Categorie: Dagboek 8

Je hebt de vrije wil om een gedachte of overtuiging aan te nemen voor waar of onwaar (oordelen) , maar het enige wat je er mee doet is de goddelijke realiteit ermee blokkeren.
Gij zult niet oordelen.
De enige keuze die je hebt is om God, de hemel, liefde af te wijzen of niet.
Je kan niet voor de realiteit kiezen, je kan alleen tegen de realiteit kiezen.

Verlichting is een keuze. Een keuze door niet meer te kiezen (tegen de realiteit).

23:00

Ik voel op dit moment een soort entiteit , een soort IK die energie blokkeert in mijn hoofd. Iets wat mij wil vertellen wat ik moet doen, maar helemaal geen macht heeft, niks kan doen.
Ik voel hoe het aan het verdwijnen is, aan het oplossen is.
Het is weird.
Voelde hoe het aan het vechten is tegen die energiestroom, mijn levensenergie. Hoe die het ziet als een bedreiging, het interpreteert. Het is niet ik die dat doet, het gebeurt gewoon, Ik dacht dat ik dat was, maar dat is niet zo. Ik doe niks, kan niks doen, behalve niet geloven dat ik dat ben en het zo zijn macht geven die hij niet heeft.

Het is niet meer zo overweldigend, kennelijk lost het op zo’n manier op dat ik nog het gevoel van controle heb (lees → normaal kan leven) paradoxaal.
Al moet ik het nog wel bewust laten gebeuren.
(door de energie toe te laten en weten dat ik zal blijven ademen)
Ondertussen blijf ik rustig mijn leven leiden, maar ik hoef niks meer te doen of te bereiken. Alles is goed en het maakt mij allemaal niet meer zo uit.

– Osho schrijft wees keusloos. Ik heb dat meerdere keren gelezen en nu pas begrijp ik wat hij zei: welke keuze ik ook maak, het is altijd de verkeerde. De enige juiste keuze is door niet meer te kiezen.

Eindelijk vakantie, een maand lang geen hondjes om op te passen. Aan de websites werk ik niet meer, dit levert bijna niks op en op de beurs ben ik ook niet echt actief.
Heb dus even geen verantwoordelijkheden meer, naar niks en niemand. Ook geen relatie meer, dus hoef ook niet meer iemand anders gelukkig te maken 😉
Heb qonchita al een week niet meer gesproken en heb dus geen flauw idee hoe en wat. De laatste keer dat ik haar sprak was ze nog in de war en twijfelde ze nog. Ze vond wel dat we een onwijze connectie hebben, maar wilde toch alleen zijn.

Maar of ze terugkomt of niet, ik kan het niet weten. En als ze terugkomt, hoe zal het dan zijn ?
Het is onmogelijk om te weten en elke poging dit te begrijpen of te voorspellen is jezelf voor de gek houden. Ik kan het niet weten en wat gebeurt dat gebeurt.
Voorlopig iig lekker alleen naar Egypte , op mijn meditatie vakantie waar ik zo’n behoefte aan heb.

Doe nog steeds ’s ochtends en ’s avonds mijn 50min meditatie en de lange wandeling ’s middags voor min 1,5 uur. Ik kijk veel series via netflix, maar niet meer om te vluchten, maar om gewoon te kijken terwijl ik op de bank zit niks te doen.
Zit nog steeds niet op facebook, amper op forums, geen muziek aan overdag, doe nu mijn pilatus ’s ochtends, m.a.w. heb nog maar weinig vluchtgedrag.

Merk wel dat meditatie wandelen niet echt goed gaat, merk dat als ik de energie echt toelaat, echt ontspan dat mijn ogen dichtvallen en ik korte periodes heb dat ik dan even zwart zie. Dit gaat in golven. Uiteraard zou ik daar aan toe kunnen geven en om de zoveel tijd even stil te gaan staan met mijn ogen dicht, maar dat doe ik dan toch niet als ik in een openbaar park met de honden loop. Dat vind ik dan toch te raar, niet prettig om te doen. Stom eigenlijk dat ik daar nog geen schijt aan kan hebben. Misschien ga ik wel extra zitmeditatie doen ? Ik merk het wel.

