De Bijbel van Spirituele Verlichting

Gisteravond een interview gezien met Eckhart over zijn persoonlijke leven. Daarin vertelt hij dat na de nacht van zijn verlichting hij nog enkele jaren zijn normale leven heeft geleid. Hij omschreef het alsof zijn leven wat hij op dat moment leidde een momentum had. Totdat hij merkte dat hij er genoeg van had (iedereen zat in zijn ego) en het de rug toekeerde en op zijn parkbankje ging zitten om te genieten van zijn niets-doen. 
Dat gevoel begint bij mij nu ook te komen heb ik het idee (al een tijdje). Ik heb eigenlijk geen zin meer om nieuwe mensen te ontmoeten (al ga ik nog naar de salsa en heb dan een gezellige avond uit) of van alles te doen. Geen zin meer om aan mijn websites te werken, of mijn toekomstige website over verlichting. Geen zin meer om veel op de beurs te handelen. Ik heb mijn posities geliquideerd. Helaas na een ineenstorting van de olieprijs waar ik veel verlies op heb geleden toen ik mijn verlies nam. Hierdoor blijf ik nog wat in de gevarenzone kwa geld. Maar ondanks dat heb ik toch besloten om op mijn eigen website te zetten dat ik geen nieuwe klanten meer ga aannemen voor de hondenopvang. Ik heb ook geen zin meer om constant op een hond te passen. Ik zit dit jaar al volgeboekt, maar voor volgend jaar neem ik dus alleen nog bestaande klanten aan. Ik verwacht dan nog maar in 50% van de gevallen een hond te logeren te hebben. 
Weinig beurs, geen websites, geen honden. Eigenlijk gewoon niets meer. Alleen de dagelijkse dingen. (eten, boodschappen, huishouden etc en veel meditatie)
 
Ik heb mijn meditatie weer opgevoerd:
sochtends 1.5 uur , smiddags 1.5 uur,  1.5 – 2 uur wandelen en savonds 50 min. En savonds na het avondeten kijk ik gewoon een paar uur tv. Waar ik sommige avonden geniet van het gevoel van niets-doen. (andere avonden vooral de blokkade) 
Ik wordt hier eigenlijk toe gedwongen. Als ik me daar niet aan overgeef dan krijg ik een onaangenaam gevoel in mijn hoofd. Ik verlang er eigenlijk naar. (uiteraard in tweestrijd met het ego wat er nog is).
 
Krijg steeds meer het gevoel om gewoon lekker niets te doen. Het zou me niet verbazen als het gewoon een natuurlijke reactie is, een fase in een golf-beweging, na een leven lang van doen, van presteren. 
Ik hield me altijd voor dat ik een “normaal” leven wilde leiden. Maar een “normaal” leven is een onzinnig leven, een waanzinnig leven. Ik heb er eigenlijk geen zin meer om daar aan mee te doen. 
Ik ga nog steeds wat in mijn ego/ mijn identiteit zitten als ik interactie heb met andere mensen, omdat ik graag andere mensen niet wil opzadelen met “mijn onzin die ze niet kunnen snappen”. Maar ook daar merk ik dat ik daar geen zin meer in heb. Misschien merken ze het niet eens als ik gewoon spontaan ga reageren ipv uit mijn verzonnen identiteit. Misschien heb ik het in mijn proces wel nodig om dat ook bewust te leren. Ga het wel merken. 
Merk geen energieopbouw meer trouwens door niet-klaarkomen. Nu al zeker 5-6 weken geleden voor het laatst. Het kan zijn door alle meditatie. Zal er waarschijnlijk wel nooit achter komen wat het proces erachter precies is. Maar het verschil nu is wel dat het geen bewuste keuze is, ik heb er ook geen drang meer toe. Hoef er dus niks voor te doen.

Ik ben verliefd op mijn zelf, verliefd op alle verhalen. Verliefd op alle ervaringen. Dualiteit van het denken. Of ik haat ze en blijf er tegen vechten. Of ik hou van ze en blijf ze vasthouden.
 
