teruggevallen

Gisteravond weer tv gekeken, was moe en had geen zin om te lezen. Ben door het gesprek met de buurvrouw en discussie op iex in 3 dagen flink teruggevallen in mijn denken. Ik moet dus meer discipline gaan tonen in dat soort situaties en zo’n gesprek eerder afkappen bv en daarna mezelf weer in me oude ritme te dwingen en niet me mee laten slepen op het denken na zulke momenten.

Heb mijn loge in de gang gedaan, want bij elke beweging denkt ie dat er wat gaat gebeuren. Zo heeft ie zelf ook meer rust.

Moet ook de discipline hebben om niet als ontspanning in mijn denken te gaan zitten door de beurs te bestuderen of dingen op internet te doen.

Conditionering

Ben weer flink verkouden, moe en merk dat mijn golf weer naar beneden gaat. Hierdoor zie ik dingen weer negatiever, kan ik minder goed tegen lawaai etc.
Deze keer probeer ik er niks mee te doen, geen neusspray deze keer denk ik, want ik blijf aan de gang en het voelt niet als echte ziekte deze keer.
Doordat ik me zo voel ben ik weer geneigd me voor het hiernu af te sluiten ipv te omarmen. Wil ik weer presteren om de situatie te verbeteren en al die onzin. Weer meer zorgen maken om geld etc. Moet proberen niet meer te vluchten in facebook, berichtjes, forums en beurskoersen volgen. Dit heb ik op zich redelijk afgebouwd. Moet alleen minder vluchten in beurskoersen, ook nu de beurs zo naar beneden gaat en dus interessant /entertaining is om te volgen.

Het voelt alsof sinds die ervaring die ene nacht dat het in mijn denken zitten en een te hoog levenstempo (door te willen/presteren) mij ziek maakt. Ik moet nu dus echt keihard tegen mijn conditionering in en me gaan overgeven aan het feit dat heel die externe wereld er niet toe doet. Dat wat ik mijn hele leven lang onder controle heb proberen te krijgen, te beïnvloeden, zo te vormen dat ik er gelukkig van zou worden. Het was allemaal verspilde energie, het doet er gewoon niet toe.
Er is voor mij geen weg terug en zolang ik blijf vechten/verzetten en in mijn denken blijf en maar blijf “willen”, zal ik ziek en moe blijven door dit gevecht.

excuses

Voelde weer energie-stromen ’s nachts en werd door zo’n energiestroom 2 minuten voor de wekker 7:45 wakker. Heb vandaag een nieuwe loge die lijkt wat onzeker, maar mijn andere loge ligt al in de gang, dus probeer hem nu gewoon op zijn plek te laten blijven ipv telkens op mijn bewegingen te reageren.
Wat op zich wel goed is, is dat ik nu alles trager/rustiger probeer te doen zodat ze er ook niet op reageren.
Ben vanochtend gelijk een rondje met ze gaan lopen om ze aan elkaar te laten wennen. Werd de hele ronde gek van wat op allergie leek. Ook nu zit mijn neus weer verstopt en last van mijn ogen. Maar in hoeverre het echt allergie is of de verandering die ik doorga, of allebei natuurlijk 🙂

Door vandaag die nieuwe loge in huis te hebben, heb ik weer allemaal kleine nieuwe beslissingen te nemen en dat zorgt ervoor dat het denken weer overtuigende excuses verzint om de hele tijd aan te gaan en te analyseren en proberen met plannen etc de toekomst beter te maken (zoals bij het plan blijven voor maar 1 eigenaar tegelijk op te vangen)
Zeker nu ik zo’n energiehoofd met loopneus en niesbuien blijf houden.
Maar ik leef gezond en ik weet wat ik weet, dus probeer me er maar aan over te geven, hopelijk is het slechts een fase (waarschijnlijk) Hopelijk gaat de loopneus na deze golf (als dat het is?) ook weer over. Wel weer een heerlijke dag. Dus zo maar ff met de nieuwe loge gaan wandelen. (voor de ander is te warm)

Heb gister 4*20 min meditatie gedaan+ wandeling. Als mijn nieuwe loge morgen weer weg is kan ik dat iig weer een paar dagen doen tot er weer een nieuwe loge bijkomt. Maar moet mijn denken ook gewoon niet geloven over hoe alles moet gaan en alle problemen die het bedenkt die zouden kunnen gebeuren. Echter door al die nieuwe situaties met nieuwe honden, blijft het overtuigend. Leg de websites voorlopig maar ff stil, omgaan met de honden, maar vooral dit energie-hoofd en het (voor mijn gevoel) tragere levensritme is ff genoeg op mijn bord.

herstellen innerlijke energiestroom

Het is vandaag de 21ste (langste dag) en kom er opeens achter dat ik dus de nachtelijke gebeurtenis op de 5e, ik met de data 1 dag verkeerd zat. Heb gister nml niks geschreven, zat de hele dag met mijn websites te kloten die gecrashed waren. Gelukkig had ik een backup gemaakt vorige week omdat ik een sterk gevoel had dat ik dat moest doen. Ik ga me er niet meer mee bezig houden of dat toeval is of niet.

