Tag: doelen stellen

Geplaatst op

ego probeert zichzelf te overtuigen

Ik merk dat ik nog steeds tegen een weerstand oploop. Nog steeds constant vluchtgedrag vertoon door tv kijken, film kijken, internetten, facebooken, youtube, muziek aanzetten. Alles om maar de hele dag externe prikkels te ontvangen die me afleiden van mijn gevoel.
Het is tijd om na mijn angsten en vluchtgevoel, ook dit onder ogen te zien en niet langer meer proberen om te vluchten voor de realiteit. Vanaf vandaag geen tv meer, geen films meer, niet meer facebooken, youtuben, forumgesprekken en hele dag muziek aanzetten. Weg met alle prikkels die het ego constant nodig heeft om zichzelf mee te voeden. Om zichzelf constant bezig te houden, een doel te geven.

Daarom zijn we zo hard bezig om het doel van het leven te vinden, immers waarom vasthouden aan je ego als dat geen doel dient ? , waarom al dat lijden accepteren als het nergens toe leidt ?

Hoe kan ik verwachten bewust te zijn als ik mijzelf constant afleid met al die prikkels ? Zal wel weird zijn, vind het nu al weird die stilte en alle achtergrond geluiden die dat met zich meebrengt.

Het zijn mijn ergernissen bij andere mensen die mij hierop wijzen. De ergernis dat mensen al die onzin geloven, alles voor waar aannemen, zich afsluiten voor elkaar, zo vasthouden aan hun lijden. Het is niets meer dan een reflectie van mijn eigen behoeften, hoe ik mijzelf zie. Hoe ik zelf niet durf los te laten, al die onzin in mijn hoofd blijf geloven, voor waar blijf aannemen. Het is slechts een herinnering aan mijzelf waar ik mee bezig ben, ondanks alles wat ik weet, maar nog niet besef, nog niet bewust van ben.

Heb afgelopen dagen nog wat dingen in mijn telefoon getikt tijdens het wandelen:

Gedachten zijn echt, energie gecreëerd door het denken. Bedoelt om realiteit te scheppen en te beïnvloeden. Maar het kan door zijn aard nooit meer zijn dan concepten van de realiteit en is daarom altijd afgescheiden van die realiteit. We zijn ons alleen niet bewust hiervan en denken dat onze gedachten de realiteit zijn, dat wij dat zijn en slaan dat op in ons lichaam als onderdeel van wie wij zijn. Pas als we doorhebben dat dat niet is wie we zijn en onze gedachten niet meer geloven, zullen we bewust zijn van onze ware aard.

Bewust zijn van het ego en denken/voelen; “dat is niet wie ik ben” gebeurd nog steeds vanuit het denken/ego en veronderstelt een zelf. Want je kan alleen “niet-zelf” denken als er een “zelf” is.

Onbewust ben ik op zoek naar het gevoel vanuit het ego, dat het goed is om het ego los te laten. Het ego probeert zichzelf te overtuigen dat het overbodig is, dat het alles uit handen kan geven. (het is toch nutteloos) Er zal altijd onzekerheid blijven, loslaten gaat om accepteren van het onbekende, loslaten van de illusie die bekend is.
Goedkeuring van het ego dat het veilig is om los te laten.

Geplaatst op

depressie is het ego die de nutteloosheid van zijn bestaan inziet

Ben blij dat ik weer van dat depressieve gevoel af ben wat ik gister regelmatige voelde. Volgens mij is een depressie niks anders dan het ego die de nutteloosheid van zijn eigen bestaan inziet. Een depressie is dus eigenlijk niks om je voor te schamen, maar juist een grote kans, een kans om zo’n ervaring om te zetten in grote wijsheid.

Ik begrijp nu dat ik mijn leven een nieuwe invulling moet gaan geven. Immers heel mijn leven is erop ingericht om het ego te bevredigen, te voeden. Sterker nog, onze hele maatschappij is daar op ingericht, de hele entertainment industrie bv.
Hoe ik mijn leven leid zal dus drastisch gaan veranderen denk ik. Hoe ? Ik heb geen idee, dat kan ik immers niet weten. Alleen het ego zal dit willen proberen te voorspellen.

