ongelukkig zijn geeft motivatie om te doen

Ik kan niet worden wat ik al ben.

(totaal) Ontspannen is niet iets wat ik doe, het is wat gebeurd als ik niet meer doe.

Ik lig in mijn bed en opeens voel ik het, realiseer ik het. Mijn denken wijst “gewoon gelukkig zijn” nog steeds af. Ik ben nog steeds mijn denken en heb nog steeds de overtuiging → eerst verlichting en dan gelukkig zijn.

Ik koppelde verlichting aan het loslaten van het ego, net zoals het loslaten van mijn oude pijnen. Ik projecteerde dit op mijn levensenergie (het ego bestaat immers niet, het is verzonnen, een idee) Dus mijn levensenergie, die uiteraard onuitputtelijk is, moest ik loslaten om gelukkig te zijn hahaha.
Dat kan natuurlijk niet.

Energie is energie, nog negatief, nog positief. Het ging en gaat nog steeds om controle. Ik kon de controle niet loslaten en bestempelde het als negatief. Als dat….. dan….. Ik was en ben al die tijd al gelukkig , maar had het niet door, kon het niet accepteren. Kan niet accepteren dat ik gewoon gelukkig was, zonder reden, zonder oorzaak, zonder bron.

Ik zit/zat vast in de illusie van motivatie , van controle. Ik krijg het alleen als ik “het wil”. En dit geloofde ik omdat ik de controle wilde.
Want waarom zou ik al die dingen die ik denk te moeten doen, nog doen, als ik al gelukkig ben ?
Waarom zou ik iets “willen”, iets “doen”, iets “proberen te bereiken” als ik al gelukkig ben ?

Dus ik maak mezelf ongelukkig, ben ik overtuigd dat ik niet gelukkig ben, want dan heb ik de juiste motivatie om dingen te doen, te ondernemen, mijzelf te beschermen, de controle houden.
Want ongelukkig zijn (door te blokkeren) is waar ik controle over heb en dat voelt veilig. Over geluk heb ik geen controle , dat is (er) gewoon.
Maar de belangrijkste overtuiging is dat er een reden moet zijn: eerst verlossing → dan gelukkig zijn. Maar het is natuurlijk andersom: wees gelukkig en er is verlossing.

Accepteer het geluk, wat geen reden heeft, geen oorzaak, niet voortkomt uit je ervaringen, je gevoelens/emoties, je energie. Het staat er allemaal los van.
Het is daar, ik hoef het alleen maar te beseffen, toe te laten, niks te doen.
Accepteren dat ik niks hoef te doen en er niks voor kan doen. Elke poging om het te bereiken vereist controle en controle vereist blokkeren (van je levensenergie) en dus ongeluk.
Er valt niks los te laten.
Het is juist het blokkeren waardoor je los kan laten.
Alleen door niets te doen, gewoon te accepteren dat gelukkig zijn er is, onafhankelijk van wat ik ervaar, voel, energieën in mij; dat is alleen maar perceptie van het denken.

Ik liep al die tijd te zoeken en het zoeken vereist controle en dus ongeluk (dmv blokkeren)
Ik geloofde in de illusie van motivatie, de illusie van controle, de illusie van oorzaak.
Ik bestempelde mijn levensenergie als negatief, als oorzaak, als reden. Maar het staat er allemaal los van. Het is gewoon energie verder niks.

Ik wil controle omdat ik vind dat bepaalde dingen moeten gebeuren, daar heb ik motivatie voor nodig en dus creëer ik ongeluk, dat motiveert mij om wat te doen, te bereiken, in de illusie dat ik dan weer gelukkig wordt. Maar dat is slechts tijdelijk, nep.
Het is als expres te kleine schoenen aandoen zodat je later jezelf van deze schoenen kan verlossen.
Hahaha

Om de controle te behouden moet je ongeluk blijven creëren, om motivatie te hebben om wat te bereiken. Als je iets wil, iets wil hebben, iets wil bereiken, heb je controle nodig en dus ongeluk.
Vicieuze cirkel. Paradox.

Verlichting bereiken was voor mij een vorm van controle, een idee, een doel om motivatie te behouden, om een doel te hebben, om nuttig te zijn.

Gewoon gelukkig zijn is eng ! Dan is er geen controle, geen motivatie, geen doel. Je bent gewoon, gelukkig.

Je voelt energieën emoties als oorzaak van ongeluk; angst, stress, spanning en je ziet het daarom ook als oorzaak van geluk. Dat moet je gelukkig maken. Maar het is slechts perceptie van het denken, het is gewoon energie, nog negatief, nog positief.
Het is geen reden, geen oorzaak, waarom je niet gelukkig bent. Het is alleen je overtuiging dat je niet gelukkig bent wat in de weg staat.

permanente staat van gelukzaligheid is pure onzin

Ga vandaag weer gewoon lekker naar het strand.
 
