Reïncarnatie

Heb gister geen meditatie meer gedaan en ook vandaag staat mijn hoofd er niet naar. Ik geef mezelf nog 1 overgangsdag en vanaf morgen wil ik weer mijn meditatie en pilatus doen, mijn meditatiewandeling. Geen tv kijken meer, geen beurskoersen kijken ipv tv, geen discussies meer op het forum om mezelf maar te overtuigen, te vluchten in denken ipv doen. Al die inzichten zijn mooi, maar daardoor blijf ik de hele dag in mijn denken ipv het voelen.

Gisteravond zo tegen 1:00 gaan slapen en heb wel weer lekker boekje gelezen op de bank. Vind het alleen jammer dat mijn bank niet lekkerder zit, de kussens zijn allemaal ingezakt en is daarom moeilijk om in een goede houding op de bank te zitten. Dat is eigenlijk het enige wat me er soms van weerhoud om dat niet te doen. Misschien moet ik daar maar eens wat op verzinnen ?

Ik voel dat het tijd wordt om weer serieus aan de meditatie te gaan. Om serieus dat denken en de illusie van controle over het leven los te laten. Om de angst voor de dood te laten verdwijnen door die te accepteren als onvermijdelijk en buiten de controle van mijn denken.
Tevens voel ik een enorme weerstand om dit te doen, een soort van angst voor de leegte. Voor het einde van mijn “echte” leven, voor het missen van alle prikkels van buiten die er nu voor zorgen dat het voelt alsof ik leef. Voor het wegvallen van het fijne gevoel om niet-bestaande problemen op te lossen, om situaties te analyseren waar ik geen invloed op heb.
Voor het gevoel dat een deel van mijn zal sterven als ik zal kiezen voor die leegte.

In mijn diepste gevoel weet ik echter dat het de enige logische volgende stap is. Dat ik eerst moet sterven om daarna wedergeboren te worden.

Snap nu dat reïncarnatie ook symbolisch is. Je wordt herboren na de dood van je ego. Daar herinner je ook je vorige levens, je leven in je ego.
Osho heeft het dus over de dood van het ego en het eeuwige leven wat je voelt nadat je ego gestorven is. Omdat je niet meer bang bent voor de dood. (doorziet als een illusie)

bewust worden via het denken

Naast het feit van geen gedachten hebben, moet ik dus ook leren om me niet te controleren. (zelfs in rust concentreren we ons constant, het is de natuurlijke staat van het ego), maar zelfs tijdens de momenten zonder gedachten en ik mijn hoofd/denken ontspan, mij dus niet concentreer, ontvankelijk ben voor het geheel (niet slechts een deel) voel ik nog ver op de achtergrond het analyserende deel actief zijn. Alles registreren, onderzoeken, in de gaten houden. Hierdoor komen gedachten altijd snel weer tevoorschijn.
Pas als ik dit analyserende deel, ver op de achtergrond, ook loslaat, dan pas voel ik de echte stilte, de echte leegte, dan pas voel ik het verdwijnen van het ego.

Dus ik moet eerst mijn gedachten loslaten. Dan mijn concentratie, het concentreren op iets in het hiernu, wat daardoor dus niet hiernu is, maar daarnu. En als laatste mijn ver op de achtergrond nog mijn analyserende deel.
Dan voel ik de stilte en de leegte.
Helaas nog wel incl de energie-blokkade van dat ego in mijn hoofd, dus val nog snel terug.

Moet bekennen dat ik nog steeds in 2-strijd ben. Nog steeds bang voor die stilte/leegte. Een deel van mij wil naar die stilte/leegte, daar ben ik nu al zo lang mee bezig. Maar die stem in mijn hoofd, de concentratie, de analyse geeft iets vertrouwds, de illusie van controle, het nog in mijn eigen hand hebben, maar dat is niet eens het belangrijkste. Die stem in mijn hoofd, die gedachten, die analyses, ze lijken gezelschap te geven, vertrouwdheid.
Ben stiekem bang dat het leven ophoud in die stilte/leegte, geen prikkels meer, dan ben ik echt weg, houd ik op met bestaan. Alhoewel me laten afleiden steeds minder wordt, zet ik wel overdag muziek op, ‘s avonds lees ik een boek (gister weer film gekeken) omdat ik toch bang ben voor die stilte/leegte.

