Categorie: Dagboek 8

Geplaatst op

Het zelfverzonnen ego veroordeelt een zelfverzonnen zelfbeeld

Tijdens de meditatie vanochtend werd ik weer extra bewust van het feit hoe ik mijn hele belevingswereld onbewust beoordeelde. Constant veranderingen als goed of slecht behandelen, zoeken naar herkenning om dat vast te kunnen houden. Ideeën nastreven door te voelen en het subtiel te sturen. Door constant af te tasten. Waarnemen vanuit het ego. Ook als ik wandel bleef het ego actief onder het mom van “bewust blijven”, “observeren”. Zo had ik het gevoel dat ik toch de hele dag wat aan het doen was, nuttig bezig was.

Het was dus niet zozeer het hebben van gedachten op dat moment waardoor ik vanuit het ego leefde, het waren/zijn mijn overtuigingen die daar voor zorgen. “gedachteloos” zijn betekent dus niet dat je opeens niet meer oordeelt of niet meer vanuit je ego leeft. Zolang mijn overtuigingen op dat gebied nog intact zijn zal dat niets veranderen.

Ik oordeelde via mijn gevoel, ik streefde doelen na via mijn gevoel, probeerde te bereiken door te voelen. Ik verzin een reden om nog niet verlicht te zijn door te geloven dat er nog iets moet gebeuren in wat ik voel of niet meer moet doen.
Ik blijf overtuigd van het feit dat ik niet verlicht ben en blijf daarom redenen en oorzaken verzinnen voor het “feit” dat ik nog niet verlicht ben.
Dat ik moet observeren, loslaten, niet-reageren, moet accepteren, moet toelaten. Dat er ego-energie is die moet wegstromen (zoals bij oude pijnen) , dat ik mijn levensenergie moet omarmen. Beide een verzinsel, een perceptie van mijn denken. Verzonnen als reden waarom ik nog niet verlicht zal zijn.

Ik ben al lang verlicht, hoe kan ik anders Osho, Eckhart en Katie snappen ? Hoe kan ik anders zien wat ik zie ? De enige reden dat ik niet verlicht ben is de overtuiging dat ik niet verlicht ben en dat er iets moet gebeuren om dat wel te zijn. Alle redenen die ik verzonnen heb. Waardoor ik ervaar “dat er wat mis is”, dat bevestigd dat er wat moet gebeuren, dat ik wat moet doen om die inner-vrede te voelen. Maar dat is allemaal perceptie. Energie die negatief voelt, het gevoel “dat er wat mis is” etc etc. Dat is geen energie-entiteit, zoals bij de oude pijnen, dat zou moeten verdwijnen. Dat is slechts perceptie van energieën die ik voel. Perceptie over hoe ik dingen zou moeten beleven, mijzelf zou moeten uiten, welk gedrag ik zou moeten vertonen.
Allemaal perceptie.

Allemaal zelf gecreëerd op basis van mijn overtuigingen, mijn ideeën die ik voor waar heb aangenomen. Verzonnen om het ego bestaansrecht te blijven geven. Om een doel te hebben.

Moest vanochtend weer eens spontaan hardop lachen. Het hele idee van jezelf veroordelen is eigenlijk nonsens. Het enige wat gebeurt is het ego wat zichzelf veroordeelt.
Het zelfverzonnen ego veroordeelt een zelfverzonnen zelfbeeld. Hahahahaha
Beide hebben niks met mij te maken 🙂
Laat het ego zichzelf maar veroordelen. Onzinnig ! 🙂
Het veroordeelt dat wat ik helemaal niet ben, heeft dus niks met mij te maken.
Hahahahaha, wat een onzin dit allemaal.

Geplaatst op

verlichting bestaat niet

Had tijdens mijn ochtendmeditatie een realisatie die ik gelijk had opgeschreven (getikt in mijn telefoon).