Mooie ervaring tijdens de zitmeditatie vanochtend. Zat te mediteren als altijd en voelde weer die blokkade. Soms ga ik dan weer tegen dat gevoel weerstand bieden en ontstaat er een gedachtenstroom. Zo ook vanochtend. Ik ervaar het een beetje ook zoals ik me soms bewust ben dat ik slaap en aan het dromen ben. (vaak sochtends vroeg voor het ontwaken) 
Ik zit dan te mediteren en ben me bewust hoe die gedachten ontstaan en hoe ik soort van begin te dromen, te denken. Opeens kwam er een gedachte in me op over abortus. Ik heb ooit een docu gezien hierover in de VS, over de strijd tussen pro-life en pro-choise. En de pro-life argument was , dat zij het als hun taak zagen om dat ongeboren leven te beschermen omdat niemand anders dat deed. En het frustreerde me dat ik geen duidelijke argumenten had tegen deze overtuiging. Dus begon mijn denken te zoeken naar argumenten. Ik verzin hoe pro-life eigenlijk pro-violence is. Want ze denken het ongeboren leven te beschermen, maar doen dit ten koste van het leven van de moeder. Ze dreigen de moeder met geweld om het kind te houden en dus haar integriteit. Nu begint mijn droom op gang te komen. Ik verzin een heel verhaal over hoe de moeder zelf in de steek is gelaten als kind en nooit heeft geleerd hoe haar kind lief kan hebben. Over hoe het niet voor het kind kan zorgen, niet alleen emotioneel maar ook materieel. Hoe de pro-choise mensen zeggen het leven te beschermen en onder dwang van geweld (opsluiting) de moeder dwingen het kind te houden, maar daarna niet de verantwoordelijkheid voor die beslissing nemen. De verantwoordelijkheid blijft bij de moeder, die het kind weer in de steek zal laten omdat het bv moet werken om voor zichzelf en het kind eten te kopen, een huis te betalen etc.
Daarnaast verzon ik een verhaal over hoe het kind eigenlijk gemaakt is onder geweld. Dat de moeder half gedwongen was tot seks omdat ze geen nee durfde te zeggen uit angst voor geweld, terwijl ze zo graag liefde wilde en dat zo hoopte te krijgen. En hoe als het kind geboren is de maatschappij constant blijft dreigen met geweld zo gauw het probeert te leven. Hoe ze in de VS geen kans krijgt omdat ze in armoede geboren is. Dat de hulp die men daar krijgt minimaal is (tot voor kort niet eens zorgverzekering bv) en het kind niet alleen door de moeder , maar ook door de maatschappij in de steek wordt gelaten. 
Dat de moeder uit liefde voor haar kind een abortus wil, om het een leven van geweld te besparen.
En hoe de pro-life mensen zeggen het leven te beschermen, maar eigenlijk een leven van geweld voorstaan. Ze zeggen te handelen uit liefde voor het kind, maar hebben alleen geweld te bieden. Ze zien abortus als iets gewelddadig, als moord, maar in feite is het pure liefde voor het kind om het een leven van geweld te besparen.
 
En toen voelde ik me weer goed, voelde ik me goed over mijn denken dat het zo’n mooi verhaal had verzonnen. Toen realiseerde ik me, hoe verliefd ik ben op alle verhalen die ik verzin. Hoe verliefd ik ben op dit dagboek. Op alle verhalen die ik lees van Katie, Eckhart en Osho. Over dat ik verlicht ben, over dat ik nog niet verlicht ben. Over hoe ik steeds meer ga begrijpen en beseffen. Ik ben nog steeds verliefd op het analyseren en begrijpen, al jaren lang. Op alle verhalen die mijn denken, mijn ego verzint. Verliefd op mijn zelf. 
 
