Er is geen begin, geen reden, geen oorzaak.

Heb Qonchita paar dagen geleden een stuk uit mijn dagboek gemailed over hoe ik mij realiseerde hoe onze hele identiteit een illusie is van ons denken. Ze had het gelezen uiteraard zonder het echt te begrijpen. 2 dagen later komt ze bij mij langs en begint ze te vertellen hoe ze van alles begon te denken en te bedenken over hoe ze eigenlijk een actrice is in haar eigen film/ leven.
Na een tijdje vroeg ik haar nog een keer mijn email te lezen, wat ze deed. Nu las ze het en begreep ze ook echt wat ik probeerde te zeggen.

2 dingen vind ik erg leuk aan deze gebeurtenis. Als eerste dat het lezen wat ik had geschreven zoiets kan beïnvloeden, ook al had ze dat niet door en hoe Qonchita in staat is zo snel zoiets te begrijpen, daar heb ik erg bewondering voor. Het heeft mij volgens mij een jaar gekost voordat ik mij dit realiseerde en zij leest 1 stukje tekst van mij en de volgende dag komt er al uit hoe ze een actrice is in haar eigen film/ leven. Ben zelfs een beetje jaloers haha. Toch grappig dat ik dit talent gelijk bij haar aanvoelde. Hoe kon ik dat in hemelsnaam weten ? Blijft een mysterie (liefde).

Zelf heb ik het gevoel al een tijdje vast te zitten, blijf maar vasthouden en vluchten. Dit is wat ik gister tijdens het wandelen in mijn telefoon schreef:

IK moet niet accepteren dat alles nutteloos is, dat is weer het ego wat over zichzelf oordeelt !
Heb moeite om streven naar perfectie los te laten, geloof dus kennelijk nog dat het ego wel degelijk het leven beter/ efficienter maakt.
In het verleden bij de psycholoog ooit de opdracht gehad om expres fouten te maken. Dat heb ik nooit kunnen doen, nooit willen doen, de weerstand was te groot.
Nu zeg ik: imperfectie accepteren, maar dat kan niet.
Het ego zijn aard is streven naar beter, efficienter etc
Niet ego veranderen, zijn macht gewoon niet accepteren, niet aan hem geven.
Imperfectie accepteren is het “streven van je ego naar perfectie” accepteren zonder daar macht aan te geven. De illusie ervan in te zien.

Het begint bij een wens voor iets. Ik hoef niks te herkennen, te begrijpen etc. Dat zijn verkapte wensen. De wens voor verlichting. De perfectie in verlichting zien.

Ik wil bepaalde dingen nastreven: inkomen, verlichting en ik geloof hierbij het ego nodig te hebben, dat hij de motivatie is, mij ertoe aanzet. Dat zonder het ego ik niks meer zou willen. Dat is angst.
Het is mijn willen dat het ego creëerd → klopt ook niet , ze zijn beide hetzelfde, wederzijds afhankelijk. Ik loop vast, hier is niet uit te komen. Waarom blijf ik praten over iets dat niet bestaat, blijf ik een begin, een oorzaak zoeken ? Typisch.
Ik heb het al zo vaak geschreven: Er is geen begin, geen reden, geen oorzaak ! = geen ego = geen ik = geen zelf.

ik aanbid mijn ego als valse God

Zit weer behoorlijk in de P.A. en V.H. Merk dat ik constant mijzelf loop te veroordelen over dat ik zo zwak ben en dezelfde fouten blijf maken, dat ik nog steeds niet weet wat “de oplossing” is, het beste is wat ik moet doen om het eindelijk in te zien. Dat ik het allemaal niet goed doe op dit moment en dus dat er wat mis is.

We zijn dus eigenlijk op zoek naar erkenning, liefde en bevestiging van onszelf. Maar we spiegelen dit weer op de externe wereld en dus andere mensen. Het ego kan niet houden van zichzelf, het is dualistisch en zal daarom altijd oordelen in goed en slecht en streven naar perfectie wat niet mogelijk is. Dus eeuwige strijd. Zolang je waarde hecht aan je eigen waarheid, je eigen mening, zal je nooit onvoorwaardelijk van jezelf kunnen houden of jezelf kunnen zijn.

En terwijl ik dit tik besef ik alweer wat een onzin ik allemaal zit te tikken. Ongelofelijk dit.