Heb bij de bibliotheek “Het boek der geheimen I + II” gehaald en die ligt hier al een tijdje, maar mijn gevoel zei dat ook al kom ik dan waarschijnlijk tijd tekort om dat boek helemaal uit te lezen, toch moet ik gewoon eerst de “Gouden Sutra” van Osho lezen die ik in mijn eigen bezit heb. (en dus ook later zou kunnen lezen i.t.t. Het boek uit de bibliotheek. ) Hierin vertelt Boeddha hoe er geen “zelf” is. Dus ook geen “zelf “ die kan claimen of realiseren over verlichting. Ik heb dit al 2 of 3 keer eerder gelezen en altijd wist ik: “Ja, is logisch. Ja begrijp ik”. Ik dacht te weten.
Maar begin nu pas ook echt te beseffen , echt te beseffen wat Boeddha hiermee bedoelde te zeggen.

Het (verlichting) is niet te herkennen, want het is elke keer weer nieuw. Het is niet een ervaring waarvan je kan zeggen: “Ja, dit is het” want het is een ervaren dat nooit ophoud, geen begin heeft, geen eind.

Als je iets ervaren hebt en denkt: “Ja, dat was het”, dan heb je gemist en ga je weer een illusie najagen, een idee van het denken.
Het is niet te voelen, er is niemand die het kan voelen, er is niks om te voelen. Hoe kan je leegte nou voelen ? Als je wat denkt te voelen is dat het ego dat het probeert te bevatten. Het ego dat zichzelf voelt.
Het is onmogelijk om het moment te hebben, te krijgen: “Ja, nu weet ik het. Ja nu ervaar ik het” Er is niemand om het te weten, niemand om het te ervaren. Zolang je dat probeert houd het ego je voor de gek. Je zal het nooit weten, nooit ervaren.

Je ervaart geen verlichting, dat is onmogelijk, verlichting bestaat niet, dat is slechts een concept van het denken, een idee van het ego.
Als je zit ervaar je zitten, als je wandelt ervaar je een wandelen, als je eet ervaar je een eten, als je ademt ervaar je een ademhalen, als je schrijft ervaar je een schrijven.
Dat is verlichting !!!

WHAHAHAHA

Als ik zit ben ik zitten.
Als ik wandel ben ik wandelen.
Als ik eet ben ik eten.
Als ik adem ben ik ademen.
Als ik schrijf ben ik schrijven.

Geplaatst op

gehecht aan de ander

Osho zei: “het zelf kan niet bestaan zonder de ander”.
Ze zijn dus hetzelfde, 2 kanten van dezelfde munt. Net als lichtdonker, levendood, goedslecht. Toen dacht ik: “misschien ben ik wel niet gehecht aan een zelf, maar ben ik gehecht aan de ander”.
Wil ik nog steeds dat (bepaalde) anderen mij aardig vinden, dat ze zich beter voelen door mijn invloed, het gezellig hebben. (Niet willekeurige mensen, maar mensen die ik zelf aardig vind. Paradoxaal vinden mensen je al aardig omdat je hun aardig vind)
Wil ik nog steeds anderen kunnen helpen. Dit wordt gezien als een groot goed (→ bespiegeling van de hulp die we zelf zo verlangen) ook in Boeddhisme en Osho sprak er ook over. Dat hoe meer verlicht je bent, hoe minder je kan identificeren met de ander en zijn problemen. (moet hardop lachen nu ik dit zo omschrijf 🙂

Ik probeer het nog steeds zo begrijpelijk mogelijk te maken, probeer nog steeds iemand te zijn die aardig gevonden wordt door andere mensen. M.a.w. Ik hecht dus nog veel waarde aan mijn eigen mening haha.
Ik probeer nog steeds mijzelf te helpen terwijl dat niet kan !
(Dat heb ik vaker geschreven: kan alleen ideeën geven die ik gelijk weer moet loslaten)
Hecht geen waarde aan een mening, zeker niet die van jezelf 🙂

