. (er is nml niks om bewust van te zijn)
Dat is dus de reden dat niks niet bestaat.
Er kan pas bestaan zijn als er iets is.
Bewustzijn is alles, immers dat waar we niet bewust van zijn bestaat ook niet.

Conclusie: Niks = Alles

Gedachten zijn dus het creëren van iets uit het niets.
Maar het heeft eigenlijk altijd al bestaan.

Stel je zit in een kamer, jij bent bewustzijn, jou bewustzijn reikt tot net 1 cm van de muren vandaan. Er is voor jou niks om bewust van te zijn, dus besta je niet. Er is nml niks om bewust van te zijn, dus besta je niet. Er is nml niks in de kamer.
Dan is er iemand/iets in de kamer ernaast en die gooit een bal de kamer in waar jij je bevind, het bewustzijn. Dan opeens is er dus iets, een bal, het bewustzijn is opeens bewust van een bal. Opeens besta je. Eerst was er niks en dan opeens besta jij, jij die bewust is van die bal.

Er is iets gecreëerd uit niets, maar eigenlijk heeft alles altijd al bestaan.

Stel dat er denken zou zijn, dan is er een kans dat jij, het bewustzijn, gaat denken dat je die bal bent, immers dat is waar je bewust van bent, zonder die bal zou je niet eens bestaan, Dus jij bent die bal.
Daarom lijkt ons leven een begin en eind te hebben, doordat we het denken denken te zijn ipv bewustzijn. Maar eigenlijk hebben we altijd al bestaan en zullen we ook eeuwig blijven bestaan. Het is alleen ons denken/ ons lichaam waarmee we ons identificeren wat een begin en eind heeft. Maar dat is niet wie we zijn. We leven echter eeuwig (in het hiernamaals).

Ik schreef over het besef van mijn spiegelbeeld, het is een reflectie van het “zelf”!

Daarom voel ik me zo raar bij een spiegel, durf ik eigenlijk niet meer in de spiegel te kijken , naar mijn spiegelbeeld. Normaal zie ik daar mijn zelfbeeld in, gereflecteerd door mijn denken, doordat ik de wereld via mijn denken waarneem. Maar als er geen zelfbesef meer is, is er dus ook geen zelf meer te zien in de spiegel, er is immers geen zelf om te reflecteren, die is immers alleen een illusie van het denken !

Het bewustzijn kan dus idd niks anders als concepten van de werkelijkheid accepteren of afwijzen en daarmee zijn valse identificatie en zelfbeeld opheffen, wat weer de interacties van het geheel beïnvloeden (maar niet controleren).
Het bewustzijn kan dus alleen bestaan door het “iets” en “iets” bestaat alleen als er bewustzijn is. Beide zijn 1, 1 geheel, samen , 0 , alles.

Het denken beïnvloed het bewustzijn die een vals zelfbeeld kan creëren. Maar als het “iets” bewust wordt dat het bewustzijn is, valt het valse zelfbeeld weg en beïnvloed zo het eigen pad, waar het geen controle over heeft.
Omdat je bewustzijn bent, ben je alles en dus altijd het middelpunt van het universum.

Het bewustzijn = Alles = Universum = God
Deze creëert zijn eigen wereld via het denken en denkt dan opeens dat het het denken is. Het bewustzijn neemt de wereld waar via het denken, welke afgescheiden is van het geheel, de realiteit. Er ontstaat vanuit het niets een zelfbewustzijn, een illusie.
Als het bewustzijn gevangen in het denken zijn illusionaire zelfbewustzijn opgeeft → loslaat. Doorheeft dat er geen zelf is, maar alleen bewustzijn. Dan sterft de “IK” en is het bewustzijn weer in contact met het geheel.

Dus kan je nooit zeggen “IK ben verlicht”, want bij verlicht zijn , ben je bewust en is er geen “IK” meer. Of je ik wordt God, het geheel, je wordt goddelijk.

Het niets kan dus het iets beïnvloeden. Het niets is immers alleen dat waar geen bewustzijn is. (→ onbewustzijn)
Collectief bewustzijn, is geloven wat anderen waarnemen, maar dat is alleen over te brengen via taal, via beelden.

Of zit die kamer vol met bewustzijn en vele ballen, maar omdat er geen interactie is (tussen de ballen en het bewustzijn) , het bewustzijn is zich niet bewust van die ballen, dan is er niks, terwijl de kamer toch vol is.

ook de wereld is een projectie

Het is natuurlijk niet alleen een zelf die ik spiegel in mijn gedachten waarvan ik dacht dat ik dat was i.p.v. mijn zelf verzonnen dualistisch spiegelbeeld. Maar het is ook de rest van de wereld die ik spiegel in mijn gedachten waarvan ik denk dat die echt is.
Een zelf verzonnen conceptueel dualistisch projectie van het verleden of toekomst ipv de non-dualistische, tijdloze, realiteit van het hiernu.