Ben vanochtend teruggekomen uit 10 dagen Egypte. Eerste helft ging lekker en kwam in beter contact met het niks, tot ik halverwege opeens weer vol negatieve energie zat en ziek werd tegelijkertijd. Ben nog steeds flink ziek.

In de eerste 5 dagen schreef ik nog in mijn telefoon:

Alles wat ik voel is emotie, alles wat ik voel is ego. Het is eng om niks meer te voelen.

Ik wil er vanaf en dus bestempel ik het als negatief, als onbehaaglijk. Dat moet mij motiveren om er vanaf te komen. Allemaal interpretatie van het denken, illusie van motivatie.
Vicieuze cirkel.
Er is niks.

Had net weer 50min gemediteerd voor het eten. Je hebt hier een lopend buffet met een heel groot terras. Meer dan 100 tafeltjes. Normaal slechts een geroezemoes. Ik identificeerde mij na de meditatie even niet meer met mijn emoties, energieën. Alles was weer helderder en nu ook mijn gehoor. In plaats van een geroezemoes hoorde ik nu tientallen individuele gesprekken. Deed mij denken aan de eerste keer dat ik een xtc pil ophad. Dat ik i.p.v. een massa mensen, duizenden individuele gezichten zag.
Bijzonder om te ervaren.

Na die ervaring schreef ik in Egypte in mijn telefoon:

Bizar genoeg blijf ik toch naar de gewoonte trekken om te ervaren via het denken. Dat is dan vertrouwd. Zet alles op een rijtje, maakt het begrijpelijk. (pretendeert dat)
Het “niks” is aanlokkelijk en eng tegelijk.
Lijk te merken dat de enige reden om mijn ego niet los te laten, het niks niet te accepteren, is omdat ik het zelf misschien frustreer, maar stiekem ook……., ja ? , waarom eigenlijk ?
Hahahaha

Ben nu ondertussen nog steeds niet helemaal beter. De dag na die ervaring kreeg ik weer een shot vol negatieve energie, alsof ik er weer mee volliep, terwijl ik tegelijkertijd dus ziek werd en al mijn holtes volliepen. Geen energie meer om iets te doen, neus en oren dicht. Was echt bagger.
Ben blij dat ik geen loge heb, had ik nu de energie niet voor gehad.
Omdat die energieën nu weer zo sterk voelen is het moeilijk om de identificatie ermee los te laten.
Weet het op dit moment allemaal even niet meer.

Het is allemaal onzin.
Er is niks.

Dat ik de ander nog steeds gelukkig probeer te maken, zou dat een afspiegeling zijn hoe ik mijzelf gelukkig probeer te maken ? En dat alhoewel ik de ander wel echt gelukkiger maak, ik de ander nog steeds niet accepteer zoals die is ? Ik kan de ander niet loslaten, hoe meer ik dat probeer, hoe groter de drang om vrienden te maken en een vriendin te willen om alles mee te delen. I.p.v. aan mijzelf te geven, zoek ik iemand anders om aan te geven.
Maar er is geen ander om los te laten of gelukkig te maken.
Er is niks.
Gewoon zijn.

Alhoewel ik de ander gelukkiger maak, blijft het wat ik gelukkig maak een concept van mijn denken. Is het wat de ander nodig heeft ?
Ik kan het niet weten, alleen als ze er zelf om vraagt.
Totdat die door heeft dat ze niks nodig heeft en ik doorheb dat ik niks te geven heb.
Ooit zei ik: “Liefde kan je alleen ervaren door het te geven”, maar ook dat is niet waar. Je kan het alleen ervaren door het te zijn.

Ik moet van iemand houden zoals ze is. Maar dat is onmogelijk. Of ik probeer van een concept te houden wat ik van haar heb gemaakt of van het concept dat zij van zichzelf heeft gemaakt. Beide is niet wie ze werkelijk is.

Ik ben pas echt gelukkig als alles in evenwicht is.
Is dat waar ?
Wees gelukkig hoe alles in evenwicht komt.
Het hoeft niet, maar kan wel.