Had een tijd geleden op facebook gereageerd op een artikel waar werd beweerd dat magnetrons gevaarlijk voor je gezondheid zouden zijn. De onderbouwing sloeg nergens op, totaal onzin.
Maar mensen reageerden op mij alsof iedereen een mening mag hebben, terwijl we het hadden over wetenschap. Ik merk dat dat een nieuwe trend is, overgewaaid uit de V.S. Domheid en dingen geloven zonder reden is opeens “recht hebben op een mening”.
Ik irriteerde mij mateloos aan dit gedrag. Het is ook schadelijk gedrag. Zo wordt het broeikaseffect ook afgedaan als een mening, met alle gevolgen van dien.
Maar deze hele sterke irritatie met mijn inzichten van vanochtend (of bewustwording van vanochtend) leiden tot het volgende:

Alles wat ik denk is een mening en als alles een mening is dan bestaat het eigenlijk niet. Dan bestaat “de waarheid” ook niet. Dat is wat ik wil vinden, daar is de zoektocht mee begonnen.
Ik ben erachter gekomen dat de waarheid bestaat, maar tegelijk bestaat de waarheid niet (→ niet te bevatten) Daarom bleef ik waarde hechten aan mijn mening en probeerde ik maar te begrijpen en wilde mijzelf en de ander helpen door het vinden van die waarheid.

Maar verlichting, waarheid, ze bestaan niet, beide een illusie van het denken.
Alles is een mening (en ook dat uiteraard niet) en daar moet ik geen waarde aan hechten.
(geen macht geven aan mijn denken/ego)
Geen waarde hechten aan het helpen van anderen, aan het helpen van mijzelf. We hebben geen hulp nodig. Niet anderen en mijzelf gelukkig proberen te maken, we zijn al gelukkig.

Ik besefte het mij alleen niet :-))

Geplaatst op

Energie is nog positief, nog negatief.

Heb al geschreven hoe ik mijn levensenergie niet meer als negatief moet ervaren, als iets waardoor er dingen zullen, dat zijn slechts overtuigingen, percepties van het ego/denken. Energie beweegt, is nog positief, nog negatief, het is.
Heb ook geschreven hoe ik merk mij nu echt te kunnen ontspannen door te ontspannen (niet meer ontspanning door inspanning zoals afgelopen jaren)
Tijdens meditatie bleef ik uit gewoonte/ overtuiging energie als negatief ervaren, gedachten ervaren etc. Hier bleef ik mij focussen om bewust te blijven, bewust te zijn van dat gebeuren door mij erop te focussen. Opletten: “geen macht geven”, “probeer als positief te ervaren” etc
Gister probeerde ik gewoon dat te laten voor wat het is. Niet meer focussen op het negatieve , proberen bewust te worden is voor mij een illusie ondertussen, is doen, is ego. Probeerde weer op mijn ademhaling te concentreren, bewust adem te halen.
Merk nu echter dat dit allemaal aan het ego verbonden is. Het is “doen”, “concentreren”, “bewust doen”. Maar ik moet niet meer “bewust doen”, maar “ bewust zijn”.

Niet bewust ademhalen, maar ademhalen gebeurt en daar bewust van zijn.

Vanmorgen liet ik alle focus vallen, elke techniek vallen, elke poging om bewust te worden vallen. Ik ontspande totaal en maakte niks belangrijk. Niks dat moest gebeuren of gevoeld moest worden, gewoon totale ontspanning.
Verlichting is overgave, complete overgave tot God. Volledige ontspanning.
Eerst ontspannen via inspanning, nu alleen ontspannen.
Het is tijd om de technieken achter mij te laten, meditatie technieken achter mij te laten.
Meditatie is overgave oefenen, totale ontspanning oefenen.

Maar dat is geen techniek, niet iets wat je kan doen, wat ik kan doen. Het is een totale ontspanning omdat ik er niet meer ben, niet meer belangrijk ben, niks meer wil, niks probeer te bereiken.
Gewoon zitten, zitten voelen, zitten zijn, zonder doen, zonder techniek.

Het is de illusie van motivatie ontmantelen/doorzien

Geplaatst op

problemen serieus nemen

Ik had het boek “De ontdekking van de hemel” van Mulisch geleend, maar heb het na 200 blz weer weggedaan. Vond het hele verhaal helemaal niks, geschreven vanuit het verstand en niet het hart. Ik zie geen verschil tussen de feitenkennis van Mulisch en die van de gemiddelde voetbalfan die alles van zijn club en alle spelers weet. Beide zijn niet interessant.

