Waarom vind ik mijn gedachten en inzichten zo belangrijk ? En wil ik die zo graag delen met anderen ? Dat komt omdat de wereld die ik beleef vnml door mijzelf gecreëerd is door mijn denken. Ik creëer mijn eigen realiteit via mijn overtuigingen.
Nu probeer ik de hele tijd de wereld, mijn wereld, te verbeteren en dit denk ik via het denken te kunnen uitvogelen, door te doen wat mijn denken zegt.
Ik vind die gedachten/ inzichten zo belangrijk omdat ik geloof dat ze de wereld/ mijn wereld zullen verbeteren. Als anderen dit inzicht hebben, verbeterd dat ook hun wereld. Dus probeer ik anderen daar van te overtuigen; niet beseffende dat ze in een andere wereld leven, geschapen door hun denken.
Uiteraard leven we in dezelfde realiteit en kan je anderen helpen dat in te zien. Maar alleen als ze daar zelf om vragen, Alleen zij weten wat zij op dit moment in staat zijn om te begrijpen, weten wat zij in staat zijn om los te laten.
Maar zolang ik nog geloof in mijn eigen wereld en dat ik die kan verbeteren zal ik die inzichten belangrijk vinden en willen delen met anderen als spiegeling dat het hun wereld ook beter zal maken.
Beide kan uiteraard niet; er is maar 1 realiteit en als je daarin leeft (niet via je denken) zijn je gedachten niet belangrijk meer.
De illusie van motivatie
Dingen waar ik tegen aanloop:
– Energie die overweldigend aanvoelt → vluchten
– Verslaafd aan prikkels
– Illusie van motivatie (-> controle)
Ben op dit moment mijn prikkelverslaving aan het aanpakken:
– facebook heb ik opgezegd
– niet meer de hele dag muziek aan
– niet meer de hele dag koersen checken en forums lezen
– minder tv kijken
– niet vluchten in filmpjes kijken op het internet
– minder achter de computer
etc
Ik trap nog regelmatig in het serieus nemen van mij gedachten en gevoel (lees emoties) → wat ik voel. Dan wordt ik mij bewust van deze fout en dan ga ik mijzelf wijs maken dat ik iets moet doen om deze fout niet nog een keer te maken. Maar ik kan nu niks doen om een fout in de toekomst te voorkomen.
Ik kan alleen mijzelf trainen door bewust te blijven, wat in feite meditatie is. Verlichting is gewoon meditatief zijn de hele dag.
Dus kan ik niks doen, op het moment dat ik mij bewust ben van de fout mijn emoties macht te geven is het al voorbij. Ik kan verder niks doen, want de toekomst bestaat niet.
Wees bewust, hiernu, wees, zijn, beleven, ervaren.
De illusie van motivatie:
Ik denk dat ik dingen belangrijk moet vinden om ervoor te zorgen dat er wat veranderd. Maar je veranderd niks met dingen belangrijk te vinden, alleen door het te doen.
Dingen belangrijk vinden is het ego dat probeert te sturen en dus te controleren.
Door dit los te laten lijkt het alsof er niks meer gaat gebeuren, alsof je niks meer zal gaan doen.
Maar dat is slechts vanuit het ego.
Dingen belangrijk vinden (zoals verlichting) betekent dingen als goed of slecht te beoordelen. Dus of ik veroordeel mijzelf/ mijn handelingen of ik praat het goed (→ ook veroordelen) . Beide een illusie. Ik veroordeel mijzelf dat ik mijn ego macht blijf geven, maar dat doe ik niet, alleen het ego veroordeelt en ik kies er weer voor om dat te geloven.
Houden van mijzelf en mijzelf accepteren is houden van de ervaring hoe ik fouten maak, mijzelf voor de gek hou (immers op het moment dat ik mij daar bewust van ben kan ik ervoor kiezen het niet meer te geloven) zonder excuses te verzinnen of het goed te praten.
Maar door het met liefde te ervaren, met liefde naar mijzelf.
Het valt niet te omschrijven
Iets dat ik al heel lang weet, maar nu pas echt begin te beseffen.
Het valt niet te omschrijven, alleen te ervaren.
Het is nieuw
Het is onbekend
Het is nieuw en onbekend en dat is het elke keer weer en dat zal altijd zo blijven.
