Illusie van motivatie

Werd vanochtend weer wakker met energiestromen, als ik na een uurtje ofzo opsta dan voel ik het vanzelf weer wegzakken. Ondanks dat ik weet dat er geen zelf is, toch komt die illusie gewoon weer terug en merk ik dat ik weer meer via het denken ga leven. Heb mijn meditatie afgelopen dagen verwaarloosd en moet dat nu weer goed oppakken, het lijkt me het beste hulpmiddel om dat patroon te doorbreken.
Het blijft apart hoe ik er bang voor ben dat ik niks meer zal doen, als ik die illusie van “doen/haast” doorbreek.
Ik lijk er nog steeds van overtuigd dat ik die illusie nodig heb als motivatie om goed voor mezelf te zorgen, financiële inkomsten te vergroten etc. Dat ik op een of andere manier zo langzaam ga leven dat ik geen tijd meer heb om alles te doen wat ik moet doen, als ik die illusie zou doorbreken.
Het slaat uiteraard nergens op, maar toch geloof ik dat nog als ik eerlijk naar mezelf probeer te zijn. Misschien maar weer eens tijd om de 4 vragen van Katie erop los te laten ?

depressie is het ego die de nutteloosheid van zijn bestaan inziet

Ben blij dat ik weer van dat depressieve gevoel af ben wat ik gister regelmatige voelde. Volgens mij is een depressie niks anders dan het ego die de nutteloosheid van zijn eigen bestaan inziet. Een depressie is dus eigenlijk niks om je voor te schamen, maar juist een grote kans, een kans om zo’n ervaring om te zetten in grote wijsheid.

Ik begrijp nu dat ik mijn leven een nieuwe invulling moet gaan geven. Immers heel mijn leven is erop ingericht om het ego te bevredigen, te voeden. Sterker nog, onze hele maatschappij is daar op ingericht, de hele entertainment industrie bv.
Hoe ik mijn leven leid zal dus drastisch gaan veranderen denk ik. Hoe ? Ik heb geen idee, dat kan ik immers niet weten. Alleen het ego zal dit willen proberen te voorspellen.

Het is wel typisch hoe ik er eigenlijk nog steeds van overtuigd ben dat ik het ego/mijn gedachten nodig heb om mijzelf tot actie over te laten gaan. (illusie van controle) . Heel mijn leven was ik er natuurlijk van overtuigd dat mijn denken bepaalde wat ik deed en hoe mijn leven liep. Het zal wel even duren voordat ik die overtuiging los kan laten. Er vertrouwen in hebben dat alles goed gaat als “Ik” de beslissingen niet meer neem.

Heb nu wel het gevoel dat mijn zoektocht over is. Ik heb alles wat ik nodig heb, weet alles wat ik moet weten. Zelfs de teksten van Katie (Katie’s Tao) zie ik nu gewoon als een verhaaltje. Haar poging om je de waarheid te laten zien. Bij mij lijkt het te werken 😉
Het is raar om te leven zonder duidelijk doel, zonder iets te willen om naar toe te werken. Al heb ik nog genoeg te doen. Weet alleen nog niet wat het gaat worden 🙂

Wat is het verschil tussen denken en gedachten ?

Heb duidelijk weer een terugval. Wil weer tot inzicht komen om verlicht te worden (ipv te zijn). Dat ik weer iets moet begrijpen, maar dat is onmogelijk. Dus het gaat om inzicht zonder iets te begrijpen, het gaat om bewustwording. Bewust worden van dat wat al is.
Ben op dit moment ook flink in de war. Weet niet meer wat ik wil, wat ik behoor te doen. Constant tegenstrijdige signalen over wat ik wil doen. Komt de motivatie uit het geheel of de illusie ?
Maar zolang ik dat onderscheid nog maak zit ik in de dualiteit van de illusie. Doordat ik de non-duale realiteit wil beleven, probeer ik dit te doen vanuit de illusie, vanuit de dualiteit. Te leren vanuit de dualiteit, het denken, de illusie.
Probeer te ontdekken, bewust te worden van wat ik fout doe. Een onmogelijke zoektocht, immers dat is weer erkennen van de illusie van de dualiteit.