Osho’s “Boek der geheimen” triggerde weer vanalles.

Qonchita loopt over van alles te stressen. Ze wordt constant getriggerd. Probleem is dat ik haar zogenaamde problemen ook serieus neem, zodat ik haar serieus neem en steun. Maar daarmee erken ik wel haar problemen alsof ze echt zouden zijn. Dat moet ik maar niet meer doen. Ze zal het toch zelf moeten doen, ik kan haar niet helpen dingen te beseffen. Ik kan haar alleen de deur wijzen, ze moet er zelf doorheen lopen.

Ik blijf de weerstand die ik voel serieus nemen en macht geven:

Ik ben bang voor de dood.
Ik ben bang voor de leegte.
Ik vlucht in prikkels, in “doen” om vast te kunnen houden aan mijn ego, mijn weerstand, mijn zelf.
Ik vlucht voor meditatie, vlucht voor overgave.
Ik vlucht in gedachten dat “alles goed is”, “dat er geen probleem is “.
Ik houd mezelf voor de gek en vlucht in de toekomst.
Ik doe net alsof ik in het hiernu leef, maar ik leef in de toekomst. Niet over een week, of morgen, maar over 5 min, over 1 uur. Zo houd ik mijzelf voor de gek alsof ik in het hiernu leef, maar ik leef nog steeds in de toekomst al is dat over slechts een paar minuten.

Ik blijf problemen creëren zodat ik die weer op kan lossen. Vind dingen belangrijk, zoals dit dagboek waardoor ik een doel, een reden, bestaansrecht blijf geven en aan de weerstand kan toegeven, aan de angst voor de dood kan toegeven.
Blijf gedachten belangrijk vinden, al is het alleen maar zodat als ik ze kan opschrijven in dit dagboek. Als ik nu maar inzie ….dan…..

Ik heb de overtuiging: “Ik moet mijn zelf loslaten, inzien dat ik geen zelf heb, dan is alles goed”.
Dus creëer ik een zelf, houd ik vast aan een zelf, zodat ik kan inzien dat ze niet bestaat. Hahaha
Eeuwige vicieuze cirkel.

Zowel angst voor de dood, als de dood zelf is een illusie. Verlichting is een illusie.

Qonchita voelt zich gestressed, ziet problemen. Ik wil haar hier graag mee helpen, haar gelukkiger maken. Maar er is geen probleem. Ik kan haar problemen alleen serieus nemen als/ omdat ik mijn eigen problemen serieus neem. Net als ik heeft zij helemaal geen problemen en stress, dat denkt ze alleen maar, creëert ze zelf. Ik kan niks voor haar doen, ze hoeft alleen maar te begrijpen dat er niks aan de hand is. Door haar te proberen te helpen erken ik alleen maar dat het probleem echt is zoals ik nog steeds denk dan mijn probleem echt is, dat mijn zelf echt is, wat ik denk echt is, mijn overtuigingen echt zijn.

Geplaatst op

problemen met het loslaten van de ander

Heb inderdaad het idee dat ik juist problemen heb met het loslaten van de ander. De ander die ik gecreëerd heb, die alles observeert, probeert te begrijpen, die mij probeert te helpen.
Het is een veel betere omschrijving om “de ander” los te laten en mijzelf te accepteren.
Wat een onzin weer allemaal hahaha

Ook moet ik nog de illusie van motivatie doorzien.

Geplaatst op

geen energiedip

Heb gisteravond na 1,5 week weer seks gehad met Qonchita en voelde deze keer geen energieopbouw door geen seks te hebben en voelde ook geen energiedip erna. Geen verandering dus. Wel apart, vraag mij af wat er veranderd is, al zal ik het antwoord hierop wel nooit weten en dat is ook niet belangrijk, ik constateer gewoon de verandering dat er geen verandering meer is.

Moet oppassen dat ik niet in de valkuil val “ik moet totaal ontspannen zijn”. Dat ik daar weer een idee van ga maken, een nieuw doel om na te streven.

Er is geen ander.

