De Bijbel van Spirituele Verlichting

Stop ook gewoon met voelen, dat is gewoon een subtiele manier van denken.
(ook dat gaat geleidelijk)

Iets belangrijk (denken te) vinden is een manier om te kiezen. Wees zonder keus, niks is belangrijk. Prettig gevoel, vrede, illusie doorzien. Dat wat gedacht wordt, etc het is niet belangrijk. Niks doen houd in dat wat gebeurt belangrijk is, daarom gebeurt het.

Er is geen oorzaak, het is zelf de oorzaak.

Er is dus geen oorzaak, het is zelf de oorzaak terwijl het naar een oorzaak zoekt. Men noemt het het ego, maar dat is slechts een naam, het bestaat niet. Het is een naam voor een bepaald fenomeen, maar is niet iets substantieels.
Misschien net zoiets als de wind. Het bestaat, maar is niks, je kan het niet aanwijzen, je merkt alleen zijn gevolgen.
 
Wat ik voel is niet het ego, het is gewoon spanning. Ik kan niet ontspannen, want alleen de spanning kan ontspannen en dat is niet wie ik ben.
Byron Kathie vertelt dat elke vorm van stress vooraf wordt gegaan door een gedachte die geloofd wordt die niet waar is. (vechten tegen de realiteit) In een boek noemt ze het onfeilbaar. Haar 4 vragen zijn misschien onfeilbaar, maar niet dat ze zegt dat het veroorzaakt wordt door gedachten die niet waar zijn. 
Ik veroorzaak mijn eigen lijden door gedachten te geloven die niet waar zijn ?
 
De paradox van het hebben van gedachten. Het is weer een oorzaak zoeken, een IK die verantwoordelijk zou zijn. Het is valse hoop afweer -> als ik maar mijn gedachten niet geloof dan komt alles goed.
Illusie van controle -> IK moet ontspannen
 
Het is dit fenomeen dat ik nog steeds een IK verzin die ik daarna niet accepteer. Volledige zelfacceptatie is ook een illusie, er is immers geen zelf om te accepteren. Ik geef mijn denken de schuld van het fenomeen dat we ego noemen. Dus accepteer ik niet wat mijn denken creëert en bespiegelt. (hierdoor accepteer ik “de ander” ook niet)
 
Toch blijf ik het nog steeds moeilijk vinden om ook de illusie van de ANDER te doorzien.
 
Zoals er geen oorzaak is voor de wind, zo is er ook geen oorzaak voor de spanning die ik voel. Die spanning is niet op biologisch niveau en daarom niet te interpreteren door mijn denken. Het probeert het wel, maar het heeft gewoon de capaciteit er niet voor. Paradoxaal is echter wel het waarnemen via het denken wat de realiteit beïnvloed; niet alleen via gedachten maar nu vooral via overtuigingen en zelfs dat niet. Het ervaren zelf is ook een oorzaak.(de slang die zijn eigen staart opeet) Er is dus niet een oorzaak en alhoewel er een reeks oorzaken samen als oorzaak kan gezien worden, zal het nooit waar kunnen zijn omdat onze hersenen niet de capaciteit hebben om het geheel te kunnen bevatten.
 
Het besef dat ik verlicht ben komt dus uit het geheel en zal niet door het denken begrepen kunnen worden.
Maar het geheel heeft wel het denken nodig om het te kunnen beseffen.
 
Bewustzijn is ook een van de oorzaken, zoals zijn identificatie met vorm. Tevens is bewustzijn een medium waar informatie over reist. Gezien het feit dat het bewustzijn niet bewust kan zijn van zichzelf, kan het dus nooit de gehele oorzaak weten of bewust van zijn.

Door het denken als oorzaak te zien en het IK als oorzaak te zien van het lijden, (of in mijn geval gewoon (in)spanning) blijft het een vorm van identificeren met. Het blijft een mechanisme van iets identificeren als oorzaak in samenhang met dingen betekenis geven. Betekenis geven aan de ervaringen. Onderdeel hiervan is het wel of niet accepteren mechanisme. Het identificeren van een oorzaak zal worden gevolgd met een veroordeling van die oorzaak en een niet willen accepteren, willen veranderen. Het mechanisme dat IK een oorzaak heb geïdentificeerd, betekenis heb gegeven , waardoor het iets wat IK kan veranderen, zeker omdat IK het zelf veroorzaakt heb.
Zo blijft het onderdelen van het mechanisme; denken, gevoel, spanning, dat wat voelt etc etc zien als de oorzaak en zal het een onderdeel daarvan niet willen accepteren, wat het mechanisme weer in stand houd.
Het mechanisme gaat echter niet om de te identificeren onderdelen van het mechanisme, het gaat om de interactie van de verschillende onderdelen met elkaar. De interactie tussen, denken, bewustzijn, lichaam, omgeving. Het ziet verbanden die er niet zijn. Dit is niet gek omdat die verbanden ook daadwerkelijk ervaren worden.
 