Ik geloof nog steeds dat mijn denken en het geloven van die gedachten leid tot echte gevoelens (ik voel ze) en dat zet weer aan tot actie. Zo kan ik via mijn denken mijzelf controleren en aanzetten tot actie.
Wat natuurlijk ook gebeurd. Je gelooft een gedachte en dat zet aan tot actie. Door te doen alsof de illusie echt is, ga je in die illusie leven,, de dualiteit van goed en slecht, strijd, lijden.
Zolang ik vanuit de illusie leef zijn er goede en slechte gedachten, gevoelens. Ik bestempel mijn concept van mijn verlichting als “goed” en daarmee tegelijk de rest als “fout”. Daardoor blijft er die interne strijd.

Ik voel dat onbehagelijke gevoel, die blokkade, ook zonder gedachten. Maar geloof daarom dat het echt is en heb daarop een automatische vluchtreactie (vluchten van dat gevoel, van dat idee, van het hiernu, de realiteit) in de dualiteit die dan die vluchtreactie als fout bestempeld en dat gevoel als ongewenst, wat dan weer moet motiveren tot bewustwording van het hiernu.
Dat “hiernu” probeer ik dan te begrijpen om het vast te kunnen houden, om die vluchtreactie te voorkomen.
Dat kan echter niet.
Het is juist dat proberen te voorkomen wat ervoor zorgt dat ik in de illusie geloof en de realiteit weer loslaat. Het is de illusie van controle weer. “Ik moet voorkomen dat ik van de realiteit vlucht” en daarmee is de vlucht al werkelijkheid geworden.

(De overtuiging:) Dat ik motivatie nodig heb om in de realiteit te komen,te blijven, terwijl het juist die motivatie is die mij er vandaan houd. De realiteit is onze natuurlijk staat van zijn, daar is motivatie niet bestaand, die bestaat alleen in de illusie. Ik zoek binnen de illusie naar motivatie om in de realiteit te komen, om er bewust van te worden (ik ben immers al in de realiteit), ik moet dus ook die motivatie los laten.

De paradox of valkuil is echter om alleen de illusie van motivatie los te laten en dus de illusie weer zijn gang te laten gaan. Dat werkt natuurlijk niet. Niets-doen binnen de illusie houd de verslaving, die illusie in stand.

Het enige wat ik kan doen is stoppen met geloven in die illusie, de illusie van het ego, de illusie van de dood, de illusie van goed en slecht, van wat behoort te zijn, de illusie van wat ik behoor te voelen. De illusie dat ik iemand ben. Iemand behoor te zijn. Iets behoor te doen.

Door te doen alsof die illusie echt is,creëer je de illusie van controle, dat je je leven kan sturen, dat de realiteit maakbaar is, naar je hand kan zetten. Dat kan alleen omdat je de illusie van dualiteit aanziet voor de realiteit. Dit heeft invloed op de realiteit en is dus in feite waar, echter de prijs is het lijden en de eeuwige strijd tussen goed en kwaad in ons streven naar geluk.
Het gaat er dus niet om dat het niet waar is dat ons denken invloed heeft op de realiteit, ook al maakt het er geen deel van uit. Het gaat erom dat het iets probeert na te streven wat er al is, onderdeel van je is en juist het nastreven ervan je ervan scheid.
Het gaat erom dat er de illusie is je eigen overlevingskansen beter te maken door op die manier de realiteit te beïnvloeden. Terwijl het in feite zelf-sabotage is. Het gaat erom dat ik denk dat ik de motivatie en doelen uit de illusie nodig heb om mijn overlevingskansen te verbeteren, beter en langer te leven. Dat als ik de illusie loslaat ik overgeleverd ben aan de willekeur van het universum waar geen controle over is en ik dus mijn eigen overleving niet kan beïnvloeden.
Het is dus mogelijk om de realiteit te beïnvloeden door je gedachten te geloven, door dingen “te willen”. Echter door de aard van het denken, de dualiteit en doordat het geen onderdeel is van de realiteit, kan het alleen saboteren, conflict en stress veroorzaken. (vreugde en blijdschap is slechts de afwezigheid van stress) Het kan alleen goede momenten creëren door de slechte.

