Categorie: Dagboek 8

Ik ben afgescheiden van de rest , een individu
Ik ben het geheel, onderdeel van het geheel.

Ook hier weer zijn beide waar.

Vanochtend tijdens de meditatie begon ik het eindelijk te voelen. Het geheel.
Het voelt alsof het geheim ontcijfert is, alsof ik het eindelijk snap.
Niet via het denken, maar door het te ervaren.

Typische gebeurtenis vanochtend. Terwijl ik in mijn ochtend routine de computer aanzet, komt de gedachte in mij op: “wat moet ik eigenlijk blij zijn dat mijn computer elke dag braaf opstart”. Dit zonder aanleiding.
En wat gebeurt er ? Hij start niet meer op !
Ik moet nu een nieuwe windows 7 kopen a €61-€99 en hopen dat ik een recovery kan doen voor mijn emails. Heb gelukkig wel een backup en alle belangrijke dingen op mijn google-drive.
Maar toch heel bizar die gedachte. Dat is geen toeval. Voor mij weer een bevestiging dat het hiernu niet bestaat, dat tijd niet bestaat. De gedachte was er voordat het gebeurde.
Daar zijn trouwens talloze voorbeelden van over hoe mensen dingen voelen aankomen. Vooral bij rampen en ongelukken.

De toekomst staat vast.
De toekomst staat niet vast.

Hahaha, ook beide zijn waar. Pas bij observatie weet je welke het is. Hahaha, geweldig dit. :-))

Het is zo simpel, zo belachelijk simpel als je het opeens snapt. Hahaha.

Meditatie gaat allang niet meer om het stil zijn (zonder gedachten) en stil zitten. Het blijft wel gewoon trainen in niets-doen, maar het draait nu om het toelaten van mijn levensenergie.
Ik heb nog nergens over zoiets gelezen, nergens wordt erop (of ernaar) verwezen. Het gaat dan alleen maar om gedachteloos je ademhaling voelen.
Nergens over het omarmen van je levensenergie. Dat is best moeilijk namelijk.
Ik weet het al heel lang natuurlijk, heb er al vaak naar verwezen, al meer dan een jaar geleden al. Maar ik bleef zoeken en onbewust bleef ik mijn energie blokkeren.
Ik kan niks doen, maar ik kan wel de blokkade opheffen door niks te doen, totaal ontspannen (zonder te observeren, te analyseren (gedachteloos) vanuit het ego, door gewoon (bewust) te zijn ).
Dat is verdomd moeilijk.

Bij je angsten duik je erin, zoals op het einde van de eerste Matrix film. Dat is iets doen. Nu is het steeds zoals het eindgevecht van Neo tegen Smith, ik blijf vechten, terwijl ik gewoon de energie moet toelaten, bezit van mij moet laten nemen, door niks te doen, door het te laten gebeuren. Door te stoppen met vechten.

Ik geef het op !

Ik zit op de bank mijn boek te lezen en ben mij bewust van mijn energie en de dualiteit die ik ervaar. Hoe ik het boek lees en tegelijkertijd bewust kan zijn van andere dingen en de interpretatie daarvan via mijn denken. Dan opeens voel ik het en komt de gedacht in mij op:
“Het is een samensmelten”

Al die tijd bedenk ik mij hoe er eerst 1 van de 2 moet verdwijnen om 1 te worden. Ik probeer aan de goede kant te zitten zodat de ander kan verdwijnen, losgelaten kan worden.
Dan ga ik mij beseffen dat ze allebei een illusie zijn en dat beide zullen verdwijnen omdat er 3 zijn.

Maar ik besef nog steeds niet wat dat allemaal betekent. Als er geen 2 zijn en 0 bestaat niet, is er ook geen 1. Er verdwijnt niks.
Het is slechts een samensmelten.

Ik pak mijn boek weer op om verder te lezen, verder te lezen in het 3e en laatste deel van divergent van v. Roth en ik wordt mij bewust van de titel: “Samensmelting”.