Het feit dat ik er zo bewust van ben geeft al aan dat ik contact heb met het goddelijke, de rust. Want hoe kan ik anders alle onrust ervaren als ikzelf niet de rust ervaar ?
Ervaar de rust en de onrust en maak je er niet druk om, het is niet belangrijk.
Streven naar verlichting is weer een excuus van het ego om die onrust niet te hoeven voelen, niet te accepteren, de controle te houden.
Het is er, verder niks…..
Hoe maak ik een beslissing ?
Wees bewust, maar dat is niet iets wat je kan doen, het is wat je bent.
Wees bewust van dit en dat, van zus en zo.
Maar dat is niet iets wat je doet of kan doen. Je wordt bewust door je niet meer af te laten lijden door iets te doen.
Hoe maak ik een beslissing ?
Nu probeer ik te bedenken wat het beste is, wat de juiste beslissing zal zijn. Als ik dan heb bepaald wat ik denk dat het beste zal zijn, moet dit mij tot actie over zetten en een doel in het leven geven.
Elke beslissing die ik neem is dus gebaseerd op de overtuiging, het gevoel dat er wat mis zou zijn en dat die beslissing dingen beter maakt, optimaliseert , meer geluk zal brengen.
Gebaseerd op het feit dat ik de controle heb, mijzelf moet motiveren.
Het is allemaal waar, voor de helft en altijd egoïstisch en zelfdestructief !
Hoe moet ik dan beslissen welke gedachte of welk gevoel ik wel naar luister en welke niet ?
Welke de beste is ?
De beste beslissing is een illusie, je hebt immers niks nodig. Welke beslissing tot het volgen van welke gedachte en welk gevoel is dan fout en welke goed ?
Het gaat hier niet om de uitkomst of het leven beter maken.
Immers je neemt een beslissing op basis van wat je dan weet, dus die kan nooit fout zijn.
Als je iets al weet is het geen beslissing, maar herhaal je gedrag waarvan je weet dat het werkt. Blijkt het niet te werken, dan wist je dat nog niet en had het niet anders kunnen zijn omdat je het niet wist.
Beslissen is dan niet iets wat je doet, iets wat je aanzet tot handelingen, een doel in het leven. Het is iets dat gebeurt door wat je doet, door je acties.
Je doet iets, gaat een bepaalde kant op waardoor je komt te weten wat je besloten hebt.
Eerst is er de handeling en dan pas bewust worden via het denken van je beslissing.
Motivatie vanuit het ego/denken → zelfdestructief , egoïstisch.
Of motivatie vanuit het geheel → liefde, niet-egoïstisch
Gewoon doen.
(volg je inner-weten)
Ik hoef daar niks voor te doen
Zoals ik al vele malen in het verleden heb geschreven is alles in dit dagboek onzin. Het is allemaal slechts een verhaal, een interpretatie vanuit het dualistische denken.
Zelfs alleen voelen, ervaren, bewust zijn is iets wat ik vanuit het denken doe. Gedachteloos, maar constant interpreteren wat ik voel, ervaar. Probeer ik bewust te zijn van alles wat ik ervaar.
Dit allemaal door te doen, vanuit het dualisme, vanuit een IK. Zonder gedachten probeer IK te voelen en probeer IK te ervaren. Niet beseffende dat ik het ervaren zelf ben.
Onbewust voel ik aan dat als ik verlicht ben dat ik klaar ben met deze onzin, mij niet meer druk ga maken om de beurs, hondenopvang, andere mensen. Alles wat nu vertrouwd is zal niet meer zijn.
Alles wat ik doe zal heerlijk zijn, relaxed zijn en toch precies hetzelfde zijn wat ik nu ook doe en ook niet.
Verbazing over het feit dat ik heel mijn leven alles zo als moeite heb ervaren, als iets wat ik moet doen, voor elkaar moet krijgen. Nu wordt alles dan gewoon gegeven en ik hoef daar niks voor te doen.
Heel dit dagboek is door iemand anders geschreven
Niks meer willen, gaat ook om niks meer willen op het gebied van ervaren en voelen. Je denkt dat je moet willen om het te gaan ervaren, maar dat is juist wat ervoor zorgt dat je vasthoud aan de illusie van het ego en hoe dat ervaren wordt.
