Bericht

Geplaatst op

problemen serieus nemen

Ik had het boek “De ontdekking van de hemel” van Mulisch geleend, maar heb het na 200 blz weer weggedaan. Vond het hele verhaal helemaal niks, geschreven vanuit het verstand en niet het hart. Ik zie geen verschil tussen de feitenkennis van Mulisch en die van de gemiddelde voetbalfan die alles van zijn club en alle spelers weet. Beide zijn niet interessant.

Osho’s “Boek der geheimen” triggerde weer vanalles.

Qonchita loopt over van alles te stressen. Ze wordt constant getriggerd. Probleem is dat ik haar zogenaamde problemen ook serieus neem, zodat ik haar serieus neem en steun. Maar daarmee erken ik wel haar problemen alsof ze echt zouden zijn. Dat moet ik maar niet meer doen. Ze zal het toch zelf moeten doen, ik kan haar niet helpen dingen te beseffen. Ik kan haar alleen de deur wijzen, ze moet er zelf doorheen lopen.

Ik blijf de weerstand die ik voel serieus nemen en macht geven:

Ik ben bang voor de dood.
Ik ben bang voor de leegte.
Ik vlucht in prikkels, in “doen” om vast te kunnen houden aan mijn ego, mijn weerstand, mijn zelf.
Ik vlucht voor meditatie, vlucht voor overgave.
Ik vlucht in gedachten dat “alles goed is”, “dat er geen probleem is “.
Ik houd mezelf voor de gek en vlucht in de toekomst.
Ik doe net alsof ik in het hiernu leef, maar ik leef in de toekomst. Niet over een week, of morgen, maar over 5 min, over 1 uur. Zo houd ik mijzelf voor de gek alsof ik in het hiernu leef, maar ik leef nog steeds in de toekomst al is dat over slechts een paar minuten.

Ik blijf problemen creëren zodat ik die weer op kan lossen. Vind dingen belangrijk, zoals dit dagboek waardoor ik een doel, een reden, bestaansrecht blijf geven en aan de weerstand kan toegeven, aan de angst voor de dood kan toegeven.
Blijf gedachten belangrijk vinden, al is het alleen maar zodat als ik ze kan opschrijven in dit dagboek. Als ik nu maar inzie ….dan…..

Ik heb de overtuiging: “Ik moet mijn zelf loslaten, inzien dat ik geen zelf heb, dan is alles goed”.
Dus creëer ik een zelf, houd ik vast aan een zelf, zodat ik kan inzien dat ze niet bestaat. Hahaha
Eeuwige vicieuze cirkel.

Zowel angst voor de dood, als de dood zelf is een illusie. Verlichting is een illusie.

Qonchita voelt zich gestressed, ziet problemen. Ik wil haar hier graag mee helpen, haar gelukkiger maken. Maar er is geen probleem. Ik kan haar problemen alleen serieus nemen als/ omdat ik mijn eigen problemen serieus neem. Net als ik heeft zij helemaal geen problemen en stress, dat denkt ze alleen maar, creëert ze zelf. Ik kan niks voor haar doen, ze hoeft alleen maar te begrijpen dat er niks aan de hand is. Door haar te proberen te helpen erken ik alleen maar dat het probleem echt is zoals ik nog steeds denk dan mijn probleem echt is, dat mijn zelf echt is, wat ik denk echt is, mijn overtuigingen echt zijn.

Geplaatst op

problemen met het loslaten van de ander

Heb inderdaad het idee dat ik juist problemen heb met het loslaten van de ander. De ander die ik gecreëerd heb, die alles observeert, probeert te begrijpen, die mij probeert te helpen.
Het is een veel betere omschrijving om “de ander” los te laten en mijzelf te accepteren.
Wat een onzin weer allemaal hahaha

Ook moet ik nog de illusie van motivatie doorzien.

Geplaatst op

geen energiedip

Heb gisteravond na 1,5 week weer seks gehad met Qonchita en voelde deze keer geen energieopbouw door geen seks te hebben en voelde ook geen energiedip erna. Geen verandering dus. Wel apart, vraag mij af wat er veranderd is, al zal ik het antwoord hierop wel nooit weten en dat is ook niet belangrijk, ik constateer gewoon de verandering dat er geen verandering meer is.

