De overtuiging dat mijn brein alles aanstuurt slaat nergens op. We denken dat ons denken alles aanstuurt en dat zit in ons hoofd en dus onze hersenen en dus denken we dat hersenen alles aansturen.
Dus ik denk ook, “alert zijn”, “koppie erbij houden” etc. Het is weer niks anders als een illusie van het denken, een overtuiging door op een primitieve manier een verband denken te zien die er helemaal niet is.
Het is niet belangrijk
Het is niet belangrijk !
11-09-2014
Het is niet belangrijk
Niet-twee
12-09-2014
Het is niet belangrijk
Niet-twee
geen verband tussen mijn beslissingen en wat ik voel
Er is geen verband tussen mijn beslissingen en (de emotie) wat ik voel, dat is weer een algemeen geaccepteerde aanname met beloningssystemen en de functie van angst enzo en hoe we iets doen om ons anders te laten voelen → op zoek naar het goede gevoel.
Maar er is niet een reden voor mijn beslissingen, het gebeurt gewoon. (het geheel, alles beslist en dus niks beslist)
P.S. Gister gelezen hoe slechts 10% van alle cellen van ons lichaam menselijk zijn. Tja, wat zegt dat over ons zelfbeeld ? Over de illusie van controle.
de hele dag sterk onbehagen
Sinds een paar weken constant het gevoel dat er “wat mis is”. Hierdoor veel vluchtgedrag. Facebook, internet, problemen oplossen, doelen stellen etc. Hierdoor moeilijk voor mij om gewoon bewust te blijven, het gevoel is erg sterk, overheersend. Ik geef het teveel macht, bang om “niet meer te doen” en “nergens meer om te geven”. Nu verlichting geen doel mag zijn, vind ik weer andere doelen zoals in werk/ geld verdienen. Een probleem maken van het onbehagen wat ik voel en dit willen oplossen. (via de externe wereld)
→ werken/ wachten op een toekomst waar ik dit onbehagen niet voel → houd het juist in stand.
Het voelt zoals destijds met mijn angsten, de hele dag angstig zonder reden/aanleiding. Nu de hele dag sterk onbehagen, gevoel dat er een probleem is zonder aanleiding.
Maar mag nu niks meer doen om niet te reageren (zoals denken: “Ik ben veilig” of “er is geen probleem”) Moet gewoon accepteren en niks doen, bewust blijven. Geen macht geven door het belangrijk te maken. Weten dat het een illusie is. Erop reageren is het erkennen en geeft het dus macht. Geef het niks en het is machteloos, nutteloos.
Net als mijn angsten destijds (of het vluchtgevoel wat ik later had)
Op 20-08-2014 schreef ik al hoe mijn ego in conflict is met zichzelf en mijn ego verlicht wil worden etc.
Door deze zoektocht heb ik mijn ego dus als het ware in 2en gesplist. Mijn echte en mijn valse ik. (terwijl beide vals zijn)
Door verlichting te willen, door dit dagboek te willen heb ik gewoon een extra persoonlijkheid gecreëerd. Eentje op zoek naar verlichting, die dat dan ook opschrijft en bijhoud.
Hierdoor observeer ik constant alles vanuit dit deel van het ego, dat dan het andere deel van het ego en het geheel observeert, beoordeelt, wil verbeteren.
Hierdoor blijf ik alles duaal zien. Als “geheel” en “ego”, als “geheel” en “levensenergie” – “ego-energie”. Geblokkeerd en dus afgescheiden van het geheel.
Hierdoor blijf ik constant observeren ipv bewust te zijn.
Blijf ik zoeken naar mijn “ware zelf” ipv het gewoon te zijn.
Blijf ik afgescheiden van het geheel.
Blijf ik overal een probleem van maken, van alles wat ik voel.
Blijf ik doelen stellen, verlichting als doel te zien.
Probeer ik “verlichting” te herkennen om het vast te kunnen houden.
Te begrijpen hoe ik het kan bereiken.
