Categorie: Dagboek 8

Wees bewust. Maar waarvan ?
Dat is een onzinnige vraag, je kan niet kiezen of sturen. Dat kan alleen vanuit het zelf door te oordelen, door iets belangrijk te vinden, door iets te willen, door problemen te creëren.

Wees bewust is wie je bent, door bewust te zijn wat je ervaart. Het vormloze wat vorm ervaart. Een zelf is het vormloze wat zich identificeert met vorm (→ een oorzaak, een verklaring) en zo bang is voor de dood, niet bewust van zijn eeuwige bestaan. Vorm is tijdelijk, d.w.z. De huidige vorm is tijdelijk, het transformeert, veranderd constant, beweegt altijd. Het vormloze is onveranderlijk en eeuwig.
Houd het leven op na de dood ? Ja en nee. Het is weer allebei. Alleen de dualiteit van het denken denkt dat er maar 1 van de 2 kan zijn. Het is allebei.

Waarvan moet ik mij bewust zijn ? Van alles wat je ervaart, kies niet, probeer niet te controleren. Wees bewust dat je kiest en probeert te controleren, door te willen. Door er bewust van te zijn kan het stoppen, door te beseffen dat het nergens toe leid en je slechts afhoud van dat wat je bent. Door te beseffen dat je alleen lijden creëert.
Wees bewust en vrede zal er zijn en zal er komen.
Zonder iets te doen of te willen.

Wees bewust van het ervaren, het ervaren van de realiteit en de illusie. Wees bewust van de illusie en weet dat de realiteit hemels en vredig is en de illusie lijden is, controle is, strijd tussen goed en kwaad.
Offer het goede op, offer controle of, offer het zelf op, wees gelukkig ongeacht de kosten.
Wees bewust dat het bestaat en tegelijk nooit bestaan heeft.
Dat je angst voor de dood (een zelf) ervaart, maar deze niet bestaat.
Vlucht er niet voor, ervaar het gewoon, wetend dat het echt voelt, maar slechts een illusie is, een zelf gecreëerde wereld van het denken die de realiteit afwijst en zo ons lijden veroorzaakt.

Laat het transformeren naar de vrede die je weet, maar nog niet beseft en nog niet ervaart.
Dat de verhalen niet verdwijnen, maar wel het geloven dat ze echt zijn. Wees dol op die verhalen, ze maken ons aan het lachen 🙂
Ervaar het zelf, wie je dacht te zijn, het ego, de blokkade, de energie, de angst voor de dood en lach om de onzin dat je heel je leven heb geloofd dat dat de waarheid was :-))
Dat je geloofde dat dat was wie je bent en dat je heel je leven ontevreden bent geweest met een zelf die je zelf gecreëerd hebt en ook zelf veroordeelde hahaha.
Een gesplete schizofrene persoonlijkheid afgescheiden van het geheel, leven in een wereld vol strijd die slechts een afspiegeling was van zijn interne strijd.
Zijn streven naar het goede en zo het kwade in stand hield.
Een goede persoonlijkheid, een superheld wilde zijn die de wereld zou redden, anderen zou helpen, niet doorhebbende dat het alleen maar zijn strijd aan anderen probeerde te geven.

Al die moeite voor niks, met slechts (zelf) destructieve gevolgen.
Wees gewoon (bewust) en ervaar de hemel van het goddelijke waarin je je al die tijd al bevonden hebt, maar niet besefte.
Wijs het niet langer af, maar accepteer de liefde, die onvoorwaardelijke liefde , die niet oordeelt over je leven. Hoe kan het ook, het is nooit jij geweest die dat allemaal gedaan heeft. Ik ben het niet die dit allemaal geschreven heeft, nooit geweest.
Het is slechts een verhaal en dat verhaal brengt ons vreugde, humor, zoveel plezier.
Als je het niet meer voor de realiteit aanziet, blijft de realiteit over, met schitterende verhalen die we onszelf en anderen vertellen.
Laten we er samen om lachen en plezier om hebben 🙂

Lach om het feit dat het laten stromen van de levensenergie je adem lijkt te stoppen en ervaar hoe het uit zichzelf weer begint (te ademen). Zonder dat je er iets voor doet.
Hoe het lijkt alsof je niks meer zal doen en dan toch weer begint te beleven, uit zichzelf.
Niet wetende waar dat heen zal leiden, zonder twijfel dat dat het juiste is.