Ik merk hoe ik geloof dat mijn gedachte de oorzaak was van mijn goede gevoel.(de beloning door het krijgen van een inzicht)
Maar de werkelijkheid was andersom. Mijn gevoel was eerst, ik werd bewust en toen kwam pas de gedachte.
Ik ga dus onterecht weer op jacht op goede gedachten die een goed gevoel moeten geven, of weer kunnen oproepen of terug kunnen beleven door het goede gevoel nog een keer te krijgen.
(het streven naar het goede, wat het kwade schept)

De energie gewoon toelaten is erg moeilijk. Zelfs tijdens de meditatie is het erg moeilijk. Het beïnvloed erg veel mijn functioneren zoals ademen. In een reflex wordt ik mij bewust hiervan en blokkeer dan de energie zonder echt door te hebben dat dat gebeurd.
Het is heel verwarrend, het is amper door te hebben wat nou wat is en wanneer ik ontspan of juist probeer te ontspannen door mij in te spannen. Die grens is heel dun.

De hele dag meditatief blijven, als in mijn energie niet blokkeren en gewoon toelaten is nu niet mogelijk. Het toelaten van die energie blokkeert mijn zicht en mijn ademen. Zelfs tijdens mijn wandeling met de hond lukt het eigenlijk niet echt heel goed meer.
Kennelijk functioneer ik nog uit het ego en blokkeer ik automatisch die energie als ik wat doe.

Ik zie geen andere uitweg dan veel te mediteren.

De beurs even laten voor wat het is, websites doe ik niet meer, moet alleen voor de honden blijven zorgen.

Zal de frequentie van meditatie moeten vasthouden en langer maken. Naar bv 3* 4* per dag een uur. En ook ’s avonds na het avond eten tijdens boek lezen. Gewoon het boek even laten voor wat het is als een golf energie mijn zicht blokkeert en/of ademhaling.
Als ik echt vrij was geweest had ik nu een maandje geen loges genomen zodat ik geen verantwoordelijkheid meer had. Maar dat gaat helaas niet en misschien is het ook niet erg. Merk al dat het fysiek toch te zwaar is om die energie de hele dag maar toe te laten.

Nu ik er zo over terug denk heb ik de afgelopen 2 jaar elke keer bij een grote verandering geblokkeerd omdat ik “normaal” wilde blijven functioneren.
Ik zal dat moeten loslaten en accepteren dat ik gewoon even niks kan doen terwijl de energie het overneemt.
Proberen veel te mediteren dus.
Ben benieuwd.
(gister 3* 50 min + 1* 30 min gedaan)

Merk dat ik mijzelf voor de gek blijf houden, maar denk ook dat ik niet anders kan. Dat dat pas zal stoppen als de energie weer vrij stroomt. Dat ik alleen bewust kan zijn hoe ik mijzelf voor de gek houd en leef van een IK tot dat de balans vanzelf komt.
(→ door te mediteren dus en accepteren dat ik niet normaal kan functioneren)

Ondertussen ben ik weer een jaar verder en leven we alweer in 2015. Het veel mediteren is tot nu toe nog niet echt gelukt. Ik blijf oplopen tegen die weerstand, of beter gezegd ik blijf mijn gevoel, mijn weerstand macht geven door er naar te luisteren.
Blijf vluchten en mijzelf voor de gek houden zoals ik de afgelopen 2 jaar al doe. Ik tik nu regelmatig dit dagboek over in de computer en ben nu bij deel 3, ergens begin 2013. Dat wijst mij er weer op dat ik aan de ene kant meer weet, de illusie beter doorzie, maar aan de andere kant het mechanisme nog steeds precies hetzelfde is en het dus eigenlijk heel dom is dat ik daar al zo lang in blijf trappen.

Nog steeds wijst mijn denken “gewoon gelukkig zijn zonder reden” af.
Dat is op zich niet iets wat ik kan veranderen, het punt is echter dat ik het blijf geloven en er naar blijf handelen en dat is gewoon dom.
Ik hoef alleen maar bewust te zijn van het feit dat ik mijzelf voor de gek blijf houden en er niks mee te doen. Dat is nu toe erg moeilijk gebleken. Ik blijf het macht geven door het te geloven.

Ben afgelopen maand wel nieuwe ervaringen blijven opdoen. Ik blijf leren en blijf de illusie steeds meer ontmantelen. Het gaat alleen erg langzaam omdat ik elke keer weer terugval in oude gewoonten bij elke nieuwe ervaring. Vlucht ik weer terug in mijn ego, mijn lijden wat vertrouwt voelt, wat veilig voelt, makkelijk.