Ik heb misschien geleerd dat ik niet mijn gedachten ben, maar ik identificeer mij dus met dat analyserende deel dat op de achtergrond meedraait. Hoe vaak heb ik al in dit dagboek geschreven over dat ik moet stoppen met analyseren, hoe ik verslaafd ben aan analyseren (30-09-13)

Het zou mij niks verbazen als ik stiekem die analyserende deel ook gebruik om te proberen “bewust te zijn”. Ik moet toeschouwer zijn, alles zien gebeuren en dat moet mij inzichten geven over de illusie van mijn denken en de realiteit waarin ik behoor te leven.
Maar in net zoveel tijd probeer ik waarschijnlijk “bewust te analyseren”.
Ook via dit dagboek analyseer ik “het bewuster worden”, te begrijpen en inzichten van te krijgen om bewuster te worden.

Ik probeer dus nog steeds deels via het denken bewuster te worden. Te analyseren om bewuster te worden, ipv het gewoon te zijn. Het is dus verborgen valse hoop, valse macht.

In de stilte/leegte valt er niks meer te analyseren !
Dan moet ik mijn verslaving definitief loslaten.

Daarom is de beurs zo verslavend, oneindig analyseren, oneindige informatie/ economie/ voorspellingen. Het enige wat altijd een uitdaging zal blijven , hoe slim je ook bent, hoeveel je ook weet. Totdat je accepteert dat er eigenlijk niks te weten/ analyseren/ voorspellen is, er is alleen reageren in het hiernu !
(→ wat ik dus nog steeds probeer te doen vanuit het analyserende denken ipv vanuit mijn gevoel)

Grappige gedachte:
We leven zo via ons denken, denken zo erg dat ons denken de realiteit is, dat we geloven dat als we ergens niet aan denken dat het dan ook geen realiteit meer is.
Als die “realiteit” in eerste instantie iets van ons denken was, dan werkt dat zelfs. Je heft gewoon de illusie op. Maar omdat we het verschil tussen die illusie en de realiteit vaak niet weten, denken we ook dat dat werkt met de realiteit, de echte. Door gewoon niet meer aan die realiteit te denken, bestaat het opeens niet meer geloven we dan. (ontkenning)

Zat nog een metafoor te bedenken tijdens het pissen:

Proberen het ego los te laten is als naar de wc gaan. Je voelt die drang, daar doe je niks voor, als je plast dan is dat iets wat je laat gebeuren door het ontspannen van een sluitspier (?). De energie waar het ego uit bestaat wil dus van nature wegstromen, daarom is het ego constant bang voor de dood. Het ego is de sluitspier die die energie gevangen/opgesloten probeert te houden, probeert vast te houden. → en opnieuw te vullen.
Je kan dus niks doen om die energie los te laten, net als met plassen kan je alleen ontspannen en de natuur zijn gang laten gaan. Je moet dus je ego ontspannen (niet concentreren bv) en de opgehoopte energie zal vanzelf wegstromen. M.a.w. Loslaten → niet meer vasthouden.

Het ego is dus je verzetten tegen wat is. (de natuurlijke energiestroom) Dat is ook het enige wat het ego kan, zich verzetten, met al het lijden van dien. Ontspan, geef je over aan wat is en het ego zal oplossen, wegstromen en je van je lijden verlossen.

lijden boven leegte

Las gisteravond in een boek van Steven Nikson, Het spel der Goden dl 2. Een van de karakters in het boek, een 15 jarig meisje, gevangen genomen in een slavenkamp, raakt drugs verslaafd om de realiteit aan te kunnen. Hierdoor gaat ze meer en meer verdoofd door het leven. Dan wordt er gezegd dat ze dan op zoek gaat naar gevoel, extreme situaties die pijn doen, maar wel gevoeld worden. Ze lijd dus liever pijn om gevoel te hebben, dan verdoofd te zijn door de drugs die ze juist is gaan nemen om voor haar gevoel/leven te vluchten.