Mijn ego heeft macht omdat ik zijn doelen goedkeur en verheerlijk. Ik geloof mijn denken omdat ik het wil geloven. In zekere zin aanbid ik mijn ego als valse God. Diep in mij zit er de wens om speciaal, beter , perfect te zijn. Het idee dat er nu dus wat mis is, of iig beter kan. Dat als ik maar dit of dat doe het dan allemaal goed komt. Als ik maar doe wat mijn denken bedacht heeft, zegt dat ik moet doen, dan komt het allemaal goed.
Ik moet naar mijzelf luisteren !
Dus zit ik vast in mijn Valse Hoop. Geloof ik de motivatie vanuit het ego nodig te hebben, dat ik alles beter maak door mijzelf te veroordelen, want alleen dan zal ik er wat aan doen.

Maar het enige wat er mis is, is dat ik geloof wat ik zeg, dat ik waarde hecht aan het oordeel over mijzelf. Dat ik wat moet doen om het beter te maken, dat ik geloof dat er nu wat mis is (→ en dus mijn ego nodig heb om dingen beter te maken)

Ik merk dat ik blijf zoeken naar een reden om mijn denken/ gedachten een plek te geven. Dat er evolutionair, biologisch een reden moet zijn, (die is er → communicatie om wereldbeelden aan een ander over te brengen) voor mijzelf.
Het is weer een afspiegeling van het zoeken naar de zin van het bestaan, een oorzaak, een reden. Wat hebben mijn gedachten, mijn denken mij tot nut. Kan maar niet accepteren dat er geen reden is, geen oorzaak, geen doel. (voor een “zelf”) Het is een excuus om het ego een plek te geven.

“Er is wat mis”

Merk dat de energie in mijn lichaam weer in beweging komt, ook ’s nachts. Heb Qonchita maandag voor het laatst gezien en toen hebben we samen Alien en Aliens gekeken tot 1:00 ’s nachts, zonder seks. Dat was de eerste keer avondje samen dat we gewoon geen seks hebben gehad. Hierdoor is het nu een week geleden dat ik voor het laatst seks heb gehad. Denk toch dat het geen toeval is dat energie nu weer begint te bewegen, dus wil proberen om vanavond ook weer geen seks te hebben om te zien hoe dat de rest van de dagen beïnvloed.
Voel gewoon meer positieve energie en daardoor makkelijk om niet de hele tijd gefocused te zijn op het negatieve en dus makkelijker om de illusie te doorzien, dat er niks mis is op dit moment.

Het trekt en duwt echt aan mij. Voel blokkades en energie die de boel intern samentrekt, soort energiekrampen, adem die stokt etc waardoor ik bijna wel moet geloven dat er wat mis is. Het voelt dat er wat mis is en dat ik mijn denken moet volgen om ervoor te zorgen dat alles goed komt.
Als ik nou dit en dat doe komt het goed. Valse Hoop dus. Maar bij mij uit zich dat nu in de meest triviale dingen. Beslissing – wat ga ik eten – hoe laat de hond uitlaten – hoe vaak meditatie – tv kijken of boek lezen – wel of niet aan websites werken.
Dan geloof ik als ik daarin de juiste keuze maak ik intern in balans zal komen, blijf dus vluchten en wachten op een toekomst die niet bestaat. En de keuzes slaan nergens op, wat doet het er toe ?

Maar de energie is zo sterk, het gevoel zo sterk dat ik dat echt geloof. En omdat er niks veranderd zal ik wel de verkeerde keuzes maken en kan ik beter helemaal niet kiezen en maar gewoon vluchten in mijn denken om nieuwe oplossingen te bedenken, waar ik dan moe van wordt en dan maar vlucht in tv/internet om mijn denken af te leiden.

Elk moment dat ik stil zit en mijzelf niet afleid komt de overtuiging “ik wil dit niet voelen” naar de voorgrond en overtuigd mijn denken dat ik actief moet blijven , moet blijven doen → huis schoner of beter –> aan websites werken → dag efficienter indelen, minder prikkels etc
Bang mij de motivatie die mij tot actie aanzet te verliezen en eindigen in inactiviteit. Maar tegelijkertijd weet ik dat al die dingen er niet toe doen en zit ik dus vast en kies er dan maar voor om te vluchten, toch een oplossing te vinden (die er niet is)

het mechanisme slaat echt nergens op. “Er is wat mis” maar als ik nou op 1 been ga staan en mijzelf op mijn hoofd sla komt alles goed. Daar komt het eigenlijk op neer.

