Las gisteravond in een boek van Steven Nikson, Het spel der Goden dl 2. Een van de karakters in het boek, een 15 jarig meisje, gevangen genomen in een slavenkamp, raakt drugs verslaafd om de realiteit aan te kunnen. Hierdoor gaat ze meer en meer verdoofd door het leven. Dan wordt er gezegd dat ze dan op zoek gaat naar gevoel, extreme situaties die pijn doen, maar wel gevoeld worden. Ze lijd dus liever pijn om gevoel te hebben, dan verdoofd te zijn door de drugs die ze juist is gaan nemen om voor haar gevoel/leven te vluchten.
In deze situatie zit ik ook. Het ego probeert te vluchten voor het hiernu. Ik probeer te leven in het hiernu, maar durf daarbij niet mijn ego los te laten (het gaat niet om gedachten, maar om voelen) Door het ego te voelen, krijg ik het gevoel dat ik nog leef, ook al weet ik dat het negatief, probleem scheppend is. Ik verkies de pijn/ het lijden boven de leegte, omdat ik bang ben voor die leegte.
Zelfs in het bewust zijn, in het voelen probeert het denken te controleren. Door te zeggen dat ik dit en dat zou moeten voelen. Of hier of daar naar toe moet met mijn gevoel. Zelfs zonder gedachten probeert het te controleren, te sturen.
15:00
Pad naar verlichting is ook een beetje leren pokeren. Elke keer als je een “niveau hoger” gaat moet je weer opnieuw leren hoe het beste te handelen, ook al blijven de regels hetzelfde.