In deze situatie zit ik ook. Het ego probeert te vluchten voor het hiernu. Ik probeer te leven in het hiernu, maar durf daarbij niet mijn ego los te laten (het gaat niet om gedachten, maar om voelen) Door het ego te voelen, krijg ik het gevoel dat ik nog leef, ook al weet ik dat het negatief, probleem scheppend is. Ik verkies de pijn/ het lijden boven de leegte, omdat ik bang ben voor die leegte.

Zelfs in het bewust zijn, in het voelen probeert het denken te controleren. Door te zeggen dat ik dit en dat zou moeten voelen. Of hier of daar naar toe moet met mijn gevoel. Zelfs zonder gedachten probeert het te controleren, te sturen.

15:00
Pad naar verlichting is ook een beetje leren pokeren. Elke keer als je een “niveau hoger” gaat moet je weer opnieuw leren hoe het beste te handelen, ook al blijven de regels hetzelfde.

een verlangen naar de stilte ?

Heb al eens geschreven dat het voelt alsof de energie in mijn hoofd zich in een andere tijdsdimensie bevindt. Dat als ik bewust daar in meega, mijn ego, mijn gedachten getriggerd door de energie-residu door gedachten uit het verleden, dat ik mij daar niet meer in het hiernu kan bevinden.
Het is belangrijk om in contact te blijven met mijn lichaam en terwijl ik dus voel, mijn hele lichaam, of vanuit mijn lichaam, dat ik met dat als basis ook mijn ego in mijn hoofd kan voelen zonder er in mee te gaan.
Dat blijft echter extra moeilijk om te doen als ik wat ga doen, zoals aan mijn websites werken of lezen. Heel snel wordt dan mijn denken getriggerd die graag gevoed wilt worden door die externe prikkels. Moeilijk nog om dan weer alleen maar te voelen.

Ben veel moe weer de laatste tijd, slaap veel. Zal ook wel te maken hebben met de feestdagen en mijn verzet die dagen om verder los te laten. (→ veel tv kijken enzo)

Heb wel het idee dat die energieresidu in mijn hoofd langzaam begint af te nemen, op te lossen. Hierdoor wordt het weer makkelijker om los te laten. Hopelijk blijft deze positieve/ vicieuze cirkel in stand.
Denk ook te merken dat ik mij minder druk, minder zorgen maak over alles.
Ja ik ben nu veel moe, maar dat gaat vanzelf wel weer over. Ik doe nu erg weinig aan de websites, heeft geen haast. Ik sport niet meer, elke dag wandelen is voldoende. De beurs is onzeker, heb het niet noodzakelijk nodig.

Vraag me nu zelfs stiekem af of er diep van binnen een merkbaar verlangen naar die stilte/ leegte zich begint te ontwikkelen en de plaats zal innemen van de angst voor die stilte/leegte. → angst voor het onbekende.
Dat er een verlangen naar de onbekende toekomst zich begint te ontwikkelen. (maw dat die nu voor mij bewust wordt omdat de blokkade die mij hiervan scheidt aan het oplossen is)