Dit is wel vaag, als onze gedachten geen onderdeel van de realiteit zijn. Dit zou betekenen dat het geheel een illusie gecreëerd heeft door te doen alsof iets bestaat in de hoop hiermee het geheel te kunnen beïnvloeden om zo (uit angst voor de dood) betere overlevingskansen te creëren. Het resultaat is echter strijd en stress, waar weer dingen door gecreëerd worden. Veel van onze technologische ontwikkeling is daar aan te danken (Oorlog). Creatie door vernietiging in feite.

De grote illusie is dus dat het opgeven van de illusie door het wegvallen van onze motivatie, onze beoordeling wat goed en slechts is (bv gezond en ongezond eten) we onze overleving overgeven aan willekeur, aan toeval of patronen die niet onze belangen dienen. Maar alleen het geheel kan creëren (=transformeren), scheppen; wij niet.
We hebben een doel nodig, zonder doel geen begrip → zonder doel alleen willekeur → geen richting. Er is maar 1 oplossing; het niet-weten accepteren.
(dan weet je alles)

Het universum is een mix van patronen/natuurwetten en toeval. Wij zien het weer als 2 aparte dingen,maar ze zijn 1. Quantum Mechanica leert ons het waarschijnlijkheidsprincipe. Je kan de waarschijnlijkheid van de toekomst voorspellen van een mogelijke uitkomst. (patronen van toeval)

Onze gedachten hebben alleen een functie voor het geheel, de mensheid als geheel om informatie over te brengen, concepten van de werkelijkheid, informatie waar de ander mee aan de slag kan. In dat proces zijn we ons gaan zien als individu, dat wat de gedachten zijn en het gaan verwarren met de realiteit. We zijn gaan denken dat het nut heeft om informatie aan onszelf over te brengen. In de illusie dat we het dan beter begrijpen.
De wereld in ons hoofd verwarren met de echte wereld, de realiteit.
De maakbaarheid van de wereld, wie we zijn. We willen dat geloven uit angst voor de dood.
We hebben taal nodig om te kunnen communiceren, taal is dus de kracht van het geheel. Voor taal hebben we concepten van de werkelijkheid nodig, gedachten. Dus gedachten hebben we nodig om woorden te begrijpen, om woorden te koppelen aan de realiteit.
In dat proces is het dus fout gegaan → gedachten zien als realiteit, controle over onze gedachten, dingen willen uit angst etc.

Maar wat is nou eigenlijk het verschil tussen denken en het hebben van gedachten ?
Ik heb gedachten dus ik denk ?
Ik wil → Ik denk → Ik heb gedachten
Controle over wat ik wil → beoordelen over behoeften.
Je blijft vastzitten in een cirkel, een loop, in paradoxen.
Accepteer het niet-weten !

Het gaat niet eens om het “begrijpen”, het “waarom”, om wat ik wel en niet weet. Wel en niet kan overbrengen, het gaat niet om stoppen met proberen te begrijpen of te weten of wat dan ook. Het gaat om de motivatie, om de reden dat ik het doe. Het gaat erom dat mijn geluk niet afhangt van dit alles. Er valt niks te begrijpen, alleen bewustzijn.
Maar bewustzijn wil niet zeggen, niet-begrijpen. Het wil zeggen begrijpen + niet-begrijpen, het geheel. Hoeveel er valt onder begrijpen of valt onder niet-begrijpen is niet relevent.

Wil ik stiekem/ onbewust nog steeds alles begrijpen zodat ik dan ook alles aan iemand anders kan uitleggen en zo die andere persoon kan helpen zijn geluk/liefde te vinden, of om er bewust van te worden ? 😉
Ik zie het ego als mijn denken/ mijn gedachten en dus noodzakelijk voor communicatie met andere mensen en dus mijn lijntje met de buitenwereld. Ook nodig om alles te begrijpen en dit weer door te geven.
Ik zit dus nog in de illusie vast dat andere mensen iets nodig hebben (dus kennelijk nog steeds afspiegeling dat ik zelf ook wat nodig zou hebben) → weer het ego dat zich nuttig wil maken, niet de nutteloosheid van zijn eigen bestaan kan accepteren.
Maar ze hebben net als ikzelf niks nodig, ze zijn compleet en verlicht net als ik, alleen beseffen het niet. Ik denk nog steeds dat ik wat nodig heb om dat te beseffen of wat moet doen om dat te kunnen beseffen en als ik nou begrijp en weet wat dat is en opschrijf kan ik het ook aan anderen overbrengen.