Na een tijdje begreep ik de metafoor van de droom die ik had tijdens de meditatie. (ik merk bv ook op, dat ik als ik films kijk, of verhalen lees. Ik heel veel denk: waarom hechten mensen zoveel waarde aan het beschermen van leven, wat een stom verhaal om iedereen maar te laten leven ondanks alle slechte dingen die ze gedaan hebben. Dan verzin ik het verhaal hoe ik er geen moeite mee zou hebben om die mensen dood te laten gaan, uit liefde voor de maatschappij, omdat niet iedereen te redden is.) 
Vanwege mijn pad en omdat ik niet lijd heb ik rationeel geen reden om mijn zelf los te laten. Ik kan rationeel geen reden bedenken om mijn zelf te laten sterven. Ik geniet van het zelf en de verhalen die het verzint en de ervaringen die het interpreteert. Het geeft me het gevoel dat ik leef. 
En daarom irriteerde het me zo dat ik geen argumenten had tegen de pro-life mensen. 
De liefde die ik denk te ervaren voor mezelf en mijn verhalen is niks meer dan een emotie. Het is uit liefde voor het leven dat ik voor abortus moet kiezen, omdat het denken alleen een leven van geweld kent. (dualiteit, tussen goed en kwaad) 
De liefde die ik denk te voelen voor het zelf, voor mijn verhalen is dus in feite liefde voor geweld. 
 
Die blokkade die ik ervaar, is mijn verzet tegen de realiteit. Mijn gehechtheid aan mijn zelf, aan mijn verhalen. Ik ben gehecht aan mijn blokkade. Het geeft me wat te doen, wat te ervaren en ik geniet daarvan. 
 
En toch weet ik dat het zal verdwijnen. Uit liefde. Dat gebeurt gewoon. Ik heb daar verder niet echt in te kiezen. Want op het moment dat je je realiseert dat je jezelf voor de gek houd, valt er niks meer te kiezen. 
 
Maar er verdwijnt geen zelf, geen denken, geen verhalen. Het enige wat verdwijnt is mijn verzet tegen de realiteit. 
 
13:00
 
Het begint langzaam tot me door te dringen , de betekenis van die laatste zin.
 
Al die verhalen over ego, zelf, denken, je werkelijke zelf, totale zelfacceptatie , loslaten, lijden, goed, kwaad, dualiteit, non-dualiteit. Het ego loslaten, je lijden accepteren, jezelf accepteren, jezelf en de wereld niet (ver)oordelen. Anderen accepteren, onvoorwaardelijke liefde. Jezelf redden, de wereld redden. Keuzes maken. Alles, het is allemaal slechts een verhaal. Het zelf is slechts een verhaal, dus het loslaten ervan ook.
Hoe kan iets verdwijnen dat wat nooit heeft bestaan, anders dan het verhaal dat ik erover had. 
 
Het enige dat verdwijnt is mijn verzet tegen de realiteit.
 
Mijn verzet tegen het goddelijke.
Mijn verzet tegen mijzelf.
God bestaat niet, omdat ik God ben en ik besta niet want ik ben het goddelijke zelf.
Hoe kan ik anders als onvoorwaardelijke houden van de realiteit.

Het lichaam waar ik bewust van denk te zijn is slechts een bespiegeling van mijn biologische lichaam op energie niveau. Ik creëer dus met mijn denken/overtuigingen een lichaam die ik zou zijn op energie niveau en spiegel deze op het biologische lichaam. De identificatie lijkt dus met het biologische lichaam, maar is in werkelijkheid met zijn uit energie bestaande kloon. Een kopie gemaakt door het denken.
 
Dat energetische lichaam beïnvloed het biologische lichaam natuurlijk alleen op een negatieve manier. Dat is wat stress/ lijden veroorzaakt, de boel blokkeert.
Het is wat het denken als “IK” , als zelf heeft geschapen. Als antwoord op de vraag “waarom” . Het is het begin, de oorzaak die het denken heeft gecreëerd daar waar er geen begin is, daar waar er geen oorzaak is.
 
Dat is het ego. Dat constant gevoerd moet worden om te blijven bestaan. Dat bang is om dood te gaan. Waar de identificatie mee plaatsvind. De bron van alle emoties. Het denken probeert dit ego, dit energetische lichaam te interpreteren. De emoties en gedachten die het voortbrengt. En probeert dan te raden wat als beste gedaan kan worden.
Onzinnig dus. Het interpreteert iets wat het zelf gecreëerd heeft en niks met de realiteit te maken heeft. Een begin waar er geen begin is. Een oorzaak waar er geen oorzaak is. Controle die er niet is. Een zelf die niet bestaat.
Een voortdurend conflict met de werkelijkheid omdat het denken alleen kan denken in de dualiteit van goed-slecht, begin-eind en oorzaak-gevolg. Alleen op die manier kan het betekenis geven aan de realiteit. Een antwoord geven op de vraag “waarom” . Totdat het inziet dat de vraag onzin is.
 