Ik maak mijzelf wijs dat het wel goed is, dat het vanzelf wel goed komt, dat ik toch wel vooruit blijf gaan. Excuses om maar vast te blijven houden aan mijn lijden wat zo vertrouwt en veilig aanvoelt. Lekker vluchten in tv kijken, ff lekker ontspannen, het hele bekende verhaal. (-> energie ontladen)
Dit zal net zo lang door gaan tot ik dat vluchten echt zat ben.
Totdat ik er niet meer naar luister, geen macht meer geef en het doorzie voor de illusie die het is.
(al voelt het nog zo echt)

De observeerder en het geobserveerde. Ze bestaan alleen in de dualiteit. Zo gauw je 1 van de 2 of zelfs allebei ervaart (dan zijn er 3) of je probeert te ervaren, probeert te doorzien, zit je in je denken/ ego.
Ik ben het ervaren zelf. Als ik schrijf ben ik schrijven, als ik zit ben ik zitten, als ik ademhaal ben ik ademhalen.

Tijdens de meditatie vaak het gevoel dat ik moet kiezen tussen concentreren op de ademhaling of het toestaan (dus niet blokkeren) van de levensenergie.
Het is uiteraard beide, kiezen doe je alleen in de dualiteit. Stop met kiezen of kies beide.

“IK” begrijp → via het denken.
“Het geheel” begrijpt → vanuit het ervaren

Je creëert je eigen realiteit waardoor je denken , je overtuigingen een ervaring worden.
Wat is dus belangrijker ? Studie of Meditatie ?
Beide zijn even belangrijk, ze zijn hetzelfde. Studeer om je overtuigingen te doorzien als onwaar, het te onleren. Mediteer zodat je het ook gaat ervaren.
Weten is denken.
Beseffen is weten en ervaren.
Verlichting is dus beseffen.
Begrijpen, maar niet via het denken, maar via het ervaren.
Dus studeer, denk, onderzoek (zoals de 4 vragen van Byron Katie), via schrijven (anders blijf je vast in je denken) en mediteer en begrijpen wordt ervaren en verlichting een beseffen.

10% meditatie/ 90% studie → 90% meditatie/ 10% studie.

Doordat ik nog steeds via het denken leef, ben ik nog steeds schizofreen en deel ik mijzelf op in het ego en het geheel. Een zelf in 3en zoals eerder omschreven. Het geheel = energie en bewustzijn.
Hierdoor blijf ik het ego/levensenergie de schuld geven voor van alles, hoe ik mij voel, voor sommige dingen die ik doe. Het is weer een oorzaak verzinnen.

Heel lang probeer ik het ego los te laten, alsof dat iets is wat ik kan doen. Dit is onmogelijk, want dat probeer ik vanuit datzelfde ego, wat ik dan opsplits door mijn overtuigingen. Hierdoor zat ik heel lang vast in een vicieuze cirkel. Tot het moment kwam: “Ik geef het op”. Het was de cirkel: Iets willen loslaten. Maar daardoor moest ik erkennen dat het ego echt is, iets is, bestaat om los te laten.

Vast in dualiteit: bestaat het nu wel of niet ?
Het bestaat niet, maar hoe kan het dan zo echt voelen ? Hoe kan het dan zo’n macht hebben ? Het antwoord is dus beide. Het is niet echt, verzonnen. Maar ik creëer mijn eigen realiteit door mijn overtuigingen en dat maakt het echt en geeft het macht.
Dat is iets wat ik zelf doe.

Dan zit ik vast in de vicieuze cirkel dat ik iets moet doen om ervoor te zorgen dat het geen macht meer heeft, dat ik het niet blijf vasthouden, mijn overtuigingen loslaat. Van weten -> beseffen maken en het ook zal gaan ervaren.

Maar iets doen zodat het geen macht meer heeft is weer zijn macht erkennen. Ik moet het eerst macht geven voordat ik kan proberen het machteloos te maken. Ik kan dus niets doen om het machteloos te maken, om te stoppen het macht te geven.
Gewoon ontspannen.