M.a.w. Ik begrijp verlichting zover dit via het denken is te begrijpen. Ik leef echter nog steeds vanuit mijn ego (als een schizofreen) en blijf daarom nog steeds dezelfde problemen houden als bv 2 jaar geleden. Doordat ik denk mijn ego te zijn, blijft die zoeken naar mijn ware zelf die het nooit kan vinden. Doordat ik via mijn denken leef blijf ik overal een probleem van maken en geloof ik dat het probleem echt is. Mijn overtuigingen blijven hun macht houden.
Maar wat ik voel, dat ik voel “dat er iets mis is”, dat er een probleem is dat opgelost moet worden zodat ik dit onbehaaglijke gevoel niet meer hoef te voelen, blijft een illusie.
Gewoon accepteren, het is niet belangrijk, niet-twee.
Voel wel dat de “blokkade” die eerst bij mijn keel zat, nu is gestegen naar tussen mijn ogen. Dus blijft het stijgen wat dat betreft.
Nu niet meer trappen in de illusie van mijn ego, mijn zelf gecreëerde persoonlijkheid die op zoek is naar zijn ware aard, die constant observeert om alles te begrijpen, te sturen, te herkennen als goed of slecht. Die overal een probleem van maakt. Zelfs van verlichting een probleem maakt. Die de illusie schept dat er wat mis is en er daarom wat bereikt moet worden.
Zo blijft het zichzelf opdrachten geven, om zichzelf aan te macht te houden, om zichzelf nodig te houden, zichzelf “nut” te geven.
Er is geen probleem, alles is goed.
Het is niet belangrijk.
Niet-twee.
Begin elk idee over verlichting los te laten
Begin langzaam elk idee dat ik heb gevormd over verlichting los te laten. Elk idee over wat ik zou moeten ervaren, zou moeten voelen, hoe ik zou moeten veranderen, zou moeten doen etc.
Was afgelopen dagen weer zomers weer en heb met Qonchita in de duinen gelopen. Was haar idee om op blote voeten te gaan lopen en dat hebben we dan ook gedaan, was erg leuk. Lekker door de duinen gestruint, zonder doel, gewoon genieten. Seks gehad in de duinen, wilde paarden gezien en geaait, een wilde vos gezien, naakt gezwommen in een meer. We waren net adam en eva in het paradijs :-). Gewoon stil en ook meditatief gewandeld, was heerlijk. Een dag doorgebracht zoals ik alleen met Qonchita had kunnen doorbrengen en zo’n dag kost niks. Bevestigd dat je niks nodig hebt om gelukzalig te zijn. Niks was gepland. Was van plan mooie wandelroute uit te zoeken op de veluwe, later werd dat dan in de duinen naar het strand lopen. Allemaal ideeën om er een mooie dag van te maken, maar als ik die ideeën had gevolgd dan was ik alles misgelopen, had ik deze perfecte dag misgelopen.
De dag erna, eergisteren, ben ik naar het strand gegaan om te wandelen (ook spontaan) . Was echt warm, zomerse stranddag, verwachte ik niet (normaal kouder aan zee) Maar heb meditatief van Wassenaar naar Katwijk heen en weer gelopen.
Begin steeds meer de momenten te voelen “alles is goed”, contact te maken met de rust op de achtergrond. Omdat de energieblokkade kennelijk bij mij ogen zit of om de illusie te doorbreken dat ik vanuit mijn lichaam leef, heb ik hele stukken met mijn ogen dicht gelopen. Ik was niet bang, geen gevoel dat er iets mis zou kunnen gaan, alles was goed. Heel apart.
Aan de ene kant voel ik nog hetzelfde. Dezelfde energie, dezelfde blokkade, maar het is allemaal niet belangrijk meer, het is goed.
Merk dat ik heel erg intern ga leven, alsof ik steeds minder contact heb met de externe wereld. Ik blijf echter moeite doen om dit niet te laten overheersen.
Ik had het idee gevormd dat alles een is en er geen intern en extern is en ik dus niet alleen intern mocht beleven. Maar dat is weer mijn ego die wat probeert te bereiken op basis van een concept dat hij zelf verzonnen heeft. Ook loslaten dus.
Alleen intern leven en moeite doen om extern te ervaren is vast weer alleen een fase. Wat gebeurt dat gebeurt en zal goed zijn.