Het is wel typisch hoe ik er eigenlijk nog steeds van overtuigd ben dat ik het ego/mijn gedachten nodig heb om mijzelf tot actie over te laten gaan. (illusie van controle) . Heel mijn leven was ik er natuurlijk van overtuigd dat mijn denken bepaalde wat ik deed en hoe mijn leven liep. Het zal wel even duren voordat ik die overtuiging los kan laten. Er vertrouwen in hebben dat alles goed gaat als “Ik” de beslissingen niet meer neem.

Heb nu wel het gevoel dat mijn zoektocht over is. Ik heb alles wat ik nodig heb, weet alles wat ik moet weten. Zelfs de teksten van Katie (Katie’s Tao) zie ik nu gewoon als een verhaaltje. Haar poging om je de waarheid te laten zien. Bij mij lijkt het te werken 😉
Het is raar om te leven zonder duidelijk doel, zonder iets te willen om naar toe te werken. Al heb ik nog genoeg te doen. Weet alleen nog niet wat het gaat worden 🙂

Geplaatst op

al die verschillende aspecten zijn eigenlijk hetzelfde

Gister tijdens het wandelen:
toen ik bang was trok ik angstige mensen aan. Nu vooral mensen die (worstelen met) zichzelf niet kunnen accepteren. Of dat is wat nu het meest opvalt. Afspiegelingen van waar ik op dit moment het meest tegenaan loop. Ook zal ik mensen aantrekken die onbewust hetzelfde zoeken als ik, met hetzelfde bezig zijn of onbewust voelen dat ze dat nodig hebben. Een baken voor hsp-ers 🙂

Maar ik zit dus nog steeds vast in:
– doelen willen stellen
– Zelfacceptatie → angst voor afwijzing → ego is lijntje met buiten

Wat ik nu ook ga merken is dat ik nu momenten begin te voelen van een soort euforie, blijdschap en dat ik via mijn denken/ willen daar uiting aan wil geven → ik wil iets leuks doen → lol hebben, feestje gaan. Want dan heb ik kennelijk extern een reden om mij intern zo te voelen → volgens mijn dualistische denken. Moeilijk te accepteren om zonder reden je zo goed te voelen.
Alsof ik dus bang ben voor het euforie gevoel van de energie van het hiernu, tenzij ik er extern een reden aan kan geven → het weer kan begrijpen → weer controle lijk te hebben.

Het is ook vaag hoe ik elk concept blijf proberen te begrijpen, te analyseren, terwijl het slechts een illusie van het denken is. Al die verschillende aspecten bestaan niet, het is allemaal 1:
– Zelfacceptatie
– doelen stellen
– geluk, liefde, kennis zoeken
– angst voor de dood
– illusie van controle
– wereld willen verbeteren
– willen helpen
– angst voor het hiernu
– etc etc

Het is allemaal een illusie, het is allemaal hetzelfde, het is allemaal 1:

Je stelt doelen omdat je jezelf niet accepteert, je zoekt geluk, liefde, kennis omdat je denkt niet compleet te zijn, je wilt controle omdat je bang bent voor de dood. Je wilt de wereld verbeteren en anderen helpen omdat dat een afspiegeling is hoe je jezelf wilt helpen.
Je kan niet het ene probleem oplossen zonder ook al het andere op te lossen.
Of ik laat alles los, los alles op, geef alles op, of ik geef niks op.

Het is onmogelijk om nog iets te zoeken als ik mijzelf heb geaccepteerd, om nog bang te zijn voor de dood als ik in het hiernu leef, om controle te willen als ik niks meer wil hebben van het leven.

Het is allemaal hetzelfde, allemaal 1, allemaal een illusie.

Geplaatst op

loslaten kan alleen als ik het vasthoud

Ik zit ook nog steeds vast in mijn “Ik moet verlicht worden” paradox. Dat zit hem vooral intern. Elke keer dat ik weer fase verder ben, iets heb opgevangen dan ga ik dat weer als doel stellen. Ik moet dit en dat voelen, dit en dat loslaten, die gedachten niet hebben, mij van dit en dat bewust zijn etc etc. Heel subtiel “wil ik” dus van alles, wat ik behoor te voelen en los te laten. → illusie van controle.
Ik voel dus die ego-energie, die blokkade, dat wat zorgt voor reacties als controle en alles proberen te begrijpen.
Nu “wil ik” dit graag loslaten, de illusie doorprikken, mij er niet meer mee identificeren.
Maar ik kan die identificatie alleen loslaten door mij ermee te identificeren. Het is de illusie van “doen”, van ik moet iets doen om het los te laten, om verlicht te worden/zijn. Ik geloof nog steeds dat ik die energie moet loslaten net zoals met mijn oude pijnen/ pijnlichaam.
Maar is dat waar ?