Een relatie gaat niet om het feit dat ik de ander gelukkig kan maken met wat ik doe en weet en wat ik voor haar doe. Het gaat erom dat ze gelukkig is om wie ik ben. Dat ze gelukkiger wordt niet om wat ik voor haar kan betekenen, maar om wie ik ben.
Dat ze het beste in zichzelf naar boven haalt niet door wat ik haar vertel, maar om wie ik ben.

Geloof dat ik eindelijk een verklaring heb verzonnen waarom ik zo graag een relatie wil hebben. Ik ben nu 2, ik praat tegen mijzelf en beleef dingen via mijzelf, deel het met mijzelf. Ben bang voor de leegte en probeer dat op te vullen met een ander, een vriendin, een relatie.
Ben 3 jaar zonder vriendin geweest om aan de relatie met mijzelf te werken, nu ik dat los moet laten, wil ik dat opvullen met een relatie met iemand anders.
Maar dat is slechts een bespiegeling van het zelf, beide bestaan niet, een illusie van het denken.

20:30

Moest tijdens het middageten denken aan “toeval” en dingen beïnvloeden door het willen.

Dingen willen en begeren is wat accepteren van de realiteit in de weg staat.
Maar er bestaat een experiment met kuikens en een toevalsrobot. De kuikens leren dat die toevalsrobot hun moeder is en willen erachter aan lopen. Dan doet de onderzoeker de toevalsrobot in een vierkant afgebakende bak waarin deze in willekeurige patronen rondbeweegt.
De 2e keer doet hij er de kuikens in een bak ernaast die de robot zien en erachteraan willen lopen.
De toevalsrobot blijft willekeurige patronen vertonen, maar wel dichter bij de kuikens.
De kuikens beïnvloeden dus de computer van de robot en zorgen ervoor dat deze dichterbij blijft gemiddeld gezien. De kuikens beïnvloeden de realiteit door iets te willen.

Kunnen wij ook de realiteit beïnvloeden door iets te willen ?
Het boek “The Secret” probeert hierop in te spelen. Je kan alles krijgen wat je wil, als je het maar echt blijft willen hebben.
Onzin natuurlijk. Zo zit het leven niet in elkaar.

Maar positieve mensen trekken positieve dingen aan en negatieve mensen negatieve dingen en gebeurtenissen. Dit zie ik dagelijks om mij heen, sterker nog, ik heb het zelf ook ervaren. (ik ben mij bewust van conformation bias)

Het gaat erom dat je het niet wil vanuit je ego, niet wil omdat je denkt dat je het nodig hebt om je leven draaglijker te maken. Het werkt alleen als je het vanuit je hele wezen komt, als “het geheel” een bepaalde kant op wil. Dat is niet iets wat je doet, dat is iets wat je overkomt. (net als verliefd worden bv)

Simpel voorbeeld. Sommige mensen kunnen maar niet stoppen met roken, al proberen ze het zo vaak. Andere stoppen van het ene op het andere moment zonder een enkel probleem. Wat is het verschil ?
Wat is het geheim ?

De een wil stoppen met roken door zijn verstand, hij probeert zichzelf te overtuigen met argumenten zoals zijn gezondheid, het geld, vies huis, etc, etc, maar diep van binnen wil hij niet stoppen, diep van binnen geniet gij van het goede gevoel wat hij denkt te krijgen van het roken van die sigaret en is hij meer dan bereid zijn gezondheid en geld op te offeren daarvoor. Stoppen zal dus niet lukken, ook al weet hij dat rationeel dat dat is wat hij moet doen.
(inner-gevoel in conflict met denken/verstand)

De ander wil stoppen vanuit zijn hele wezen, opeens beseft hij dat het onzinnig is om te roken en van het ene op het andere moment stopt hij ermee. Geen moeite, omdat hij beseft dat het onzinnig is. Als je dat beseft dan is er geen behoefte meer aan.