Heb iig de Matrix weer gekeken en flink wat afgesnotterd, wel anders dan de vorige keer. Probeerde deze keer ook de film te doorgronden met mijn denken ipv te herkennen met gevoel, dat maakt het toch minder.

Heb ’s avonds weer eens een keertje wat porno gekeken (dat is echt al vele weken geleden) en merkte dat mijn energie-hoofd, de intensiteit minder was de volgende dag.
Orgasme is dus idd letterlijk een ontlading, ook van energie. Vandaar dat ik dus tijdens mijn relatie zo moe werd van seks en echt hersteltijd nodig had 🙂 Toen was ik daar dus al gevoelig voor.
Merk dat ik die intensiteit en energie-hoofd, het ziek- gevoel, stiekem niet eens zo erg vind. Ten eerste omdat ik geloof dat het het oplossen van het ego-energie is (net als bij de oude pijnen) , maar als mens zijn we verslaafd aan prikkels en dit zijn gewoon interne prikkels (van lijden) die de externe vervangen.
Merk daardoor dat ik stiekem het gevoel heb, dat ik toch nuttig bezig ben. Wat aan het doen ben via het niet-doen, wat aan het presteren ben via niet-doen.
Denk niet dat dat heel rampzalig is. Moet me er alleen wel bewust van zijn en ook laten vallen, al gaat dat misschien automatisch. Immers ik heb dat gevoel alleen tijdens het denken/doen tussen de periodes van niet-denken/doen.

Merk nog steeds dat het vertragen van die innerlijke gevoelsklok erg belangrijk is.
Voelde ook opeens tijdens de 20 min ochtend meditatie , dat de bron van innerlijke energie idd bij het stuitje ligt, wat Osho het sekscentrum noemt.
Kennelijk kan van daaruit de energie eruit via seks/orgasme, via haast/denken/doen of dus kennelijk via de kruin. Dit laatste bereik je dus door niet meer te ontladen door externe prikkels via doen, maar het intern naar buiten te laten stromen.
Denk dat hier het verhaal van het celibaat vandaan komt. Ik zou waarschijnlijk vanaf hier niet verder komen als ik in een relatie met seks zat, doordat ik telkens zou ontladen.

Zou het denken, de energie van het ego, deze energiestroom blokkeren ? (net als de oude pijnen)
Door eerst je oude pijnen op te lossen , bij het hart in het middenrif en daarna je ego dat je er dan voor zorgt dat de energiestroom tussen je “sekscentrum” en je “kruin” weer intact is en dat dat dan verlichting is ?

Verlichting is dus het herstellen van de innerlijke energiestromen door de blokkades van energie-ophopingen van oude pijnen en het denken/ego op te lossen !

De oude pijnen gesitueerd bij het hart , in het midden van middenrif en het ego in je hoofd ergens bij je voorhoofdsholte.

een identiteit behouden

Voelde gister weer dat onbehaaglijke zieke gevoel, was best moeilijk om dat gewoon te accepteren en er niet voor weg te vluchten via het denken die dingen verzint om het beter te maken.
Heb wel 3* 20 min meditatie gedaan gister en de wandeling natuurlijk. Uiteindelijk lukte de acceptatie (niet-reageren) redelijk. Heb een bewogen nacht weer gehad met veel energiestromen. Soms ben ik ook bang voor die energiestromen , alsof verlichting een intensiteit gaat brengen waardoor je wat uit je pan door het leven gaat, alsof je met drugs op door het leven gaat. Maar dat is natuurlijk onzin, dat zijn slechts golven van het oplossen van het ego en met schokken doorstromen van de energie. Net als met het oplossen van de oude pijnen denk ik dat het gewoon zal normaliseren en juist opluchting zal geven / bevrijding.
Maar blijf toch die angst voelen om een bepaalde staat te bereiken.
Die angst dat ik dan totaal geen controle meer zou hebben. Moet me meer realiseren dat die angst een illusie is en zich gewoon manifesteert met waar ik mee bezig ben, wat dat ook is.
Merk dat vooral in de ochtend ik constant loop te denken wat ik moet doen die dag; gaat het nog allemaal lukken? Doe ik wel genoeg of moet ik alles even laten en me richten op mijn zelfontwikkeling? De meest simpele keuzes blijven me dan bezig houden. Dit wordt dan minder in de loop van de dag als het programma meer vast komt te staan en ik de illusie beter lijk te ontmaskeren, al zullen die 2 wel samenhangen.