Het is een illusie, alleen echt omdat ik wil dat het er zit, omdat ik erken dat het er zit. Het voelen is mij ermee identificeren. Het proberen niet te voelen is erkennen dat het bestaat.
Het feit ik het probeer los te laten, houd in dat ik het vasthoud.
Het is een doorzichtige tennisbal, een illusie.
Ik voel die blokkade en die energie alleen omdat ik het vasthoud, mij ermee identificeer. Ik kan niks loslaten, of identificatie loslaten.
Het heeft nml nooit bestaan !

Geplaatst op

het probleem is dat ik nuttig wil zijn voor de mensheid

Dodenherdenking (1 dag voor bevrijdingsdag)
Verlichting is niks, geen gevoel, niet wachten tot negatieve energie (zoals met het pijnlichaam/ oude pijnen) is losgelaten, weggestroomd is, tot een energieblokkade is opgeheven, een begrip van iets. Het is alleen maar het loslaten van een idee.
Daarom kan je andere mensen niet helpen, je kan ze alleen maar ideeën geven. Ideeën die ze juist los moeten laten 🙂 Daarom is Katie zo sterk, ze leert je hoe je zelf kan leren je ideeën los te laten.

Heb nu een mooi verbeeld over hoe ik gedachten verwar met het denken en hoe ik het denken probeer te controleren via wat ik wil en daarmee mijn gedachten en daarmee wat ik voel.

Eerst creëer ik een probleem (het ego creëert een probleem) in dit geval: een idee, een illusie van het ego. (Het ego heeft zichzelf geschapen ? Weer vast in een paradox 🙂 Dit probleem zet aan tot denken, tot gedachten. Hier heb ik geen controle over, al denk ik zelf te bepalen wat ik denk, omdat ik zelf het probleem creëer. Maar mijn denken is niet mijn gedachten, dat waar ik bewust van ben. ‘S nachts als ik slaap gaat het denken gewoon door (of als ik met andere dingen bezig ben) onbewust buiten mijn controle, al heb ik zelf het zaadje gepland natuurlijk. Dan wordt ik ’s ochtends wakker en via gedachten komt het antwoord tot mij, de oplossing die ik heb bedacht voor het probleem dat ik zelf verzonnen heb.
Geen gedachten hebben is dus niet hetzelfde als niet meer denken. Stel je zit in meditatie, dan doe je niks, maar kan het denken nog doorgaan, onbewust, daar heb je geen controle over.

Probleem: ik heb 1 idee, 1 overtuiging die mij weg houd van de realiteit, van verlichting.
Dit is de oplossing die de volgende ochtend in gedachten tot mij komt:

De kern van het probleem is dat ik nuttig wil zijn. Nuttig wil zijn voor de mensheid en daarmee dus een doel aan het (mijn) leven geven. Ik wil niet verlicht zijn voor innergeluk en liefde, maar om zelf het goede voorbeeld te geven aan anderen. Daarom wil ik constant begrijpen en probeer ik het mijzelf uit te leggen, zodat ik het aan anderen kan uitleggen en ze daarmee helpen uit hun lijden te verlossen. Helpen de ellende op deze wereld op te laten houden. Ik wil mijn zelf alleen maar opofferen om anderen en de wereld van nut te zijn. Maar zolang ik nuttig wil zijn heb ik een zelf, een zelf die de nutteloosheid van zijn bestaan niet kan accepteren.
Daarom schrijf ik alles op, bang om dat allemaal kwijt te zijn als ik mijn zelf loslaat, mijn illusie, mijn motivatie. Dat ik daarna niet meer van nut ben en mijn dagboek die rol kan overnemen. Als ik niet meer nuttig kan zijn, dan zal mijn dagboek dat voor mij zijn. Dan zal de kennis hierin mensen kunnen helpen als ik (mijn ego) dat niet meer kan, omdat IK er niet meer ben. (ik heb mijzelf ermee geholpen en zal daarom ook anderen ermee helpen is de gedachte)
Daarom wil ik nog steeds iemand zijn ipv mijzelf / het geheel te accepteren. Daarom wil ik dat andere mensen mij nog steeds accepteren (anders kan ik ze niet helpen) , bang om teveel van ze te vervreemden.
Daarom wil ik begrijpen.
Daarom heb ik constant gedachten.