Toen ik deze reis begon, kwam dit uit mijn geheel, mijn hele wezen. Ik gaf alles zonder moeite op. Mijn vrienden, familie, reizen, doelen als NYCM (new york marathon) etc. Ik wist dat dat najagen onzinnig was en stopte ermee. Antwoorden kwamen op mijn pad zonder moeite , ik deed daar niks voor, behalve bewust te zijn van wat op mijn pad kwam en de kansen met beide handen aanpakken. Ik luisterde naar de adviezen van anderen, naar de tips die ze mij gaven. De meeste boeken en antwoorden zijn allemaal via iemand anders op mijn pad gekomen, via mijn zusje, kenissen etc.

Maar nu ben ik zo ver, dat ik ga leven zonder een doel te hebben, iets wat mij nog niet lukt. Iets willen heeft mij in het verleden dingen opgeleverd en dus zag ik de onzin er nog niet van in.

Ik wilde het geheim weten “van gelukkig zijn”, het antwoord op de vraag wat de mens nu gelukkig maakt. Dat kwam vanuit mijn wezen en het antwoord heb ik gevonden. Je kan niet gelukkig worden, je kan het alleen zijn.
Ik wilde weten wat het geheim is van het geloof. Ik vond het antwoord, het bewijs dat God niet bestaat, een bespiegeling is van een zelf die niet bestaat. Dat geloof een antwoord is op een onzinnige vraag. God is het universum zelf.
Ik wilde weten of de vrije wil bestaat, wat dat is als het bestaat en ook dat vond ik.

Ik zit een soort van vast omdat ik doelen blijf creëren met mijn denken, omdat mij dat in het verleden het geluk van het weten heeft opgeleverd. Ik dacht dat ik die dingen wilde weten vanuit mijn denken. Maar het was mijn hele wezen wat dat antwoord zocht en dus kwam het op mijn pad. Het universum geeft gewoon wat je wil hebben.
Het is onuitputtelijk.

Ik wil verlichting en ik wil een relatie. Maar beide zijn vanuit mijn denken en dus zijn juist weer oorzaken van zelfsabotage en staan de werkelijke doelen van mijn hele wezen in de weg.
Ik heb gecontempleerd over waarom die wil naar een relatie.
Maar opeens dacht ik aan de 3 maanden regel die ik had verzonnen, verzonnen voor vrouwen die een echte relatie willen en niet goed kunnen zien wanneer een man het vnml om de seks gaat. Ik bedacht gewoon dat je 3 maanden moest wachten met seks en je weet wie echt is en wie alleen seks wil.
Toen bedacht ik mij hoe seks de ontwikkelingen van wat ik zelf wilde in een relatie in de weg stond. Vrouwen vonden mij altijd de beste die ze ooit gehad hadden en het was naast een genot voor mij een manier om de ander gelukkig te maken en zorgt ervoor dat je “verliefd” op elkaar blijft. Toen bedacht ik die regel ook op mijzelf moest toepassen viel de drang naar een relatie grotendeels weg. Ik wilde dus vnml gewoon intimiteit, seks, het gevoel van liefde/ verliefdheid.
Is het echt ?
Ik kan daar geen antwoord op geven. Waarschijnlijk ja en nee.

Maar wil ik een echte relatie dan moet dat er een zijn die ook echt is zonder seks.
Ik besefte dat ik naar vrouwen keek vanuit een grotendeels seksueel oogpunt. Dat dat de basis voor liefde is. Dat het daar goed moet klikken zodat je een goede basis hebt om een relatie op te bouwen. Het is natuurlijk geen toeval dat ik vrouwen aantrek die zichzelf via een vent, via seks zichzelf willen bevrijden.
Maar dat is maar de helft van de liefde, van de relatie.
Op de andere helft gaat het fout.

Ik ga dus pas de juiste aantrekken, als ik dit overstijg, als ik niks meer zoek. Maar gewoon ben. Mijn hele wezen weet wat ik nodig heb. Al mijn relaties hebben mijn belangrijke onmisbare dingen geleerd. Daarom werd ik verliefd op ze. Mijn wezen wist wat ik wilde zonder dat ik het wist.

