Categorie: Dagboek 9.1

Ik ben nogal stronteigenwijs en tevens kan ik heel diep gaan om iets te willen bereiken. Zoals ongetrained een bergtop van 5km hoog in 1 dag op en neer beklimmen. Zo diep gaan dat ik dagen nodig heb om te herstellen.
Of feesten en trainen voor vierdaagse tegelijk, waarna ik maanden nodig had om te herstellen. (drugs halen je inner reserves leeg) etc.
 
Nu doe ik dat ook. Bleef mezelf opleggen, verlichting, maar “normaal” leven en blijven doen.
Gelukkig ben ik pas echt als mijn doel bereikt is.
 
Ondanks dat ik al heel lang weet dat beide overtuigingen onzin zijn, bleef ik vasthouden eraan. Bleef ik maar gaan en gaan, stronteigenwijs als ik was dat het ging lukken. Dat “ik” het zou doen. Bewust zou laten gebeuren, door niet meer te saboteren. Maar niet meer saboteren ging ik weer zien als iets wat ik moest doen. Bewustzijn zag ik als iets wat ik moest doen.
Bleef al die jaren vasthouden aan verlicht willen zijn. Ik weet dat ik het al ben, al heel lang. Maar dan voelde ik weer negativiteit en ging ik weer verlichting willen.
 
Ik bleef vast zitten in de paradox. Want door het te willen, door het als doel te stellen bleef het ego negativiteit creëren om te motiveren. Problemen scheppen om een doel te creëren. En doordat ik die negativiteit voelde bleef mijn ego maar triggeren dat ik nog wat moest doen om verlicht te zijn. Zelfs gewoon afwachten werd een doen. Want tijdens het wachten moest ik blijven voelen of ik niet bleef blokkeren. Bleef ik analyseren of ik niet iets fout deed waardoor ik die negativiteit voelde. En zo creëerde ik juist die negativiteit die ik voelde, die ik dan spiegelde op energiestromen. Het zijn gewoon energie stromen, ze laten me niks voelen of ervaren, dat doet mijn denken/ego die zijn overtuigingen erop spiegelt en zo zijn eigen realiteit creëert.
“ik voel het toch!” En dus moet het wel echt zijn. Het is niet echt, een illusie, zelf gecreëerd om te proberen iets te bereiken, te sturen, te motiveren om in de toekomst wat te krijgen waardoor het allemaal goed zal zijn.
Dat is het nadeel als je ego zo slim is, het blijft heel vernuftig de boel voor de gek houden.
Daarom had ik er hekel aan domme mensen, aan de onwetendheid van mensen, aan mensen die maar niet willen leren. Een bespiegeling hoe ik mezelf door het ego, mijn denken maar voor de gek bleef houden. Dat ik zo dom was om er maar in te blijven trappen, door mijn slimme ego.
Of nog beter omschreven: Dat ik het goddelijke, het alwetende mij maar bleef laten bedotten door het beperkte en domme ego/denken.
 
Maar verlichting is iets wat me zal overkomen. Daar kan ik niks voor doen. Enige negativiteit die ik nu nog voel komt doordat ik het blijf willen, waardoor ik het ego aanzet en voed die negativiteit creëert om mij te motiveren te blijven doen, te sturen, te controleren, bestaansrecht te geven etc etc
 
Wat een onzin haha
 
Laat alle energie maar stromen en ervaren wat ik ervaar zonder de negativiteit. Laat ik er gewoon van genieten. Alles komt goed en dus is alles nu goed. Alles is perfect.
Ik hoef niks meer te doen, het gebeurt vanzelf. Ik ben al verlicht.