leegte doet alarm afgaan

Heb afgelopen dagen het idee gekregen dat het ego loslaten anders werkt als met je “pijnlichaam” loslaten. Ik omschrijf het ego als opgeslagen energie veroorzaakt door gedachten (die je geloofde, mee identificeerde) uit het verleden. Dat je gedachten in het nu je proberen te beschermen om deze te voelen. (omdat het onaangenaam voelt)
Ik krijg echter ook steeds meer het idee dat ik mijzelf probeer te beschermen tegen de energie van het hiernu, omdat er dan geen controle is, geen zelf is en deze te overweldigend is. Op een gegeven moment dacht ik me echt in het hiernu te voelen, gedesidentificeerd met lichaam en energiestromen en dat voelde als onoverwinnelijkheid, alsof niets mij meer kon deren en gelijk ging het alarm weer af: “dat zijn gevaarlijke dingen om te voelen, dat is niet de bedoeling, dat gaat verkeerd aflopen als je je zo blijft voelen”. En dan val ik weer terug zo te zeggen.
Dus nog steeds moeite om geen doel meer in mijn leven te hebben. → gaat in principe om loslaten controle. Overgeven aan de energie van het hiernu.

Heb eergisteren weer een date gehad (via internet), weer na slechts een paar berichtjes en ik weet niet hoe het universum het voor elkaar krijgt, maar weer een Hsp-er ! Ik ga bijna geloven dat er geen andere soort vrouwen meer bestaan 🙂 . Het is toch bizar, hoe zoiets kan. In het echte leven kan je het koppelen aan uitstraling/aantrekking/energie etc. Maar dit is via het internet, een foto en wat oppervlakkige info, hoe kan dan toch op basis daarvan toch weer hetzelfde uitkomen, keer op keer ! Dit is al de 4e keer nml (vorig jaar ook al 2 keer)

acceptatie van andere mensen

Merk dat de energie in mijn lichaam weer flink in beweging is. Kennelijk heeft het vormgegeven besef dat mijn IK een illusie is weer een nieuwe fase ingeluid.
Heb ook alweer besloten alle ondernemingen in mijn leven weer stop te zetten. Geen online daten meer, geen ik moet naar feestjes en vakantie etc of moet websites maken, leuke uitjes maken etc.

Was gister mooi weer en vanwege gratis parkeren bij de oude haven liep ik over het drukke deel van het strand bij Scheveningen. Dat soort drukte triggerd constant mijn IK, of de illusie van IK. Mijn ego die ik denk nodig te hebben als lijntje met de externe wereld, met andere mensen. Heb dus echt rustige omgeving nodig, meer op mijzelf om de rust te hebben niet te reageren op mijn ego, mijn IK, op die energie in mijn lichaam die nu weer zo in beweging is. Het is zo subtiel, zo paradox, dat ik mij daar volledig bewust en alert bij moet zijn om die illusie te doobreken.

Dus geen afleidingen. Online daten deed ik toch alleen maar uit angst, angst te ver af te komen staan van andere mensen → lees: mijn ego. Het (de ander) wees mij op het feit dat ik mijzelf nog steeds niet durfde te accepteren. Merkte ook op dat ik weer graag leuke dingen wil doen als feestjes om een reden te hebben mij gelukkig te voelen. Nog steeds moeite om te accepteren dat er geen reden nodig is om gelukkig te zijn. Dat mijn gevoel van geluk als die even naar de oppervlakte komt niet geuit hoeft te worden in externe handelingen.

Dat ik mij blijf verzetten omdat ik vind dat ik niet stil mag vallen, maar het moet combineren met dingen blijven doen en ondernemen, zogenaamd vanuit een andere motivatie. Het is slechts mijzelf voor de gek houden. Dit heeft slechts te maken met zelfacceptatie en acceptatie (respect krijgen) van andere mensen; dat kan alleen als ik wat doe met mijn leven, wat presteer. Nog steeds geloof ik dat ik wat moet presteren, met mijn ego als motivator.
Wel: FUCK IT !!

Ik ga heerlijk niks doen. Heb genoeg inkomen via de honden opvang en verder hoef ik niks, moet ik niks. Loslaten wie ik wil zijn, wat ik denk behoor te doen, hoe het overkomt op andere mensen en eindelijk mijzelf volledig accepteren. Het is onzin om mijzelf te proberen te bewijzen.
Ben nog steeds bang voor de realiteit, voor de stilte, voor het geluk zonder reden, voor het “niks”. Probeer nog steeds de interne stilte te vullen met externe prikkels: tv/muziek/ internet , ook als afleiding om al die energie minder te hoeven voelen.