Ik heb nu een wereld voor mijzelf gecreëerd waarin ik voel dat de macht van mijn ego, mijn energie afneemt, maar dat ik blijf geloven dat ik wat moet doen om dingen te ondernemen; om problemen op te lossen.
Door mijn energie te blokkeren, mijn ego macht te geven blijf ik in een staat van zijn waarin ik vanuit mijn denken dingen kan ondernemen. (op dit moment beslissingen nemen op de beurs, nieuwe wasmachine kopen, telefoon kopen, relatieperikelen etc)
Alsof ik dat vanuit mijn denken moet doen.

En ik wil dingen blijven ondernemen → illusie van motivatie → dat geeft het leven zin, nut → geeft mij het gevoel dat ik leef. Er is altijd wat te ondernemen, wat op te lossen, iets of iemand te helpen. Dus blijf ik excuses verzinnen om vast te houden aan mijn ego.
Blijf ik geloven dat ik wat moet doen om die energie/dat gevoel geen macht meer te geven.
Zo heeft het heel lang gevoeld en was dat heel lang noodzakelijk.
Maar die fase is voorbij. Ik ben nu daar dat ik mij er gewoon bewust van moet zijn en dat ik de beslissingen neem, ik bepaal, ik de controle heb (zonder te weten wat dat is)
Dat ik de energie moet voelen, toestaan, zonder “wat te doen”. Het heeft alleen macht omdat ik denk dat het macht heeft.

Het is overweldigend, maar alleen omdat ik blijf vasthouden aan mijn oude leven, aan wat ik gewend ben, niet teveel wil afwijken van normaal, teveel rekening houd met mijn overtuigingen, hoe ik denk dat andere mensen mij willen zien reageren zonder te denken dat ik gek ben.
Dat ik dingen moet blijven ondernemen om meer geld en vrijheid te krijgen, als in minder verantwoordelijkheden. Want door die verantwoordelijkheden blijf ik geloven in die illusie , in het ego. Dat ik mijzelf niet kan overgeven aan het geheel vanwege de angst dat ik dan mijn verantwoordelijkheden niet meer zou nakomen omdat dat dan niet meer belangrijk is.

→ ook dat is de illusie van motivatie.
Die zit dus veel dieper dan ik dacht.

Nu ik dit zo schrijf kom ik erachter dat ik erg vastzit in de illusie van motivatie.
→ ik moet iets doen om de macht te breken van het ego, van mijn energie. (zorgen dat het niet te overweldigend is, zodat ik blijf ondernemen, dingen belangrijk blijf vinden om er wat mee te doen)
→ ik moet dingen belangrijk blijven vinden, om mijn verantwoordelijkheden na te komen. Dat ik iedereen in de steek zal laten als ik dat niet meer doe. (niet los kunnen laten van “de ander”)

Ook wil ik nog steeds als “normaal” gezien worden. Niet teveel afwijken van de sociale norm. (→ terwijl die norm juist veel ellende veroorzaakt!)
Omdat ik mensen pijn doe als ik niet aan hun verwachtingen voldoe.
Al schrijf ik al ruim 2 jaar geleden dat ik andere mensen psychisch geen pijn kan doen omdat ze dat zelf doen, blijf ik mijzelf verantwoordelijk voelen.
En dat is dan weer een excuus om vast te houden aan het ego, de energie te blijven blokkeren.
Omdat ik niet die verantwoordelijkheid kan loslaten, de overtuiging dat ik de oorzaak ben van hun pijn.
Sterker nog, hoe verlichter ik ben, hoe meer ik mensen zal triggeren en juist pijn zal doen.
Die overtuiging houd mij zeker tegen. Die moet ik maar eens goed onderzoeken.

