Mijn eigen behoeften projecteren op de ander

Willen

Mijn willen om andere mensen bewuster te maken is een reflectie van mijn ego die het geheel probeert te begrijpen. Een projectie van mijn eigen behoefte op die van een ander.

Katie omschrijft het als volgt:
“Niet mijn woorden, niet mijn aanwezigheid, niets aan mij is voor anderen van waarde. Wat waarde is kan niet worden gezien of gehoord. Ik ben onzichtbaar. Maar wat de mensen wel kunnen zien door het onderzoek, is hun eigen waarheid. Daarin zit de waarde, dat is wat je kunt ervaren als je genoeg hebt van het lijden. Je kunt je hand uitstrekken en het pakken, want het is van jezelf. Zolang het persoonlijk lijkt, alsof ik degene ben die heeft, kan niemand accepteren want er is niets persoonlijks en diep van binnen weten mensen dat.”

Mijn gedachten vertellen mij de hele tijd wat het ego wil en in plaats via mijn gedachten tegen mijzelf te praten, praat ik via iemand anders tegen mijzelf. Het zijn immers mijn behoeften. Hierdoor laat ik geen ruimte voor de mensen om zelf hun waarheid te vinden. In mijn interactie met andere mensen, in een poging die te helpen, ben ik eigenlijk alleen maar met mijzelf bezig.

Compleet worden via kennis krijgen

Om bewust te worden, is het niet slim om jezelf af te zonderen (tenzij tijdelijk). Je hebt interactie met andere mensen nodig die je kunnen wijzen op je onbewustheid (door bv irritatie). Door bewust te worden hoe je reageert op andere mensen wordt je bewust van je eigen onbewustheid. Hoe je alleen maar met jezelf bezig bent in je pogingen anderen te helpen. Hoe je alleen je eigen verhaal aan het vertellen bent tegen de ander. Bezig bent constant je eigen waarheid te bevestigen. Via de ander, alleen jezelf probeert te begrijpen.

Ik irriteer mij dus over andere mensen die zichzelf afsluiten. Dit is omdat ik dat zelf ook doe, wat weer een afspiegeling is van hoe ik mij voor mezelf afsluit. Ik dacht altijd dat ik geen echte liefde had ervaren , maar dat kwam niet door anderen, dat komt door mezelf, omdat ik het nooit had toegelaten. Door identificatie met mijn ego die zich afgescheiden en incompleet voelt.

Ook het zoeken naar antwoorden is een illusie, ipv liefde, geluk ben ik op zoek naar kennis. Ik voel mij incompleet en denk dat kennis mij compleet zal maken. Als ik het antwoord heb gevonden dan is alles goed maak ik mijzelf wijs.
Als ik het concept verlichting kan begrijpen dan is alles goed.
Maar het concept verlichting kan niet begrepen worden, dat is onmogelijk. Het denken kan de realiteit niet bevatten !
Dit komt door de aard van ons denken.
Het denkt in dualiteiten, concepten. De realiteit is tijdloos, non-duaal, conceptloos. Proberen de realiteit te bevatten via je denken is dus bij voorbaat kansloos.

Kathie: “Ik heb 43 jaar lopen denken en het had me helemaal niks opgeleverd, dus ben ik er maar mee gestopt”.
Maar het gaat niet om het stoppen, zoals ze ook zegt; het gaat erom dat je ze niet meer geloofd. (Kathie zegt dat er altijd gedachten opkomen (af en toe) , ze houd van haar denken, maar geloofd haar gedachten niet). Het gaat erom dat je niet meer de concepten van het denken geloofd.

Ik probeer nog steeds mijn denken te ontmantelen. Daarmee probeer ik ze nog te begrijpen. Het denken dat zichzelf probeert te begrijpen.
Accepteer het niet-weten, het niet-begrijpen. (dan zul je alles weten en begrijpen)
Willen weten en begrijpen is desire, is willen, is doen = ego.
Geloof je gedachten gewoon niet meer.

Alles samengevat:

Wees Bewust !