12:00

zat me opeens te bedenken terwijl ik de afdroog deed en de planten water gaf.
Naast de angst die ik spiegel op het concept verlichting is er eigenlijk ook nog de deceptie die ik voelde toen ik me realiseerde dat er geen zelf is. Geen controle is en geen zelf om te (proberen) te controleren.
Wat ik me nog niet genoeg realiseer is dat dat automatisch betekent dat er geen identiteit is.
Ik voelde deceptie , dat we als mens niet meer waren als een organisme in interactie met onze omgeving als geheel, als onderdeel ervan. Dat alles wat we dachten te zijn, een illusie is. Dat er geen zelf was om trots op te kunnen zijn.

Ik realiseer me echter nog niet genoeg dat er dan ook geen identiteit kan zijn. Hierdoor val ik weer makkelijk terug, want dat kan alleen via het denken. Leef ik nog veel via het denken, probeer ik het leven nog via het denken te beleven.

Ik had het ook over prikkels die ik miste, de verslaving, de gewoonte, etc

Maar de kern is waarschijnlijk dat ik er nog niet aan toe was/ben om mijn identiteit op te geven. Dat ik maar vasthoud aan dat denken om mijn identiteit te behouden en daarmee een vorm van “zelf” te creëren.

Seperating mind from body

Nou ben ik door die 2/3 dagen gelijk een stuk teruggevallen in mijn “seperating mind from body” proces. Aan de ene kant het gevoel dat ik wel even nodig had, ff uit het vaste ritme , ff over geven aan het bankhang gevoel, maar nu blijft mijn denken wel weer de hele dag ratelen, kan maar korte momenten niet-denken/ ontspannen en meditatie gaat ook slecht, moet denk ik de tijd weer omhoog brengen om daarna weer op te bouwen naar 20 min.
Maar ik moet weer doorzetten, heb geen andere keus en ga maar snel weer in me ritme proberen te komen. Voel me voor het eerst sinds lange tijd ook gelijk weer moe.
Zal toch wel verband houden met mijn actieve denken weer (en het hebben gehad van die intensiteit?)

Toch verlang ik nu gelijk weer dat ik makkelijker lange periodes kan niet-denken / ontspannen (hoofd) , meer vanuit het lichaam kan leven. Wil nu toch wel weer gelijk doorzetten, ondanks mijn moeheid. Al zal het we moeilijk blijven om met die moeheid om te blijven gaan. (aan overgeven of juist niet ? Of een beetje ? )

denken een verslaving

Vanochtend tijdens de wandeling voelde ik opeens wat er anders was. Tot aan de 10e was de energie hoog en moest ik me ontspannen om niet in mijn denken/doen te eindigen. Alhoewel ik nog een zekere intensiteit voel, zit ik nu in een fase dat ik me moet inspannen om niet in mijn denken/voelen te eindigen.
Het is dus weer een fase van moeheid met angst die zich nu uit in angst voor inspanning om mezelf moe te maken. Zo zorgt die angst ervoor dat ik in mijn denken/doen blijf.
Zo ben je telkens in elke fase bang voor dat wat je weg houd van je ware natuur, de stilte, je gevoel.
Maar toen ik voelde dat ik me moest inspannen ipv ontspannen om stil te zijn, voelde ik me wel gelijk beter, weer even het gevoel dat alles goed komt (en dus niet is ! Zo stom)
Maar hierdoor voel ik wel weer vaker en langer de momenten dat alles goed is. Voelt alsof ik nu moet gaan vechten tegen mijn moeheid, er niet aan over mag geven. Ik moet echter accepteren en niet vechten. Maar ik mag me ook niet overgeven aan die moeheid wat slechts een uiting is van die angst. Overgeven als in; niet meer proberen stil te blijven in het niet-denken/doen.
Het makkelijkst om me hier aan over te geven zonder de hele te gaan denken is tv-kijken en internetten. Dat is dus het eerste wat ik doe als ik in deze fase zit en afgelopen week dus heb gedaan.
Paradoxaal genoeg kan ik me nog steeds moeilijk over geven om alles heel langzaam te doen (interne klok stilzetten) (niet toegeven aan het haast-gevoel) , terwijl dat juist mooi zou zijn om als rust te gebruiken. Maar ik haast me door dingen op weg naar rust, op weg naar tv/internet en vind daarom nooit rust in het hiernu!