Heb mij nu dus weer voorgenomen de tv uit te laten, muziek uit te laten, niet meer onnodig achter de computer te hangen als afleiding. Maar gewoon 1 te zijn met de stilte en mijn gevoel en daar niet meer voor weg te vluchten, stoppen met zo’n angsthaas te zijn en te blijven vluchten voor een illusie (ook al voelt ie zo echt)

Leegte voelt als de dood

Op dit moment doe ik al een tijd niks meer aan mijn websites, doe ook niks met de aandelenbeurs. Pas alleen nog op de honden op. Doe nu vaak 3* per dag 30 min zitmeditatie en mijn 1,5-2 uur wandelmeditatie buiten in het park. (met of zonder loge). ‘S avonds zit ik gewoon op de bank te lezen of tv te kijken. Tijdens de 7 minuten durende reclameblokken doe ik weer meditatie (geluiden beeld tv op mute). Ook tijdens het lezen en tv kijken probeer ik het, maar dat is best moeilijk. Blijf mij focussen op dingen. Het is moeilijk de tv goed te volgen als ik mij niet focus , dan neem ik nml de hele kamer waar en niet alleen de tv.
Sinds het besef op bevrijdingsdag voel ik de energie van het ego meer dan ooit, flink intens.
Het is nu heel moeilijk om meditatief te blijven door alle focus, concentratie , motivatie etc los te laten. Volledig te ontspannen, maar wel alert te blijven.
Bewust te zijn zonder te observeren !
Ik zit in zoveel paradoxen vast, daar is moeilijk uit te komen. Alleen na een tijdje zit- of wandelmeditatie lukt het mij soms om alleen maar te zijn. Dat is zo moeilijk omdat ik blijf observeren, dit gebeurt vanuit het ego. Observeren of alles wel gaat zoals het behoort te gaan.

Het is verder ook niet meer te omschrijven. Maar ik merk dat ik tussen de zit en loopmeditatie, niet echt meditatief kan blijven. Zit dan ook weer met dat gevoel dat dat alleen lukt als mijn levensritme flink naar beneden gaat en het voelt alsof ik alles in slowmotion doe.
Het is mij nog niet gelukt mij hier helemaal aan over te geven, dat voelt te weird. Alsof ik als een slow-motion freak in deze maatschappij moet leven. Alsof ik dan niks meer echt voor elkaar ga krijgen omdat ik alles zo langzaam doe, niet meer echt productief zal zijn. Uiteraard weer een overtuiging die ik los moet laten.

Maar de enige oplossing die ik zie is “training”, dus meditatie. Nog meer dan ik nu doe, gewoon de hele dag in alles wat ik doe. Speel al een tijdje met het idee dat ik een echte meditatieweek moet houden ofzo, waarin ik mij helemaal overgeef aan het geheel, mijzelf train. (en tot inzicht zal komen) Ik voel het geheel, het niks, de leegte al steeds vaker. Eigenlijk vang ik die nu bijna elke meditatie wel even op.

Maar nog steeds is die leegte niet iets mooi’s om mij aan over te geven, maar voelt idd eerder als de dood. Alsof ik mij over moet geven aan de dood en dat kost veel discipline en toewijding. Iets wat mij nu nog alleen in opperste meditatie lukt.

Maar wat gebeurt er. De nieuwe contacten die ik heb opgebouwd zijn weer verbroken. Een date is zelfs terug naar haar ex gegaan hahaha. Maar nog mooier, ik krijg gister 2 afzeggingen van loge’s. Wat tot gevolg heeft dat ik vanaf maandag (over 3 dagen) dus 10 dagen geen loge heb en dus helemaal geen verplichtingen heb om die meditatieweek te houden en 24/7 dit te doen. Zat te denken om ergens in de natuur in een huisje te gaan zitten, maar dat het toch beter is om het gewoon thuis te doen. M.a.w. Het universum stuurt mij ook echt die kant op, dus nu moet ik wel.
Nu moet ik wel alles gaan loslaten, mij er aan overgeven en die meditatieweek gaan houden en in een slow motion alles doen, zonder angst voor de gevolgen, reacties etc, niet meer vluchten tussendoor, niet van overgave weer veilig terug vluchten in het ego. Overgeven, maar onbewust het ego in de hand houden om op terug te kunnen vallen.

