Nou Qonchita heeft gisteravond haar spullen opgehaald en ik ga dus alleen naar Egypte over een paar weken. Zij was degene die moest huilen en ik moet bekennen dat ik wel een beetje opgelucht ben. Kan wel wat tijd voor mijzelf gebruiken. Vraag mij hierdoor af in hoeverre ze het onbewust voor mij gedaan heeft. Of misschien hadden we allebei wel ff behoefte om alles te verwerken. Ging ook zo snel allemaal.
Het heeft mij dus wel bewust gemaakt over hoe verantwoordelijk ik mij nog steeds voelde voor het geluk van de ander. Overtuigd dat ze wat nodig had om gelukkig te zijn. Een afspiegeling hoe ik stiekem dat over mijzelf ook nog steeds denk en ervaar.
Mijn denken gaat door de relatie analyseren en een reden verzinnen waarom ze het heeft uitgemaakt. Heb ik haar teveel gepushed, hield ik wel echt van haar of alleen van het idee dat ze het kon gaan snappen. Hield zij wel echt van mij, of had ze mij gewoon alleen even nodig om haar “te redden”.
En nog veel meer. Maar ik geloof eigenlijk nog steeds wel dat ze de ware is, maar dat dit gewoon even nodig is. Hoe ik dat weet ? Omdat dat is wat is gebeurd 🙂
Ik kan wel van alles bedenken, redenen verzinnen, proberen ervan te leren, wat had ik anders kunnen doen ? Allemaal onzinnig. Wat gebeurd is, is gebeurd en had op geen enkele andere manier kunnen gebeuren.
Dan kan ik wel een verhaal verzinnen en daar een les uit trekken, maar wat ik dan denk geleerd te hebben zal dan onzin zijn, omdat het is gebaseerd op een zelf verzonnen verhaal.
Ik kan alleen leren door het te doen !
Is ze de ware en moeten we weer bij elkaar komen over een tijdje ? Ik geloof van wel, maar kan het niet weten. Pas als ik haar weer zie zal het duidelijk zijn of dat zo is.
Want misschien kon ze haar gevoelens wel niet uiten omdat ze gewoon niet van mij hield, omdat ze mij nodig had, dacht te hebben. Kan ze zich daarom niet kwetsbaar opstellen en initiatief nemen.
Of ze werd gewoon te bang. Het zijn alleen maar weer gedachten van het denken. Waar en niet-waar tegelijk. Want ze heeft ook gezegd voor het eerst zich zo te voelen en we hebben een onwijze connectie, lijken toch wel op elkaar en ook weer niet, halen het beste in de ander naar boven etc.
Allemaal verhalen. Ik kan ze aannemen voor waar of niet-waar. Maar het is beide.
Als ze de ware is komen we weer bij elkaar en als we niet bij elkaar komen is ze die nooit geweest. En waarschijnlijk is weer beide waar tegelijk 🙂 hahaha.
Als ik alle ideeën over haar loslaat, ontmoet ik haar gewoon weer opnieuw, elke dag weer.
12:00
Qonchita was trouwens best verdrietig en stuurde mij berichtjes als in “sorry dat ik je dit aandoe”, “ik vind het zo erg voor je” etc. Terwijl ik nergens last van heb. Zou dat dan een afspiegeling zijn dat ze het zo erg vind dat ze dit zichzelf aandoet ?
Zou eigenlijk best wel eens kunnen 🙂