Het is dus niet het biologische lichaam dat voelt of gewaar is van dingen. Het is niet dat wat voelt en ook niet dat wat er gevoelt wordt. Al die emoties beïnvloeden het biologische lichaam, maar hebben in feite er niks mee te maken.

Bijna 2 weken geleden xtc gebruikt op Lief festival. Daarna voelde het alsof ik weer allemaal oude fases doorliep die ik al heb doorlopen maar dan op een heel snel tempo. Dus waar die fase in het verleden weken duurde, was dat nu 1 dag. Ben nu pas weer bijna terug waar ik was voor het festival. Het advies om xtc maar 3-4 keer per jaar te gebruiken is dus niet overdreven. Maar het in balans komen van de energiestromen houd dus ook in een permanent verhoogd serotine gehalte in de hersenen. (wat dus voor een geluksgevoel zorgt). Wel beleefde ik de fases iets anders doordat ik me er minder mee identificeerde. Maar heb het idee dat dat voor het hele proces verder niks uitmaakt.

21:00
 
Op zich leuk besef. In principe wel slechts een variant van wat ik al weet, maar het voelt op een of andere manier toch nieuw. Tijdens het wandelen met de hond, viel een hond uit pure angst helemaal vanuit het niets mijn loge aan; een St Bernard van 80kg met echt 0,0 agressie, ze kent dat begrip niet eens. Ze stond dan ook helemaal beduusd te kijken toen die hond zo naar haar blafte en zelfs hapte. Zonder na te denken gaf ik die hond een schop om haar te beschermen , zelf zou ze dat immers niet kunnen (zichzelf beschermen). (ze weet niet hoe) De hond bleef helemaal gestoord reageren, blaffen en half willen aanvallen. Het duurde een minuutje voordat de vrouwelijke eigenaar de hond onder controle had en aanlijnde. Behalve het roepen van foei en een “nee, niet doen” strafte ze de hond niet. Onbegrijpelijk in mijn ogen, maar ik ben doorgelopen omdat ik weet dat praten dan toch geen zin heeft, of ikzelf heb er dan geen zin in. (ik heb nog steeds moeite om zulke onzin te accepteren, om zulke totale onkunde van mensen te accepteren)