Onze gedachten zijn niks anders dan een zelf verzonnen dualistische projectie van verleden of toekomst die we voor waar aannemen ipv de non-dualistische, tijdloze realiteit van het hiernu waarin we werkelijk behoren te leven.

we zijn niet een ziel in een lichaam

Ik heb al heel vaak geschreven over hoe het voelt alsof ik weer bezit moet nemen van mijn lichaam, hoe ik daardoor bewuster wordt in mijn lichaam. Hoe ik de energie voel samentrekken en verdwijnen als in een soort zwart gat in het midden van mijn lichaam. Alsof bewustzijn de ruimte weer moet innemen van het ego en zo het lichaam instroom.
Maar dat is weer het dualistische denken, analyseren. Het is mijn identificatie hiermee waardoor het voelt alsof er iets is die het ego moet vervangen. Het is vanuit het ego dat ik dat bestempel als “slecht”, als iets wat moet verdwijnen en dat als ik er bewuster van ben, dat ik het dan laat verdwijnen. Maar het is juist mijn identificatie met dit ego/energie waarom ik het zo kan voelen.
Hoe het komt dat ik de ervaring had, dat het was alsof “IK” als bewustzijn mijn lichaam in werd gezogen, getrokken naar dat zwarte gat in het midden van mijn lichaam.
Het was juist mijn ego die me vertelde dat als ik bewuster zou zijn van dat “illusionaire zelf” dat het dan zou verdwijnen en ging ik dus voelen hoe het bewoog en kleiner werd en voor blokkade zorgde.
Dat ik elke keer de sterke drang kreeg om mezelf af te leiden met internetfilmpjes, avondjes tv kijken, beursnieuws analyseren etc. Om te vluchten voor het gevoel dat ik bewust was hoe IK aan het verdwijnen was, ook al wist ik dat dat ik dat niet werkelijk was, maar slechts illusionair.
Maar onbewust identificeerde ik mij er dus nog mee, haalde ik een “zelf” uit het gegeven dat ik “het ego” of “mijzelf” voelde verdwijnen.

In mijn dagboek schreef ik op 03-04-2013 (6 maanden geleden dus) “het voelde alsof mijn geest zich opeens echt bezit nam van zijn lichaam”
De theorie dus dat we een “ziel”of “geest” zouden hebben. Dat als we ons denken niet zijn en ons lichaam niet zijn dat we dan een “ziel” of “geest” zouden zijn.

Maar dat is dus niks meer dan een truc (van het ego) om een identiteit te blijven houden.
Ipv ons te identificeren met ons denken of lichaam, identificeren we ons met “onze ziel of onze geest”. Zo vinden we een truc om een identiteit te behouden.

Ook dat is allemaal niks meer dan een illusie !

Het bewustzijn is niet een ziel die huist in ons lichaam waarmee we kunnen identificeren.

ego spiegelt zijn aard op de wereld

Je kan niet “niet-denken/niet-doen” doen, alleen door bewust te zijn van het hiernu stopt het denken/doen vanzelf.

Toen ik vanochtend onder de douche stond kon ik opeens voor het eerst echt voelen hoe mijn gedachten over de realiteit zoals: “hoe kan ik dit of dat het beste doen”, “wat zou hij/zij nou eigenlijk precies willen met wat hij/zij zegt”, “het zou efficiënter en beter voor me zijn als ik dit en dat deed, of als ik eerst dit ga doen want dat is belangrijker dan de rest van wat ik moet doen” etc etc etc, hoe die gedachten echt in mezelf zaten en helemaal niks met de realiteit te maken hebben. Dat het puur iets is wat in mijzelf zit en de externe wereld er niet toe doet.
Het is slechts de aard van het ego om problemen te zien, te oordelen en te zoeken ongeacht de realiteit. Het ego spiegelde zijn aard gewoon via de realiteit waarin je je op dat moment bevind, waar je ook bent.
Daarmee samenhangend voel ik hoe de externe wereld steeds er minder toe doet over hoe ik me voel. Rationeel is dat logisch, want ik leid al ruim een jaar hetzelfde leven, dus dat ik me elke keer zo anders voel ligt toch echt aan mijzelf. Maar ik begin het nu echt te voelen dat het zo is. Dat hoe wij denken hoe de realiteit is cq de externe wereld verantwoordelijk is voor hoe wij ons voelen een illusie is.