De drang om nieuwe vrienden te maken is nu weg. Mede door het salsa dansen. Was leuk om te doen, gezellig. Maar ook daar ging het niet lukken om vrienden te maken. Met vrouwen lukt dat sowieso niet, want die gaan ervan uit dat je een relatie of sex wilt en kom daar geen gasten tegen waar ik mee om zou gaan. Maar wat mij mede genezen heeft is het feit dat iedereen door zijn ego teveel met zichzelf bezig is.
Ik zag in dat ik slechts weer een idee van het denken begeerde.
Daardoor was ik zelf waarschijnlijk ook onecht, omdat ik toneel speelde om wat te bereiken, om aardig gevonden te worden, om anderen een goed gevoel te geven.
Ben er klaar mee.
(bespiegeling hoe ik er klaar mee ben mezelf gelukkig proberen te maken)
 
Ook al tijd geen drang meer om een vriendin te willen, seks te willen. Ook die drive lijkt te verdwijnen. Er is iemand misschien geïnteresseerd, maar ik heb geen behoefte meer om erachter te komen , of pogingen te doen om haar een goed gevoel te geven of iets doen in de hoop dat ze me aardig zal vinden. Verzin geen excuses meer om contact te zoeken om er iets uit te willen.
Wat gebeurt dat gebeurt.

Liep vandaag weer mijn meditatiewandeling in het park. En zoals zo vaak bleef ik weer twijfelen of ik wel goed deed aan alles wat ik doe. Tevens weer bewust zijn dat het slechts het ego is die denkt dat er wat mis is en die denkt dat er wat gedaan moet worden.
Opeens had ik zo van, waarom twijfel ik nog ? Het is onzin om te twijfelen. Ik weet wat ik weet en ik weet dat ik verlicht ben en ga worden.
“Ik besloot” dat ik het twijfelen zat was, dit is wat ik doe en weet dat goed is. De rest is onzin.
En opeens was het gevoel van twijfel weg, echt weg en het voelt ook alsof het niet meer gaat terugkomen. Beetje zelfde bevrijdend gevoel als toen mijn angstgevoel verdween.
 
Dus naast angst, haast is nu ook twijfel iets is wat is verdwenen. Toch wel lekker hoor.
 
Twijfel is een illusie
Keuze is een illusie
 
Fijn gevoel om niet meer te hoeven twijfelen. Te beseffen wat een onzin het is.
Als ik weet hoe iets moet, dan zal ik het gewoon doen. Als ik het fout doe dan wist ik niet hoe het moest en had ik het niet anders kunnen doen, dan heb ik wat geleerd en ben ik weer een stukje wijzer geworden. Zo is de natuur, zo ben ik, zo is het leven en dat is hoe het niet anders kan en ook niet anders hoeft. Het is heerlijk om fouten te maken en daar van te leren.
 
Geen twijfel meer op dit moment, werkelijk een bevrijding.
🙂

Er is duidelijk weer echt wat veranderd. Aan de ene kant is alles nog hetzelfde. Voel nog steeds die blokkade en energiestromen. Dat is verder niet echt uit te leggen, maar ik moet me er echt op aanpassen. Zoals veel meditatie blijven doen om niet gek te worden. In feite wordt ik dus gedwongen door te gaan met wat ik doe (en weet wat goed is) . Maar heb ook losgelaten dat ik gedurende dag een “normaal” leven moet leiden, dus dat is verder geen probleem. Hoef verder ook niks te doen, alleen met de hondjes wandelen, wat in feite een meditatiewandeling is, dus dat zou ik sowieso wel doen.
Maar ik voel nog steeds dat gevoel bevrijd te zijn van mijn twijfel, een berusting, enigszins vredig gevoel.
Bedacht me dat dat waarschijnlijk komt door het loslaten van begeerte. Immers als ik niks begeer dan heb ik geen doel en hoef ik niks te doen om dat doel te halen, geen keuzes te maken om iets voor elkaar te krijgen, kan ik niks fout doen of hoef ik niet te bedenken wat ik zou moeten, of wat het beste is voor mij om te doen om het doel te bereiken wat ik wil bereiken.
Verlichting als doel heb ik nu dus losgelaten, ik wacht niet meer tot alle energie in balans is. Alles komt goed en nu is dus alles goed.
Ik voel nog steeds die energiestromen, die zo zijn dat ze mij af en toe stil zetten, mijn levenstempo enorm vertragen, mijn denken stoppen, mijn zicht blokkeren etc.
Maar ik heb er nu vrede mee. Ik heb er geen controle over, kan er niks aan doen. Ik moet me er gewoon aan over geven en het zal gebeuren wanneer het zal gebeuren. Ergens op wachten, of constant observeren wat er gebeurt, observeren of ik niet ergens aan vasthou cq verkeerd doe, observeren en analyseren of ik wel het juiste doe, of er wel vooruitgang is etc. Allemaal onzinnig.
Ik besef nu hoe onzinnig het is om het te observeren en te analyseren, om iets te willen dat gebeurt. Dus dan laat ik het los.
En dat is bevrijding !