Het idee dat het slecht zou zijn, dat het voel alsof er niks er meer toe zou doen en dat onverschilligheid zou kweken is alleen maar angst van het ego dat zijn eigen bestaan rechtvaardigd, om zijn concept van goed en slecht in stand te houden. (en daarmee de strijd en dus ook het slechte. Het goede moet zich opofferen om het slechte te verslaan)
omarmen van de absolute leegte
Ben voor het slapen gaan Osho’s commentaar op de Gouden Sura van Bhoeddha aan het lezen. Daarin word gewezen op het omarmen van de absolute stilte, de absolute leegte. We zijn nogal prikkel verslaafd en heb al eens geschreven dat zonder emoties en je gedachten het niet meer voelt alsof je nog leeft. (vandaar dat je moet sterven om wedergeboren te worden)
Heb gisteravond weer eens sinds lange tijd een boek gelezen i.p.v. Tv gekeken ’s avonds. Dan merk ik hoe ongemakkelijk ik mij voel in die stilte en hoe ik mijzelf wil entertainen/ prikkelen door constant over het boek na te denken. (oordelen, wat zou ik gedaan hebben; je kent het wel)
Heb mij daarom weer voorgenomen om de prikkels te verminderen. Het lijkt op dit moment meer een gewoonte dan iets wat ik echt doe uit angst. Heb op dit moment dan ook geen muziek meer aangezet vanochtend. Hoor alleen de computer flink draaien (moet helaas schone installatie gaan doen → teveel vervuild) Ook ’s avonds tijdens het boek lezen zet ik geen oceaan geluiden meer op als achtergrond geluid. (wat ik normaal wel deed tegen irritante achtergrond geluiden van buiten)
Merk dat mijn vluchtdrang voor mijn gevoelens/emoties steeds minder wordt. Heb steeds minder de drang van “ik moet mij zo en zo voelen” (vredig, gelukkig etc) Moet wel oppassen voor het mechanisme van het “goede gevoel” najagen. Elke keer als ik weer een level verder kom en dus een glimp opvang van die inner-vrede dan probeert mijn ego er een herinnering van te maken om zo later dat gevoel weer na te jagen. Daarom probeert het constant te begrijpen en te observeren hoe ik aan dat gevoel kom, zodat het later weer gevoeld kan worden. Paradoxaal is juist dit mechanisme wat je in de weg zit om gewoon gelukkig te zijn.
Vluchten doe ik dus in externe prikkels (muziek, tv, facebook) en in interne prikkels via mijn gedachten → de toekomst. Merk dat de toekomst waarin ik vlucht steeds dichterbij komt te liggen. Eerst was het van, als dit en dat is geregeld of gebeurd, of als ik daar weer ben of hier naar kan uitkijken etc. Tot mij druk maken om volgende week, tot mij druk maken om de volgende dag, tot alleen maar de dag zelf. Hoe ga ik vandaag indelen. Tot het volgende moment. Nu jaag ik nog veel het volgende moment na, de volgende handeling. Tot ik stop met vluchten en gewoon de huidige handeling doe. (en dus niet observeren)
Qonchita gaat ook een dagboek bijhouden over haar zoektocht, ben erg benieuwd, want ze heeft duidelijk talent, meer talent dan ik. Waar ik alles via boeken en proberen moest doen, heeft zij ook mij om haar te helpen. Ben benieuwd of dat nou echt een groot voordeel zal zijn, als dat al duidelijk kan worden natuurlijk.
In haar eerste stukje die ze mij liet lezen stond dat we al 3 maanden wat hadden, maar dit is pas 2 maanden. Dus ik vroeg daar naar via wassup:
Q: We hebben dus 2 maanden haha
E: Voelt al langer he 😉
Q: Ja, het voelt alsof het altijd al zo is geweest: Onbepaalde tijd.
E: Ja, zo voelt het wel een beetje he ? 🙂
Q: Zo voelt het gewoon bij mij
E: Ja, heb ik ook hoor. Geen begin, geen eind. We hoeven ook nergens heen, we zijn er al. Voelt goed.
Q: juist ja, klopt. Heb het gevoel als je bij mij bent dat dat “genoeg” is.