Maar als ik eerlijk ben. Zou ik dan een relatie willen zonder seks ? Op dit moment niet. Mensen maken zich druk om onbenulligheden waar ik mij niet meer druk om maak. Dus als ik eerlijk ben wil ik geen relatie, maar wil ik seks.
Gewoon teveel energie van het “niks” doen. Ben ook gelijk gaan hardlopen vanmiddag. Want dat is wat ik echt wil. Voor mijzelf leven, anderen gelukkig maken, door zelf het goede voorbeeld te geven.

Mijn wil om verlicht te zijn, te worden moet ik dus ook loslaten. Ik weet alle geheimen en moet gewoon leven vanuit mijn hele wezen. Niet een doel nastreven, maar het doel zijn.
Ik kan niet weten wat goed is voor anderen en wat ze werkelijk zouden moeten doen. Net zo goed als ik dat niet voor mijzelf kan weten.
Ik probeer te begrijpen wat “ik wil”, wat ik het beste kan doen. Maar daar ben ik te dom voor, te beperkt. God is almachtig, alwetend. Dat is mijn wezen. Wees dat wezen en wat ik echt wil zal ik ook zijn en worden en krijgen, wetende dat ik niks nodig heb.

Ik trek al een tijd een bepaald soort vrouwen aan. Ze lijken op mijn 3e ex, hoogsensitieve vrouwen die bezig zijn zichzelf op de rit te krijgen. Vaak denken ze daar een man bij nodig te hebben, dat moet ik dan zijn. Ik verwijt deze vrouwen en ook anderen merk ik, dat ze seks met liefde verwarren.
Maar als ik eerlijk ben naar mijzelf, doe ik dan niet precies hetzelfde ? Ik denk wel niet iemand nodig te hebben, maar ik ben wel een hoogsensitieve man die zichzelf op de rit probeert te krijgen en die in een relatie seks met liefde verwart.
Uiteraard zal een deel gewoon biochemisch zijn, stoffen die we in ons lichaam aanmaken, die ervoor zorgen dat we ons verbonden met elkaar voelen etc.

Zou het dan allemaal nep zijn ? Dat denk ik ook weer niet. Het is alleen tijdens de seks dat het denken grotendeels stopt, de vrouw zich over durft te geven (net als ik) , we de ander accepteren voor wie die is zonder de ander proberen te veranderen, dit in combinatie met een orgasme waarin we ook even onszelf verliezen, maakt dat ik seks verwar met de liefde waarnaar ik hunker, op zoek ben.

Qonchita is nog niet klaar voor een relatie, ik dacht alleen als ik gewoon van haar blijf houden ben ik sterk genoeg om alles van haar te accepteren, zoals ik dat bij mijn 3e ex niet kon. Maar het is nu duidelijk dat als ik het niet had uitgemaakt, zij het later wel had gedaan, zoals qonchita nu ook heeft gedaan.

Als ik eerlijk ben naar mijzelf ben ik natuurlijk ook niet klaar voor een relatie, Dat wist ik al, voordat ik qonchita ontmoette had ik mijzelf voorgenomen pas open te staan voor een relatie als ik klaar was met mijn zoektocht. Dat ik verliefd werd op qonchita had ik natuurlijk niet zelf in de hand. Ik dacht dat zij de ware was. Maar eerlijkerwijs , dat dacht ik ook bij mijn 1e ex en ook de eerste 2 weken bij mijn 3e ex. Het is weer een concept van het denken, een illusie.

Ik trek dat soort vrouwen dus aan en wordt soms verliefd erop, omdat ikzelf hetzelfde ben. Net als zij ben ik ook niet klaar voor een relatie omdat ik nog teveel bezig ben met mijzelf om dingen te bereiken. Hierdoor laat ik geen ruimte over voor wie ik werkelijk ben en dus ook geen ruimte over voor wie de ander werkelijk is.

Toen qonchita het uitmaakte vond ik het niet erg, ik voelde dat ik zelf de ruimte ook nodig had. Ik geloofde echter nog dat ze ging terugkomen. Maar net als in de comedy serie HIMYM die ik aan het kijken ben, zal ik echt liefde pas ervaren als ik haar en de gedachte van “de ware” echt loslaat.

