Problemen scheppen om een doel te creëren

Ik ben nogal stronteigenwijs en tevens kan ik heel diep gaan om iets te willen bereiken. Zoals ongetrained een bergtop van 5km hoog in 1 dag op en neer beklimmen. Zo diep gaan dat ik dagen nodig heb om te herstellen.
Of feesten en trainen voor vierdaagse tegelijk, waarna ik maanden nodig had om te herstellen. (drugs halen je inner reserves leeg) etc.
 
Nu doe ik dat ook. Bleef mezelf opleggen, verlichting, maar “normaal” leven en blijven doen.
Gelukkig ben ik pas echt als mijn doel bereikt is.
 
Ondanks dat ik al heel lang weet dat beide overtuigingen onzin zijn, bleef ik vasthouden eraan. Bleef ik maar gaan en gaan, stronteigenwijs als ik was dat het ging lukken. Dat “ik” het zou doen. Bewust zou laten gebeuren, door niet meer te saboteren. Maar niet meer saboteren ging ik weer zien als iets wat ik moest doen. Bewustzijn zag ik als iets wat ik moest doen.
Bleef al die jaren vasthouden aan verlicht willen zijn. Ik weet dat ik het al ben, al heel lang. Maar dan voelde ik weer negativiteit en ging ik weer verlichting willen.
 
Ik bleef vast zitten in de paradox. Want door het te willen, door het als doel te stellen bleef het ego negativiteit creëren om te motiveren. Problemen scheppen om een doel te creëren. En doordat ik die negativiteit voelde bleef mijn ego maar triggeren dat ik nog wat moest doen om verlicht te zijn. Zelfs gewoon afwachten werd een doen. Want tijdens het wachten moest ik blijven voelen of ik niet bleef blokkeren. Bleef ik analyseren of ik niet iets fout deed waardoor ik die negativiteit voelde. En zo creëerde ik juist die negativiteit die ik voelde, die ik dan spiegelde op energiestromen. Het zijn gewoon energie stromen, ze laten me niks voelen of ervaren, dat doet mijn denken/ego die zijn overtuigingen erop spiegelt en zo zijn eigen realiteit creëert.
“ik voel het toch!” En dus moet het wel echt zijn. Het is niet echt, een illusie, zelf gecreëerd om te proberen iets te bereiken, te sturen, te motiveren om in de toekomst wat te krijgen waardoor het allemaal goed zal zijn.
Dat is het nadeel als je ego zo slim is, het blijft heel vernuftig de boel voor de gek houden.
Daarom had ik er hekel aan domme mensen, aan de onwetendheid van mensen, aan mensen die maar niet willen leren. Een bespiegeling hoe ik mezelf door het ego, mijn denken maar voor de gek bleef houden. Dat ik zo dom was om er maar in te blijven trappen, door mijn slimme ego.
Of nog beter omschreven: Dat ik het goddelijke, het alwetende mij maar bleef laten bedotten door het beperkte en domme ego/denken.
 
Maar verlichting is iets wat me zal overkomen. Daar kan ik niks voor doen. Enige negativiteit die ik nu nog voel komt doordat ik het blijf willen, waardoor ik het ego aanzet en voed die negativiteit creëert om mij te motiveren te blijven doen, te sturen, te controleren, bestaansrecht te geven etc etc
 
Wat een onzin haha
 
Laat alle energie maar stromen en ervaren wat ik ervaar zonder de negativiteit. Laat ik er gewoon van genieten. Alles komt goed en dus is alles nu goed. Alles is perfect.
Ik hoef niks meer te doen, het gebeurt vanzelf. Ik ben al verlicht.