Liefde doet de illusie van tijd verdwijnen. Waar ik mij in vorige relaties altijd druk maakte over hoe de relatie groeide, waar we naar toe gingen, hoe we ons het beste zouden kunnen ontwikkelen en samen een toekomst opbouwen. Heb ik dat nu helemaal niet meer.
Het is nu gewoon goed en het maakt mij niet uit waar we eindigen, dat zal vanzelf gaan. We houden van elkaar zoals we zijn. Heb ook volledig vertrouwen in haar dat ze zal vinden wat ze zoekt en haar liefde voor mij die ze ook constant uit en die ik voel als ze bij mij is, is heerlijk.
Maar het is gelukkig niet iets wat ik nastreef of wat voor wil doen. We zien elkaar zo’n 2-3 keer per week (spreken elkaar wel elke dag) en dat gaat vanzelf. Zij geeft deze relatie en mij ook alle ruimte , ook door haar vertrouwen. Ik zie haar al veranderen in die korte tijd, groeien en daar hoef ik niks voor te doen, doet ze helemaal zelf. Ik hoef ook niks te doen om haar gelukkig te maken, hoef er alleen maar te zijn. (waar in vorige relaties ik van alles moest doen om de ander gelukkig proberen te maken, te laten voelen.)
Moet bekennen dat wat ook anders is, is dat ik het gevoel heb dat ze onvoorwaardelijk van mij houd. Dacht niet dat mensen daartoe in staat zouden zijn met een sterk ego, maar toch voelt het zo. Dat ze alles aan mij geweldig vind en ik weinig tot niks fout kan doen en alles wat ik doe haar gelukkig maakt.
Vroeg mij stiekem af of ik daarom zo’n vertrouwen heb, ze houd onvoorwaardelijk van mij en dat is alles wat ik (of iemand) zou willen. Maar ik zag haar talent en had daar al vertrouwen in toen ik haar voor het eerst zag en sprak. Toen ze nog in de Koran geloofde. Normaal zou ik haar naïviteit en goedgelovigheid veroordelen, maar nu zag ik het als een kracht, een talent. Respecteerde haar eigenwijsheid tegen de stroom in te gaan. Nu we wat hebben: Ze snapt mij, respecteert mij, kijkt tegen mij op, begrijpt wat ik zeg en neemt het daarom ook allemaal aan, ook in vertrouwen die ze heeft. Meeste mensen wantrouwen wat ik zeg, omdat het hun weerstand activeert, tegen hun geloof ingaat. Qonchita staat voor alles open, houd zich nergens aan vast.
Dacht ook niet dat ik al in staat zou zijn om onvoorwaardelijk van iemand te houden, dat heb ik nog nooit gedaan in mijn leven. Dus vroeg via wassup aan Qonchita of ze dat voelde, dat ik onvoorwaardelijk van haar hou. Krijg net het antwoord binnen:
Q: wat een directe vraag. Ja dat gevoel heb ik. Omdat het niet uitmaakt wat ik zeg of doe of hoe ik eruit zie. Je houd gewoon van me. Je verwacht niets en je neemt altijd initiatieven. Moeilijk uit te leggen. Voor mijn gevoel hou ik ook onvoorwaardelijk van je. Ik heb nooit onvoorwaardelijke liefde ontvangen in een relatie. Omdat wat ik bij je voel zo puur is. Ook als er alleen stilte is is er liefde, Ook als er niets gebeurd, ook als ik domme dingen zeg etc. Het is altijd goed, het is altijd liefde. Voor mij maakt het niet uit wat je zegt doet of hoe je eruit ziet. Ik verwacht niets ik weet dat het goed is en je toch wel van mij houd. Natuurlijk ben ik nog niet verlost en probeert mijn denken mij te manipuleren of krijg ik angsten, maar gelukkig herken ik dit en weet ik dat het niet echt is. Heb er al veel minder last van trouwens.
Kijk dat vind ik nou zo mooi, dat ze sinds ik haar ken al zulke mooie dingen zegt, dingen waarvan ze eigenlijk nog niet de echte betekenis van kan weten, maar toch zegt ze het zo mooi. Dat bedoel ik met het talent dat ze heeft.
Q: Hoe meer ik van mijzelf hou en zelfbewuster wordt, hoe meer liefde ik jou kan geven in pure vorm.