Zat vanochtend weer vast in oude vicieuze cirkels, schreef daar het volgende over in mijn telefoon tijdens de meditatie en ochtendwandeling met de hond;

Het mechanisme is sterk. Ik bedenk iets, of iets komt in mij op (tijdens meditatie bv), wat ik dan beoordeel als een goed idee, als iets wat belangrijk is om te doen (om ervoor te zorgen dat alles goed komt). Ik ben dan bang om dat los te laten in de angst het te vergeten en dan zal er niks veranderen geloof ik. (omdat ik denk dat er nu wat mis is)
Dus bestempel ik het als belangrijk en probeer ik eraan vast te houden (door het nieuwe (energie) te blokkeren) om mijzelf te motiveren het ook daadwerkelijk te doen.
Een vicieuze cirkel.
Moeilijk om die illusie te doorzien.
Er is niks mis en ik kan niks doen om verlicht te worden.

Ik weet dat het goed zou zijn om bv de 4 vragen weer te gaan doen. Maar ik blijf excuses verzinnen om het niet te proberen. Zo luister ik dus naar mijn weerstand/ego en blijf het op die manier macht geven.
Dus door toe te geven dat ik dat weer zou moeten doen net als in het begin van deze reis, is toegeven dat het ego nog macht heeft, dat het bestaat. Dat voelt als een domme fout die ik niet meer hoor te maken. Dus blijf ik ontkennen dat ik zo dom ben om daar nog steeds in te trappen. Dus doe ik maar niets. (“want ik moet juist niets doen” → mijzelf weer voor de gek houden, moet nml leren niets doen)

Allemaal onzin weer wat ik tik, er is niks mis. Schijt aan verantwoordelijkheden en dingen die zo belangrijk zouden zijn. Ik bepaal zelf wel wat ik belangrijk vind en doe.
(Wat gebeurt dat gebeurt, vertrouwen in mijzelf dat wat ik ga doen het juiste zal zijn)
→ wat weird is omdat ik dus niet weet wat ik zo ga doen , alles is nieuw. 🙂

De enige reden dat ik mijn gedachten geloof is omdat ik mijn gevoel “dat er wat mis zou zijn” voor de realiteit aanneem. De enige reden dat ik mijn gevoel dat er wat mis zou zijn voor waar aanneem is omdat ik mijn gedachten daarover/ mijn overtuigingen als waarheid zie.

Notities tijdens de meditatie:

“IK” moet de energie gewoon toelaten. “IK” blokkeer de energie en “IK” kan alleen bestaan bij de blokkade van die energie. Het is dus onmogelijk dat “IK” de energie toelaat, omdat dat een erkenning van het “ik/ego” inhoud en dus de blokkade.

Wees gewoon gelukkig ongeacht de kosten !
Heel ons leven zijn we bezig gelukkig te worden en daarin zijn we bereid ver te gaan (zoals geweld) . Veel mensen denken de wereld te verbeteren, maar in werkelijkheid proberen ze de wereld te vormen naar hun idee wat goed is, een wereld waarin zij gelukkig zouden zijn.
Hiervoor is men bereid alles op te offeren (oorlog, onderdrukking, geweld) ook op kleine schaal gebeurt het constant en overal. Ruzie maken om de ander te veranderen en beter te maken. Maar zelf gewoon gelukkig zijn ondanks de kosten lukt dan niet.
Want dan moeten we anderen accepteren zoals ze zijn en moeten we alleen onszelf veranderen. Dan moeten we onszelf opofferen en dat willen we niet.
Het is veel makkelijker om gelukkig te worden door de ander op te offeren.

Maar werkelijk geluk is onzelfzuchtig en kan dus alleen ervaren worden door zelfopoffering. Niet door ongelukkig te zijn in de hoop dat anderen dan gelukkig worden door wat je jezelf ontzegt om de ander te geven wat hij denkt nodig te hebben.
Nee, het is zelf het goede voorbeeld geven en gewoon gelukkig zijn ongeacht de kosten.
Ongeacht wat anderen ervan vinden, ongeacht al het goede wat je dan niet meer na zou streven.
Ongeacht anderen niet meer geven wat ze denken nodig te hebben en de pijn die je ze daarmee kan doen en al het andere wat je nodig denkt te hebben.

Gewoon gelukkig zijn is zo moeilijk omdat het gaat om het opofferen van het goede, opofferen wat ik en anderen nodig denken te hebben, het opofferen van een betere wereld. De wereld, anderen en jezelf accepteren zoals ze zijn.
Als ik dat kan zal de wereld verlost zijn van het kwade, door gewoon gelukkig te zijn ongeacht de kosten.