Bedenk me ook dat ik denk dat het voeden van het ego niet dit dagboek was, maar mijn interactie met andere mensen en mijn relaties, waarin ik leefde vanuit dat zelf om andere mensen te accommoderen. (dat was de overtuiging die ik had iig)
 
Grappig hoe ik tijdens mijn ochtendmeditatie (of gewoon zitten) opeens weer contact kreeg met die leegte, die nu idd heel vredig is.
Het leek alsof ik klaar was met alles, met alle verhalen en proberen te begrijpen en te accommoderen (immers hoe ik dat doe voor anderen is weer een bespiegeling hoe ik dat doe voor mijzelf, voor dit dagboek) maw de gehechtheid aan het leven.
Dus het verdwijnen van het zelf , wat niet echt meer als het ego/zelf wordt ervaren kan worden ervaren vanuit de leegte. Er kan dan echter geen enkele gehechtheid met het leven meer zijn. (dus ook niet met zijn verhalen)
 
Grappig. Het ego ervaart de verlichting, de vredeliefdegelukdankbaarheid. Maar dat ervaren is weten te sterven en weten dat de ervaring zal verdwijnen. Het kan dus alleen ervaren worden in de wetenschap dat het elk moment weer verdwijnt, elk moment wordt losgelaten.
Hahahaha. Geweldig die paradoxen.
Het heeft weer allemaal niks met mij te maken.
(het is niet persoonlijk)
Het ego is verlicht en ervaart de extase en ik kijk ernaar uit om het elk moment weer kwijt te zijn.
 
12:00
 
Nestel in de leegte van zijn en ervaar de verlichting van het ego. Golven van liefdegelukvrededankbaarheid afgewisseld met vleugjes irritatie en problemen zien. Het is allemaal een grap, heeft niks te maken met wie we zijn. In feite zijn de golven van extase van verlichting dus niks anders als het sterven van het zelf. Niks permanent. Tijdelijk.
Wat zal er zijn als het zelf wegvalt, als de extase wegvalt ? Leegte/dood. Geen idee wat dat is , maar ik kijk ernaar uit.
 
(en nu op naar het strand 🙂
 
Nu kan ik eindelijk zeggen; ik ben verlicht met bijbehorende extase. Maar alleen omdat ik volledig besef wat een onzin het is, dat het niks met mij te maken heeft, elk moment kan verdwijnen en geheel betekenisloos is.
Whahaha, wat een grap.
 
Nou kan nu definitief zeggen dat een permanente staat van gelukzaligheid of extase pure onzin is. Het is gewoon een bijeffect dat komt in korte golven terwijl je sterft. Kunnen we die illusie ook weer loslaten 🙂
 
Ps zo gauw je dit probeert te identificeren zal het niet kunnen bestaan, immers dat gebeurt vanuit het zelf. Het is dus ook compleet nutteloos om dit te weten, anders dan dat het geen zin heeft om er naar te zoeken. Het kan alleen ervaren worden als het zoeken is gestopt. Je kan echter de betekenis hiervan pas bevatten na een lange zoektocht 🙂
En het is dus niet dat wat gezocht wordt. Immers dat wat gezocht wordt is leegte. (dood)
 
Grappig, onze hele leven vechten we tegen de dood, proberen we in leven te blijven, mooie ervaringen te creëren. Maar doodgaan is misschien wel de mooiste ervaring van allemaal (en ik kan het weten, want ik heb alles gedaan) ( om heel eerlijk te zijn, zijn natuurlijk allemaal mooie ervaringen; goeie sex, goed feest, goede prestatie (top van berg beklimmen of hardlopen) , xtc, vrije val parachutespringen, verliefdheid, heerlijk eten, mooie natuur, vakanties. Allemaal mooie ervaringen, maar allemaal zelfdestructief. 🙂
Humor.
 
14:00
 
Zo het is weer enigzins genormaliseerd. Al wordt er nog wel welbehagen ervaren.
Jed heeft het in zijn boek over de speelse puppy theorie. Gebeurtenissen waar hij geen betekenis bij weet te verzinnen. Andere gebeurtenissen weet hij wel goed te plaatsen.
Ik zou de speelse puppy voorbeeld waarbij hij wegloopt als hij de persoon ziet die zijn boek laat vallen en daarvandaan wegloopt ook kunnen omschrijven als een gemiste kans. Misschien was er wel iets moois gebeurt als hij was gebleven en een praatje had gemaakt bv.
Wel moet ik erbij zeggen, dat dit soort verhaaltjes steeds onzinniger worden als er beseft wordt dat er niks nodig is.
 