Hoe het uit het ego komt om te blijven reageren op mijn omgeving en die probeert te beïnvloeden, te beoordelen en beslissen hoe ik mij erbij zou moeten voelen.
Begin steeds meer te beseffen dat hoe wij onze levens leven en waar we ons de hele dag druk om maken eigenlijk 1 grote grap is die er totaal niet toe doet.

een slaaf van mijn denken en emoties

Na afgelopen jaar alleen maar gelezen te hebben en geleerd te hebben om de controle over het leven los te laten, om de illusie van controle die we sterk hebben en najagen los te laten, voelde het verwarrend en frustrerend hoe ik verslaafd was aan denken en analyseren.

Maar liep net buiten tijdens mijn meditatie-wandeling, te beseffen hoe ik mijn verleden heb geaccepteerd, hoe ik mijn toekomst heb geaccepteerd en zelfs mijn analyseren verslaving begin te accepteren, te beseffen hoe ik weer in een paradox vast zat. Door geen controle te accepteren en de verslaving te accepteren zal ik verslaafd blijven aan mijn identiteit, aan mijn analyseren.

Het voelt alsof ik ben overgestapt naar de andere kant en dat ik deze paradox moet oplossen door de controle over mijn leven juist weer terug te nemen. Door bewust te zijn nemen we juist eindelijk controle over ons leven en geven we onze verslavingen die ons leven tegen onze zin in geleid hebben eindelijk op.

Door de illusie van controle over het leven te doorzien, onze ware aard te accepteren, kunnen we eindelijk de controle over ons leven nemen en zijn we niet langer meer een slaaf van onze verslavingen en emoties.

Want dat is wat ik ben, een slaaf, een slaaf van mijn denken en emoties. Constant op zoek om te kunnen scoren. Een junk op de vlucht voor zijn emoties en door die vlucht zijn verslaving juist in stand houd.

Het is tijd om eindelijk echt controle over mijn leven te krijgen !

Gewoon zitten

Gister tijdens het meditatie-wandelen met de hond besefte mij weer wat belangrijks:

Ik moet dingen niet bewust doen, het is niet iets wat ik doe, er is nml geen zelf/ik (die doet).
Het geheel doet dingen en daar ben ik me bewust van. Dus niet bewust lopen en eten etc. Maar ik loop en ben bewust, ik eet en ben er bewust van.

Doen wordt aangestuurd vanuit het denken. Daarom zo moeilijk om het hoofd te ontspannen en bewust te zijn van wat ik doe. Ik probeerde bewust te doen, wat het denken activeert, waardoor je weer via het denken leeft. (ook al zijn er geen gedachten dan af en toe)
Bewust is iets wat je bent, terwijl het geheel doet wat ie doet.

Meditatie lijkt door deze realisatie ook beter te zijn. Nu ga ik gewoon zitten. Dat is het, verder niks.
Eerst probeerde ik bewust te zijn, voelde dat mijn bewustzijn aan mijn ego zat vastgeplakt. Dan voelde ik mijzelf of die energie bewegen, proberen te ontsnappen, maar toch vastzat in een kleine bal achter in mijn hoofd. Heel mijn lichaam trok dan samen speciaal bij mij middenrif, dit kon fysiek pijn doen. Moest dan bewust los laten, ademhalen.
Het veroorzaakt zelfs tegenzin voor de zitmeditatie, omdat het zo zwaar was, te heftig.
Nu kon ik gewoon zitten, voelen, verder niks.
Uiteraard dwalen gedachten nog af en toe. Gewoon negeren en weer bewust zijn, gewoon zitten. (nergens op concentreren, zelfs niet de ademhaling, alles voelen)

Leren iets niet meer te doen

Zit ook nog steeds in de illusie vast dat ik constant mijn volgende handeling via mijn denken moet beslissen. Die beslissing moet zo efficiënt mogelijk zijn en er ook voor zorgen dat ik het juiste doe. Mijn ego blijft mij maar willen aansturen om het juiste te doen en ik geloof ook dat ik hem daarbij nodig heb.

Ik maak me niet meer druk om mijn verleden, ook niet meer echt om mijn toekomst (alleen indirect) , maar wel om vandaag. Wat moet ik vandaag doen ? Wanneer moet ik wat doen ? In welke volgorde ? Wat moet ik doen om rustig te worden van binnen ? Hoe zorg ik ervoor dat ik relaxed wordt maar wel bezig blijf en mijn dingen blijf doen ? Mensen met een druk leven en verantwoordelijke baan zouden niet kunnen begrijpen dat ik iets heb waar ik mij de hele dag druk om kan maken. Iets heb wat ik constant zo goed mogelijk wil doen.