Leven zonder twijfel is heerlijk.
Vanochtend tijdens mijn zitmeditatie voelde ik de energie stromen uiteraard weer, de blokkade. De blokkade die op de kruin van mijn hoofd zit. Waartegen mijn levensenergie vastloopt.
Die ik ook naar beneden voel stromen en mijn adem doet stokken.
De energie waar ik mij mee identificeer en die denkt de controle te hebben.
Die de vorm van mijn lichaam heeft aangenomen waardoor ik denk dat ik mijn lichaam ben.
Ik schreef al heel lang geleden dat het voelt alsof “ik” weer bezit moet nemen van mijn lichaam. Hoe ik blokkeer en hoe het mijn functioneren beïnvloed.
Ik voelde of besefte voor het eerst dat dat slechts energie is. Energie waar ik mij mee identificeer. Daar lijkt het alsof alles wat gebeurt beïnvloed wie ik ben. Slechts een illusie dus. Waarschijnlijk spiegelde ik er idee van bewustzijn op deze energie en bestempelde ik dat als wie ik werkelijk ben. Dat er iig nog een ervaring was die ik kon bestempelen als wie ik ben, ook al kon ik er geen echt concept van maken via het denken. Ik deed het via voelen.
De illusie gaat door en door, zo slim is het ego/ mijn denken. Het verzint steeds wat nieuws, gaat steeds dieper.
Ik voelde voor het eerst dat het slechts energie is. Hoe het leek samen te smelten.
Het was maar kort, maar toch….
 
Dit mede door mij alleen gewaar te laten zijn van mijn ademhaling en de rest te laten gaan. Niet erop concentreren, niet isoleren , dat is allemaal doen, poging tot controle.
Wees alert.
Wees gewaar van mijn ademhaling, dat is het enige echte, al het andere is illusie.
Ik neem de rest ook waar, maar besteed er geen aandacht aan. Laat maar gaan. Ademhalen is wat echt is.

Blijft toch een raar iets dat we niet gewoon kunnen accepteren dat we gelukkig zijn, dat we alles hebben wat we nodig hebben.
Uiteraard wil ik dan een reden bedenken waarom dat is. Het enige wat ik kan bedenken is dat we gewoon niet weten hoe dat moet. Omdat we niet weten dat we die stem in ons hoofd niet zijn, omdat we niet weten dat ons gevoel niet echt is, dat er niks gebeurt als we daar niet op reageren. Omdat we niet doorhebben dat alles wat we proberen om geluk te vinden juist zelfdestructief is en ons geluk in de weg staat. Omdat ons brein niet kan accepteren dat er geen reden is voor ons lijden, dat er helemaal geen oorzaak is, dat hij zelf de oorzaak is.
Omdat ons brein niet kan accepteren dat er geen reden is voor geluk en liefde, dat er helemaal geen oorzaak is, dat wij zelf geluk en liefde zijn.
Ik heb al heel lang geleden geschreven dat er geen begin en einde is, dat er geen oorzaak is. Toch bleef ik maar overtuigd dat eerst mijn energie in balans moest komen, dat eerst de blokkade opgeheven moest worden om het voor 100% te ervaren. (ben natuurlijk al jaren best happy) bleef ik overtuigd dat ik het moest willen om niet terug te vallen, omdat ik ervan overtuigd was dat ik wel iets fout moest doen gezien het feit dat die blokkade er nog is. Eigenwijs als ik ben bleef ik bewustzijn “doen” door te voelen en mijn ervaringen te blijven analyseren. Het enige probleem was mijn overtuiging dat ik wat fout deed, dat ik bleef twijfelen of ik echt niks hoefde te doen, bleef ik twijfelen of ik wel echt besefte wat dat werkelijk betekent. Ik had niet door dat ik een zelf creëerde die voelde, dat ik nog steeds denk dat ik mijn lichaam ben, datgene wat alles voelt.
Het voelt als een zelfgecreëerde energieveld dat de vorm van mijn lichaam heeft en denkt in controle te zijn, waar ik controle over heb en dus de controle over mijn lichaam. Heel bizar allemaal.
Hoe vaak heb ik al niet gezegd wat een onzin het is wat ik aan het doen ben. Bizar hoe subtiel en hoe diep ik mezelf voor de gek kan houden.
Vergeef ze vader want ze weten niet wat ze doen.
 