[ terwijl ik dit tik, vraag ik me natuurlijk gelijk af waarom ik me hier nog aan irriteer. Waar is dit een bespiegeling van ? Is dat omdat ik mijn eigen onkunde niet kan accepteren ? Niet kan accepteren dat “Ik” niks heb gedaan of bereikt om te zijn waar ik nu ben ? Ik dus in feite nog steeds niet kan accepteren dat “ik” nergens controle over heb. 
Als ik eerlijk naar mezelf ben, geeft het feit dat het me gelukt is om verlicht te zijn nog steeds toe aan mijn eigen kunde. Alsof het een keuze uit vrije wil was. Maar hoe kan ik voor lijden kiezen als ik weet dat het een illusie is. Is er dan sprake van kunde ? Ik wil graag dat het kunde is, omdat als ik ervoor kan kiezen dan kunnen anderen dat ook. 
Maar mijn tocht is begonnen omdat ik op een gegeven moment begreep dat “Ik” de factor was die mezelf tegenhield om mijn leven de richting op te krijgen waar ik heen wilde gaan. Dit ondanks dat het telkens externe factoren waren die me tegenhielden. Dit had ik door zonder dingen gelezen te hebben over verlichting, lijden etc. Ik denk dat het komt door mijn ervaring in poker en op de aandelenbeurs waar je KAN leren dat je zelf je grootste vijand bent. Al denken de meeste mensen dat de markt gemanipuleerd wordt , met alle complotten erbij etc. Ik heb dat nooit geaccepteerd en heb wat dat betreft wel het probleem vooral bij mezelf gezocht. Die parallel heeft misschien gezorgd voor het inzicht dat dat voor het hele leven geld. Misschien is het dus dat mijn ervaringen met mijn schoonvader (beurs) en mijn vrienden (poker) ervoor gezorgd hebben dat ik dat inzicht kon krijgen. Echter ken ik toch geen andere mensen die wel serieus met deze dingen bezig zijn geweest en die hier wat mee gedaan hebben. Maar toch kan ik me het moment nog herinneren dat ik tegen mezelf zei: “dit kan geen toeval zijn, het moet aan mezelf liggen, dat is de enige logische verklaring” . Nou zie ik wel dat de hersenen van de meeste mensen niet de capaciteit hebben om dit soort verbanden te zien. Ik weet van mezelf dat ik op dit deel (logica, verbanden zien) hoogbegaafd ben. Maar is dat kunde ? iets waar ik voor gekozen heb ?
Ik heb altijd gezegd dat iemand als Eckhart en Katie gewoon geluk hebben gehad, want 99,9% van de mensen in hun situatie kiezen niet voor de dood van het ego, maar voor zelfmoord.  Misschien wordt het tijd dat ik ook aan mezelf moet toegeven dat ik ook gewoon geluk heb gehad. Immers alles in mijn leven, mijn omgeving heeft geleid tot waar ik nu ben. Het is heel paradoxaal weer. Ik ben waar ik ben ondanks alles wat ik heb gedaan. Maar ben hier ook wel doordat mijn hele omgeving me hiertoe geleid heeft. Is het dan mijn kunde ? Of de kunde van anderen en mijn geluk ? 
Is kunde weer een verzinsel van het denken ? Een concept die in realiteit niet bestaat ? Slechts weer een vergelijking om dingen in het leven betekenis te kunnen geven ? ]
 
Iig. Het is bekend (cesar milan geeft het vaak aan bv) dat honden instabiel en ongewenst gedrag vertonen door stress omdat ze een taak denken moeten uit te voeren die ze niet kunnen uitvoeren, cq aan kunnen. Het is dan in de meeste gevallen terug te halen op gedrag van een roedellijder. De opvoeding moet dan zo zijn dat de hond begrijpt dat hij niet de roedellijder is en dus niet die taken moet uitvoeren, dit zorgt er dan voor dat hij geen stress meer heeft.
Dit spiegelde ik weer op ons mensen. Dat wij precies hetzelfde doen. We hebben stress omdat we onszelf allemaal taken opleggen die we zouden moeten doen. Uiteraard om de dingen in ons leven betekenis te geven, een doel te geven. 
Het is iets wat ik bij mezelf nog doe. Ik vind dat ik wel iets van een taak behoor te hebben. Niet als doel of om gelukkig van te worden, maar kennelijk om dingen betekenis te geven ? Of gewoon uit sociale programmering ? Zoals dit dagboek natuurlijk geboren is uit zo’n taak die ik mezelf heb gegeven. 
Het is dus ook meer beseffen dat er geen enkele taak is die ik zou moeten doen. Ik geen enkele verantwoordelijkheid heb om iets te doen om te delen. Ik maak mezelf wijs dat de kennis die ik heb , het mijn taak zou zijn om die te delen bv. (om de wereld een betere plek te maken, vrede te verspreiden) Dit terwijl ik stiekem ook wel geloof dat mensen gewoonweg niet in staat zullen zijn om dit te kunnen begrijpen/beseffen omdat onze hersenen nog te primitief zijn.  Of 1 van de vele andere redenen. Er is wel 1 ding anders in onze tijd. En dat is de manier waarop we informatie delen. Immers ik heb geleerd wat ik heb geleerd via een Nederlandse, een Amerikaan, Duitser en Indiër. Iets wat zelfs enkele decennia geleden nog niet had gekund. Wat dat betreft heb ik ook weer puur geluk. 
Ik denk hier natuurlijk wel vaker over. Het meest terugkerende idee is toch dat ik het gewoon op het internet pleur en het mensen dan zelf laat uitzoeken, ze moeten het toch zelf (willen) doen.  Maar nog meer gaat het om het accepteren van het niet-weten.
Elk idee die nu in me opkomt terwijl ik dit schrijf wordt eigenlijk ook weer afgeserveerd als onzin. Het is ook allemaal onzin. 

