Ik vraag mij al een tijdje af waarom ik dit soort vrouwen aantrek. Alhoewel het zoeken naar zo’n antwoord eigenlijk onzin is, zoiets is te ingewikkeld voor ons verstand om te begrijpen, voor onze ratio. Het zal ook niet een reden zijn, maar meerdere redenen op meerdere vlakken.
Ben er wel achter gekomen dat ik op deze dates en in het algemeen nog steeds problemen heb om mijzelf 100% te accepteren wie ik ben. Bang om te ver af te staan van andere mensen in de samenleving die zich nog de hele dag druk maken om al die onzin, bezig zijn hard naar iets toe te gaan, zonder ooit ergens te komen. Die niet willen begrijpen wat ik weet en wie ik ben.
M.a.w. Ik zie mijn ego nog steeds als mijn contactlijn met de buitenwereld, die nog steeds zo echt lijkt ipv de illusie die het is. Hierdoor durf ik dus nog steeds mijzelf niet te zijn, probeer ik iemand te zijn omdat ik denk dat dat nodig is om door anderen geaccepteerd te worden.
Ik draag nog steeds mijn verleden met mij mee en spiegel dat op het hiernu. Spiegel de angsten en ervaring op de huidige date. Hierdoor zie ik dus niet wie zij is, maar slechts mijn afspiegeling ervan. Ik irriteer mij aan het feit dat mensen zichzelf zo afwijzen, omdat ik mijzelf nog steeds afwijs. Ik irriteer mij aan het gebrek aan vertrouwen die andere mensen hebben, omdat ik mijzelf nog steeds niet durf te vertrouwen. Ik irriteer mij aan het muurtje dat mensen om zichzelf heen bouwen ter bescherming om gekwetst/afgewezen te worden, nou kan ik niet meer gekwetst worden door anderen, maar ben nog wel bang voor afwijzing omdat ik mijzelf afwijs.
Het zou dus heel goed kunnen zijn dat ik alleen maar dit soort vrouwen aantrek omdat ze mij duidelijker dan gemiddeld mij op mijn eigen tekortkomingen wijzen. Ook zal meespelen dat ze hetzelfde zoeken als ik.
Zit dus ook nog steeds vast in mijn paradoxale zoektocht, naar alles begrijpen. Ik probeer nog steeds alles te begrijpen. Maar ik zal pas alles begrijpen op het moment dat ik besef dat er niks te begrijpen valt.