Moet oppassen dat ik niet in de valkuil val “ik moet totaal ontspannen zijn”. Dat ik daar weer een idee van ga maken, een nieuw doel om na te streven.

Er is geen ander.

Ik moet het willen om het te bereiken → nee, het staat nu juist in de weg.

Stilte.

Geplaatst op

Ik ben al spiritueel verlicht

Gister stuurde Qonchita mij via email wat ze in haar dagboek had geschreven. Ze dacht/ voelde dat ik van mijn verlossing teveel een opdracht maakte en het beter was als ik de dingen meer op zijn beloop zou laten gaan, meer op gevoel zou doen. Het waarschijnlijk beter zou zijn als ik minder boeken zou lezen en in mijn dagboek zou schrijven.
Mooie is, dat ze hier helemaal gelijk in heeft. Ik neem dit dagboek veel te serieus. Door mijzelf die opdracht te geven blijf ik vastzitten in de illusie van motivatie.

Ik wil de hele dag meditatief zijn, niet meer reageren op mijn ego, mijn ego geen macht meer geven etc. ik voel hoe ik nu de hele dag de boel aanspan als poging om dat te bewerkstelligen. Dus probeer mij in te spannen om mij totaal te ontspannen. Maar die fase ben ik al lang voorbij. Ik hoef niks meer “te willen”, “te doen”, “te doorzien”, “te voelen”, “te beseffen” .

Ik ben allang verlicht en dat weet ik ook. Ik ben alleen bang en probeer nog steeds een veilige situatie te creëren om in los te laten, om volledig in te kunnen ontspannen. (→ dat is niet wie ik ben → geef het geen macht. )
Maar er is niks om los te laten. Ik moet mij eerst inspannen om wat los te laten. Eerst wat creëren om het dan te doorzien als een illusie.
Eerst een probleem maken zodat ik kan inzien dat het probleem niet echt is, niet bestaat.
Op zoek naar een zelf die niet bestaat en daarna op zoek naar wat ik allemaal niet ben. Maar hoe kan ik nou iets niet zijn zonder te bestaan ?
Door te proberen te zien wat ik allemaal niet ben, moet ik eerst erkennen dat ik wel ben.
Eerst een zelf creëren die zoekt en leert wat ik niet ben. Eerst een observeerder te creëren om te observeren. Een zoeker om te zoeken, een begrijper om te begrijpen.
Deze hele zoektocht , bewustwording, herkennen, begrijpen is een grote illusie.

Ik ben al verlicht.
Ik ben al verlost.
Ik heb alles al.
Ik begrijp alles al.

– Qonchita melde trouwens via facebook over hoe ze tijdens meditatie ervaart dat ze los staat van haar lichaam en besefte dat door het bewust zijn van haar denken, dat ze haar denken niet is. Ik blijf mij verbazen over haar talent, ze is echt net begonnen met mediteren.

Geplaatst op

Gewoon accepteren dat ik al verlicht ben

Gisteravond weer seks gehad met Qonchita en voor de 2e/3e keer op een aparte manier. Na een tijdje samen in bed te hebben gelegen, knuffelen en vozelen, ga ik in haar in missionaris houding en doe dan verder niks. We doen dan niks, bewegen amper. Maar ons gevoel wordt wel intenser en zonder fysiek echt seks te hebben, maar door alleen in haar te zijn kom ik toch tot orgasme. Naderhand tegen elkaar aanliggend hadden we het erover en ze vertelde hoe ze mijn orgasme echt kon beleven “omdat ze niet was afgeleid” door fysiek bezig te zijn. Ik omschreef het als “onze energieën die seks met elkaar hebben”.
Leuk, apart.

Gister tijdens de meditatiewandeling met de hond schreef ik het volgende:
Verlichting is een cadeau, het gebeurt spontaan. Ik leef nu nog via het denken, ik kan niet anders, heb geen keuze. Maar ik geef het geen macht en accepteer wat is. Accepteer dat ik al verlicht ben. Er is niks meer “te willen” of “te krijgen”. Ik ben er al, de rest gaat vanzelf. Ik hoef niks te observeren, vast te houden of na te streven, te ervaren of te voelen. Vertrouw. En zelfs dat is niet nodig, want ik ben al verlicht.

Gewoon accepteren dat ik al verlicht ben.

Geplaatst op

Er is alleen energie

Ik ben niet de ervaring.
Ik ben niet dat wat moet ontspannen.

