Nog steeds bang om mij helemaal over te geven aan de slow-motion, aan het lagere levensritme zonder de motivatie van het ego. (→ ook al is dat tijdelijk, een illusie)
Voelt nog steeds alsof het volledig toelaten van mijn levensenergie te intens zal zijn als ik dat niet afrem (waardoor ik blijf vasthouden aan mijn ego, al 2 jaar lang !) , omdat IK dan geen controle meer heb over wat ik doe. Geloof dan in de optie dat ik veel niet meer zal doen als die motivatie wegvalt, alsof mijn leven dan in de soep kan lopen omdat ik mij niet genoeg zou aanpassen aan onze maatschappij. Omdat ik dan nergens meer om geef, waar de rest om geeft.
Waarom lijkt dat zo echt ? Diep van binnen weet ik dat het allemaal onzin is, maar toch durf ik mij daardoor niet volledig over te geven, of die energie toe te laten (stoppen met blokkeren).
Ik probeer nog steeds mijzelf te overtuigen dat het goed is om de controle los te laten. Dit is onmogelijk, zal gewoon in het diepe moeten springen en vertrouwen.
Ik blijf dus mijzelf proberen te overtuigen dat het goed is, probeer mij er nog steeds een voorstelling van te maken om mijzelf het groene licht te geven dat het goed is. Dan geloof ik dat als IK het goed vind, als IK stop met die blokkade na er genoeg vertrouwen in te hebben ontwikkeld, dat IK dan de controle durf los te laten. Maar dat moment zal nooit komen, het denken zal altijd een voorstelling van de toekomst proberen te maken, ons ervoor proberen te beschermen, proberen te begrijpen, mij proberen te overtuigen. Dat is mijn aard !
Het is het idee, dat hij (het ego-> denken die controleert) ook bepaald dat ik los moet laten. De overtuiging dat dat de oorzaak is, dat dat ook de controle heeft ipv slechts een adviesfunctie die je naast je neer kan leggen.
Het is de paradox, het idee, de overtuiging, dat IK los moet laten, de blokkade moet opheffen. Want door dit te geloven geef je het ego juist de controle ipv het te ontnemen !
Het is ook de simpele overtuiging dat als ik mij over geef aan de slow-motion dat dit voor altijd is ipv slechts tijdelijk. Het is weer het simpele brein die de effecten van nu rechtstreeks doortrek naar de toekomst → een illusie.
De overtuiging dat als IK het begrijp, dat IK dan ook weet wat IK moet doen, om los te kunnen laten, de controle op te geven. Weer vast in de paradox.
De overtuiging dat er een reden is dat ik nog niet verlicht ben en dat IK zal weten wanneer ik dat ben, weet dat ik het nog niet ben omdat ik dat nog niet zo voel. En dat IK pas klaar ben als het zover is, ipv andersom. Dat IK achter de oorzaak moet komen waarom IK het nog tegenhoud.
De oorzaak van het ego. Maar net als mijn ware aard heeft het ego geen oorzaak, het is slechts een overtuiging. Er is geen IK die de oorzaak hiervan is, of een IK die bepaald wat ik denk, geloof of ervaar en dus de controle heeft over mijn overtuigingen. Geen IK die de vrije wil heeft en geen IK die die kan opgeven. Geen IK die kan blokkeren, geen IK die dat kan loslaten.
Er is geen oorzaak.
Die IK is slechts een idee van het denken, die de overtuiging heeft dat alles een oorzaak heeft, dat alles een begin heeft en om die behoefte , die overtuiging te voldoen heeft het een (“God” gecreëerd) een Ik gecreëerd die het begin is, die de oorzaak is.
Er is geen begin, geen oorzaak, er is geen IK.
Zoals we een God verzinnen om de wereld te verklaren, een begin te geven, een oorzaak een doel. Zo hebben we ook een IK verzonnen om onszelf te verklaren, een begin te geven, een oorzaak, een doel. IK = God. Beide bestaan niet, beide zijn alles.
Ik = Universum
18:00
Toevallig hoe ik dit nu eindelijk echt besef dat er geen IK is op 1e pinksterdag. Toen het vorige belangrijke inzicht kwam op hemelvaartdag bedacht ik me al dat zoiets zou kunnen gebeuren.
Aan de ene kant is er eigenlijk niks veranderd, alles voelt nog hetzelfde, de ego-energie, alle mechanismen, heb nog dezelfde behoeften; dingen willen begrijpen, kennis willen delen, anderen helpen, relatie etc
Aan de andere kant voelt alles ook anders. Nu als er niks gebeurd met die behoeften, maakt mij dat niet uit. Dat veranderd niks. Wat gebeurt dat gebeurt.
Het enige wat echt anders voelt is dat ik eindelijk klaar ben met zoeken, dat ik niks meer hoef te doen. Er is niemand meer die wat kan doen haha 🙂
Al die tijd heb ik geleefd alsof er geen IK was, maar bleef zoeken naar wat ik wilde vinden en legde verbanden die er niet waren en dacht dat er van alles moest gebeuren.
Maar nu niet meer, ben nu klaar, ben klaar met zoeken. Voel nog steeds mijn ego, maar het heeft geen macht meer, geen controle. Wel invloed, maar niet bepalend. Alles bepaald.
Klaar met zoeken naar de ware aard van ons bestaan.
De heilige geest heb ik eindelijk ontvangen hahahahah 😉