Het voelt dus of er een ego in mijn lichaam zit en ik moet actief bewust zijn van het hiernu om ervoor te zorgen dat ik niet daarop ga reageren via mijn gedachten of afleiding zoek of het probeer te voeden met activiteiten. Maar het voelt dus alsof ik me constant moet inspannen om bewust te blijven en dat ik daardoor meer bewust wordt van dit negatieve gevoel/energie (kan het niet omschrijven) wat zich gaat uiten in moeheid.
De reactie op die moeheid is om me “te ontspannen”, door het ego te voeden via het denken, via activiteiten of door mezelf af te leiden via tv/internet etc. Maar dit voed natuurlijk het ego.
Het is dus de bizarre paradox, dat onze natuurlijke staat van ontspannen bewustzijn waarin alles goed is, voelt als een inspanning die vermoeid. Dat de staat van spanning, de staat van “doen” via denken en/of activiteiten voelt als ontspanning die echter juist het ego voed.
De enige oplossing is om verder te blijven doorzetten. Er is geen andere weg meer mogelijk.
14:00
Ik moet natuurlijk niet de fout maken dat doordat de externe wereld er nauwelijks toe doet over hoe ik me voel, dat datgene wat ik in het hiernu doe om verlichting te bereiken er eigenlijk ook niet toe doet, omdat je eigenlijk niks kan doen om het te bereiken, omdat je het alleen maar kan zijn.
Hierdoor val ik in de valkuil dat de realiteit er ook niet toe zal doen of de activiteiten die ervoor zorgen dat ik in de realiteit ga leven. Want dan lijkt de wereld van het ego juist opeens echter. Maar op zo’n manier leven en activiteiten ontplooien om in de realiteit te leven is juist het enige wat er toe doet. Dat is nml het enige wat je kan doen. De rest wordt gegeven. (als beloning ? 😉