15:30
 
Het is bizar. Jaren heb ik geloofd dat mijn ego energie mij in de weg zat. Dat mijn levensenergie moest verdwijnen net als mijn angsten om verlicht te zijn, gelukkig te zijn. Om de zogenaamde extase van verlichting te kunnen ervaren.
Jaren van misvattingen over het egoloze staat van zijn waarin alles goed is. Jaren projecteerde ik mijn ego cq levensenergie, het zelf wat ervaren wordt (het middelpunt van je ervaringen) als oorzaak dat ik mij niet in die staat bevond. Een illusie.
Slechts een overtuiging die in de weg stond. Een niet onderzochte gedachte , overtuiging.
Nu pas besef ik echt dat het ego/zelf juist ook de bron van geluk en al die extase bullshit is hahaha.
 
Maar ook dit schreef ik al heel lang geleden in mijn dagboek : Wees gewoon gelukkig. Ongeacht wat, ongeacht de ego energie (wat dus het zelf is)
Laat gebeuren wat gebeurt en wees gewoon gelukkig.
Maw ook dit verhaal is weer herkauwen wat ik al lang weet.!!
 
Maar ik geloofde alle verhalen over die bijzondere staat van zijn, van extase en liefde, geluk zonder ego.
Allemaal onzin. Heeft niks met het ego te maken. Slechts projectie, overtuigingen over wat zou zijn.
Het ego is niks apart, wij zijn het ego, het is het zelf, ook in verlichte staat.
Kennelijk beginnen we met ego om naar onszelf te kunnen kijken vanuit het ego. Dan weten we dat we het ego zijn. Het zelf.
Maar dat dat zelf er is, doet er niet toe. Zolang je het niet identificeert als “dat ben ik” is het juist ook een bron van geluk, zolang je het maar laat sterven.
Het is dus echt slechts een gedachte, een overtuiging wat mij in de weg stond.
Heel die energie die in balans moet komen. Het is juist dat in balans komen wat zon mooie ervaring is. Het zelf dat sterft.
 
Al die verhalen over verlichting zitten ons dus net zoveel in de weg als dat ze kunnen helpen. Het is eerlijk tegen jezelf zijn en elke keer weer toegeven hoe stom je was die onzin te geloven. Totdat je niks meer geloofd en de extase van doodgaan verwelkomt en uitkijkt naar het feit dat het elk moment weer over zal zijn.
 
16:00
Nu ik zoveel heb geschreven en gedacht is mijn zijn in de leegte weer afgezwakt en mijn zijn in het zelf sterker, alles weer zoals vanouds, het vagevuur.
 
17:45
Vagevuur met berusting.
Ondanks de heerlijke ervaring die ik vandaag heb gehad hoef ik hem niet meer terug. Zoals het nu is is het ook goed. Zou er morgen weer een golf komen, mooi. Komt ie niet meer , ook goed. Het mooiste vind ik eigenlijk de illusie die is doorzien, de onzin gezien.
Berusting in het weten. Extase is mooi, maar is altijd tijdelijk, daarom is het zo mooi.
 
18:15
Verlichting bestaat niet. Het is geen staat van zijn. Het is een proces. Als het zelf verdwijnt, verdwijnt het proces en verdwijnt verlichting.
(dit heb ik ook al een keer geschreven)

Het is niet persoonlijk

De realisatie “het is niet-persoonlijk” icm doorhebben dat die levens/ego energie , of het sterven van het zelf juist ook een bron van xtc kan zijn, zorgt weer voor geheel nieuwe ervaringen, terwijl er niks veranderd is 🙂
 

Wees gewoon tevreden/gelukkig, zonder reden

Nog een keer omdat het zo belangrijk is, omdat het zo tegen onze levenslange conditionering ingaat. Omdat onze hersenen niet in staat lijken te zijn het te accepteren, zo’n gewoonte is het om te leven met inspanning, dat er iets moet gebeuren. Uiteraard om alle redenen die het gelooft vermeld in dit dagboek. Dat we eerst wat moeten doen, eerst even moeten lijden voordat we tevreden/ gelukkig mogen zijn, een geluksmoment mogen ervaren.
 
