Nodig tot het niet meer nodig is.

Geloof dat ik eindelijk in een nieuwe fase beland ben. Een fase waarin ik loslaat om mijn ervaringen te identificeren en betekenis te geven. Loslaten te proberen te identificeren wat ik voel en wat dat betekent.
Het inzien dat het verband dat ik denk te zien weer niet klopt. Het verband dat er lijkt te zijn tussen het identificeren van de ervaring (angst, spanning, geluk, vrede of elk ander gevoel) en de betekenis die ik er aan geef en hoe dat mijn ervaringen weer lijkt te beïnvloeden. M.a.w. het denkt controle te hebben door van alles te identificeren zodat het op die manier er betekenis aan kan geven, zodat het het kan begrijpen.
Zo dacht het verlichting te kunnen verwerkelijken. Door dingen te identificeren. Door het zelf te identificeren en het niet-zelf te identificeren. Want door het te identificeren kan het betekenis hebben en losgelaten worden. Immers hoe kan ik het zelf loslaten als ik niet eerst weet wat het zelf is, als ik het niet eerst geïdentificeerd heb en dus gaat het alles wat er gevoeld wordt interpreteren en betekenis geven en proberen te begrijpen.
Het probeert de blokkade te identificeren en spiegelt daar het concept zelf op en daardoor wordt het ook zo ervaren.
Door ervaringen te identificeren kan het bestempelt worden als echt of niet-echt, als illusie of realiteit. Zo denkt het de illusie los te kunnen laten en vrede vinden in de realiteit.
Maar de balans komt vanzelf, de ervaringen en de gevoelens identificeren, betekenis geven en proberen te begrijpen is nutteloos wilde ik schrijven. Toen kwam de gedachte “is dat waar?” Is het nutteloos ? Is alles wat ik heb gedaan nutteloos ? Ja en Nee. In feite wel, maar misschien ook niet. Misschien moest het gebeuren en was het nodig tot het moment dat het niet meer nodig is. (hahaha, moet lachen terwijl ik dit tik)