Maar het probleem is ook de oplossing. Het denken is een oorzaak van het probleem, maar tevens ook een onderdeel van de oplossing. Gedachten geloven zijn een onderdeel van het probleem, maar tevens ook een onderdeel van de oplossing. Volgens mij hebben we gedachten ook nodig om bewust te worden. Het heeft dus geen zin om het probleem of oorzaak te identificeren omdat dat niet mogelijk is. Het is beseffen dat elk probleem en elke oorzaak een onderdeel is van het geheel. Van het mechanisme dat ervoor zorgt dat denken, gedachten, overtuigingen en ervaringen elkaar allemaal beïnvloeden. Alles beïnvloed alles. Dat we inderdaad een vrije wil hebben en de mogelijkheid om de realiteit te beïnvloeden, totdat we doorhebben dat dat alleen op een negatieve manier kan en het onzinnig is om te doen c.q. te proberen.
Dat we doorhebben dat er geen begin is, geen oorzaak, geen verband en dat onze interpertatie van wat we ervaren slechts dat is, een interpretatie.
 
PS ben nog steeds niet waar ik was zoals voor het technofeest met xtc gebruik. Wel bizar. Ben er wel bijna, maar het is nu al bijna 6 weken geleden. Bizar. Zoals ik al weet, ik kan niks doen om de balans te laten komen, ik kan het alleen saboteren. Als ik wil dat het zo snel mogelijk gebeurt, kan ik dus niks anders doen als het gewoon zo min mogelijk saboteren. Maar ik had al besloten dat het de laatste keer zou zijn.

Bizar; het begint nu pas echt te beseffen wat het inhoud dat IK de boel alleen kan saboteren. Het proces alleen kan vertragen.

Door een internetdiscussie met iemand die geloofde dat het leven gecreëerd moest zijn en niet toevallig ontstaan, kwam ik via de TED website op een filmpje waarin iemand uitlegde dat er maar 1 reden is waarom we hersenen hebben en dat is om complexe bewegingen uit te voeren. We schijnen nog geen flauw benul te hebben hoe dit gebeurt en zijn nog niet in staat om robots te bouwen dit dat ook kunnen.
Computers kunnen dus wel denken (zoals schaken) , maar niet doen en zeker evolutionair gezien is beweging het enige wat ertoe doet, immers dat is het enige waar je mee echt invloed uitoefent op je omgeving.
 
Denk dat we daarom ook alles op moeten schrijven om kennis goed te kunnen verwerken. Vraag me niet waarom, maar het is duidelijk dat we beweging nodig hebben om het goed te kunnen verwerken.
Het verklaard ook waarom IK blijf proberen iets te doen om verlicht te worden terwijl ik het al ben. Ik voel die inspanning in het lichaam en denk dat IK dat doe en daarom proberen de hersenen nadat ze dit geïdentificeerd hebben als een probleem  het probleem op te lossen via inspanning, lees beweging. Dat is immers zijn functie. Die inspanning wordt weer geïdentificeerd als wat IK doe, wat Ik ben, wat het geheel aanstuurt, wat de controle heeft.
Zo wordt een zelf gecreëerd wat een constante inspanning is (met stress, lijden, emoties etc) die denkt de controle te hebben omdat het de bewegingen controleert. Maar het controleert de bewegingen niet, dat is een interpretatie van het denken, een identificatie. Het is de beweging zelf, de inspanning zelf.
Daarom is meditatie zo belangrijk. Door niets te doen leert het geheel het verschil tussen de inspanning van het illusionaire zelf en daadwerkelijke inspanning door beweging. Het verschil is de illusie en die wordt dan losgelaten.
 
Daarom is verlichting niet iets wat je kan bedenken of filosoferen. De hersenen en lichaam moeten leren door daadwerkelijk doen en niet-doen. Dus schrijven van kennis en meditatie en gewoon leven. Daarom; en jezelf terugtrekken en in de samenleving blijven. Meditatie en huiswerk doen. Door telkens bewust te zijn van die contrasten wordt het verschil geleerd tussen illusie (verzonnen door het denken) en realiteit.