Ze is de eerste die ik tegenkom die dit kan snappen en ook snapt. Mensen denken allemaal dat als ze liefde vinden (bij iemand) dat het dan vanzelf wel goedkomt, dat alle onrust en pijn dan vanzelf zal verdwijnen. Qonchita snapt gelijk dat dat pas zal verdwijnen als zij van haarzelf houd. Dat is wonderbaarlijk talent in mijn ogen. Want als mensen zeggen, ja geluk zit van binnen, geloven ze daar niks van in realiteit.
Er is geen begin, geen reden, geen oorzaak.
Heb Qonchita paar dagen geleden een stuk uit mijn dagboek gemailed over hoe ik mij realiseerde hoe onze hele identiteit een illusie is van ons denken. Ze had het gelezen uiteraard zonder het echt te begrijpen. 2 dagen later komt ze bij mij langs en begint ze te vertellen hoe ze van alles begon te denken en te bedenken over hoe ze eigenlijk een actrice is in haar eigen film/ leven.
Na een tijdje vroeg ik haar nog een keer mijn email te lezen, wat ze deed. Nu las ze het en begreep ze ook echt wat ik probeerde te zeggen.
2 dingen vind ik erg leuk aan deze gebeurtenis. Als eerste dat het lezen wat ik had geschreven zoiets kan beïnvloeden, ook al had ze dat niet door en hoe Qonchita in staat is zo snel zoiets te begrijpen, daar heb ik erg bewondering voor. Het heeft mij volgens mij een jaar gekost voordat ik mij dit realiseerde en zij leest 1 stukje tekst van mij en de volgende dag komt er al uit hoe ze een actrice is in haar eigen film/ leven. Ben zelfs een beetje jaloers haha. Toch grappig dat ik dit talent gelijk bij haar aanvoelde. Hoe kon ik dat in hemelsnaam weten ? Blijft een mysterie (liefde).
Zelf heb ik het gevoel al een tijdje vast te zitten, blijf maar vasthouden en vluchten. Dit is wat ik gister tijdens het wandelen in mijn telefoon schreef:
IK moet niet accepteren dat alles nutteloos is, dat is weer het ego wat over zichzelf oordeelt !
Heb moeite om streven naar perfectie los te laten, geloof dus kennelijk nog dat het ego wel degelijk het leven beter/ efficienter maakt.
In het verleden bij de psycholoog ooit de opdracht gehad om expres fouten te maken. Dat heb ik nooit kunnen doen, nooit willen doen, de weerstand was te groot.
Nu zeg ik: imperfectie accepteren, maar dat kan niet.
Het ego zijn aard is streven naar beter, efficienter etc
Niet ego veranderen, zijn macht gewoon niet accepteren, niet aan hem geven.
Imperfectie accepteren is het “streven van je ego naar perfectie” accepteren zonder daar macht aan te geven. De illusie ervan in te zien.
Het begint bij een wens voor iets. Ik hoef niks te herkennen, te begrijpen etc. Dat zijn verkapte wensen. De wens voor verlichting. De perfectie in verlichting zien.
Ik wil bepaalde dingen nastreven: inkomen, verlichting en ik geloof hierbij het ego nodig te hebben, dat hij de motivatie is, mij ertoe aanzet. Dat zonder het ego ik niks meer zou willen. Dat is angst.
Het is mijn willen dat het ego creëerd → klopt ook niet , ze zijn beide hetzelfde, wederzijds afhankelijk. Ik loop vast, hier is niet uit te komen. Waarom blijf ik praten over iets dat niet bestaat, blijf ik een begin, een oorzaak zoeken ? Typisch.
Ik heb het al zo vaak geschreven: Er is geen begin, geen reden, geen oorzaak ! = geen ego = geen ik = geen zelf.
ik aanbid mijn ego als valse God
Zit weer behoorlijk in de P.A. en V.H. Merk dat ik constant mijzelf loop te veroordelen over dat ik zo zwak ben en dezelfde fouten blijf maken, dat ik nog steeds niet weet wat “de oplossing” is, het beste is wat ik moet doen om het eindelijk in te zien. Dat ik het allemaal niet goed doe op dit moment en dus dat er wat mis is.