Waarschijnlijk heb ik ook gewoon moeite om echt te accepteren dat alles wat ik heb geprobeerd onzin is. Uiteraard is dat weer waar en onwaar tegelijk. Want ik moest het eerst proberen om te beseffen dat het inderdaad onzin is, om te beseffen wat dat betekende.

Energieblokkade is identificatie met vorm. Door identificatie met vorm blokkeert de energie.
 
Door het ego niet meer te voeden brengt het universum zichzelf weer in balans en wordt je in feite gedwongen de identificatie met vorm los te laten, doordat de blokkade wordt opgeheven. Dit gaat geleidelijk. Hierdoor komt inzicht en ga je beseffen wat je soms al weet maar nog niet ervaren hebt.
Dus door in het balans komen van de energiestromen kom je tot inzicht.
Door meditatie kan je ook tot inzicht komen en identificatie loslaten. Dit kan kennelijk in stappen, in lagen. Pijnlichaam, oude pijnen, angst, daarna haast, daarna twijfel, daarna ????
 
Elke poging tot “doen”, “willen/begeren”, analyseren en zoeken komt vanuit identificatie met vorm. Elke poging vanuit die hoek zal de blokkade in stand houden. Net als ik nu doe proberen mijn hersenen overal verbanden in te zien, oorzaak-gevolg etc. 
Oorzaak: identificatie met vorm -> gevolg blokkade levensenergie
Maar door die identificatie leek/lijkt het alsof “Ik” van alles heb gedaan, geleerd etc waardoor ik ben gekomen waar ik nu ben. Hierdoor blijf ik overtuigd van een voordeel van het hebben van een zelf, illusie van controle, illusie van motivatie etc en blijf ik vasthouden aan die identificatie met vorm.
Tegelijkertijd komt er die balans waardoor ik inzie dat het allemaal een illusie is en wordt ik gedwongen die identificatie los te laten. De onzin inzien is loslaten. Immers je gaat iets niet “doen” of “willen” als je eenmaal hebt beseft dat het onzin is. Zeggen te weten dat iets onzin is, maar het toch doen is jezelf voor de gek houden. Dan weet je het misschien, maar in werkelijkheid houd je jezelf voor de gek. Je weet het niet, want je beseft het niet, ervaart het niet en dus zeg je het te weten maar geloof je nog in de voordelen. Hierdoor blijf je in strijd met jezelf, blijft de twijfel. Totdat je het echt beseft, dan is er geen strijd meer, geen twijfel meer, dan laat je het vallen, direct. (of je wordt hier toe gedwongen door het in balans komen van het universum, de energiestromen) 
 
“Ik” lijk te veranderen, door wat “Ik” doe. Maar dat lijkt maar zo door mijn identificatie met vorm. Daardoor lijkt het alsof “Ik” verander, maar dat is een illusie. Mijn levensenergie komt in balans, maar dat heeft niks met mij te maken, of wie ik ben. Alleen met wie ik denk te zijn. “Ik” denk voordeel te halen uit wie “Ik” ben, mijn zelf, mijn denken, want dat heeft ervoor gezorgd dat ik tot die inzichten ben gekomen, door wat “Ik” gedaan heb -> die overtuiging is dus weer een verband die de hersenen zien die er in werkelijkheid niet is. Het is ondanks…..
Zoeken naar wie ik werkelijk ben, analyseren wie ik werkelijk ben is onzinnig. Ik kan alleen zoeken naar vorm, alles wat ik analyseer is vorm, alles wat ik voel is vorm, alles wat ik ervaar is vorm. Ik ben vormloos. 
Ik ben niet eens de ervaring, ik ben het ook niet degene die ervaart. Slechts dat wat er bewust van is. 
 