Ik denk mijn nut te kunnen creëren door dingen te willen. Door dingen te willen, ga ik denken en krijg ik mijn gedachten en de antwoorden via mijn gedachten. Door dingen te willen, motiveer ik mijzelf om dingen te doen, tot actie over te gaan, mijn leven de richting op te sturen die ik wil.

Daar is het ooit mee begonnen, met die gedachte. Dat ik in mijn bestelbus zat de honden voor mijn uitlaatservice op te halen en dat ik er genoeg van had dat mijn leven niet de kant op ging die ik wilde. Elke keer als ik mijn leven een bepaalde kant op wilde sturen, gebeurde er iets (externs) waardoor ik dat niet kon doen. Niet kon doen wat ik wilde doen om gelukkig te worden. De laatste reden zijnde de psychose van mijn zusje, die ik dan moest helpen (ipv mijzelf te helpen).
Toen dacht ik dat dat niet langer toeval kon zijn. Toen besloot ik naar de psycholoog te gaan omdat ik doorhad dat ik zelf het probleem was, niet de (externe) wereld. Dat ik mijzelf saboteerde in mijn zoektocht naar een gelukkig leven. Dat ik moest leren begrijpen, moest weten wat ik fout deed, hoe ik mijzelf saboteerde in mijn streven naar een gelukkig leven. En natuurlijk het geheim van een gelukkig leven achterhalen.

Dat geheim heet verlichting en dat is wat ik nastreef. Maar mijn motivatie is van zelf gelukkig worden, naar anderen gelukkig maken. Al is dat natuurlijk hetzelfde. Het is de standaard valkuil; ik probeer anderen te geven wat ik zelf in het verleden nodig had. Weer mijn eigen behoefte spiegelen op die van anderen.

Probeer dus weer de wereld te redden door mijn oude ik te redden. (behoefte uit kindbewustzijn spiegelen in het hiernu) Mijn motivatie is om nuttig te zijn. Omdat ik bereid ben mijzelf op te offeren, heeft het ego maar bedacht dat ik anderen moet helpen uit angst zelf nutteloos te worden.
Ik durf mijzelf dus niet te helpen en de illusie te ontmaskeren en de nutteloosheid van het bestaan accepteren. Want dan heb ik niks meer te willen en kan ik mijn leven niet meer de kant opsturen die IK zou willen.
(De wereld redden → mijn oude ik redden → een doel in het leven hebben → zelf controle hebben over mijn bestemming → welke kant mijn leven opgaat)

Het is dus ooit begonnen met de illusie van controle, dat ik doorhad dat ik die controle niet had. Op zoek naar de waarheid van het eeuwige geluk en liefde omdat ik doorhad dat de externe wereld mij dat niet kon geven en het intern moest zoeken (geluk zit van binnen). Dat ik moest leren geven ipv te nemen.
Dus het ego heeft besloten dat het alleen maar van nut kan zijn door te geven, door kennis te geven en anderen te laten begrijpen hoe ze van hun lijden verlost kunnen worden. Jezus, ik wil dus echt een beetje voor Jezus gaan lopen spelen.
Het ego is hier erg overtuigend in, hoe kan ik zoiets nou loslaten ???
Hoe kan zo’n overtuiging nou “slecht” zijn ?
Hoe kan ik dat nou doen zonder het ego als slecht te beoordelen en verlichting als goed, dat is leven vanuit de dualiteit.

Maar zelf het goede voorbeeld geven is de enige mogelijkheid. Zelf verantwoording nemen over mijn eigen leven (en niet dat van anderen). Niet alleen moet ik mijzelf opofferen. Om het kwaad (en lijden) te bestrijden zal ik het goede moeten opofferen. De nutteloosheid van mijn bestaan accepteren.
Erkennen dat ik mijn eigen behoefte spiegel op anderen. De wereld probeer te redden omdat ik mijzelf probeer te redden. Mijn ego nut probeer te geven, een doel in het leven. Erkennen dat ik de controle wil over mijn leven en zelf wil bepalen welke kant het opgaat.
Dat mijn motivatie om Jezus/Boeddha te spelen een egoïstische motivatie is en zolang ik dat wil, dat probeer te zijn, mijzelf dat nut wil geven, het nooit zal kunnen.
Het hele idee is een illusie.