Er valt niks te begrijpen, het geheel begrijpt alles al, wees daar bewust van.

13:30

Zat me opeens te bedenken. Zou mijn depressiviteit toen ik zo rond de 22 jaar was (alweer 14 jaar geleden) gewoon het ego zijn die de nutteloosheid van zijn eigen bestaan begon in te zien. En ik identificeerde mij met mijn ego, dus dacht ik dat mijn leven nutteloos was. Dmv Valse Hoop heb ik mij uit mijn depressiviteit gehaald, het ego weer een doel gegeven. Maar toen had ik dus al door dat vrienden, familie, relatie, werk etc je niet kunnen geven wat je denkt te missen. Ontkenning van dit inzicht en gewoon opnieuw beginnen was mijn oplossing.

Voordat ik mijn zoektocht serieus ging nemen en dit dagboek ging bijhouden had ik al geleerd dat liefde alleen ervaren kan worden door het te geven, we liefde niet buiten onszelf kunnen vinden. Dit getriggerd door de onbewustheid van andere mensen, vooral de vrouwen waar ik mee omging. Het was hun hopeloze zoektocht naar liefde, terwijl ze die tegelijkertijd zo hard afwezen icm het zinnetje uit het boek Shantaram: “Liefde is als een straat met eenrichtingsverkeer”, wat mij deed beseffen dat zoeken naar liefde kansloos is en ik andere mensen niet de liefde kan geven waarnaar ze zo hard op zoek zijn. Dit vooral geleerd in de relatie met mijn 1 na laatste ex. Vooral in die relatie heb ik geleerd dat ik een ander niet de liefde kan geven die ze zoeken zolang ze die onbewust afwijzen.

Daarna ging ik op zoek naar geluk, waardoor deze zoektocht serieus werd. Toen leerde ik dat geluk ook van binnen zit. Dat ons gevoel niet afhankelijk is van de externe wereld. Dat ons gevoel vooral de emoties van het ego zijn, energie van een illusie uit het verleden.
Ik kan reizen en avonturen beleven en dan mijn ego even vergeten, maar overal waar ik heen ga neem ik mijn ego met mij mee.

Het is nu duidelijk, of het is mij al heel lang duidelijk, volgens mij al meer dan een half jaar, misschien wel een jaar, dat ik nu nog mijn identiteit uit kennis haal.
Nu liefde mij niet compleet kan maken (hoefde niet meer), nu geluk mij niet compleet kan maken, ging ik proberen via kennis mijzelf compleet te maken.

Als ik het maar begrijp, als ik alle antwoorden heb, dan is het goed, ben ik compleet. Toen ik wist dat ik alle antwoorden had, dacht ik gewoon dat ik dat feit niet kon accepteren. De oplossing lag in een beter begrip, meer inzicht in het feit dat ik alle antwoorden heb. Moet het ook echt beseffen.

Het mechanisme is hetzelfde. Kennis zit niet van buiten, we kunnen kennis niet extern vinden. De antwoorden op de vragen kunnen niet van anderen komen.
Het is weer dezelfde illusie van incompleet zijn. Maar we weten alles al, we hebben alle antwoorden al, we zijn er ons alleen niet bewust van.

Ons lichaam, onze hersenen zijn in miljoenen jaren zo geëvolueerd tot wat het nu is. Het weet alles wat nodig is en leert door te ervaren en geeft dit weer door.

Ik-> het ego-> het denken is helemaal in de war. Het denkt dat het controle kan uitoefenen, bang moet zijn voor de dood, incompleet is etc. Maar zijn enige functie is om te communiceren met anderen, om ervaringen te delen. Omdat de realiteit te almachtig is, doet het dit in concepten.