Het is allemaal onzin, er is niks. 
 
Het is ook de illusie van een “goed gevoel”. Het voordeel is het “goede gevoel” wat ons ego denkt te veroorzaken door de dingen die we doen. Dan is er geen lijden. Het is de diepste verslaving in wie we denken te zijn. Het uit zich op alle mogelijke manier: via drugs, drank, sex, eten, roken, sporten, feesten, films, tv, internet, relaties, dingen bereiken, doelen nastreven, denken etc
We koppelen “een goed gevoel krijgen, nastreven” aan gelukkig zijn. Of gelukkig worden. 
We zijn dus overtuigd van de voordelen van ons ego, omdat het ons beschermt tegen onze angsten en ervoor zorgt dat we een “goed gevoel” kunnen krijgen, nastreven. 
 
Het slechte bestrijden is makkelijk. De wereld beter proberen te maken door te strijden tegen het slechte is makkelijk. Maar een worden met het goddelijke/ de wereld red je pas als je “het goede” opgeeft. Pas als je opgeeft “een goed gevoel” na te streven (= begeren) zal je inzien hoe onzinnig dat eigenlijk is. Door in te zien hoe onzinnig het is zal je opgeven het goede na te streven. 
(maar het gevoel is zo overtuigend, soms niet te negeren zo sterk) 
Dan is er het inzicht; en dan komt weer dat gevoel(+gedachte?) en dan lach je erom, lach je erom dat je al die tijd naar die onzin heb geluisterd, op dat gevoel/die onzin heb gereageerd. Die overtuigingen hebt geloofd. Dat goede gevoel maar bleef nastreven waardoor je het lijden veroorzaakte en in stand hield. 
Dat alles wat je je hele leven hebt nagestreefd, hebt gedaan, heb geweten eigenlijk een illusie blijkt te zijn, niet echt, gewoon complete onzin hahahaha. 
 
15:00

Trucje van het ego? Nu wil ik nog steeds uitleggen aan een ander, een ander het inzicht geven. (afspiegeling aan mezelf?)
Door identificatie met mezelf kan ik me identificeren met de ander. Inzien dat ik een ander het inzicht niet kan geven. Inzien dat ik anderen kan helpen ondanks mijn identificatie met vorm. Of zelfs niet kan helpen omdat ik dan de ander blijf geven wat ik zelf nodig denk te hebben en dus de illusie in stand houd. Ik besef nog niet dat er geen ander is.
 
Realiseer je opeens dat de meeste gedachten, de meeste verhalen en dromen die ik heb gaan over anderen. Hoe ik anderen hun problemen oplos, de wereld beter maak, dingen laat inzien.
Hiervoor zat ik ook in een fase dat ik nieuwe vrienden wilde maken, nieuwe mensen wilde ontmoeten. Ik wilde de “ander” in stand houden. Ik had de identificatie met mijn zelf nodig om contact te kunnen maken met de ander. Ik denk de ander nog nodig te hebben kennelijk, waardoor ik een zelf nodig denk te hebben.
Omdat iedereen leeft vanuit zijn ego denk ik mijn ego nodig te hebben om “normaal” te kunnen functioneren in deze samenleving. Wilde ik “normaal” blijven functioneren, ik wilde immers bewijzen dat je verlicht kan zijn en toch normaal kan functioneren. Concepten van mijn denken, een illusie.
Ik besef dus nog niet dat de ander een illusie is, ook al heeft de ander dat niet door en is ervan overtuigd dat het echt is en ook bereid is daar alles voor te doen. Met alle dood en verderf tot gevolg hebbende.
Ik geloof dat ik anderen alleen kan helpen als ik ze serieus neem, hun problemen serieus neem, erken dat ze bestaan om dan te laten zien dat het niet echt is. Een vicieuze cirkel.
Is dat waar?
 