In het echte leven uit zich dat in: moet een goed huis hebben – een goede baan – goed inkomen – op vakantie gaan – naar feestjes gaan – relatie hebben – liefde vinden – dit of dat leren begrijpen – meer vrienden – betere vrienden – betere familie en ga zo maar door.
Uiteindelijk mond dat uit in “zo en zo” moet de wereld eruit zien en dan is alles goed.
Dan krijg je dus “idealen” voor een betere wereld met alle strijd, oorlog en onderdrukking. Dan heb je het ideaal “vrede”, maar dan is er weer verdeling binnen die vrede. Voetbal, sport, politiek, iedereen gelijk etc.
Allemaal idealen om de wereld beter te maken en het zal nooit helpen, het zal nooit beter worden. Pas als we onze idealen laten varen en gewoon accepteren wat is.

Als we accepteren wat is zal elke actie uit liefde komen ipv angst en altijd goed zijn.

Ik ben niet dat wat op zoek is naar zichzelf

Ondanks seks met Qonchita ben ik niet echt klaargekomen. Voel dat mijn energie beter op peil blijft en het negatieve minder overheerst.
Ze kan zich steeds beter laten gaan en dat is erg leuk, daar geniet ik van. Ze is voor het eerst klaargekomen door beffen ipv het zelf af te maken, duidelijk omdat ze zich meer over durft te geven en er niet meer zoveel over nadenkt. (eerste keer was in de duinen trouwens, buiten in de natuur)
Ben blij dat ik haar zo heb kunnen laten genieten zonder zelf mijn energie kwijt te raken (door niet klaar te komen).

Vanochtend schreef ze via wassup: “Ik hoop dat ik jou net zo gelukkig maak. Zoals je gister al zei, hoe meer ik geniet, hoe meer jij geniet. Ik investeer in mijzelf en daarmee in jou als het ware.”

Het gaat mij om die laatste zin. Ze begint in te zien dat door zich niet meer druk te maken om mij, niet met mij bezig te zijn, door zich over te geven aan haar eigen genot ze het ook voor mij leuker maakt en dus het voor ons leuker maakt. Er is dus geen jij en ik, door zich volledig over te geven wordt het ons, maar tot gevolg hebbende dat zijzelf veel meer genot heeft en 2* makkelijker klaarkomt en meer energie voelt dat ook weer door mij gevoelt wordt en dus alles intenser maakt.

Zelf merk ik nog steeds hoe sterk ik mijzelf veroordeel dat ik blijf vluchten, niet de juiste beslissingen maak (= illusie) etc.
Maar ik ben niet dat wat veroordeelt.
Ik ben niet dat wat een juiste keuze wil maken (bestaat niet)
Ik ben niet dat wat op zoek is naar zichzelf
Hoe zou dat ook kunnen ? Ik ben wat ik ben, hoe zou ik daar naar kunnen zoeken ? Hahaha

Er is niks mis en dingen worden niet beter , of gaan mis als ik bepaalde keuzes maak of niet doe wat mijn gedachten zeggen. Bizar hoe geconditioneerd ik ben om mijn gedachten belangrijk te vinden, belangrijker dan de realiteit.

nog steeds bang voor de dood

Vanochtend na het wakker worden kwamen de volgende gedachten in mij op:
Ik ben niet dat wat het juiste probeert te doen
Ik ben niet dat wat verlicht wil worden

Ik ben wel dat wat mijn gedachten belangrijk vind
Die ze geloofd en macht geeft
→ maar hier moet ik geen ideeën over scheppen, geen concepten over bedenken, dat is niet mogelijk.

Dit triggerde gelijk weer mijn ego/ denken die weer ideeën en een concept probeerde te vormen over mijn werkelijke ik, waar ik mij mee identificeerde door te geloven dat dat belangrijk is om te achterhalen, dat dat een oplossing zou zijn.
“Als ik weet wie mijn werkelijke ik is, dan is alles goed”
Er is geen zelf en ik ben niet de levensenergie die ik voel of wat overblijft als dat verdwijnt of waarin het verdwijnt. Slechts bewust van dit alles, dat waarin dit alles zich afspeelt.

Dat alleen ervaart doordat het zich afspeelt. Zou het daarom zich eraan vast proberen te houden ? Ik geloof dus nog steeds dat ik ophoud te bestaan als ik alles zou loslaten, dus nog steeds bang voor de dood.

ontspanning door inspanning loslaten.