We zijn dus eigenlijk op zoek naar erkenning, liefde en bevestiging van onszelf. Maar we spiegelen dit weer op de externe wereld en dus andere mensen. Het ego kan niet houden van zichzelf, het is dualistisch en zal daarom altijd oordelen in goed en slecht en streven naar perfectie wat niet mogelijk is. Dus eeuwige strijd. Zolang je waarde hecht aan je eigen waarheid, je eigen mening, zal je nooit onvoorwaardelijk van jezelf kunnen houden of jezelf kunnen zijn.
En terwijl ik dit tik besef ik alweer wat een onzin ik allemaal zit te tikken. Ongelofelijk dit.
Mijn ego heeft macht omdat ik zijn doelen goedkeur en verheerlijk. Ik geloof mijn denken omdat ik het wil geloven. In zekere zin aanbid ik mijn ego als valse God. Diep in mij zit er de wens om speciaal, beter , perfect te zijn. Het idee dat er nu dus wat mis is, of iig beter kan. Dat als ik maar dit of dat doe het dan allemaal goed komt. Als ik maar doe wat mijn denken bedacht heeft, zegt dat ik moet doen, dan komt het allemaal goed.
Ik moet naar mijzelf luisteren !
Dus zit ik vast in mijn Valse Hoop. Geloof ik de motivatie vanuit het ego nodig te hebben, dat ik alles beter maak door mijzelf te veroordelen, want alleen dan zal ik er wat aan doen.
Maar het enige wat er mis is, is dat ik geloof wat ik zeg, dat ik waarde hecht aan het oordeel over mijzelf. Dat ik wat moet doen om het beter te maken, dat ik geloof dat er nu wat mis is (→ en dus mijn ego nodig heb om dingen beter te maken)
Ik merk dat ik blijf zoeken naar een reden om mijn denken/ gedachten een plek te geven. Dat er evolutionair, biologisch een reden moet zijn, (die is er → communicatie om wereldbeelden aan een ander over te brengen) voor mijzelf.
Het is weer een afspiegeling van het zoeken naar de zin van het bestaan, een oorzaak, een reden. Wat hebben mijn gedachten, mijn denken mij tot nut. Kan maar niet accepteren dat er geen reden is, geen oorzaak, geen doel. (voor een “zelf”) Het is een excuus om het ego een plek te geven.
“Er is wat mis”
Merk dat de energie in mijn lichaam weer in beweging komt, ook ’s nachts. Heb Qonchita maandag voor het laatst gezien en toen hebben we samen Alien en Aliens gekeken tot 1:00 ’s nachts, zonder seks. Dat was de eerste keer avondje samen dat we gewoon geen seks hebben gehad. Hierdoor is het nu een week geleden dat ik voor het laatst seks heb gehad. Denk toch dat het geen toeval is dat energie nu weer begint te bewegen, dus wil proberen om vanavond ook weer geen seks te hebben om te zien hoe dat de rest van de dagen beïnvloed.
Voel gewoon meer positieve energie en daardoor makkelijk om niet de hele tijd gefocused te zijn op het negatieve en dus makkelijker om de illusie te doorzien, dat er niks mis is op dit moment.
Het trekt en duwt echt aan mij. Voel blokkades en energie die de boel intern samentrekt, soort energiekrampen, adem die stokt etc waardoor ik bijna wel moet geloven dat er wat mis is. Het voelt dat er wat mis is en dat ik mijn denken moet volgen om ervoor te zorgen dat alles goed komt.
Als ik nou dit en dat doe komt het goed. Valse Hoop dus. Maar bij mij uit zich dat nu in de meest triviale dingen. Beslissing – wat ga ik eten – hoe laat de hond uitlaten – hoe vaak meditatie – tv kijken of boek lezen – wel of niet aan websites werken.
Dan geloof ik als ik daarin de juiste keuze maak ik intern in balans zal komen, blijf dus vluchten en wachten op een toekomst die niet bestaat. En de keuzes slaan nergens op, wat doet het er toe ?