20:00
 
Geloof dat tijdens het tv kijken eindelijk opeens het besef kwam waarom ik zo’n moeite heb om “de ander” los te laten. Waarom het de drang blijft houden om mijn ervaringen, gevoelens te delen met anderen, waarom het gevoel er is om mijn liefde te willen delen met anderen.
Het is eigenlijk heel simpel, het is de enige manier om het betekenis te geven.
De hersenen identificeren het gevoel, de ervaring. Ze interpreteren het als iets wat IK ervaar, er moet een “Ander” zijn om het betekenis te kunnen geven, om het een doel te geven. Dus komt de drang om het te willen delen met anderen, op deze manier geeft het denken alles een doel, een betekenis. Het wordt nuttig.
Als er geen “Ander” is, is het onmogelijk om mijn ervaringen/gevoel enige betekenis te geven. Alles is relatief. Uiteraard geeft het het ook betekenis door te vergelijken met verleden en toekomst. Als dat echter is losgelaten, dan blijft alleen de “Ander” nog over als bron van betekenis. Als er geen “Ander” is , is wie IK denk te zijn volkomen nutteloos.
 
Dat zal een belangrijke reden zijn waarom we graag plezier hebben in groepen of met iemand anders. Door het te delen geven we het nut en betekenis. Het zal ook een belangrijke reden zijn waarom we zo graag iemand zoeken om ons leven mee te delen. We hebben zogenaamd iemand nodig die ons compleet maakt, niet alleen om ons ego te voeden die denkt van alles nodig te hebben, maar ook om betekenis te geven aan wie we denken te zijn.
 
Daarom de drang van mij dit allemaal te delen met anderen. De ervaringen een proces van verlichting noemen, geeft het een doel en betekenis dmv verleden en toekomst. De ervaringen delen met anderen geeft het een doel en betekenis in het hiernu.
 
Zoals altijd, het gaat niet om wat je doet, maar waarom je het doet.
 
22:00
Het geheel probeert dus door inspanning controle te krijgen over de inspanning. Uiteraard is dat onmogelijk. Het gecreëerde spiegelbeeld op energetisch niveau van het lichaam veroorzaakt spanning en probeert op die manier spanning te creëren om iets te doen. Dat is dus die illusie van motivatie, dat we angst/urgentie/haast/blijdschap/geluk of andere emoties nodig hebben om ons aan te zetten iets te doen.
 
De oplossing is dus ontspannen cq niet meer inspannen. Maar dat is niet iets wat IK kan doen. IK kan alleen inspanning blokkeren of inspanning creëren (door spanning) . Ontspanning is wat gebeurt door inzicht, door ervaring, door meditatie en studie.

Geloof dat ik eindelijk in een nieuwe fase beland ben. Een fase waarin ik loslaat om mijn ervaringen te identificeren en betekenis te geven. Loslaten te proberen te identificeren wat ik voel en wat dat betekent.
Het inzien dat het verband dat ik denk te zien weer niet klopt. Het verband dat er lijkt te zijn tussen het identificeren van de ervaring (angst, spanning, geluk, vrede of elk ander gevoel) en de betekenis die ik er aan geef en hoe dat mijn ervaringen weer lijkt te beïnvloeden. M.a.w. het denkt controle te hebben door van alles te identificeren zodat het op die manier er betekenis aan kan geven, zodat het het kan begrijpen.
Zo dacht het verlichting te kunnen verwerkelijken. Door dingen te identificeren. Door het zelf te identificeren en het niet-zelf te identificeren. Want door het te identificeren kan het betekenis hebben en losgelaten worden. Immers hoe kan ik het zelf loslaten als ik niet eerst weet wat het zelf is, als ik het niet eerst geïdentificeerd heb en dus gaat het alles wat er gevoeld wordt interpreteren en betekenis geven en proberen te begrijpen.
Het probeert de blokkade te identificeren en spiegelt daar het concept zelf op en daardoor wordt het ook zo ervaren.
Door ervaringen te identificeren kan het bestempelt worden als echt of niet-echt, als illusie of realiteit. Zo denkt het de illusie los te kunnen laten en vrede vinden in de realiteit.
Maar de balans komt vanzelf, de ervaringen en de gevoelens identificeren, betekenis geven en proberen te begrijpen is nutteloos wilde ik schrijven. Toen kwam de gedachte “is dat waar?” Is het nutteloos ? Is alles wat ik heb gedaan nutteloos ? Ja en Nee. In feite wel, maar misschien ook niet. Misschien moest het gebeuren en was het nodig tot het moment dat het niet meer nodig is. (hahaha, moet lachen terwijl ik dit tik)

Verlicht worden (of zijn) heeft alleen betekenis vanuit een IK. Alleen als er een IK is die de inner-vrede ervaart zal die ervaring betekenis hebben.
Als het IK word losgelaten, moet ook verlicht zijn losgelaten worden. Dat kan immers geen betekenis hebben als er geen IK is om het te ervaren.
Alleen een IK is in staat te zoeken en iets te ervaren met betekenis. Zonder IK kan er niet worden gezocht en daarom zal het zoeken zelf altijd in de weg staan.
 