Dus niet de fout maken om alleen het die 10 dagen te doen om daarna weer in het ego terug te kunnen vallen en dus onbewust vasthouden, maar alle bruggen achter mij verbranden.
Vertrouwen !
De dood volledig accepteren ! (de leegte)

ontspanning door inspanning loslaten.

Tijdens het wandelen gister tikte ik:
Ik heb een concept verzonnen dat ik ben dat wat het ego/ blokkade/ levensenergie ervaart. Maar dat is wederzijds afhankelijk van de ervaring. Dus als het ego verdwijnt, verdwijnt de ervaring en dus de IK die ik heb verzonnen.
(bewustzijn bestaat alleen bij gratie van dat waar het bewust van is)
→ angst voor de leegte

Ik blijf bedenken wat ik in het verleden fout heb gedaan, wat ik fout doe. Maar dat is verleden, niet nu. Onzinnig om dat te blijven terughalen. Vergeef en doe opnieuw zonder denken.
(onthoud: er valt niks “te leren”, het is juist “on-leren”. Niet doen, maar niet-doen).

Merk dat er weer een omslag is. Meditatie/ verlichting is de kunst van niet-doen van ontspanning (niet-spanning). Dat is verwarrend, want als je als niet-bewust mens probeert te ontspannen val je juist terug in spanning en doen. (het zogenaamde relaxen, tv kijken, vakantie, feestje) Dus leerde ik mij te ontspannen door mij in te spannen.
Ontspanning door inspanning.

Merk nu dat ontspannen ook echt ontspannen is. En inspanning als inspanning voelt.
Moet dus ontspanning door inspanning loslaten.
Nu overgave door totale ontspanning.

Doorbreken van gewoonte en inzien van illusie en niet bang zijn van de leegte (= concept van het denken) en geen prikkels blijven opzoeken.

Doe ‘s ochtends 45 min meditatie bij opstaan.
Loge hondjes uitlaten = meditatief wandelen
Ochtend routine = incl dagboek overtikken (bewust worden)
Dan weer 30 min meditatie
wat huishouden/werk etc
Lange middagwandeling 1,5 uur meditatief
wat huishouden werk etc
Eten
Boek lezen (tv kijken)
Meditatie voor het slapen gaan 30 min. (wordt 45 min)
Hondjes laten plassen
boek Osho lezen voor het slapen gaan

Geen excuses meer, geen vluchten meer.

Die leegte is die wel echt ?

Angst voor de leegte. Is dat niet gewoon een excuus voor de illusie van controle ? Die leegte is die wel echt ? Is dat niet gewoon een illusie van het denken? Vallen ervaring weg ?
Ja en nee.
Ze vallen weg, maar niet voor altijd,de hele tijd. Er komen geheel nieuwe ervaringen voor terug.
De illusie van controle is natuurlijk gewoon de controle willen hebben over onze ervaringen (op zoek naar dat goede gevoel).
Bang dat als we niks meer vasthouden, alles loslaten, niks meer creëeren dat er dan een leegte zal zijn.
Is dat waar ? Kan ik zeker weten dat dat waar is ?
Nee.
Die ervaring is niet waar. Want de realiteit is dat er altijd geheel nieuwe ervaringen zijn. Daar hoef ik niks voor te doen. Die worden mij gewoon gegeven.
Hahaha, zo simpel.
Er is geen leegte.
Wat ik ook erover zeg of denk te ervaren, het zal het niet zijn 🙂
 
14:30
 
Wanneer ben je verlicht ?
Als de controle is losgelaten en alle gevoelens/ervaringen er mogen zijn.