Heb Qonchita paar dagen geleden een stuk uit mijn dagboek gemailed over hoe ik mij realiseerde hoe onze hele identiteit een illusie is van ons denken. Ze had het gelezen uiteraard zonder het echt te begrijpen. 2 dagen later komt ze bij mij langs en begint ze te vertellen hoe ze van alles begon te denken en te bedenken over hoe ze eigenlijk een actrice is in haar eigen film/ leven.
Na een tijdje vroeg ik haar nog een keer mijn email te lezen, wat ze deed. Nu las ze het en begreep ze ook echt wat ik probeerde te zeggen.
2 dingen vind ik erg leuk aan deze gebeurtenis. Als eerste dat het lezen wat ik had geschreven zoiets kan beïnvloeden, ook al had ze dat niet door en hoe Qonchita in staat is zo snel zoiets te begrijpen, daar heb ik erg bewondering voor. Het heeft mij volgens mij een jaar gekost voordat ik mij dit realiseerde en zij leest 1 stukje tekst van mij en de volgende dag komt er al uit hoe ze een actrice is in haar eigen film/ leven. Ben zelfs een beetje jaloers haha. Toch grappig dat ik dit talent gelijk bij haar aanvoelde. Hoe kon ik dat in hemelsnaam weten ? Blijft een mysterie (liefde).
Zelf heb ik het gevoel al een tijdje vast te zitten, blijf maar vasthouden en vluchten. Dit is wat ik gister tijdens het wandelen in mijn telefoon schreef:
IK moet niet accepteren dat alles nutteloos is, dat is weer het ego wat over zichzelf oordeelt !
Heb moeite om streven naar perfectie los te laten, geloof dus kennelijk nog dat het ego wel degelijk het leven beter/ efficienter maakt.
In het verleden bij de psycholoog ooit de opdracht gehad om expres fouten te maken. Dat heb ik nooit kunnen doen, nooit willen doen, de weerstand was te groot.
Nu zeg ik: imperfectie accepteren, maar dat kan niet.
Het ego zijn aard is streven naar beter, efficienter etc
Niet ego veranderen, zijn macht gewoon niet accepteren, niet aan hem geven.
Imperfectie accepteren is het “streven van je ego naar perfectie” accepteren zonder daar macht aan te geven. De illusie ervan in te zien.
Het begint bij een wens voor iets. Ik hoef niks te herkennen, te begrijpen etc. Dat zijn verkapte wensen. De wens voor verlichting. De perfectie in verlichting zien.
Ik wil bepaalde dingen nastreven: inkomen, verlichting en ik geloof hierbij het ego nodig te hebben, dat hij de motivatie is, mij ertoe aanzet. Dat zonder het ego ik niks meer zou willen. Dat is angst.
Het is mijn willen dat het ego creëerd → klopt ook niet , ze zijn beide hetzelfde, wederzijds afhankelijk. Ik loop vast, hier is niet uit te komen. Waarom blijf ik praten over iets dat niet bestaat, blijf ik een begin, een oorzaak zoeken ? Typisch.
Ik heb het al zo vaak geschreven: Er is geen begin, geen reden, geen oorzaak ! = geen ego = geen ik = geen zelf.