Maar het ego is dus niks, een illusie, een doorzichtige tennisbal. Mijn gedachten zijn niet mijn denken, mijn denken is niet mijn ego. Het ego is een idee van mijn denken dat zich uit in een gedachte, een gevoel, een blokkade in de energiestroom.
Mijn gedachte is niet dat idee, mijn denken is niet dat idee. Mijn blokkades zijn niet dat idee, maar zijn de veroorzaker als zowel de veroorzaakte van dat idee. Ze zijn wederzijds afhankelijk.
Dat idee en de blokkades moet ik dus tegelijk loslaten, niet eerst het een en dan volgt het ander, ze zijn hetzelfde. (al leek bij het pijnlichaam ik eerst het idee los te laten en daarna de angst-energie, het pijnlichaam)
Mijn gedachten zijn niet mijn denken en mijn denken niet het probleem. Het is slechts 1 idee, 1 misvatting; het geloven dat die illusie echt is 🙂 Dat dat idee de realiteit zou zijn.

Door verlicht te zijn ben je een spiegel die mensen in staat zal stellen zichzelf te geven wat ze denken nodig te hebben, tot ze beseffen dat ze alles al hebben.
Gedachten zijn een illusie, net als de onzichtbare tennisbal. Het geloven van je gedachten veroorzaakt je afgescheiden zijn van de realiteit cq hiernu cq levensenergie, liefde/geluk.

Mijn probleem is niet het geloven van mijn gedachte of iets gerelateerd. Het is het geloven van dat ene idee. Dit is niet op te lossen via mijn denken, alleen via het geheel door bewustwording, door meditatie. Dan komt het inzicht vanzelf zonder dat ik daar iets voor (kan) doe.(n)

Ik heb een “probleem”, een idee waar ik aan vasthoud.
Is dat waar ?
De paradox is waarschijnlijk dat ik vasthoud aan het idee, dat ik vasthoud aan een idee/ een identiteit/ een ego/ een illusie.

Osho zegt in een boek. Verlichting is een geschenk, het wordt je gegeven, daar kun je niks voor doen. Accepteer de realiteit, het hiernu, de leegte, het geheel en het zal je overkomen.

Alle motivatie komt voort uit angst

Zelfs het proberen te focussen op het hiernu is kansloos. Het hiernu is waar je bent als je stopt met te proberen je te focussen ergens op.

Ik heb nog problemen met het loslaten van:

Vrouwen/relatie/seks. Ik praat dit goed door mijzelf wijs te maken dat het biologisch is en niks met het ego te maken heeft. Dat een verlichte man nog steeds die wil heeft en dus niet losgelaten hoeft te worden. Is dat waar ? Dat kan ik natuurlijk niet weten, maar het zal zeker niet via het denken gaan, niet via motivatie, dus loslaten.

Anderen helpen. Nog steeds de behoefte om anderen de weg te kunnen wijzen, niet eens ongevraagd, maar voor het geval ze het gaan vragen (Valse Hoop). Wat natuurlijk een bespiegeling is om mijzelf te willen helpen, mijzelf alles uit te kunnen leggen, begrijpen waarom we vastzitten in het ego, waarom we daar mee worden geboren.

– Motivatie. Geloof nog steeds dat ik motivatie nodig heb om tot actie over te gaan, om mijzelf te sturen. Dat als mijn motivatie wegvalt, ik niks meer zal doen, omdat het mij niet meer zou kunnen schelen.

Denken/gedachten. Ik koppel het ego nog steeds aan mijn denken en dat weer aan mijn gedachten. Dat het denken afhankelijk is van mijn gedachten en mijn ego. Ook onzin natuurlijk. Denken is niet iets wat je doet, maar iets wat gebeurt. Geloof nog steeds dat ik alleen besef/inzicht kan krijgen via een gedachte _> om bewust ervan te zijn. Dus leren door te doen en dat de les dan via een gedachte, via het ego tot mij komt. (die dan moet zorgen dat ik het ego laat vallen hahahaha) Ook onzin natuurlijk.

Toekomst. Dat door volledig in het hiernu te leven ik te laat ga reageren op dingen en het te ver laat komen totdat ik teveel problemen krijg. Dat ik geen belang meer hecht aan de dingen en dan alles op zijn beloop laat en pas ga reageren als het te laat is, alsof het ego degene is, die ervoor zorgt dat ik anticipeer op mogelijk toekomstige scenario’s. Ook onzin natuurlijk.