(daarom versterkt mijn omgang met anderen elke keer mijn identificatie met mijn ego,mijn zelf)
 
Ik voel de blokkade, ervaar hem, dus moet ie echt zijn. Moet ik het probleem erkennen om het op te kunnen lossen.
Maar bewust zijn van iets, betekent niet hetzelfde als iets in zijn bestaan erkennen.
 
17:00
 
Om een probleem op te lossen, moet je het eerst erkennen, serieus nemen en je aandacht schenken zodat je ernaar kan handelen om het op te lossen.
Het is mijn probleem, dus ik moet het oplossen. Ik heb het gecreëerd en heb dus iets verkeerd gedaan wat ik moet veranderen. Dat lukt alleen als ik het ook echt wil. Gemotiveerd ben om er echt wat aan te doen en begrijp hoe ik het moet oplossen. (moet loslaten)
Is dat waar ?
 
Ik heb die blokkade niet gecreëerd, dat was in het verleden en dat is niet wie ik ben. Dat is slechts een zelf concept van het denken. Het hiernu ervaart de blokkade, maar ook dat is geen probleem. Dat veroorzaakt geen lijden. Alleen mijn overtuigingen en gedachten daarover. De  oorzaak was in het verleden , maar bestaat niet meer. Er is dus geen oorzaak, geen reden voor zijn bestaan.
Ik kan niks doen om die blokkade op te heffen, dat kan alleen uit zichzelf.
Er is dus geen probleem, geen oorzaak, geen oplossing.
 
PS
Wel grappig, door een update doen de advertenties het niet op mijn websites. Die moet ik allemaal opnieuw gaan doen om ze weer actief te maken. Ook op de beurs zakt olie verder als ik had verwacht. 2 jaar geleden had ik me hier de hele dag druk om gemaakt en zou ik mezelf allemaal dingen hebben opgelegd om dat in orde te maken.
Nu handel ik er ook naar, maar zonder mij druk erover te maken. Zonder haast. Dat kost een aantal dagen advertentie inkomsten bv, maar dat boeit me niet meer. Komt goed.

Zitmeditatie:
Zouden anderen die dit pad volgen gewoon hele andere ervaringen hebben als ik omdat ze zichzelf op hele andere dingen projecteren.
Ik zag bewustzijn als iets wat ik moest doen, energiestromen die ik moest begrijpen, analyseren. Ik moest voelen en stoppen met blokkeren. Dit alles vanuit het ego. Ik deed iets fout en moest blijven voelen en analyseren om te weten wat ik fout deed zodat ik ermee kon ophouden.
 
Het zelf kan je op vele manieren projecteren en ik vereenzelvigde me ook nog steeds met mijn lichaam. Energie die mijn lichaamsvorm aannam en dacht dat die de controle had, bepaalde wat mijn lichaam deed. Ik was niet mijn denken, dus ging ik van denken naar lichaam, naar voelen. Alsof het 2 verschillende entiteiten zijn ipv een geheel.
 
Toen kwam de realisatie, ik ben de fout, ik ben de blokkade. Dat is het ego, het zelf waar ik mij mee identificeer.
Al het voelen en doen, al het onaangename wat ik ervaarde is het ego wat zichzelf probeert waar te nemen, te begrijpen etc
Dit schreef ik 3 jaar geleden ook al volgens mij. Dus het principe is bij elke diepere laag nog steeds hetzelfde.
Maar toch ervaar ik alles anders; geen angst, geen haast, geen twijfel. Maar toch nog hetzelfde mechanisme, door dat ego dat mij zo voor de gek kan houden, zo slim is, zo geslepen is.
Ik bleef zoeken naar wat ik niet-was en dus naar wat ik wel was. Naar de fout die ik maakte en de blokkade die ik veroorzaakte.
 