Ervaar het ego en geeft het geen macht door niks te willen en de ervaring zal je gegeven worden zonder dat je er iets voor doet of het hebt verdient.
De heilige 3 eenheid: Bewustzijn, de observeerder en het geobserveerde.
Net zoals alles wat ik geschreven heb in dit dagboek is alles interpretatie vanuit het dualisme.
Een vorm van controle, door te observeren, door proberen te begrijpen, het te verklaren.
Maar alles wat ik schrijf over levensenergie en loslaten en toelaten etc, is allemaal geschreven vanuit een “zelf” die iets doet, een interpretatie.
Het is een observeerder die zichzelf observeert en interpreteert en dan interpreteert hoe die de realiteit interpreteert.
Het is heel bizar om die illusie te doorbreken. Ik ben mij bewust van een IK die probeert te begrijpen en te ervaren. Ik ervaar dat. Maar tijdens het ervaren van dat IK die probeert te ervaren, is er dat bewustzijn van het feit dat die IK een illusie is, zelf verzonnen, een interpretatie.
Alles gebeurt wat gebeurd terwijl het bewustzijn er is van een IK die probeert te begrijpen, te doen, te willen. Wat ik dacht te zijn en zelfs dat klopt niet want het is niet IK die dacht te zijn dat IK dat was. Het was het IK die dacht die IK te zijn.
Niks meer.
Heel dit dagboek is door iemand anders geschreven hahahaha.
Vluchten in niks doen
Nog 1,5 maand en dan lekker op vakantie naar Egypte met Qonchita. Heb besloten om daarna ook vrij te nemen en lekker zo ruim een maand geen verantwoordelijkheden te hebben. Helemaal vrij. Ben benieuwd wat ik dan ga doen 🙂
Het is heel vaag om wel bewust te zijn van een IK en die te ervaren, terwijl ik tegelijkertijd bewust ben dat het een illusie is.
Ben zo gewend om het te observeren en naar te kijken, vanuit het dualisme, vanuit weer een zelf.
Heel raar om de ervaring te zijn en het te accepteren als wat ik ervaar, maar er verder niks mee te doen.
Heb trouwens al ruim een maand geen facebook meer en zet nu ook niet meer de hele dag muziek aan. Kijk nog wel regelmatig netflix, maar lees ook nog steeds regelmatig ipv netflix kijken ’s avonds.
Met Qonchita gaat alles ook nog goed. Als ze hier is kijken we ook wel dingen over dit onderwerp samen en ze had een boek van iemand gelezen die heel populair is bij veel mensen, maar toevallig voelde ze dat het niet helemaal klopte. Dat vind ik toch bijzonder. Ze blijft blijk geven van haar talent op dit gebied en dat vind ik mooi, ze is heel slim wat dat betreft.
Uiteraard genieten we gewoon van elkaar en durft ze zich nu kwetsbaar op te stellen ipv alles bij mij neer te leggen en dat voelt goed.
Alles klopt nog steeds (we hebben nu 6 mnd). Nog steeds het gevoel dat ze de ware is en altijd is geweest.
Energie wordt nog steeds vaak als heftig ervaren. Schiet nog vaak in het “doen en willen”, ook wel als vlucht, bang om inactief te worden en dan niks meer te gaan doen. En dan ga ik “niks” doen. Voor de tv hangen, wandelen etc. Alsof ik mij dan overgeef aan “doen” zonder toe te geven en wat te gaan “doen” om dingen beter te maken.
Weer de angst paradox. Ik doe nu vrij weinig (veel routine, thuis zijn) bang om inactief te zijn als ik niet vlucht in “willen en doen”. Wetende dat alles al goed is en ik dus vlucht in niks doen. Typisch 🙂
Ik ben
Ik ben ook niet dat wat zich realiseert “dat ik dat niet ben”.
Wees gelukkig, ongeacht de kosten.
19:00
Ik ben ook niet dat wat bewust probeert te zijn.
Wees gelukkig ongeacht de kosten
Het is moeilijk om bewust te zijn van degene die dit dagboek geschreven heeft, maar het geen macht meer te geven. Bewust te zijn van het feit dat zelfs degene die dacht degene te zijn die dat dagboek heeft geschreven niet is wie ik ben.