Maar wat ik eerst in het groot had, heb ik nu gewoon in het klein. Maar ipv gister en morgen , maak ik me constant druk over het komende uur. Mijn ego vertelt mij constant eerst dit en dat even doen en dan wordt ik weer rustig. Maar het gebeurd nooit, er is altijd wat.
(zoals nu de problemen met mijn websites, die liggen er nu alle 4 uit en ik kan alleen maar wachten tot ze op mijn email reageren)

Mijn denken blijft constant actief omdat het alles wil monitoren. Het wil alles begrijpen. Het denkt dat als het begrijpt hoe het zit, dat het dan weet wat het moet doen om rustig/vredig te zijn.

En ik blijf maar in de illusie geloven, ondanks alles wat ik geschreven heb. Als dit en dat, dan zal het gebeuren. Maar die stilte/vrede is niks anders dan de afwezigheid van het doen/denken. Er is niks om naar toe te gaan, efficiëntie leid niet tot geluk.
Waarom geloof ik nog steeds dat mijn ego alle beslissingen moet nemen ? Dat mijn denken/ego moet beslissen om ervoor te zorgen dat ik die vrede kan vinden ? Paradoxaal is dat juist wat die vrede in de weg staat.

19:00

Toch gewoon ziek geworden vandaag (buikgriep?) , wel vaag na zoveel dagen. Wel bagger met 3 honden in huis die gewoon uit moeten en dit klote weer met de hele dag regen.
Maar aan de andere kant geeft het je wat te doen. Want behalve ziek, staat mijn hoofd ook op springen kwa energie. Zou er niet moeten aan denken om nu tv te kijken. Zelfs een boek lezen valt al zwaar.
Ben blij dat ik mijn ORS in mijn kast op voorraad heb. Want zoals zo vaak wordt ik op zaterdagavond ziek en had dus normaal pas maandag naar de winkel kunnen gaan, of morgen naar de weekend apotheek.

Misschien moet ik dit toch maar als signaal gebruiken me nu eens over te geven aan wat is en er niet meer proberen er tegen te vechten. Het is het gewoon niet waard, je hebt alleen jezelf ermee.

Had wel een soort van realisatie na mijn middagtukkie (voelde mijn ziekte al aankomen vanmiddag) Ik maak dezelfde fout die al die boeddhisten maken, waarvan ik al wist dat het niet klopte toen ik nog maar net aan dit pad begonnen was. Je wordt niet verlicht door het lijden uit te bannen, of door je nergens meer aan te hechten, of alles lief te hebben. Dat is het spelen van een spelletje. Door verlichting zal je niet meer lijden, hecht je je nergens meer aan en heb je alles lief. Het is een kwestie van loslaten, maar dat is niet iets wat je doet, er is geen zelf die dat kan doen. Het is nml het zelf wat je moet loslaten.
Dat loslaten is wat er gebeurd als je je ontspant en zelfs dat is eigenlijk niet juist. Want jezelf ontspannen impliceert dat er een zelf is die dat doet. Het is echter de afwezigheid van jezelf inspannen en van een zelf.

Je bent niet verlicht omdat je de hele dag meditatief bent, je bent de hele dag meditatief omdat je verlicht bent.

Eckhart e.a. Hebben niks gedaan of “geleerd te doen”, behalve gewoon los te laten, zichzelf niet meer in te spannen.
Je moet dus niet leren hoe je iets moet doen, iets te zijn. Je moet leren iets niet meer te doen, niet meer proberen te zijn. Gewoon stoppen met doen (analyseren/efficient/goed etc)

Observeren binnen de concepten van het denken

Ik had vanochtend tijdens mijn meditatie weer een realisatie. Ondanks het feit dat ik daar geen (of nauwelijks) gedachten heb en dus alleen voel en mijn concentratie probeer los te laten, probeer ik nog steeds te voelen cq “waar te nemen” via de concepten van het denken van de realiteit die mij zo vertrouwd zijn.
Zo probeerde ik te voelen binnen de concepten die mijn denken heeft van het lichaam.

Denk dat deze realisatie kwam door wat ik had gelezen in het boek van Katie over Tao. Daarin zegt ze dat zelfs het zien van het concept boom, je ook niet-boom creëerd en dus dualiteit. Nu ik er zo over nadenk heb ik sinds dat korte ogenblik waarin ik de leegte ervaren heb, daarna altijd gebleven ben binnen de concepten van het denken. In mijn gevoel bleef ik contact houden met het denken die alles bleef observeren. (ook al waren er geen gedachten)