Maar via gedachten met jezelf communiceren, jezelf controleren, verbeteren is nutteloos, krankzinnig, schizofreen ! Wat ga ik mezelf vertellen wat ik nog niet weet ??
Ik weet wat ik weet en weet niet wat ik niet weet. Daar veranderen onze gedachten niks aan. Onze hersenen leren als we slapen, als we bezig zijn, en die kennis komt vanzelf beschikbaar. Daar heeft ons ego geen enkele invloed op, daar hebben onze gedachten geen invloed op. Als kennis beschikbaar komt, zal hij als een ingeving , een gedachte , een begrip aan ons kenbaar worden gemaakt.
Maar ons ego, stelt constant vragen, bedenkt constant concepten van de realiteit en neemt die aan voor waar. Het denkt dat hij die waarheid is, dat hij op zoek moet naar die waarheid, dat hij niet compleet is voordat hij de waarheid weet, alles begrijpt. Het ego zoekt deze waarheid, dit begrip, extern. Maar de onwetendheid, het onbegrip ligt niet in ons gebrek aan kennis, aan ons gebrek aan waarheid, maar aan de onbewustheid van het ego die constant vragen stelt die nergens op slaan, die dingen wil begrijpen die het onmogelijk kan begrijpen.

Ik identificeer mij met dit deel van het ego en denk daarom nog steeds dat ik incompleet ben, dat ik niet liefde, niet geluk, maar kennis nodig heb om compleet te worden.
Daarom probeer ik anderen kennis te geven, te laten weten wat ik weet. Proberen via anderen mijn behoeften te vervullen. Vandaar mijn motivatie van dit dagboek, mijn motivatie om een website te willen maken met alles wat ik geleerd heb. Om zo anderen compleet te maken, mijzelf compleet te maken.
Om perfect te worden. De wereld te verbeteren.

Maar ik ben al perfect. Ik ben al verlicht. Ik begrijp alles al. Ik heb alle antwoorden al.
Ik ben mij er alleen niet bewust van !!

Wees bewust !

14:45

Alleen binnen het ego, het denken bestaat het concept tijd. Daarom is er een begin en eind. Daarom denk ik dat het ego moet sterven en zeggen ze dat het ego moet sterven. Maar in het geheel in de realiteit is er geen tijd, geen begin, geen eind en dus is ook de dood een illusie.
Het ego moet sterven zodat je herboren kan worden. Maar het ego is een illusie, tijd is een illusie en ook de dood (en het einde van de wereld) is een illusie 🙂

Er is dus niks om bang voor te zijn hahahaha

Er is geen begin, geen tijd, geen ego, dus ook niks dat eindigt 🙂

Wie zou je zijn zonder je verhaal ?

Werd me vanmorgen ineens bewust waarom ik toch nog geloof dat er een “zelf” is. Ik geloof nog steeds dat ik de controle heb over mijn gedachten. Niet volledig, maar wel genoeg controle. Die gedachten beïnvloeden weer wat ik doe en zo beïnvloed ik, probeer ik, mijn leven te controleren. Dus ik weet dat ik die gedachten zelf niet ben, maar ik geloof dat ik degene ben die de gedachten maakt. Zo probeer ik mijzelf nog te verbeteren en te veranderen. Niet de gedachten zelf of het denken zelf. Maar wat gedacht wordt en hoe dit mijn gedrag beïnvloed.
Dus ik weet dat mijn gedachten illusies zijn, een zelfverzonnen projectie. Dat de wereld een projectie is. Maar ik geloof nog in de controle die ik denk te hebben op mijn gedachten en dus de wereld waar ik in leef.

Maak ook nog steeds de fout door te denken dat ik bewuster wordt door te observeren. Maar observeren gaat via het denken, je ego, je bent aan het uitvogelen, analyseren, probeert te begrijpen. Het is tijd om dat los te laten. Ik weet alles, ik begrijp alles. Ik ben mij er alleen niet bewust van 🙂 Verlichting kan niet begrepen worden, het is niet-begrijpen.

Zit al een paar dagen met het zinnetje van Katie in mijn hoofd (lees nu Kathie’s Tao voor het slapen)
– “Wie zou je zijn zonder je verhaal ? “

Terwijl ik haar boek lees, had ik voor het eerst het idee dat ook wat zij vertelt ook gewoon een verhaal is. Wat natuurlijk niet anders kan, maar besefte dat nog niet.