Te beseffen dat ik niet besta en alleen het ervaren zelf ben. En dat ik dat ervaren ben dat een zelf ervaart, maar niet het ervaren dat zich ermee identificeerde of juist mee desidentificeerde (en het daarmee juist erkende)
De ervaring die een zelf ervaart, een ego ervaart, een begrijpen, een energie, een gevoel, een blokkade, een poging tot controle, een zoeken, een onbehagen, een streven (naar innervrede) , een willen, een denken (dat er wat mis is) , een overtuigen (dat alles goed is → overtuiging dat er wat mis is).
De ervaring die dat alles ervaart en WEET dat het echt voelt en toch een illusie is. Weet dat alles goed komt omdat alles goed is.
En toch niks weet, niks kan weten.
Niks hoeft te doen en niks kan doen.
Gewoon ervaart.
Gister was ik mijn dagboek aan het overtikken in de computer. Het was wat ik 2 jaar geleden geschreven heb. Wat ik toen besefte geld nu nog steeds realiseerde ik mij, zelfs na 2 jaar ! Deed ik het nog
Vluchten voor, ontladen van de energie via het denken.
Ik geloof het niet meer, het doet mij niks meer, maar toch doe ik het om dat vertrouwde gevoel te hebben, de energie te ontladen en dus minder intens te maken.
Heb een bewogen nacht gehad, energie die weer begon te stromen.
Ik vlucht nu minder, geen facebook, geen youtube, geen forums, niet teveel tv kijken (af en toe) , geen muziek etc etc
Ik heb deze ervaring eerder gehad, maar was nooit in staat erin mee te gaan.
Misschien nu wel.
Niet productief ? Pech…
Reacties mensen ? Zien wel….
etc
Alles voelt weer slowmotion, al is het het minder intens dan de vorige keer. Maar nu ? Laat het allemaal maar slow gaan.
Wees gelukkig ongeacht de kosten !
het bewustzijn dat leert ?
Ben ik dat wel ? Ben ik dat niet ? Er is geen zelf.
Blablabla
Allemaal weer de dualiteit van het denken.
Ik ben het zowel niet, als wel tegelijk ! Hahaha
Nu denk ik nog dat al het weten en denken en geheugen via de hersenen gaan. Echter zou bewustzijn niet alleen informatie kunnen overdragen, maar zelf ook kunnen leren ? Dat verlichting het bewustzijn is dat leert ? Ik heb al eerder geschreven, “het geheel” moet leren, maar ik dacht nog steeds met de hersenen als middelpunt.
Bewustzijn dat leert dat het geen vorm is.
Hersenen zijn vorm, dus die kunnen dat niet leren, het is dus bewustzijn zelf dat leert en beseft (het denken begrijpt).
Gedachten komen uit vorm, uit het geheel, veroorzaakt door vorm en vormloos.
Maar we kunnen verlichting niet leren vanuit vorm, door iets te doen of te willen of bedenken. (vanuit de hersenen) (→ het is leren door vorm , door te ervaren, huiswerk te doen, schrijven, onderzoeken, meditatie → onleren, leren niets-doen)
(leren via ervaren → niet denken → just do it)
Dat is meditatie, leren niets-doen, het bewustzijn dat leert dat het geen vorm is, de identificatie met een zelf opgeeft. (inziet dat er geen zelf is en de dood een illusie).
Daarom kan je je er niet uit denken, vorm kan niets leren. Alleen door bewust te zijn, iets wat je niet doet, maar bent, kan het tot je komen.
(evt kan dat een gedachte triggeren, maar die gedachte komt pas erna. Zoals met alles. Zoals eerst de keuze en dan de keuze via een gedachte en de rationalisatie waarom je die keuze gemaakt zou hebben)
Dit dagboek is geschreven vanuit een zelf, ervaren vanuit een zelf, vanuit de dualiteit.
Ik ben het niet, dat is niet wie ik ben. Maar toch ervaar ik het. Maar juist het feit dat ik mij er bewust van ben geeft aan dat ik verlicht ben en zal worden. Vrede gegeven zal worden, omdat het er al is.
Niet meer de fout (de truc van het ego) om een zelf te ervaren, vanuit een zelf. Wees de zelf en bewust. Ervaar het lijden van dit zelf, bewust zijnde dat het niet erg is. Het komt vanzelf goed en daarom is nu alles goed. Daar hoef je niks voor te doen.