Ik heb nog steeds de overtuiging dat mijn gedachten de oorzaak zijn en dus weggenomen moeten worden. Ten eerste kan dat niet, die controle heb je niet (alleen onderdrukken) . Ten tweede, dat is niet de oorzaak. De oorzaak is dat je ze voor de waarheid aanneemt en belangrijk vind.
Tijdens meditatie vanochtend:
Het voelt als leegte omarmen, de dood omarmen (→ slechts perceptie → door alle verhalen) bij je binnen laten stromen, door niks te doen, door te ontspannen, door verzet op te geven.
Maar zo voelt het vanuit het denken natuurlijk, vanuit het ego, het is slechts een illusie.
(Eindscene van de Matrix – blijven verzetten, omdat ik daar voor kies → laat het gewoon gebeuren)
Waarom blijf ik mij verzetten ?
Omdat ik vasthoud aan “de ander”. Ik wil ervaringen delen, ideeën delen, helpen. Het is allemaal onzin, het is maar een verhaaltje, maar een idee die losgelaten dient te worden.
Ik blijf mijzelf voor de gek houden, denken dat de inzichten steeds dieper worden, maar het is allemaal een pot nat. Al in juni schreef ik dat ik al verlicht was, ik vergeet het en schrijf het nu weer.
Maar dat is het denken dat weet, ik besef het maar half.
Dit omdat ik vast blijf houden aan de ander, als doel, ik doe dit alles voor de ander. (en dus mijzelf)
Daarom neem ik ook Qonchita haar problemen serieus en wil ik haar graag helpen. Zodat ik “de ander” serieus blijf nemen. Het voelt echt voor haar en denk daarom dat ik uit respect het ook serieus moet nemen. Geloof nog steeds dat ik iemand moet zijn, op een bepaalde manier moet reageren om de ander zich beter te laten voelen. Maar daarmee bevestig ik juist haar problemen die er helemaal niet zijn.
Dit dagboek is dat ook en ook dat heb ik al vele malen geschreven. Ik blijf dit doen, omdat ik mijzelf die opdracht heb gegeven, omdat ik de overtuiging heb dat ik anderen (en dus mijzelf) hiermee help. Dat het gaat lukken om dat doel te halen !
Ik blijf mijzelf voor de gek houden, om een doel, een reden te behouden, om vast te houden aan de ander. (en dus mijzelf, het ego)
Ik heb al vaker gezegd, wel langer dan een jaar geleden.
Dit doel ook loslaten.
Ja, de ervaringen lijken anders, het voelt anders, diepzinniger etc.
Maar als ik het teruglees is het allemaal hetzelfde, het zijn verschillende uitingen van hetzelfde.
– De illusie van een zelf.
– De illusie van een oorzaak, een reden.
– De illusie van controle.
– Angst voor het onbekende , behoud van het bekende.
– Nastreven van doelen, van ideeën.
– Zoeken om een doel te hebben.
Het is allemaal hetzelfde, het is allemaal onzin. Ik blijf via omwegen en trucjes “zin” creëren, omdat ik (nog) niet kan accepteren dat alles onzin is. Ook bij de ander die nog geloofd dat het echt is.
En dit dagboek is daar een goed voorbeeld van.
Ik blijf mijzelf veroordelen over het feit dat ik erin blijf trappen en kan ik mijzelf pas serieus nemen als ik er niet meer intrap. Mijzelf veroordelen voor het blijven maken van dezelfde fout is ook gedachte die ik voor waar aanneem, maar onzin is.
Immers zo leren we, door fouten te maken, er is geen andere manier.