Tijdens het wandelen gister tikte ik:
Ik heb een concept verzonnen dat ik ben dat wat het ego/ blokkade/ levensenergie ervaart. Maar dat is wederzijds afhankelijk van de ervaring. Dus als het ego verdwijnt, verdwijnt de ervaring en dus de IK die ik heb verzonnen.
(bewustzijn bestaat alleen bij gratie van dat waar het bewust van is)
→ angst voor de leegte

Ik blijf bedenken wat ik in het verleden fout heb gedaan, wat ik fout doe. Maar dat is verleden, niet nu. Onzinnig om dat te blijven terughalen. Vergeef en doe opnieuw zonder denken.
(onthoud: er valt niks “te leren”, het is juist “on-leren”. Niet doen, maar niet-doen).

Merk dat er weer een omslag is. Meditatie/ verlichting is de kunst van niet-doen van ontspanning (niet-spanning). Dat is verwarrend, want als je als niet-bewust mens probeert te ontspannen val je juist terug in spanning en doen. (het zogenaamde relaxen, tv kijken, vakantie, feestje) Dus leerde ik mij te ontspannen door mij in te spannen.
Ontspanning door inspanning.

Merk nu dat ontspannen ook echt ontspannen is. En inspanning als inspanning voelt.
Moet dus ontspanning door inspanning loslaten.
Nu overgave door totale ontspanning.

Doorbreken van gewoonte en inzien van illusie en niet bang zijn van de leegte (= concept van het denken) en geen prikkels blijven opzoeken.

Doe ’s ochtends 45 min meditatie bij opstaan.
Loge hondjes uitlaten = meditatief wandelen
Ochtend routine = incl dagboek overtikken (bewust worden)
Dan weer 30 min meditatie
wat huishouden/werk etc
Lange middagwandeling 1,5 uur meditatief
wat huishouden werk etc
Eten
Boek lezen (tv kijken)
Meditatie voor het slapen gaan 30 min. (wordt 45 min)
Hondjes laten plassen
boek Osho lezen voor het slapen gaan

Geen excuses meer, geen vluchten meer.

voel eigenlijk nooit inner vrede met meditatie

Gister tijdens het wandelen:
“IK” moet mij zo niet voelen. (→ gedachte)
Maar dat ben ik niet, dat is niet wie ik ben, dat gevoel.

Heb gisteravond mijn avond meditatie verlengd van 30 naar 45 min en mijn ochtend meditatie verlengd naar 50 min.
Heb hierdoor geen tijd meer voor de websites, maar dat is niet erg. Verdien genoeg met de opvang en het KPN dividend komt eraan. Maak mij voor het eerst niet meer druk om mijn werk en/of inkomen. Wel lekker.

Merkte vanochtend tijdens de meditatie hoe echt alles “mind”/ ego / denken is, perceptie. Zelfs de energie die ik voel bleef ik via perceptie van mijn denken/ego. Probeerde altijd “neutraal” te zijn, gewoon te accepteren, maar dat is een illusie, het blijft perceptie merk ik nu.

Vraag mij af of ik daarom die “stress” blijf voelen, het feit dat er wat mis zou zijn. Dat dit niet door energiestromen wordt getriggerd, maar door mijn perceptie daarvan. Doordat ik mijn levensenergie als ego-energie heb bestempeld, als negatief heb bestempeld, als “bedreigend”, als “oorzaak” van dat onbehaaglijke gevoel. → allemaal perceptie → ego → denken.

Omdat ik die perceptie heb, voelt het ook zo en zo wordt ik bevestigd in mijn perceptie omdat het zo voelt. Wat ik voel is realiteit en zal dus echt zijn, is de overtuiging.
Maar de energie die negatief voelt, die de oorzaak zou zijn voor het gevoel dat “er wat mis is”, is niet alleen een illusie in het feit dat het “verleden” is, niks met het nu te maken heeft en dat er “nu” dus niks mis is. Ook het feit dat die energie negatief voelt is slechts perceptie, overtuiging.

Ik lees overal hoe mensen in meditatie die innerlijke vrede voelen. Maar ik voel die eigenlijk nooit, ik zit gewoon en voel daardoor ook de negativiteit, die blokkade van mijn levensenergie en dus de innerlijke strijd. Wel steeds meer op de achtergrond, maar toch.