Het gevoel te leven. Dat als ik het ego loslaat, dat ik dan dat wat mij menselijk maakt, dat wat mij gemaakt heeft zal verdwijnen. Dat ik niet meer het gevoel zou hebben te leven. Die leegte maar saai en eentonig zal zijn, waar ik als een zombie zonder emoties zal leven. Ook onzin natuurlijk.

Het antwoord is: Vertrouwen

Alle motivatie komt voort uit angst. Je hebt motivatie alleen nodig als je dingen “wilt”, vanuit het ego, als je wil handelen uit angst.
Laat alle motivatie los en je laat “willen” los en je angsten. Al mijn handelen zal dan uit liefde komen.

De paradox van het loslaten

Nog steeds bang om mij helemaal over te geven aan de slow-motion, aan het lagere levensritme zonder de motivatie van het ego. (→ ook al is dat tijdelijk, een illusie)
Voelt nog steeds alsof het volledig toelaten van mijn levensenergie te intens zal zijn als ik dat niet afrem (waardoor ik blijf vasthouden aan mijn ego, al 2 jaar lang !) , omdat IK dan geen controle meer heb over wat ik doe. Geloof dan in de optie dat ik veel niet meer zal doen als die motivatie wegvalt, alsof mijn leven dan in de soep kan lopen omdat ik mij niet genoeg zou aanpassen aan onze maatschappij. Omdat ik dan nergens meer om geef, waar de rest om geeft.
Waarom lijkt dat zo echt ? Diep van binnen weet ik dat het allemaal onzin is, maar toch durf ik mij daardoor niet volledig over te geven, of die energie toe te laten (stoppen met blokkeren).

Ik probeer nog steeds mijzelf te overtuigen dat het goed is om de controle los te laten. Dit is onmogelijk, zal gewoon in het diepe moeten springen en vertrouwen.

Ik blijf dus mijzelf proberen te overtuigen dat het goed is, probeer mij er nog steeds een voorstelling van te maken om mijzelf het groene licht te geven dat het goed is. Dan geloof ik dat als IK het goed vind, als IK stop met die blokkade na er genoeg vertrouwen in te hebben ontwikkeld, dat IK dan de controle durf los te laten. Maar dat moment zal nooit komen, het denken zal altijd een voorstelling van de toekomst proberen te maken, ons ervoor proberen te beschermen, proberen te begrijpen, mij proberen te overtuigen. Dat is mijn aard !
Het is het idee, dat hij (het ego-> denken die controleert) ook bepaald dat ik los moet laten. De overtuiging dat dat de oorzaak is, dat dat ook de controle heeft ipv slechts een adviesfunctie die je naast je neer kan leggen.

Het is de paradox, het idee, de overtuiging, dat IK los moet laten, de blokkade moet opheffen. Want door dit te geloven geef je het ego juist de controle ipv het te ontnemen !

Het is ook de simpele overtuiging dat als ik mij over geef aan de slow-motion dat dit voor altijd is ipv slechts tijdelijk. Het is weer het simpele brein die de effecten van nu rechtstreeks doortrek naar de toekomst → een illusie.

De overtuiging dat als IK het begrijp, dat IK dan ook weet wat IK moet doen, om los te kunnen laten, de controle op te geven. Weer vast in de paradox.

De overtuiging dat er een reden is dat ik nog niet verlicht ben en dat IK zal weten wanneer ik dat ben, weet dat ik het nog niet ben omdat ik dat nog niet zo voel. En dat IK pas klaar ben als het zover is, ipv andersom. Dat IK achter de oorzaak moet komen waarom IK het nog tegenhoud.
De oorzaak van het ego. Maar net als mijn ware aard heeft het ego geen oorzaak, het is slechts een overtuiging. Er is geen IK die de oorzaak hiervan is, of een IK die bepaald wat ik denk, geloof of ervaar en dus de controle heeft over mijn overtuigingen. Geen IK die de vrije wil heeft en geen IK die die kan opgeven. Geen IK die kan blokkeren, geen IK die dat kan loslaten.
Er is geen oorzaak.