Echter, wees gewoon tevreden/gelukkig, zonder reden, zonder oorzaak. Ongeacht de omstandigheden zowel extern als intern. Ongeacht de energiestromen, blokkades, eventuele (korte) momenten van irritaties/ boosheid of ongeloof over dingen gedurende dag. Ook al weet je zeker dat dingen nog gaan veranderen en het zelf gaat wegvallen. Het doet er niet toe. Ongeacht ervaringen, gevoelens. Ongeacht de gedachten die er zijn gedurende de dag. Het doet er niet toe.
Er is geen reden, geen oorzaak van het feit dat je niet tevreden/gelukkig bent. Daar is geen bepaald gevoel of ervaring voor nodig. Geen blokkade of energie of nog een te komen inzicht of gebeurtenis die het in de weg staat.
 
Verlichting bestaat niet en heeft hier niks mee te maken. Niemand weet wat verlichting is, ook niet als je verlicht bent. Ik heb geen idee wat verlichting is. Ik kan wel verschillende momenten benoemen, maar dat is maar een verhaal. Het is niet iets wat plotseling gebeurt, iets wat elk moment kan gebeuren. Het is een proces. Ik heb geen idee van wat ik ervaar, wat er gebeurt , waarom en wat de betekenis ervan is.
(als je weer eens een youtube filmpje ziet en visualiseert hoe werkelijk nietig we zijn in het universum, dan is er geen zinnige logica meer die enige betekenis kan geven aan ons leven en alle futiliteiten waar we ons druk om maken)
 
Wees gewoon tevreden/ gelukkig.
– Hoe dan ?
Geen idee, het is er gewoon.
-Hoe kan ik weten dat wat je zegt waar is ?
Dat is niet te bewijzen. Of je accepteert het als waarheid of niet. De keuze is aan jou.
Al is het niet echt een keuze natuurlijk. Immers waarom zou je ervoor kiezen om het niet te geloven ? Daar is geen enkele geldige reden voor anders dan dat je het gewoon niet kan accepteren, niet wil accepteren.
Maar het kan, als je het echt wilt natuurlijk.
 
17:00
 
Verlichting is het niet-weten accepteren. Dit kan je echter niet faken, of jezelf mee voor de gek houden. Het is ten volle beseffen waarom je niks kan weten.
Net als niet-doen. Verlichting is iets wat gebeurt. Maar jezelf voor de gek houden dat je niks kan doen is onzinnig, het is ten volle beseffen wat dit betekent.
 
Derde oog en kruin openen doen verder niks en is niet het antwoord of oplossing. Energie lijkt nu via een opstopping via mijn neus eruit te willen. (alweer, voor de zoveelste keer)
tevreden/Gelukkig zijn snottert mijzelf 🙂
tevreden/Gelukkig zijn is de oorzaak van verlichting. (=volgen van je inner-weten)

Minder verschil tussen feestje en dagelijks leven

Voelt goed en geeft nog meer rust om de ander ook gewoon te vertrouwen.
Ik hier niks meer uit te vogelen, in de gaten te houden, te begrijpen etc.
 
PS ben 3 dagen geleden weer eens naar een techno feestje geweest. Deze keer geen xtc gebruikt, maar een alternatief genaamd benzo fury. Deze was minder heftig en op een normaal niveau.
Punt is nu echter dat nu de ervaring niet meer zo extreem heftig is (en dus wel een stuk gezonder) Ik steeds minder verschil ga merken tussen mijn beleving op zijn feestje met drugs en het dagelijks leven.
Ik vraag mij echt af of het nou heel veel had verschilt als ik geen drugs had genomen.
Heb na het feestje ook prima geslapen en daarna geen kater of iets gehad, dus dat is mooi.(stuk gezonder 😉
 
In mijn geheugen zitten dus nog de herinneringen van de heel erg leuke ervaringen van festivals en feestjes (met vrienden) en hoe geweldig ik die vond.
Maar nu lijkt dat contrast weg te vallen. Ik heb een prima avond gehad, heerlijk gedanst, voelde mij goed, ben tot 7:00 ofzo gebleven, maar het verschilt niet heel veel van mijn andere dagen. Dan voel ik mij ook goed, zie ik ook alles zo mooi (vooral natuur) en dans ik ook (salsa 😉 .
Ik heb ook geen drang meer om een leuke vakantie te boeken bv. Heb niet het idee dat dat zijn toegevoegde waarde heeft op dit moment, heb het nu ook naar mijn zin en heb genoeg te doen en te ondernemen.
(dansen, sport, buddy worden, meditatie etc)
 
Wat wel anders was op het feestje is toch het leeftijds verschil. Ik merkte dat ik niet meer met iedereen vrienden kon maken omdat mensen gewoon anders reageren als je een stuk ouder bent, je bent niet meer een van hun. (was verder geen probleem, gewoon een observatie)