Osho, Eckhart, Katie zeggen allemaal hetzelfde, maar met hun eigen verhaal. Daarom zien de meeste mensen het als verschillende personen, verschillende denkwijzen, ze zien 3 soorten verhalen en beseffen nog niet dat het maar 1 verhaal is. En ze vertellen dit verhaal omdat dat de enige manier is om te communiceren, dat wij het kunnen begrijpen. Ze moeten via het duale denken, de non-duale realiteit uitleggen. Ze moeten via concepten van het de realiteit uitleggen dat je moet stoppen te leven via concepten van de realiteit.

Ik heb trouwens 3 vakanties geboekt voor de komende maanden. Heb een sterke drang om te reizen, te wandelen, niet meer thuis te zitten. Het is misschien vluchten van mijn verslavingen; tv, internet etc en dus van mijn ego, maar dat is niet erg. Dan heb ik die ervaring waarschijnlijk nodig om dat echt te beseffen. Of gewoon tijd om de sleur te breken.
Ga in febr 11 dagen naar malaga, lekker wandelen: €500. In maart naar Egypte, lekker zon+warmte voor 2 weken: €1300. In april weekje naar Porto €200. Op zich niet slecht en kan dat nu wel behappen. Als de websites en de beurs gaan tegenzitten zal ik gewoon langer op de honden moeten passen, das alles. Niet erg dus. Heb hier wel zin in.

P.S. Omdat ik dus nog geloof dat ik de controle heb over mijn gedachten, denk ik dus ook dat ik degene ben die ze moet stoppen. (wat dus niet kan)
Daarom is het zo moeilijk om volledig te ontspannen, want dan is er niks meer dat mijn gedachten controleert of probeert te controleren. En dus niks meer dat probeert om mijn wereld te controleren: waardoor het lijkt alsof “ik” sterf en mij volledig overgeef aan “dat wat is”.

De enige controle die ik dus opgeef is de illusie van controle over mijn gedachten. Die mijn leven moeten beïnvloeden. Maar mijn gedachten kunnen alleen maar lijden veroorzaken als ik ze geloof, of mij er door laat beïnvloeden. Dat is de aard van zijn dualiteit.
Dus de enige controle die ik opgeef, is de controle over mijn lijden.
Ik ben zo bang om te lijden. Heb onbewust door dat dit door mijn gedachten komt en probeer dus mijn gedachten en mijn lijden te controleren. Weer die angst die juist de oorzaak is van dat waar ik bang voor ben !
Ik houd mijn lijden in stand omdat ik mijn lijden probeer te controleren. Zo van als ik toch moet lijden (→ we denken dat dat een onderdeel is van het leven) dan wil ik wel zelf bepalen hoe ik lijd ! Niet beseffende dat niet-lijden ook een keuze is !

13:30

Waarom gaat het pad naar verlichting zo geleidelijk ? Omdat ik het lef niet heb om het sneller te doen, sneller los te laten. Ik doe het geleidelijk omdat ik dan de illusie hou dat ik er controle over heb, de controle over het proces behoud. Als ik het allemaal begrijp is het geen bedreiging meer. Ipv mijn leven te controleren in de illusie van de toekomst (of verleden), probeer ik nu vanuit mijn lichaam te leven in het hiernu, binnen het concept wat ik daarvan denk te begrijpen.
Al die tijd moet ik leren de controle op te geven, maar houd ik mijzelf alleen maar voor de gek en probeer ik de ene illusie van controle te vervangen door de andere illusie van controle.
Concepten van wat ik zou moeten voelen, niet zou moeten denken, zo en zo zou moeten reageren etc etc. Constant probeer ik iemand te zijn, probeer ik iemand te zijn die ik via mijn denken heb gecreëerd. Een beeld van wie ik zou zijn als ik geen “zelf” had en “verlicht” zou zijn. → weer een illusie van het denken.