Meditatie is opeens heel anders. Merk nog wat identificatie met de perceptie van angst, maar begin nu meer direct te ervaren ipv via het denken.

Hoe kan ik via woorden van het denken omschrijven wat niet-denken is ? Dat kan dus niet.
Daarom wordt vooral vertelt wat het niet is, wat er allemaal afwezig is.
De ervaring zelf valt niet te omschrijven omdat het geen ervaring is, het is een “zijn” en zelfs dat niet.

Het is allemaal maar een verhaal

Stilte.

*Er bestaat geen “goed gevoel” of “slecht gevoel” beide zijn een perceptie van het denken. Er is alleen energie. Verlichting of “goed gevoel” is gewoon de afwezigheid van “slecht gevoel”, van perceptie. Dus omschrijf ik het als geluk, maar dat is het niet :-))

Geplaatst op

ongelukkig zijn geeft motivatie om te doen

Ik kan niet worden wat ik al ben.

(totaal) Ontspannen is niet iets wat ik doe, het is wat gebeurd als ik niet meer doe.

Ik lig in mijn bed en opeens voel ik het, realiseer ik het. Mijn denken wijst “gewoon gelukkig zijn” nog steeds af. Ik ben nog steeds mijn denken en heb nog steeds de overtuiging → eerst verlichting en dan gelukkig zijn.

Ik koppelde verlichting aan het loslaten van het ego, net zoals het loslaten van mijn oude pijnen. Ik projecteerde dit op mijn levensenergie (het ego bestaat immers niet, het is verzonnen, een idee) Dus mijn levensenergie, die uiteraard onuitputtelijk is, moest ik loslaten om gelukkig te zijn hahaha.
Dat kan natuurlijk niet.

Energie is energie, nog negatief, nog positief. Het ging en gaat nog steeds om controle. Ik kon de controle niet loslaten en bestempelde het als negatief. Als dat….. dan….. Ik was en ben al die tijd al gelukkig , maar had het niet door, kon het niet accepteren. Kan niet accepteren dat ik gewoon gelukkig was, zonder reden, zonder oorzaak, zonder bron.

Ik zit/zat vast in de illusie van motivatie , van controle. Ik krijg het alleen als ik “het wil”. En dit geloofde ik omdat ik de controle wilde.
Want waarom zou ik al die dingen die ik denk te moeten doen, nog doen, als ik al gelukkig ben ?
Waarom zou ik iets “willen”, iets “doen”, iets “proberen te bereiken” als ik al gelukkig ben ?

Dus ik maak mezelf ongelukkig, ben ik overtuigd dat ik niet gelukkig ben, want dan heb ik de juiste motivatie om dingen te doen, te ondernemen, mijzelf te beschermen, de controle houden.
Want ongelukkig zijn (door te blokkeren) is waar ik controle over heb en dat voelt veilig. Over geluk heb ik geen controle , dat is (er) gewoon.
Maar de belangrijkste overtuiging is dat er een reden moet zijn: eerst verlossing → dan gelukkig zijn. Maar het is natuurlijk andersom: wees gelukkig en er is verlossing.

Accepteer het geluk, wat geen reden heeft, geen oorzaak, niet voortkomt uit je ervaringen, je gevoelens/emoties, je energie. Het staat er allemaal los van.
Het is daar, ik hoef het alleen maar te beseffen, toe te laten, niks te doen.
Accepteren dat ik niks hoef te doen en er niks voor kan doen. Elke poging om het te bereiken vereist controle en controle vereist blokkeren (van je levensenergie) en dus ongeluk.
Er valt niks los te laten.
Het is juist het blokkeren waardoor je los kan laten.
Alleen door niets te doen, gewoon te accepteren dat gelukkig zijn er is, onafhankelijk van wat ik ervaar, voel, energieën in mij; dat is alleen maar perceptie van het denken.

Ik liep al die tijd te zoeken en het zoeken vereist controle en dus ongeluk (dmv blokkeren)
Ik geloofde in de illusie van motivatie, de illusie van controle, de illusie van oorzaak.
Ik bestempelde mijn levensenergie als negatief, als oorzaak, als reden. Maar het staat er allemaal los van. Het is gewoon energie verder niks.

