Het is eigenlijk precies zoals ik meer dan 3 a 4 jaar geleden heb opgeschreven. Volg je innergevoel, niet je angsten, je denken soms wel/soms niet.
Het is alleen misleidend, of ik heb het verkeerd geïnterpreteerd. Er is geen gevoel om te volgen.
Dat is het denken dat probeert te interpreteren en op basis daarvan probeert te sturen, het juiste te kiezen. Het gebeurt gewoon.
Alles wat ik denk te moeten doen, of vooral niet te moeten doen is uit angst. Angst dat er nu iets mis zou zijn. Angst om geen controle te hebben, angst voor de dood, najagen van een goed gevoel.
Iets niet doen is duidelijk de boel blokkeren/ saboteren. Maar iets wel doen is dat net zo goed.
Als mijn denken zegt: “je moet dit doen, dat doen, je moet begrijpen, meer mediteren, rustig blijven etc etc. Dan vertelt het in feite niet te doen wat er anders was gebeurd. Ga je (in feite) tegen Gods wil in. Ook een gedachte is niet goed of slecht, soms gebeurt het wat je gedachte zei, soms niet.
Zonder reden, zonder dat je iets nodig hebt, zonder dat je iets wil.
Het gebeurt gewoon.
Bedenk mij opeens dat ik de 4 vragen nooit meer gedaan heb, omdat ik van gedachten toch wel begrijp dat ze niet waar waren. Ik dacht dat die vragen op dat vlak geen echte toegevoegde waarde meer hadden. Maar ik kan natuurlijk ook mijn overtuigingen onderzoeken. Dat wat geen gedachten zijn, maar iets wat ik geloof of denk te weten, denk te ervaren. Ook dat kan je onderzoeken met de 4 vragen, hahaha, zoiets simpels.
Onderzoeken of mijn ervaringen wel echt zijn.
Ook al heb ik het niet door, ook dat is een interpretatie van het denken.
De enige ervaring die ik immers kan onderzoeken is de niet-vrede en niet-liefde welke altijd veroorzaakt worden door een overtuiging uit het denken (zonder gedachten).