Zonder doel, zonder eind, zijn mijn ervaringen betekenisloos. Is mijn leven betekenisloos. Ik dacht dat ik geaccepteerd had dat het leven nutteloos is, maar dat is wat ik gewoon tot doel had gemaakt. Door een (toekomstige) ervaren verlichting te noemen , kan het wat ervaart wordt betekenis geven. Een reden waarom het gebeurt.
Het is volledig beseffen dat de uitspraak “IK ben verlicht” geheel betekenisloos is.
 
Het lichaam (dat je denkt te zijn) geeft niks om verlichting of vrede of wat dan ook. Het ademt omdat het ademt, zonder reden, zonder betekenis. Het eet, omdat het eet.
We geven het allemaal betekenis door dingen als honger en doodgaan. Maar het lichaam heeft geen flauw benul van die dingen en doet wat het doet geheel zonder een van die verzonnen redenen.
Het lichaam maakt het geen zak uit of er verdriet is of blijdschap, angst of vrede. Het zal gewoon ademen omdat het niet anders kan en wil.
We verzinnen wel IK die van alles nodig heeft en denken dat het lichaam dat ook nodig heeft. Dat als IK sterf, het lichaam zal sterven.
Het een heeft niks met het ander te maken.
We proberen via het lichaam onszelf te bevredigen, door sex, eten of andere ervaringen. Het zal nooit gebeuren. Het is niks anders als een verslaving om een goed gevoel te creëren, een geluksmoment. Die alleen kan bestaan door te lijden. Geef het geluk op en je lijden zal ook stoppen.
 
Ik schreef al vele malen eerder en al lang geleden dat ik moeite heb om “de ander” los te laten. Ik weet al heel lang dat ik mezelf niet gelukkig kan maken (het is onzinnig) en dat ik in feite niet besta. Daarom gaan de verhalen in mijn hoofd voornamelijk over een ander. Want die maak ik dan wel echt, blijf ik stiekem wel geloven dat ik een ander wel gelukkig kan maken. Niet IK die een ander gelukkig kan maken, maar vertellen hoe ze het zelf kunnen vinden. Dus dan wordt ik een bespiegeling van hun eigen lijden. Mensen willen dat echter helemaal niet, ze willen hun eigen verhalen bevestigen en dus botst het. Het is een vorm van ego dat ik niet kan accepteren dat mensen zichzelf voor de gek houden.
Het heeft IK gewoon vervangen met “de ander”. Het speelt gewoon weer een spelletje.
Het is dus IK die mij voor de gek blijft houden, terwijl ik weet dat het niet echt is.
Als IK geen betekenis kan geven aan de ervaringen en gevoel dan doet dat het gewoon via “de ander”.
Waarschijnlijk dat ik daarom zulke fases heb gehad waar ik constant op zoek was naar nieuwe vrienden enzo, het was een verkapte zoektocht om de dingen weer betekenis te kunnen geven.
 
Als erover wordt nagedacht. Wil ik andere mensen kunnen helpen, dan moet ik ook accepteren dat ze zichzelf voor de gek houden. Moet ik het verhaal dat ze zichzelf vertellen accepteren. Alleen via acceptatie komt bevrijding. Ze kunnen alleen zichzelf bevrijden, via hun eigen verhaal. Als hun verhaal geen ruimte heeft voor mijn verhaal zal er toch niks veranderen. Ze moeten via hun eigen verhaal de onzin van dat verhaal inzien. Vertellen dat het verhaal op zich onzin is zal niet kunnen leiden tot inzien dat het onzin is, omdat het alleen zichzelf kan overtuigen. Het verhaal zelf moet dus willen veranderen.
Ook via een ander kan ik mijn eigen ervaringen en gevoel geen betekenis geven.
 
Het verhaal bij de ander zal ook pas veranderen als zijn ervaringen daarin veranderen. Verandering kan niet alleen komen via het verhaal, maar zal tegelijkertijd via ervaring/gevoel moeten gaan. Dan pas wordt het waarheid. Ik kan ze immers niks anders geven als een verhaal en dat verschilt niet van hun verhaal. Het enige verschil is dat mijn verhaal iets kan triggeren waardoor hun verhaal zichzelf zal veranderen.
En dat is wat “de ander” ook is, een onderdeel van het verhaal dat het denken vertelt. Als het geen verhalen van een Ik kan gebruiken, dan gebruikt het gewoon de verhalen van een ander.
De enige betekenis die er dan nog is, is de betekenis die anderen het geven. Net zo verzonnen als het hele verhaal waaruit ze bestaan 🙂