Ik had de overtuiging dat ik liefde kon ervaren door het te geven. Dat klinkt heel mooi en altruistisch. Ik dacht dat ik dat deed. Maar ik kon dat echter alleen via seks. Daarom vonden mijn exen dat ik de beste was die ze ooit gehad hadden (op dat moment) gewoon door het wegvallen van alle blokkades op zo’n moment.
Maar een relatie is meer dan dat en daarbuiten kon ik dat niet, omdat ik nog teveel blokkades heb, net zoals de vrouwen die ik aantrek.
Dus dat verwijt is weer een bespiegeling van mijzelf, hoe ikzelf liefde probeerde te geven via seks.

15:00

Bedenk mij tijdens de lunch opeens weer een overtuiging die mij in de weg zit. Niet alleen liefde ervaren door het te geven. Maar geluk ervaren door het met anderen te delen.

Ik heb ooit eens op zo’n typische zondagmiddag samen met een vriend de film “Lost in the Wilderness” ofzo gezien. Gozer is ervan overtuigd dat je geen ander nodig hebt om gelukkig te zijn en wil daarom in de wildernis leven in alaska, alleen.
De variant van de guru die naar de himalaya gaat om in een grot te leven.
Hij gaat daar dood door het eten van verkeerde bessen.
In zijn dagboek schreef hij iets in de trand van: “geluk is betekenisloos als je niemand hebt om het mee te delen”.
De film zelf was erg saai, maar ik vond de boodschap erg mooi en die is mij erg bijgebleven.

Als ik eerlijk ben denk ik dat ik die overtuiging nog heb om vast te houden aan die “ander”, als excuus om mijn angst om te vervreemdem te rationaliseren. Dat ik vrienden of relatie nodig heb om mijn inner geluk/ liefde te delen omdat die anders betekenisloos is.

Maar het is gewoon weer mijzelf voor de gek houden. Het is mijzelf weer een doel in het leven geven: “gelukkig zijn en dit delen met anderen om die ook gelukkig te maken.” Dat is onmogelijk, er is niks om te geven, niemand om aan te geven. Ik kan alleen gelukkig zijn. Wat dat voor invloed heeft op anderen is niet aan mij. Anderen bepalen wie ze hun leven laten beïnvloeden. Dat heb ik zelf ook gedaan. Niet door wat ze doen, maar door wie ze zijn, zich voordoen of ik dacht wie ze waren. (mijn concept die ik van ze heb gecreëerd)

Gewoon gelukkig zijn, liefde ervaren, innerlijke rust etc, allemaal concepten van het denken.
Zoeken naar iets wat niet bestaat.
Ik zoek dan een gemoedstoestand, maar die is nooit blijvend.
Ik kan het ook omschrijven als genieten van alles wat ik doe. Je geniet van alles op een andere manier. Soms intens, soms vredig, soms liefdevol, soms blij, soms met humor of met voldoening etc.

Waarom leg ik mijzelf allemaal dingen op op zoek naar iets wat niet bestaat. Leg ik mijzelf dingen op die ik zogenaamd zou willen. Maar ik kan niet weten wat ik wil, behalve door bewust te zijn van wat ik doe. De afwas, voldoening dat alles weer schoon is. Of een feestje waar ik gewoon plezier heb.

Alles ervaar ik anders, maar ik kan het omschrijven als overal van genieten.

Geluk en liefde proberen we altijd te delen met anderen. Omschrijf ik het als genieten van, dan is het persoonlijk. Dat kan je niet delen. Geniet de ander van dezelfde ervaring, dan geniet je samen zonder het te delen.
Ik geniet van het cadeau dat ik geef en de ander geniet van het krijgen van het cadeau.
Ik deel geen geluk of liefde. Ik geniet van wat ik doe en de ander geniet van de gevolgen daarvan of geniet samen met mij uit zichzelf.

10 jaar geleden zei ik het al: Leven is beleven.
Toen wist ik al dat het doel van het leven bestond uit ervaren. Ik dacht alleen dat het om vakanties, feestjes, seks en liefde ging. Maar het gaat om alles, alles wat ik doe.
Beleef alles en leef.