Zolang de mind er is ervaar ik via perceptie, neutraal blijven en alleen waarnemen is dan een illusie, net zoals de illusie van controle. Zal eens kijken of ik mijn perceptie op mijn levensenergie en die blokkade eens echt kan veranderen.

nogal een verloren gevoel

Qonchita zegt dat alle veranderingen haar nogal een verloren gevoel geven, dat ze niet meer goed weet wat ze allemaal moet doen, grote weerstand voelt en overweldigd wordt door emoties/ angsten. Ga vanavond proberen of ze er aan toe is om gewoon dingen te doen die ik haar adviseer of zeg dat ze moet doen om die verlossing te krijgen die ze zo graag wilt. Of ze er aan toe is er echt voor te gaan, serieus voor te gaan. Wil haar het volgende huiswerk meegeven:

Om 23:00 in bed liggen, telefoon/internet uit en boek lezen tot ze moe is en in slaap valt. (nu gaat ze te laat naar bed, is veel moe) Elke ochtend 15 min in dagboek schrijven bij ontbijt. Elke dag 2 liter water (doet ze al) Max 5 dagen van 6 uur werken (30 uur) , ze werkt nu 6 dagen p.w.
Volgende stappen als dit goed gaat en voelt , zou 2* per dag 5 min meditatie bij opstaan en naar bed gaan. Na het boek van Dr Phil, of meditatie of Byron Katie leren.
Als ze Dr Phil huiswerk heeft gedaan, elke dag, 1 keer per dag een gedachte onderzoeken (Byron Katie)
→ daarna zien we wel weer verder.

Ik heb een sterk gevoel dat dat goed zou zijn op deze manier. Ik zit echter nog in mijn ego, dus kan zijn willen helpen zoals ik mijzelf geholpen heb. Maar het gevoel is sterk en als Qonchita het ook lekker vind om zo te weten wat ze moet doen, moeten we het gewoon gaan doen.
Ben benieuwd wat ze gaat zeggen als ik dit voorstel.

Merk trouwens dat ik idd meer levensenergie als positief kan ervaren ipv negatief (bedreigend). Merk wel dat dat alleen lukt als ik niet in mijn ego zit. Het ego ervaart het dus als negatief, als ik leef vanuit het geheel kan ik het als positief ervaren.
Dit heeft wel de consequentie dat ik alles moet loslaten (alle controle) en dat is nog wat onwenning op dit moment (roept weerstand op)

Alles is perceptie

Qonchita was wel blij met het huiswerk, het geeft natuurlijk houvast en duidelijkheid, minder ruimte voor twijfel wat nou juist is. Kwestie van vertrouwen. Maar ook omdat ze het heel leuk vind dat iemand dit voor haar wil doen, haar zo wil helpen. Dus daar ben ik blij om dat ze daar een positief gevoel van krijgt. Als ze met Dr Phil klaar is moet ze met meditatie gaan beginnen, dat is erg belangrijk, training.

Van Katie zeggen ze: Zie je, verlichting zonder meditatie. Maar dan lees je verder. Hoe ze in haar stoel zat te wachten tot er een gedachte kwam om die te onderzoeken. Hoe ze uren gewoon uit het raam staarde, de woestijn in. Dagelijkse wandelingen deed etc. Dat is allemaal meditatie.

Qonchita is blijven slapen en ben wel weer klaar gekomen. Had het idee anders niet rustig te kunnen slapen met haar naast mij. Aantrekkingskracht is te groot. Voelde mij daardoor de volgende ochtend onder de douche weer leeg, voelde meer de negativiteit, alsof ik een deel van mijzelf heb weggegeven. Tijdens mijn ochtendmeditatie probeerde ik mijn levensenergie positief te voelen en daardoor voelde ik mij weer voller en weer beter. Helaas ebde dat weg gedurende de ochtend en had ik daardoor weer een off-day met vluchtgedrag in aandelenkoersen kijken en tv kijken.

Vandaag lijkt het wel weer te gaan. Heb bv al de hele ochtend geen muziek aan, heb op dit moment geen zin meer om te vluchten en voel mij positief over leren bewust te zijn, hiernu en niet in de toekomst. Ook trainen mijn levensenergie als positief te beschouwen, als iets goeds.