Die IK is slechts een idee van het denken, die de overtuiging heeft dat alles een oorzaak heeft, dat alles een begin heeft en om die behoefte , die overtuiging te voldoen heeft het een (“God” gecreëerd) een Ik gecreëerd die het begin is, die de oorzaak is.
Er is geen begin, geen oorzaak, er is geen IK.

Zoals we een God verzinnen om de wereld te verklaren, een begin te geven, een oorzaak een doel. Zo hebben we ook een IK verzonnen om onszelf te verklaren, een begin te geven, een oorzaak, een doel. IK = God. Beide bestaan niet, beide zijn alles.
Ik = Universum

18:00

Toevallig hoe ik dit nu eindelijk echt besef dat er geen IK is op 1e pinksterdag. Toen het vorige belangrijke inzicht kwam op hemelvaartdag bedacht ik me al dat zoiets zou kunnen gebeuren.

Aan de ene kant is er eigenlijk niks veranderd, alles voelt nog hetzelfde, de ego-energie, alle mechanismen, heb nog dezelfde behoeften; dingen willen begrijpen, kennis willen delen, anderen helpen, relatie etc
Aan de andere kant voelt alles ook anders. Nu als er niks gebeurd met die behoeften, maakt mij dat niet uit. Dat veranderd niks. Wat gebeurt dat gebeurt.
Het enige wat echt anders voelt is dat ik eindelijk klaar ben met zoeken, dat ik niks meer hoef te doen. Er is niemand meer die wat kan doen haha 🙂
Al die tijd heb ik geleefd alsof er geen IK was, maar bleef zoeken naar wat ik wilde vinden en legde verbanden die er niet waren en dacht dat er van alles moest gebeuren.
Maar nu niet meer, ben nu klaar, ben klaar met zoeken. Voel nog steeds mijn ego, maar het heeft geen macht meer, geen controle. Wel invloed, maar niet bepalend. Alles bepaald.
Klaar met zoeken naar de ware aard van ons bestaan.
De heilige geest heb ik eindelijk ontvangen hahahahah 😉

ongelukkig zijn geeft motivatie om te doen

Ik kan niet worden wat ik al ben.

(totaal) Ontspannen is niet iets wat ik doe, het is wat gebeurd als ik niet meer doe.

Ik lig in mijn bed en opeens voel ik het, realiseer ik het. Mijn denken wijst “gewoon gelukkig zijn” nog steeds af. Ik ben nog steeds mijn denken en heb nog steeds de overtuiging → eerst verlichting en dan gelukkig zijn.

Ik koppelde verlichting aan het loslaten van het ego, net zoals het loslaten van mijn oude pijnen. Ik projecteerde dit op mijn levensenergie (het ego bestaat immers niet, het is verzonnen, een idee) Dus mijn levensenergie, die uiteraard onuitputtelijk is, moest ik loslaten om gelukkig te zijn hahaha.
Dat kan natuurlijk niet.

Energie is energie, nog negatief, nog positief. Het ging en gaat nog steeds om controle. Ik kon de controle niet loslaten en bestempelde het als negatief. Als dat….. dan….. Ik was en ben al die tijd al gelukkig , maar had het niet door, kon het niet accepteren. Kan niet accepteren dat ik gewoon gelukkig was, zonder reden, zonder oorzaak, zonder bron.

Ik zit/zat vast in de illusie van motivatie , van controle. Ik krijg het alleen als ik “het wil”. En dit geloofde ik omdat ik de controle wilde.
Want waarom zou ik al die dingen die ik denk te moeten doen, nog doen, als ik al gelukkig ben ?
Waarom zou ik iets “willen”, iets “doen”, iets “proberen te bereiken” als ik al gelukkig ben ?

Dus ik maak mezelf ongelukkig, ben ik overtuigd dat ik niet gelukkig ben, want dan heb ik de juiste motivatie om dingen te doen, te ondernemen, mijzelf te beschermen, de controle houden.
Want ongelukkig zijn (door te blokkeren) is waar ik controle over heb en dat voelt veilig. Over geluk heb ik geen controle , dat is (er) gewoon.
Maar de belangrijkste overtuiging is dat er een reden moet zijn: eerst verlossing → dan gelukkig zijn. Maar het is natuurlijk andersom: wees gelukkig en er is verlossing.