–

Ik wil controle omdat ik vind dat bepaalde dingen moeten gebeuren, daar heb ik motivatie voor nodig en dus creëer ik ongeluk, dat motiveert mij om wat te doen, te bereiken, in de illusie dat ik dan weer gelukkig wordt. Maar dat is slechts tijdelijk, nep.
Het is als expres te kleine schoenen aandoen zodat je later jezelf van deze schoenen kan verlossen.
Hahaha

Om de controle te behouden moet je ongeluk blijven creëren, om motivatie te hebben om wat te bereiken. Als je iets wil, iets wil hebben, iets wil bereiken, heb je controle nodig en dus ongeluk.
Vicieuze cirkel. Paradox.

Verlichting bereiken was voor mij een vorm van controle, een idee, een doel om motivatie te behouden, om een doel te hebben, om nuttig te zijn.

Gewoon gelukkig zijn is eng ! Dan is er geen controle, geen motivatie, geen doel. Je bent gewoon, gelukkig.

Je voelt energieën emoties als oorzaak van ongeluk; angst, stress, spanning en je ziet het daarom ook als oorzaak van geluk. Dat moet je gelukkig maken. Maar het is slechts perceptie van het denken, het is gewoon energie, nog negatief, nog positief.
Het is geen reden, geen oorzaak, waarom je niet gelukkig bent. Het is alleen je overtuiging dat je niet gelukkig bent wat in de weg staat.

Geplaatst op

Er is geen reden dat ik nog steeds naar een reden zoek

Er is geen reden dat ik nog steeds naar een reden zoek. Er is geen oorzaak dat ik nog steeds een oorzaak zoek. Denken is gewoon een bijproduct.

Ik moet niet ontspannen, dat is onmogelijk. Dat is wat gebeurt als je niet doet.
Overgave is niet iets wat je doet, het gebeurt als je niks meer doet.
Het is geen keuze, het gebeurt als je stopt met kiezen.

Er is geen zelf. Ik ben niet degene die er naar op zoek is en er valt niks te vinden, te herkennen. Het bestaat niet.

Geplaatst op

Laat de “menselijke ervaring” los

Gisteravond:
Zit weer een boek van Osho te lezen voor het slapen gaan. Realiseer mij opeens dat ik mij hierdoor verkeert zit “te primen”. Al die boeken gaan over verlicht worden en niet verlicht zijn. Dat je iets moet doen (om leren niks te doen).
Maar het is leren niets doen en dat heb ik al geleerd, ik moet het alleen nog toepassen.
Moet mijzelf maar niet meer primen door die boeken te lezen. Kan best dat het nu alleen maar averechts werkt.

Alleen nog meditatie.

Tijdens de meditatie realiseerde ik mij opeens (of het geheel deed dat):

Laat de “menselijke ervaring” los. Dat mijn ervaringen afhankelijk zijn van mijn lichaam is slechts weer een overtuiging. Dat mijn lichaam bepaalt wat ik ervaar is weer een overtuiging van mijn denken die niet waar is.

Heb een tijdje de postings van “Zonzekerheid” via facebook gevolgd. Daar hadden ze het over 3 waarheden en de “menselijke ervaring”. Ook vertelden ze “alles is denken”. Je kan beargumenteren dat alles interpretatie is en dus alles denken. Maar dat is alleen als je via het denken leeft. Je kan ook niet-denken, direct ervaren. Dus energie is gewoon energie, niet negatief of positief zoals ik eerst dacht. Je kan ook direct ervaren, maar daar had ik via mijn denken via een omweg weer een zelf gecreëerd.

Ik had bewustzijn en dat waar ik bewust van ben. Houd het lichaam op, dan houd de ervaring op had ik bedacht. Ik had dus weer een zelf gecreëerd op basis van wat ik dacht te ervaren. Wat ik ervaarde is omdat dat mijn overtuiging is.
Het was weer een idee, een dualiteit.
Je hebt bewustzijn en ervaring.
Maar het is een geheel. Bewustzijn is ook een ervaring. De niet-ervaring.
Je hebt dat wat je ervaart en je “zijn”, wat ook ervaren wordt, maar geen ervaring is.

Ik ben niet mijn lichaam.
Ik heb er geen controle over.
Het bepaalt niet wie ik ben, het bepaalt niet mijn ervaringen.
Slechts een onderdeel van het geheel.
De ervaringen binnen het “zijn” wat ook ervaren wordt.