Tijdens de ochtendmeditatie realiseerde ik mij iets wat ik al wist, maar nu hoezeer de implicaties daarvan zijn en tot hoever dit zich doortrekt. Hou toch mijzelf voor de gek dat het allemaal niet zo extreem is, maar dit is wat ik mij realiseerde:

Alles is perceptie, alles wat ik ervaar, of beter gezegd hoe ik het ervaar. Alles wat ik bedacht heb over verlichting, over hoe het zou moeten zijn en zou moeten ervaren. Allemaal perceptie.
Alles wat ik belangrijk acht, gewoontes die veilig en vertrouwd voelen (het oude) routines, allemaal perceptie. Zelfs nu nog. Ik ben veel bewuster, maar alleen maar bewuster van mijn perceptie van wat ik ervaar, niet de ervaring zelf.
Ik ben geen toeschouwer, observeerder. Dat doe ik vanuit het ego, vanuit een idee wat ik daarover verzonnen heb. Ik ben wat ik doe, niet apart, maar ben de beweging, de ademhaling, de stap, de ervaring zelf.

inzicht krijgen

Bewogen nachtje gehad, energie begon zich weer te roeren in mijn lichaam. Maar verder niet heel bijzondere ervaringen gevoeld. Het voelt gewoon als iets dat aan het oplossen is.

Mijn levensenergie niet meer als iets negatiefs beschouwen gaat steeds beter. Heb het idee dat ik het niet als positief probeer te zien, als de andere kant van dezelfde munt, maar als neutraal. Gewoon energie en er verder geen idee over hebben. Maar omdat ik het als niet meer negatief ervaar, voelt het als positief. Maar het enige dat gebeurd is dat mijn perceptie “het is negatief” wegvalt. Grappig.

Het is apart hoelang (1,5 jaar ?) ik mijzelf voor de gek heb gehouden. Allemaal ideeën die ik had:
“Ik moet mij zo en zo voelen”
“ik moet dit en dat doen om verlicht te worden”
“ik moet inzichten hebben”

Maar dat is allemaal “doen”, het is een kwestie van:
“niet meer vluchten”
“geen macht geven aan”
“gedachten niet geloven/ zien als waarheid”

Dus juist stoppen met doen. Meditatie is hoe je dat kan trainen, trainen om niet meer te doen.

Nu ik dit schrijf en weer bewust wordt hoe deze zinnen uit mijn hand komen en niet uit mijn hoofd, uit mijn denken, realiseer ik mij nu echt weer goed. Onze uitingen hoeven niet uit ons denken te komen, onze hersenen zoals wij denken, zoals wij verzonnen hebben. Geloven en dus ook zo beleven.
Onze uitingen komen uit ons bewustzijn, uit ons lichaam, uit onze omgeving, uit het geheel. Onze hersenen zoeken gewoon een oorzaak, een begin en zien dat als ons denken, onze hersenen: “IK”. Een verzonnen idee, een illusie.

Heb mijzelf ook heel lang op het verkeerde been gezet door te geloven dat het gaat om “inzicht krijgen”. Dit koppelde ik aan het idee dat “mijn denken” dat inzicht moest krijgen, iets moest inzien. Nu begrijp ik dat dat onmogelijk is, dat mijn denken dat inzicht niet kan krijgen, zijn aard kan de werkelijkheid niet bevatten.
Gisteravond las ik in Osho’s Gouden Sutra van Boeddha en daar zei hij: “Het gaat niet zozeer om het krijgen van inzicht, het is een herkenning, een herkenning van je ware aard, wie je altijd al geweest bent”

We zijn al verlicht, maar herkennen dat niet. We denken ons denken te zijn en gaan via het denken op zoek naar die ware aard, om die te kunnen herkennen. Zo vormen we allemaal ideeën over verlichting en onze ware aard, ons bewustzijn. Over zijn zonder “zelf” etc.
Die ideeën blijven we proberen te verbeteren, om zo dicht mogelijk bij de realiteit te komen. Maar het kan dat nooit worden, het zal altijd een illusie blijven.

Het is ook onzinnig om “iets te worden”, het denken is gewoon denken. Het zoekt naar “doelen”, stelt de vraag “waarom”, denkt in dualiteit, begin-eind, oorzaak-gevolg. Heeft geen zin om dat te proberen te veranderen. Het is zijn aard , doorzie de illusie en geef het verder geen macht.

Zo heeft het ook geen zin om “onszelf” te veranderen. Onze ware aard is wie we zijn en daar valt niks aan te veranderen. Onze persoonlijkheid, onze identiteit is een illusie van het denken. Doorzie de illusie en wees gewoon wie je altijd al geweest bent.
Doorzie het veroordelen, het verbeteren, het proberen te controleren, het verdelen in goed en slecht, angst voor de dood, dat er wat mis zou zijn, elk idee over hoe het zou moeten zijn, dat je iets nodig zou hebben, dat je vrede en geluk zou moeten voelen, moet doen wat goed voelt.
Allemaal onzin ! 🙂