Verlichting is er plotseling, het besef dat wat echt voelt maar een illusie is en het verschil met de realiteit. Dat betekent niet dat je op dat moment vrede zal voelen, geluk zal ervaren.
Je weet slechts dat alles goed is, omdat alles goed komt, zonder dat je er iets voor doet.
Je bent slechts bewust hoe je ego functioneert en hoe je dit ervaart. Door dit besef zal je het niet meer voeden en zal het vanzelf sterven.
De vrede zal komen door het accepteren van het ego en het geen macht meer geven, niet door het verdwijnen van het ego zelf.

Alle ervaringen als positief of negatief zien is slechts interpretatie van het denken, niet de realiteit. Energie als positief of negatief bestempelen en ervaren is slechts interpretatie.

Nou Qonchita heeft het vandaag uitgemaakt. Ze twijfelt over haar gevoelens voor mij, of ze nog wel verliefd is. Ze heeft sterk het gevoel dat ze alleen wil zijn.
Tja, in principe wist ik natuurlijk al dat door haar te helpen en naar haar gevoel te laten leven dat ze op een punt komt dat ze alleen wil zijn en geen ruimte heeft voor een relatie. Ze is hetzelfde als ik wat dat betreft. We zijn teveel bezig met de ander gelukkig maken dat we onszelf vergeten.
Nu ik haar heb geprobeerd te leren gelukkig te zijn met zichzelf is er geen plek meer voor mij haha.
Nou als dat geen onzelfzuchtige onvoorwaardelijke liefde is ! 😉

Het is wel plotselinge omslag in echt 2 weken ofzo. Maar ze is natuurlijk nog heel erg zwart/wit, dus of intense passie of niks. Een tussenweg is er nog niet.

Het komt mij eigenlijk wel goed uit, heb ook al tijdje sterk de behoefte om alleen te zijn. Maar ik weet dat dit van binnenuit komt en niks met haar te maken heeft. Maar kijk er nu wel naar uit. Deze laatste fase is verwarrend en heel bizar, onnatuurlijk om alles los te laten, mijn hele identiteit, mijn ego waarvan ik nog steeds geloof dat mij dat in contact houd met andere mensen.
Heb al geschreven dat het eigenlijk de ander is die ik niet kan loslaten.
Nu doet zij het voor mij.

Nu kan ik de ander makkelijker loslaten zonder mij verantwoordelijk te voelen voor haar geluk. Een relatie is ook weer een concept van het denken, van de maatschappij om de illusie in stand te houden dat je nodig bent, de ander je nodig heeft.
Je vormt een beeld van de ander en hebt dan een relatie met dat denkbeeld. Dat denkbeeld is een onderdeel van je ego, je valse zelfbeeld. Als je echt van jezelf houd ben je in staat ook van die ander te houden. Tot die tijd blijf je in strijd met het dualistische zelfgeschapen beeld van je partner. Die altijd en elke dag weer beoordeeld wordt.

Qonchita heeft nog moeite om alles te plaatsen en haar ontwikkeling is heel snel gegaan. Ze is nog steeds hoogsensitief natuurlijk en ik denk nu dat ze ook mijn behoefte voelt en we elkaars behoeften van alleen zijn versterkt hebben.

Op dit moment denk ik dat we uit elkaar gaan en ik ook alleen naar Egypte op vakantie ga, maar dat over een maand ofzo ze mij weer gaat bellen omdat ze mij mist en onze relatie terugwil.
Als ik het verhaal wat ik over haar heb los kan laten , dan ontmoet ik haar elke dag weer opnieuw en als er liefde is, elke dag opnieuw verliefd worden.
Ben ervan overtuigd dat we elkaar over een maandje of later weer gaan zien en dan zullen we zien of we weer verliefd worden of niet. Stiekem denk ik van wel.