Maar de energie is zo sterk, het gevoel zo sterk dat ik dat echt geloof. En omdat er niks veranderd zal ik wel de verkeerde keuzes maken en kan ik beter helemaal niet kiezen en maar gewoon vluchten in mijn denken om nieuwe oplossingen te bedenken, waar ik dan moe van wordt en dan maar vlucht in tv/internet om mijn denken af te leiden.
Elk moment dat ik stil zit en mijzelf niet afleid komt de overtuiging “ik wil dit niet voelen” naar de voorgrond en overtuigd mijn denken dat ik actief moet blijven , moet blijven doen → huis schoner of beter –> aan websites werken → dag efficienter indelen, minder prikkels etc
Bang mij de motivatie die mij tot actie aanzet te verliezen en eindigen in inactiviteit. Maar tegelijkertijd weet ik dat al die dingen er niet toe doen en zit ik dus vast en kies er dan maar voor om te vluchten, toch een oplossing te vinden (die er niet is)
het mechanisme slaat echt nergens op. “Er is wat mis” maar als ik nou op 1 been ga staan en mijzelf op mijn hoofd sla komt alles goed. Daar komt het eigenlijk op neer.
In het echte leven uit zich dat in: moet een goed huis hebben – een goede baan – goed inkomen – op vakantie gaan – naar feestjes gaan – relatie hebben – liefde vinden – dit of dat leren begrijpen – meer vrienden – betere vrienden – betere familie en ga zo maar door.
Uiteindelijk mond dat uit in “zo en zo” moet de wereld eruit zien en dan is alles goed.
Dan krijg je dus “idealen” voor een betere wereld met alle strijd, oorlog en onderdrukking. Dan heb je het ideaal “vrede”, maar dan is er weer verdeling binnen die vrede. Voetbal, sport, politiek, iedereen gelijk etc.
Allemaal idealen om de wereld beter te maken en het zal nooit helpen, het zal nooit beter worden. Pas als we onze idealen laten varen en gewoon accepteren wat is.
Als we accepteren wat is zal elke actie uit liefde komen ipv angst en altijd goed zijn.
Ik ben niet dat wat op zoek is naar zichzelf
Ondanks seks met Qonchita ben ik niet echt klaargekomen. Voel dat mijn energie beter op peil blijft en het negatieve minder overheerst.
Ze kan zich steeds beter laten gaan en dat is erg leuk, daar geniet ik van. Ze is voor het eerst klaargekomen door beffen ipv het zelf af te maken, duidelijk omdat ze zich meer over durft te geven en er niet meer zoveel over nadenkt. (eerste keer was in de duinen trouwens, buiten in de natuur)
Ben blij dat ik haar zo heb kunnen laten genieten zonder zelf mijn energie kwijt te raken (door niet klaar te komen).
Vanochtend schreef ze via wassup: “Ik hoop dat ik jou net zo gelukkig maak. Zoals je gister al zei, hoe meer ik geniet, hoe meer jij geniet. Ik investeer in mijzelf en daarmee in jou als het ware.”
Het gaat mij om die laatste zin. Ze begint in te zien dat door zich niet meer druk te maken om mij, niet met mij bezig te zijn, door zich over te geven aan haar eigen genot ze het ook voor mij leuker maakt en dus het voor ons leuker maakt. Er is dus geen jij en ik, door zich volledig over te geven wordt het ons, maar tot gevolg hebbende dat zijzelf veel meer genot heeft en 2* makkelijker klaarkomt en meer energie voelt dat ook weer door mij gevoelt wordt en dus alles intenser maakt.
Zelf merk ik nog steeds hoe sterk ik mijzelf veroordeel dat ik blijf vluchten, niet de juiste beslissingen maak (= illusie) etc.
Maar ik ben niet dat wat veroordeelt.
Ik ben niet dat wat een juiste keuze wil maken (bestaat niet)
Ik ben niet dat wat op zoek is naar zichzelf
Hoe zou dat ook kunnen ? Ik ben wat ik ben, hoe zou ik daar naar kunnen zoeken ? Hahaha
Er is niks mis en dingen worden niet beter , of gaan mis als ik bepaalde keuzes maak of niet doe wat mijn gedachten zeggen. Bizar hoe geconditioneerd ik ben om mijn gedachten belangrijk te vinden, belangrijker dan de realiteit.