Ben steeds meer bewust van de entiteit , het ego, de constante aanwezige analyse van wat ik voel en ervaar. Hoe die constant zit te oordelen en probeert uit te vogelen wat wel en niet echt is, wat het beste is om te doen etc.
Niet serieus nemen, het is onzin.
Er is geen IK die bewust is, die observeert en ervaart. Die begrijpt of inziet. Iets moet doen om bewust te zijn of te worden.
Er is niks……
Het is nu 3 maanden uit met qonchita en heb haar een maand niet meer gesproken. Na mijn laatste telefoongesprek met haar besefte ik opeens dat het allemaal over was, dat ze niet meer terug zou komen, sterker nog ik besefte opeens dat ik ook haar niet meer terug zou willen.
Is liefde en verliefdheid, het gevoel van de “ware”, dan ook allemaal een illusie ? Een emotie van het ego ? Het is niet alleen een concept van het denken, ik heb nu 2 of 3 keer liefde op het eerste gezicht gehad en trek zelfs via internet elke keer dezelfde type vrouwen aan zonder echte communicatie.
Maar zou het dan elke keer zelfherkenning zijn ? Zielsverwanten die hetzelfde ervaren en aan het zoeken zijn ? M.a.w zou het gewoon de resonantie van de energie van het ego zijn die elkaar aantrekt ? Dus niet de onvoorwaardelijke liefde, maar liefde vanuit het ego die de ander nodig heeft en wil hebben. Zelfs soms gewoon wil geven zonder er wat voor terug te krijgen, maar denkt aan zichzelf te geven, omdat de ander hetzelfde is ?
Al die keren dat ik tegen mijzelf zei dat ik nog nooit echte liefde heb ervaren, zou dat toch kloppen ? Is het tot nu toe een emotie uit het ego geweest ?
Of zou het weer allebei zijn ? Echt en nep tegelijk. Dat we kiezen voor het zelf ipv liefde omdat we niet onszelf willen verliezen. Liever controle hebben dan liefde. Dat we onszelf dus weer keer op keer liefde ontzeggen. Zo blijven we constant op zoek naar liefde, maar wijzen we het af op het moment dat we het gevonden hebben.
Was ik daarom de laatste tijd boos op qonchita, voelde ik mij verraden, omdat ze de boel belazerde (onbewust). Omdat ze niet op zoek was naar echte liefde, maar alleen een goed gevoel. De hele relatie om haar draaide en dat toen ze zich weer goed genoeg voelde, mij afwees en het weer alleen wilde doen/ zijn. Mij in feite slechts gebruikte (onbewust).
Vind het moeilijk te accepteren dat die liefdes ook allemaal nep waren, van het ego waren.
Liefde van het universum die via het ego zichzelf en de ander probeert te leren en ervaren om echte liefde te accepteren. Echt en nep tegelijk.
Hoe sterker het ego, hoe groter de illusie, hoe nepper de liefde. Daarom konden qonchita, catja en eleonora niet echt van mij houden, hun gevoelens niet uiten, hun ego is nog te sterk, saboteert teveel. Willen liefde niet accepteren uit angst zichzelf, de controle over het leven te verliezen.
Mijn boosheid van een bespiegeling hoe ik ook aan het ego blijf vasthouden, serieus bleef nemen. Hoe ik iemand bleef proberen te zijn, met het excuus dat ik dat deed voor de ander, zodat de ander zich prettiger zou voelen ipv zelf gewoon gelukkig te zijn.
Voelde mij verplicht de ander en zijn problemen serieus te nemen om ze niet te kwetsen en zo mijn eigen ego serieus bleef nemen.
Mij irriteerde aan de domheid van de mensen omdat ik zelf zo dom was om al die onzin maar serieus te blijven nemen, terwijl ik weet dat het onzin is !
De blokkade zat eerst bij mijn keel, toen bij mijn neus, dan ogen, nu bij mijn kruin.
Vorige week kwam er weer een flinke golf energie vrij waar ik wel mij even ziek van voelde (2 dagen) gelijk probeerde ik mijzelf te beschermen.
Het is nu weer weg en ik voel hoe ik eindelijk al die onzin gewoon accepteer en niet meer serieus neem. Gewoon laat zijn en ervaar zonder het macht te geven. Hoe het constant analyseren en geloven hoe het zou moeten zijn, juist alles in de weg zit. Niet is wie ik ben, niet inhoud dat ik bewust ben. Analyseren en begrijpen is altijd vanuit het denken. Neem het niet serieus, het is toch niet waar.
Laat allemaal maar gewoon stromen. Als de ademhaling hierdoor stopt dan begint die weer vanzelf zonder daar iets voor te doen.
