Energie intensiteit begint weer toe te nemen. Normaal had ik dan het gevoel dat het te overweldigend is en dat de energie uit mijn lichaam moet maar wordt tegengehouden door de blokkade. En dan probeerde ik van alles te doen om niet volledig de controle te verliezen en mezelf over te geven tegelijk. Totdat de spanning te hoog werd en ik mezelf moest ontladen. Nu snap ik dat die energie gewoon zijn weg gaat, ikzelf ben de blokkade, dus kan het alleen in balans laten komen als ik mezelf laat verdwijnen.
23:00
Snap er weinig van, als ik er niet op inga, gewoon ontspan, niet wil dat er een blokkade opgeheven wordt of energie naar buiten moet (doordat het lijkt op te hopen) lijkt het alsof alles al in balans is, alsof er helemaal geen energie naar buiten hoeft meer. Dat ik het al die tijd zelf was die die energie naar buiten probeerde te duwen door me in te spannen, door spanning te veroorzaken.
Al die tijd dat ik dacht meditatief te zijn terwijl ik de blokkade voelde en energie spanningen voelde, hield ik mezelf kennelijk weer voor de gek. Ik was die spanning, ik creëerde die spanning in de overtuiging dat ik bewust moest zijn en het moest laten gebeuren ? Terwijl ik gewoon via een trucje toch gewoon wat aan het doen was, bezig was, een doel had, het leven zin gaf.
Bizar.
Of niet ? Ik weet het niet meer. Blijft moeilijk te accepteren dat ik al die tijd al in balans was, dat ik mezelf zo voor de gek heb kunnen houden, simpelweg door wat overtuigingen die ik had.
Of is alles nog steeds in balans aan het komen en lijk ik nu praktisch in balans of is er geen spanning meer omdat ik me niet meer identificeer met die energie en blokkade, omdat ik er niks meer op spiegel.
Of zou nu door het opgeven van die identificatie alles nu vredig en zonder spanning in balans kunnen komen, zonder blokkade ?