Ik ben bang voor de dood → Ik wil nuttig zijn → ik wil de controle over mijn leven → ik wil dingen → motivatie tot denken, tot oplossingen, tot actie → veroorzaakt gedachten → conflict met de realiteit en dus in mijzelf.

In mijn eigen leven vul ik dat dus in door verlichting na te streven, door Jezus te spelen. Door mijn egoïstische motivatie zal ik altijd hierdoor in conflict blijven en niemand kunnen helpen, wat sowieso niet kan. Het blijft de overtuiging van het ego dat het anderen kan helpen, omdat het mij als iemand anders ziet. Het geheel.
Dus of het mij of anderen helpt maakt geen verschil, we zijn allemaal onderdeel van het geheel (1).
Ik probeer het geheel te helpen, door te oordelen.
Omdat ik onderdeel ben van het geheel, is hoe ik anderen zie niks anders dan een bespiegeling hoe ik mijzelf zie. Ik oordeel over anderen zoals ik mijzelf (ver)oordeel. Ik help anderen zoals ik mijzelf wil helpen. Ik bepaal wat goed en slecht is voor mijzelf als voor anderen.

Ik blijf mijzelf maar herhalen !!
Op zoek naar inzicht om Jezus te worden, om van nut te zijn, om de wereld te helpen, mijn oude ik te helpen, om mijzelf bestaansrecht te geven, omdat ik bang ben voor de dood, de nutteloosheid van mijn bestaan niet kan accepteren.

Ik houd mijzelf voor de gek !

Dit dagboek is de grootste onzin die er is HAHAHA !

Ik kan hiermee anderen niet helpen, ik kan ze alleen maar ideeën geven. Ideeën die ze juist los moeten laten !

Alles wat ik zeg en heb gezegd, heb opgeschreven is allemaal onzin ! Het is allemaal onzin !

HAHAHAHA HAHAHAHA HAHAHAHA HAHAHAHA

Geplaatst op

Stoppen een doel te hebben

Ik kies er gewoon voor om ermee te stoppen. (elke keer weer)
Ik kan zijn/mijn aard misschien niet veranderen, maar wel kiezen om ermee te stoppen. Ermee stoppen om het tot een doel te maken. Om een doel te hebben.
De paradox te ontmantelen. Gewoon zijn.
Klaar.

Geplaatst op

Ik ben er al

ben er al, zonder dat er geweten wordt wat ik behoor te ervaren en/of te voelen.
(wat weer wordt afgewezen bizar genoeg. Een kracht die zegt: ik wil er nog helemaal niet zijn. (->Dan is er niks meer te doen->ik hou van iets doen, iets bereiken en problemen oplossen) )

Wat is er nou een mooiere illusie om te bereiken en (paradoxaal) probleem om op te lossen dan verlichting. (Of het bij anderen oplossen en bereiken natuurlijk als je geloofd een verlichte guru te zijn)
Of in de vorm van computerspelletjes of bereiken van een bepaald soort leven. (Huis/Reizen/werk/relatie)

Geplaatst op

Doel van het leven

Gewoon zijn, compleet, zonder oordeel, zonder angst, zonder problemen, is ook gewoon een behoefte. We noemen dat dan een spirituele behoefte.
Via het ego interpreteren we dit echter helemaal verkeerd en projecteren we dit op de externe wereld. Compleet zijn via een liefdesrelatie. Of een moreel juist persoon te zijn. (Politiek correct)
Het is iets wat we kunnen krijgen door hard te werken, opoffering en doelen stellen. Via macht en/of geld. Door betekenis cq iemand of de wereld redden. (Geloven we)

Maar spirituele verlichting is wat dat betreft juist. Het is wat we al zijn en we kunnen ervaren door te stoppen met al die (zelfdestructieve) onzin.
Dan kan je gewoon even gaan zitten en weten; “dit is het doel van het leven; hier zitten, gewoon zijn, compleet, zonder oordeel, zonder angst, zonder problemen.”