Accepteer het geluk, wat geen reden heeft, geen oorzaak, niet voortkomt uit je ervaringen, je gevoelens/emoties, je energie. Het staat er allemaal los van.
Het is daar, ik hoef het alleen maar te beseffen, toe te laten, niks te doen.
Accepteren dat ik niks hoef te doen en er niks voor kan doen. Elke poging om het te bereiken vereist controle en controle vereist blokkeren (van je levensenergie) en dus ongeluk.
Er valt niks los te laten.
Het is juist het blokkeren waardoor je los kan laten.
Alleen door niets te doen, gewoon te accepteren dat gelukkig zijn er is, onafhankelijk van wat ik ervaar, voel, energieën in mij; dat is alleen maar perceptie van het denken.

Ik liep al die tijd te zoeken en het zoeken vereist controle en dus ongeluk (dmv blokkeren)
Ik geloofde in de illusie van motivatie, de illusie van controle, de illusie van oorzaak.
Ik bestempelde mijn levensenergie als negatief, als oorzaak, als reden. Maar het staat er allemaal los van. Het is gewoon energie verder niks.

Ik wil controle omdat ik vind dat bepaalde dingen moeten gebeuren, daar heb ik motivatie voor nodig en dus creëer ik ongeluk, dat motiveert mij om wat te doen, te bereiken, in de illusie dat ik dan weer gelukkig wordt. Maar dat is slechts tijdelijk, nep.
Het is als expres te kleine schoenen aandoen zodat je later jezelf van deze schoenen kan verlossen.
Hahaha

Om de controle te behouden moet je ongeluk blijven creëren, om motivatie te hebben om wat te bereiken. Als je iets wil, iets wil hebben, iets wil bereiken, heb je controle nodig en dus ongeluk.
Vicieuze cirkel. Paradox.

Verlichting bereiken was voor mij een vorm van controle, een idee, een doel om motivatie te behouden, om een doel te hebben, om nuttig te zijn.

Gewoon gelukkig zijn is eng ! Dan is er geen controle, geen motivatie, geen doel. Je bent gewoon, gelukkig.

Je voelt energieën emoties als oorzaak van ongeluk; angst, stress, spanning en je ziet het daarom ook als oorzaak van geluk. Dat moet je gelukkig maken. Maar het is slechts perceptie van het denken, het is gewoon energie, nog negatief, nog positief.
Het is geen reden, geen oorzaak, waarom je niet gelukkig bent. Het is alleen je overtuiging dat je niet gelukkig bent wat in de weg staat.

Illusie van motivatie

Illusie van motivatie

Het blokkeren van energie: het veroorzaken van problemen veroorzaakt gedachten.
De overtuiging is: “Ik moet energie blokkeren = problemen creëren/hebben → hierdoor “iets willen” → gedachten hebben en het geheel tot actie aanzetten.
IK zet dan aan tot actie. IK heb dan de controle over mijn leven.
(→ door te blokkeren, door problemen te scheppen)
IK besta alleen door energie te blokkeren.
Dus interpreteer ik die energie als een bedreiging voor mij = ego.
Als iets negatiefs, net als het blokkeren.

Ik herhaal hier wat ik eigenlijk al heel lang weet. Typisch is dat. Het is alleen van Illusie van controle naar Illusie van motivatie, wat hetzelfde is.

Mijn neus zit weer half verstopt door de energie die naar buiten wil stromen. Mijn badkamerlicht was onlangs stuk, hierdoor deed ik een keer mijn ochtendmeditatie in het donker. Dit beviel goed, ik wordt dan minder afgeleid door het licht dat wisselt van sterkte ondanks dat ik mijn ogen dicht heb.
Ik wordt hierdoor afgeleid omdat ik onbewust ga analyseren wat de effecten zijn van het toelaten van die energie, door het niet meer te blokkeren.

Merk dat het toelaten van die energie soms mijn zicht blokkeert, wazig maakt. Net als mijn ademhaling soms doet stoppen. Gewoon toelaten en accepteren, niet proberen de boel te controleren. Maar dat is best moeilijk → controle willen is redelijk automatisme.

Apart dat ik weer de hele dag regelmatig een loopneus heb en mijn neus moet snuiten door die energie die eruit wil. Kost discipline om daar niet tegen te vechten.