Er valt eigenlijk niks over te zeggen

Heb gisteravond tijdens de zitmeditatie weer een keertje gevoeld wat ik werkelijk ben. Blijft een vreemde gewaarwording, heel onwerkelijk. Maar ook het enige juiste.
Heb de afgelopen week weer veel voor de tv gehangen (films gekeken), maar sinds gister weer 3* per dag zitmeditatie (15 min) gedaan en ‘s avonds weer een boek gelezen. Wil mijn zitmeditatie weer consequenter doen en weer verlengen in tijd.
Merk ook dat ik nu op een punt ben beland dat er eigenlijk niet meer over te praten valt, niet meer over te schrijven valt. Dat waar ik gister contact mee maakte of gevoeld heb, is ook gewoon niet meer te omschrijven.

Merk duidelijk dat ik alle verhalen moet loslaten. Zoals Katie bv vertelt in Katie Tao, is het alsof er een waarnemer zou zijn die dingen waarneemt. Maar dat is dus niet zo, die bestaat niet. Die ontstaat pas op het moment dat Katie haar verhaal vertelt. Het is gewoon de enige manier om iets over te brengen, iets te vertellen. Je moet dus begrijpen dat het slechts een verhaaltje is en het zelf gaan ervaren zodat je weet wat ze bedoelt. Want anders jaag je niks anders na dan jou concept die je hebt gemaakt over Katie’s concept van de werkelijkheid. Een illusie.
Vanaf hier moet ik het dus helemaal zelf doen. Alleen door zelf te ervaren wat ik werkelijk ben. Er valt eigenlijk niks meer over te zeggen.

Het is gewoonte

Moet blijven realiseren dat het ook gewoon een kwestie is van oefenen/trainen. Het geheel kan alleen leren door het te doen/ te ervaren. Ik moet leren niet in het automatisme van het ego te komen. Begrijpen, Beoordelen, Goed doen.
Het is een auto-reflex, daar heb ik geen controle over. Alleen door te oefenen zal die auto-reflex minder worden en uiteindelijk worden losgelaten. Door tegelijkertijd mijn overtuigingen los te laten. Blijven trainen dus.

Misschien verstandig om weer eens wat van mijn overtuigingen te onderzoeken met de 4 vragen van Katie, zoals:
Ik moet meer lol maken in mijn leven, niet de hele tijd zo serieus zijn.
Ik moet weer nieuwe vrienden maken om weer meer leuke dingen te gaan doen
Ik wil niet zo’n persoon worden als Eckhart/Katie/Osho, als in de hele tijd zinloos mensen vertellen dat hun lijden een illusie is, wat mij niet leuk lijkt om te doen en gewoon plezier hebben in het leven. I.p.v. de hele tijd mensen vertellen wat ze toch niet begrijpen.

het hele probleem is een illusie

Ik neem mijn denken nog steeds te serieus. Het zijn mijn overtuigingen die het loslaten bemoeilijken, dus probeert mijn denken mij te overtuigen dat het veilig is. Maar dat is een vicieuze cirkel. Je vervangt de ene overtuiging met de ander. En met veilig creëer je tegelijk onveilig, die gaan hand in hand.
Vertrouwen is mijn twijfel accepteren.

Op deze manier ben ik van mijn pijnlichaam/angstenergie afgekomen, heb ik los kunnen laten. Mijn denken kan alleen het verleden herhalen en probeert nu al jaren hetzelfde te doen met mijn ego, met zichzelf. Ik moet echt gaan beseffen dat dit onmogelijk is, dat het allemaal onzin is !

Heb mij voorgenomen om weer te beginnen met de 4 vragen van Byron Katie. Ik denk dat ik het belang daarvan onderschat, ik blijf maar dezelfde fouten maken en dat begint nu een beetje triest te worden.
Mijn denken is het probleem, mijn overtuigingen, waarom blijf ik maar denken dat daar ook de oplossing ligt ? Waarom besef ik mij nog steeds niet dat het hele probleem een illusie is ? Zowel het ego, als verlichting, als mijn overtuigingen zijn een illusie.