Dat is weer de dualiteit van het denken, het oorzaak-gevolg denken. Er is een ego en dus een oorzaak, iets gaat fout. Ik identificeer mij met vorm. Het ego blokkeert de boel etc
Maar ik ben de fout zelf, ik ben de blokkade zelf. Het zijn geen 2 dingen. Dat is de vorm waar ik mij mee identificeer. Het zelf.
 
Er is geen zelf of ego die alles veroorzaakt, die verantwoordelijk is.
Het goddelijke begeert.
Het goddelijke identificeert zich met…
 
Geen zelf, geen blokkade, geen fout, geen lijden, geen stress.
 
Ik ben de blokkade, de fout, het zelfdestructieve mechanisme , het lijden die motiveert. Niks wat ik doe zal dat veranderen, het is mijn aard, wie ik ben. Ik kan mezelf niet verbeteren, niet beter maken. Ik kan het kwaad niet verslaan, mijn lijden op laten houden. Het is wat ik ben.
Ik ben dat wat ik probeer los te laten.
Er is maar 1 oplossing, zelfopoffering.
 
Op het moment dat ik inzie dat ik totaal nutteloos ben, zal ik mezelf opofferen. Op het moment dat ik inzie dat ik de blokkade zelf ben, het lijden zelf ben, zal ik mezelf loslaten.
 
Ik kan mezelf (of de ander) dus niet gelukkig maken, lijden/zelfdestructief/blokkade van de levensenergie is wat ik ben. Alles wat ik doe is negatief, ik maak mezelf alleen wijs dat ik ook goed doe, uit liefde. Maar dat is mezelf voor de gek houden.
Ik maak mezelf wijs dat ik ben waar ik ben door alles wat ik gedaan heb, maar ik ben hier ondanks wat ik gedaan heb. Ik kan ook nergens anders zijn en ben hier ook de hele tijd geweest. Ik hield mezelf alleen voor de gek dat dat niet zo was.
 
Ik ben zelf de oorzaak

Energie intensiteit begint weer toe te nemen. Normaal had ik dan het gevoel dat het te overweldigend is en dat de energie uit mijn lichaam moet maar wordt tegengehouden door de blokkade. En dan probeerde ik van alles te doen om niet volledig de controle te verliezen en mezelf over te geven tegelijk. Totdat de spanning te hoog werd en ik mezelf moest ontladen. Nu snap ik dat die energie gewoon zijn weg gaat, ikzelf ben de blokkade, dus kan het alleen in balans laten komen als ik mezelf laat verdwijnen.
 
23:00
 
Snap er weinig van, als ik er niet op inga, gewoon ontspan, niet wil dat er een blokkade opgeheven wordt of energie naar buiten moet (doordat het lijkt op te hopen) lijkt het alsof alles al in balans is, alsof er helemaal geen energie naar buiten hoeft meer. Dat ik het al die tijd zelf was die die energie naar buiten probeerde te duwen door me in te spannen, door spanning te veroorzaken.
Al die tijd dat ik dacht meditatief te zijn terwijl ik de blokkade voelde en energie spanningen voelde, hield ik mezelf kennelijk weer voor de gek. Ik was die spanning, ik creëerde die spanning in de overtuiging dat ik bewust moest zijn en het moest laten gebeuren ? Terwijl ik gewoon via een trucje toch gewoon wat aan het doen was, bezig was, een doel had, het leven zin gaf.
Bizar.
Of niet ? Ik weet het niet meer. Blijft moeilijk te accepteren dat ik al die tijd al in balans was, dat ik mezelf zo voor de gek heb kunnen houden, simpelweg door wat overtuigingen die ik had.
Of is alles nog steeds in balans aan het komen en lijk ik nu praktisch in balans of is er geen spanning meer omdat ik me niet meer identificeer met die energie en blokkade, omdat ik er niks meer op spiegel.
Of zou nu door het opgeven van die identificatie alles nu vredig en zonder spanning in balans kunnen komen, zonder blokkade ?