Raar dat we niet gewoon kunnen accepteren dat we gelukkig zijn

Blijft toch een raar iets dat we niet gewoon kunnen accepteren dat we gelukkig zijn, dat we alles hebben wat we nodig hebben.
Uiteraard wil ik dan een reden bedenken waarom dat is. Het enige wat ik kan bedenken is dat we gewoon niet weten hoe dat moet. Omdat we niet weten dat we die stem in ons hoofd niet zijn, omdat we niet weten dat ons gevoel niet echt is, dat er niks gebeurt als we daar niet op reageren. Omdat we niet doorhebben dat alles wat we proberen om geluk te vinden juist zelfdestructief is en ons geluk in de weg staat. Omdat ons brein niet kan accepteren dat er geen reden is voor ons lijden, dat er helemaal geen oorzaak is, dat hij zelf de oorzaak is.
Omdat ons brein niet kan accepteren dat er geen reden is voor geluk en liefde, dat er helemaal geen oorzaak is, dat wij zelf geluk en liefde zijn.
Ik heb al heel lang geleden geschreven dat er geen begin en einde is, dat er geen oorzaak is. Toch bleef ik maar overtuigd dat eerst mijn energie in balans moest komen, dat eerst de blokkade opgeheven moest worden om het voor 100% te ervaren. (ben natuurlijk al jaren best happy) bleef ik overtuigd dat ik het moest willen om niet terug te vallen, omdat ik ervan overtuigd was dat ik wel iets fout moest doen gezien het feit dat die blokkade er nog is. Eigenwijs als ik ben bleef ik bewustzijn “doen” door te voelen en mijn ervaringen te blijven analyseren. Het enige probleem was mijn overtuiging dat ik wat fout deed, dat ik bleef twijfelen of ik echt niks hoefde te doen, bleef ik twijfelen of ik wel echt besefte wat dat werkelijk betekent. Ik had niet door dat ik een zelf creëerde die voelde, dat ik nog steeds denk dat ik mijn lichaam ben, datgene wat alles voelt.
Het voelt als een zelfgecreëerde energieveld dat de vorm van mijn lichaam heeft en denkt in controle te zijn, waar ik controle over heb en dus de controle over mijn lichaam. Heel bizar allemaal.
Hoe vaak heb ik al niet gezegd wat een onzin het is wat ik aan het doen ben. Bizar hoe subtiel en hoe diep ik mezelf voor de gek kan houden.
Vergeef ze vader want ze weten niet wat ze doen.
 
Waarschijnlijk heb ik ook gewoon moeite om echt te accepteren dat alles wat ik heb geprobeerd onzin is. Uiteraard is dat weer waar en onwaar tegelijk. Want ik moest het eerst proberen om te beseffen dat het inderdaad onzin is, om te beseffen wat dat betekende.