13:00
Ik zat tijdens het tarwegras verzorgen weer te denken. En zat te denken dat als denken een verslaving is, ik dit ook moet behandelen als een verslaving. Ik moet dus niet denken dat ik niet meer mag denken/doen, maar begin met kleine stapjes. Ik mag alleen vandaag niet denken/doen, of alleen komend uur. Net als verkeerd traden op de beurs of verkeerd pokeren of alcoholisme moet ik dat ook zo aanpakken voor de verslaving van mijn denken ?

Het ego is energie-residu

Meditatie zien als concentratie oefening is in het begin waarschijnlijk wel acceptabel. Maar meditatie zien als je concentreren op je ademhaling is “doen vanuit het ego”. Alhoewel je niet denkt, komt het gedrag nog steeds voort uit het ego.

Het niet-denken, de no-mind alleen is niet de bevrijding. Je kan immers nog steeds leven vanuit het ego, zelfs via het gevoel. Je moet dus ook het ego via het gevoel ontmaskeren. Meditatie is inderdaad niks doen → zitten en voelen.
Zitten en concentreren is doen.
Zitten en voelen en niet reageren is niet-doen.

Heel lang dacht ik dat het ego denken is, gedachten zijn. Het ego is echter energie-residu van oude gedachten → oude angsten, die zich manifesteren in je lichaam. Deze voel je constant vanuit je angsten/gedachten.

Het ego is dus niet het denken. Je gedachten kunnen echter ontstaan vanuit/door het ego of het geheel. Denken zelf is dus niet het probleem, denken vanuit het ego is het probleem (=99% van het denken) Denken vanuit het geheel en het erkennen als een concept van de realiteit, dualiteit in het verleden of toekomst, om te communiceren of praktische problemen op te lossen in het hiernu is dus geen probleem, een onderdeel van het geheel.
Het ego is dus energie-residu van oude gedachten die constant gedachten triggeren/sturen. Dit kunnen we voelen. Dit voelen we als ons “zelf”, we denken dat dat is wie we zijn. We zijn echter niet wat we voelen , we zijn het voelen zelf.
We voelen de oude pijnen, het ego en de gedachten.
We zijn het voelen, het geheel.

Ideeën zijn gedachten

Heb afgelopen dagen problemen met de website. De websites veroorzaken teveel gebruik op de server en komen constant tegen limieten aan waardoor de websites traag worden. Dit is natuurlijk olie op het vuur voor mijn denken/ego die hier graag constant mee bezig is. Problemen oplossen, zijn favoriete hobby. Grappige is dat het de problemen zelf mij geen stress opleveren, mijn provider web-oke helpt mij bv goed in het zoeken naar een oplossing. Ik zit er meer mee dat ik mijn denken hierin niet kan laten rusten. De drang om te denken/oplossingen verzinnen is te groot. Ik moet echter systematisch te werk gaan en als geheel handelingen verrichten en de resultaten ervan waarnemen. Het denken heb ik maar heel sporadisch en kort nodig, maar het blijft actief: alvast vooruitdenken voor de volgende mogelijke stappen, mogelijke uitkomsten bedenken, consequenties analyseren etc etc.
Als ik rustig naar kijk weet ik dat dat allemaal nutteloos is, maar als ik er in zit lijkt het allemaal nodig en zinnig en efficiënt.
Dit is extra misleidend omdat ideeën wel als gedachten tot ons komen.

Observeren binnen de concepten van het denken

Ik had vanochtend tijdens mijn meditatie weer een realisatie. Ondanks het feit dat ik daar geen (of nauwelijks) gedachten heb en dus alleen voel en mijn concentratie probeer los te laten, probeer ik nog steeds te voelen cq “waar te nemen” via de concepten van het denken van de realiteit die mij zo vertrouwd zijn.
Zo probeerde ik te voelen binnen de concepten die mijn denken heeft van het lichaam.

Denk dat deze realisatie kwam door wat ik had gelezen in het boek van Katie over Tao. Daarin zegt ze dat zelfs het zien van het concept boom, je ook niet-boom creëerd en dus dualiteit. Nu ik er zo over nadenk heb ik sinds dat korte ogenblik waarin ik de leegte ervaren heb, daarna altijd gebleven ben binnen de concepten van het denken. In mijn gevoel bleef ik contact houden met het denken die alles bleef observeren. (ook al waren er geen gedachten)