Nou Qonchita heeft gisteravond haar spullen opgehaald en ik ga dus alleen naar Egypte over een paar weken. Zij was degene die moest huilen en ik moet bekennen dat ik wel een beetje opgelucht ben. Kan wel wat tijd voor mijzelf gebruiken. Vraag mij hierdoor af in hoeverre ze het onbewust voor mij gedaan heeft. Of misschien hadden we allebei wel ff behoefte om alles te verwerken. Ging ook zo snel allemaal.
Het heeft mij dus wel bewust gemaakt over hoe verantwoordelijk ik mij nog steeds voelde voor het geluk van de ander. Overtuigd dat ze wat nodig had om gelukkig te zijn. Een afspiegeling hoe ik stiekem dat over mijzelf ook nog steeds denk en ervaar.

Mijn denken gaat door de relatie analyseren en een reden verzinnen waarom ze het heeft uitgemaakt. Heb ik haar teveel gepushed, hield ik wel echt van haar of alleen van het idee dat ze het kon gaan snappen. Hield zij wel echt van mij, of had ze mij gewoon alleen even nodig om haar “te redden”.
En nog veel meer. Maar ik geloof eigenlijk nog steeds wel dat ze de ware is, maar dat dit gewoon even nodig is. Hoe ik dat weet ? Omdat dat is wat is gebeurd 🙂

Ik kan wel van alles bedenken, redenen verzinnen, proberen ervan te leren, wat had ik anders kunnen doen ? Allemaal onzinnig. Wat gebeurd is, is gebeurd en had op geen enkele andere manier kunnen gebeuren.
Dan kan ik wel een verhaal verzinnen en daar een les uit trekken, maar wat ik dan denk geleerd te hebben zal dan onzin zijn, omdat het is gebaseerd op een zelf verzonnen verhaal.
Ik kan alleen leren door het te doen !

Is ze de ware en moeten we weer bij elkaar komen over een tijdje ? Ik geloof van wel, maar kan het niet weten. Pas als ik haar weer zie zal het duidelijk zijn of dat zo is.
Want misschien kon ze haar gevoelens wel niet uiten omdat ze gewoon niet van mij hield, omdat ze mij nodig had, dacht te hebben. Kan ze zich daarom niet kwetsbaar opstellen en initiatief nemen.
Of ze werd gewoon te bang. Het zijn alleen maar weer gedachten van het denken. Waar en niet-waar tegelijk. Want ze heeft ook gezegd voor het eerst zich zo te voelen en we hebben een onwijze connectie, lijken toch wel op elkaar en ook weer niet, halen het beste in de ander naar boven etc.
Allemaal verhalen. Ik kan ze aannemen voor waar of niet-waar. Maar het is beide.
Als ze de ware is komen we weer bij elkaar en als we niet bij elkaar komen is ze die nooit geweest. En waarschijnlijk is weer beide waar tegelijk 🙂 hahaha.

Als ik alle ideeën over haar loslaat, ontmoet ik haar gewoon weer opnieuw, elke dag weer.

12:00
Qonchita was trouwens best verdrietig en stuurde mij berichtjes als in “sorry dat ik je dit aandoe”, “ik vind het zo erg voor je” etc. Terwijl ik nergens last van heb. Zou dat dan een afspiegeling zijn dat ze het zo erg vind dat ze dit zichzelf aandoet ?
Zou eigenlijk best wel eens kunnen 🙂

Ik heb de overtuiging dat de waarheid bestaat , dat verlichting het zien van de waarheid is. Maar de waarheid bestaat niet, het is niks, slechts weer een concept van het denken. De waarheid bestaat en bestaat niet tegelijk.

Het denken dat zichzelf ontrafelt. Is dat waar ?
Ik blijf de overtuiging houden dat er een bepaald inzicht nodig is, een bepaald snappen/begrijpen. Ook dat is waar en niet waar tegelijk.

We hebben de vrije wil om onze gedachten aan te nemen voor waar of niet waar. Maar wat je ook kiest het zal niet juist zijn, niet volledig zijn. Het is beide.
We hebben dus alleen de vrije wil om te blokkeren, te saboteren.
Dus bestaat de vrije wil wel en niet tegelijk.

Wees bewust → betekenisloos, immers wie kan je anders zijn dan wie je bent ?
Je kan alleen iemand zijn door een identiteit te verzinnen, maar het zal nooit echt zijn, een illusie.
Het is echt omdat dat je overtuiging is en daardoor ervaar je het ook zo (creëer je je eigen realiteit)
Het is dus echt en niet echt tegelijk. 🙂

Ik heb de overtuiging dat de waarheid bestaat. Is dat waar ?
Ja en nee tegelijk.
Ik ben het niet die die overtuigingen heeft, hahahaha.

