Gister tijdens het wandelen:
toen ik bang was trok ik angstige mensen aan. Nu vooral mensen die (worstelen met) zichzelf niet kunnen accepteren. Of dat is wat nu het meest opvalt. Afspiegelingen van waar ik op dit moment het meest tegenaan loop. Ook zal ik mensen aantrekken die onbewust hetzelfde zoeken als ik, met hetzelfde bezig zijn of onbewust voelen dat ze dat nodig hebben. Een baken voor hsp-ers 🙂
Maar ik zit dus nog steeds vast in:
– doelen willen stellen
– Zelfacceptatie → angst voor afwijzing → ego is lijntje met buiten
Wat ik nu ook ga merken is dat ik nu momenten begin te voelen van een soort euforie, blijdschap en dat ik via mijn denken/ willen daar uiting aan wil geven → ik wil iets leuks doen → lol hebben, feestje gaan. Want dan heb ik kennelijk extern een reden om mij intern zo te voelen → volgens mijn dualistische denken. Moeilijk te accepteren om zonder reden je zo goed te voelen.
Alsof ik dus bang ben voor het euforie gevoel van de energie van het hiernu, tenzij ik er extern een reden aan kan geven → het weer kan begrijpen → weer controle lijk te hebben.
Het is ook vaag hoe ik elk concept blijf proberen te begrijpen, te analyseren, terwijl het slechts een illusie van het denken is. Al die verschillende aspecten bestaan niet, het is allemaal 1:
– Zelfacceptatie
– doelen stellen
– geluk, liefde, kennis zoeken
– angst voor de dood
– illusie van controle
– wereld willen verbeteren
– willen helpen
– angst voor het hiernu
– etc etc
Het is allemaal een illusie, het is allemaal hetzelfde, het is allemaal 1:
Je stelt doelen omdat je jezelf niet accepteert, je zoekt geluk, liefde, kennis omdat je denkt niet compleet te zijn, je wilt controle omdat je bang bent voor de dood. Je wilt de wereld verbeteren en anderen helpen omdat dat een afspiegeling is hoe je jezelf wilt helpen.
Je kan niet het ene probleem oplossen zonder ook al het andere op te lossen.
Of ik laat alles los, los alles op, geef alles op, of ik geef niks op.
Het is onmogelijk om nog iets te zoeken als ik mijzelf heb geaccepteerd, om nog bang te zijn voor de dood als ik in het hiernu leef, om controle te willen als ik niks meer wil hebben van het leven.
Het is allemaal hetzelfde, allemaal 1, allemaal een illusie.