Ik moet het willen om het te bereiken → nee, het staat nu juist in de weg.

Stilte.

Geplaatst op

Ik ben al spiritueel verlicht

Gister stuurde Qonchita mij via email wat ze in haar dagboek had geschreven. Ze dacht/ voelde dat ik van mijn verlossing teveel een opdracht maakte en het beter was als ik de dingen meer op zijn beloop zou laten gaan, meer op gevoel zou doen. Het waarschijnlijk beter zou zijn als ik minder boeken zou lezen en in mijn dagboek zou schrijven.
Mooie is, dat ze hier helemaal gelijk in heeft. Ik neem dit dagboek veel te serieus. Door mijzelf die opdracht te geven blijf ik vastzitten in de illusie van motivatie.

Ik wil de hele dag meditatief zijn, niet meer reageren op mijn ego, mijn ego geen macht meer geven etc. ik voel hoe ik nu de hele dag de boel aanspan als poging om dat te bewerkstelligen. Dus probeer mij in te spannen om mij totaal te ontspannen. Maar die fase ben ik al lang voorbij. Ik hoef niks meer “te willen”, “te doen”, “te doorzien”, “te voelen”, “te beseffen” .

Ik ben allang verlicht en dat weet ik ook. Ik ben alleen bang en probeer nog steeds een veilige situatie te creëren om in los te laten, om volledig in te kunnen ontspannen. (→ dat is niet wie ik ben → geef het geen macht. )
Maar er is niks om los te laten. Ik moet mij eerst inspannen om wat los te laten. Eerst wat creëren om het dan te doorzien als een illusie.
Eerst een probleem maken zodat ik kan inzien dat het probleem niet echt is, niet bestaat.
Op zoek naar een zelf die niet bestaat en daarna op zoek naar wat ik allemaal niet ben. Maar hoe kan ik nou iets niet zijn zonder te bestaan ?
Door te proberen te zien wat ik allemaal niet ben, moet ik eerst erkennen dat ik wel ben.
Eerst een zelf creëren die zoekt en leert wat ik niet ben. Eerst een observeerder te creëren om te observeren. Een zoeker om te zoeken, een begrijper om te begrijpen.
Deze hele zoektocht , bewustwording, herkennen, begrijpen is een grote illusie.

Ik ben al verlicht.
Ik ben al verlost.
Ik heb alles al.
Ik begrijp alles al.

– Qonchita melde trouwens via facebook over hoe ze tijdens meditatie ervaart dat ze los staat van haar lichaam en besefte dat door het bewust zijn van haar denken, dat ze haar denken niet is. Ik blijf mij verbazen over haar talent, ze is echt net begonnen met mediteren.

Geplaatst op

Gewoon accepteren dat ik al verlicht ben

Gisteravond weer seks gehad met Qonchita en voor de 2e/3e keer op een aparte manier. Na een tijdje samen in bed te hebben gelegen, knuffelen en vozelen, ga ik in haar in missionaris houding en doe dan verder niks. We doen dan niks, bewegen amper. Maar ons gevoel wordt wel intenser en zonder fysiek echt seks te hebben, maar door alleen in haar te zijn kom ik toch tot orgasme. Naderhand tegen elkaar aanliggend hadden we het erover en ze vertelde hoe ze mijn orgasme echt kon beleven “omdat ze niet was afgeleid” door fysiek bezig te zijn. Ik omschreef het als “onze energieën die seks met elkaar hebben”.
Leuk, apart.

Gister tijdens de meditatiewandeling met de hond schreef ik het volgende:
Verlichting is een cadeau, het gebeurt spontaan. Ik leef nu nog via het denken, ik kan niet anders, heb geen keuze. Maar ik geef het geen macht en accepteer wat is. Accepteer dat ik al verlicht ben. Er is niks meer “te willen” of “te krijgen”. Ik ben er al, de rest gaat vanzelf. Ik hoef niks te observeren, vast te houden of na te streven, te ervaren of te voelen. Vertrouw. En zelfs dat is niet nodig, want ik ben al verlicht.

Gewoon accepteren dat ik al verlicht ben.