Het is eigenlijk precies zoals ik meer dan 3 a 4 jaar geleden heb opgeschreven. Volg je innergevoel, niet je angsten, je denken soms wel/soms niet.

Het is alleen misleidend, of ik heb het verkeerd geïnterpreteerd. Er is geen gevoel om te volgen.
Dat is het denken dat probeert te interpreteren en op basis daarvan probeert te sturen, het juiste te kiezen. Het gebeurt gewoon.
Alles wat ik denk te moeten doen, of vooral niet te moeten doen is uit angst. Angst dat er nu iets mis zou zijn. Angst om geen controle te hebben, angst voor de dood, najagen van een goed gevoel.
Iets niet doen is duidelijk de boel blokkeren/ saboteren. Maar iets wel doen is dat net zo goed.
Als mijn denken zegt: “je moet dit doen, dat doen, je moet begrijpen, meer mediteren, rustig blijven etc etc. Dan vertelt het in feite niet te doen wat er anders was gebeurd. Ga je (in feite) tegen Gods wil in. Ook een gedachte is niet goed of slecht, soms gebeurt het wat je gedachte zei, soms niet.
Zonder reden, zonder dat je iets nodig hebt, zonder dat je iets wil.
Het gebeurt gewoon.

Bedenk mij opeens dat ik de 4 vragen nooit meer gedaan heb, omdat ik van gedachten toch wel begrijp dat ze niet waar waren. Ik dacht dat die vragen op dat vlak geen echte toegevoegde waarde meer hadden. Maar ik kan natuurlijk ook mijn overtuigingen onderzoeken. Dat wat geen gedachten zijn, maar iets wat ik geloof of denk te weten, denk te ervaren. Ook dat kan je onderzoeken met de 4 vragen, hahaha, zoiets simpels.
Onderzoeken of mijn ervaringen wel echt zijn.
Ook al heb ik het niet door, ook dat is een interpretatie van het denken.
De enige ervaring die ik immers kan onderzoeken is de niet-vrede en niet-liefde welke altijd veroorzaakt worden door een overtuiging uit het denken (zonder gedachten).

Alle energiestromen en blokkade die ik voel. Die kan ik zien als een probleem en mij op concentreren en denken dat er iets moet gebeuren zodat alles weer in evenwicht is. Denken dat ik er bewust van moet zijn zodat er wat veranderd. Of laat ik het gewoon gebeuren en geniet ervan hoe alles verloopt, ongeacht de consequenties en de kosten. Gewoon gelukkig zijn. Al voelt het alsof ik contact met de realiteit verlies, de controle verlies, niet meer kan functioneren.
Geniet daar gewoon van.
Schijt aan alles, haha.

Ik kan niet alleen weten wat goed is voor anderen, ik kan ook niet weten wat goed is voor mijzelf. Hahaha.

Zit te mediteren en voel weer die energiestromen, de blokkade, het soms stoppen van de ademhaling. Zelfde als altijd. Alleen nu besef ik dat ik het niet ben die het ervaart haha.
Alsof het meer op een afstandje is, alsof ik alles ervaar vanuit een vredige gelukkige achtergrond van waaruit ik alles beleef.
Hoe verder alles hetzelfde is, maar nu begrijp dat het niet mij overkomt, dat het gewoon gebeurt, dat het niet op een andere manier kan gebeuren en dat het goed is. Wat ik ook zal ervaren, ik ervaar vanuit de vredige , gelukkige achtergrond waardoor het niet uitmaakt wat er ervaren wordt.

Ik ervaar hoe het denken probeert te begrijpen, hoe de natuur zijn balans probeert te vinden. Energieën stromen. Wat ik vroeger bestempelde als het ego. Ik ervaar het nog steeds, maar snap gewoon dat het geen ego is, omdat het een bespiegeling is van het zelf dat ik dacht te zijn. Ik besef dat niet IK dit allemaal deed en ervaarde en dus is er ook geen ego.
Het gebeurt gewoon en het is goed.