Zelfs het hiernu is onzin, alles wat ik nu doe is onzin. De enige manier om het enige betekenis te geven is om het te vergelijken met iets. Dat kan dus alleen met een niet bestaand verleden of een niet bestaande toekomst op basis van persoonlijke levenservaring , interpretatie en capaciteit om dingen te kunnen begrijpen. Gezien onze primitieve hersenen en het feit dat het allemaal slechts een mening is en dus nooit waar kan zijn, is ook dat weer een onzinnige bezigheid. Wat voor zin heeft het om mijn ervaringen in het hiernu te beoordelen als goed of slecht, als fijn of niet fijn. Dit kan alleen door het te vergelijken met een zelf verzonnen realiteit. Zelfs het hiernu is dan een verzonnen concept. 
Zelfs alle laatste beetjes die ik mezelf heb wijsgemaakt op basis van alles wat ik geleerd heb, bewust van ben geworden, heb ge-on-leerd, zijn onzin. Zelfs alle woorden van Katie , Eckhart en Osho zijn onzin. Ook dat weet ik al een tijdje, maar helemaal beseffen doe ik dat nog niet. Dat is nu aan het gebeuren.
 
 
22:30
 
Het gaat er natuurlijk niet om wat ik wel begrijp. Het gaat erom wat ik niet kan begrijpen en dat accepteren. Daar is geen enkele kunde voor nodig. Ik heb mezelf alleen maar wijs gemaakt dat ik het niet-weten kan accepteren door wat ik geleerd heb. Maar dat is slechts mijn denken weer die betekenis wil geven aan de dingen die zijn gebeurd, om het “ik”-beeld in stand te kunnen houden, dat het iets gedaan heeft. Het is natuurlijk ondanks mijn kunde. Juist die kunde is waardoor ik mezelf voor de gek kan blijven houden.
Dom 🙂

Verlicht worden, Verlicht zijn is slechts weer een verhaal om betekenis te geven aan ervaringen.  Het is betekenisloos.
 
Hoe komt het dat toen ik Katie las (en Eckhart en Osho) ik gelijk de waarheid zag, hoe komt het dat ik in 1 maand mijn pijnlichaam losliet. Dat ik zag dat de oude pijnen ( itt Ingeborg Bosch en haar hele therapeuten-netwerk ) ook een illusie zijn. Heb ik daar voor gekozen ? Was dat kunde ? Het was niks wat ik deed, het gebeurde gewoon. Ik las Katie , ik las Ingeborg en mijn hersenen zagen het verband, de overeenkomst, de missende schakel. Waarna Eckhart me wees op identificatie met. Mensen vechten hun hele leven tegen en met hun angsten. Terwijl op het moment dat ik er echt induik ik er in 1 maand vanaf was. De boeken kwamen op mijn pad door tips van anderen, ook hier deed ik niks. 
Je kan zeggen dat ik ervoor koos om met de mogelijkheden die op mijn pad kwamen ook wat te doen. Te luisteren naar het advies van anderen. (en tegelijkertijd juist heel eigenwijs zijn).
Maar als je begrijpt dat geld, macht, reizen, feestjes, vrienden, relatie etc niet kan brengen wat je zoekt, is het dan nog een keus om de waarheid te zoeken ? Een keus om het geheim van gelukkig te zijn willen weten ? 
Heb ik ervoor gekozen om een vol leven te lijden waardoor ik kon weten dat meer geld, meer reizen, meer feestjes, meer vrienden geen oplossing kon zijn ? Dat ik over de kust van Canada liep tijdens een schitterende vakantie en voor mezelf bepaalde; Gewoon dit, gewoon hier lopen, gewoon hier zijn; dat is het doel van het leven, daar doe je het voor. Dat ondanks dat ik dat nog koppelde aan de “reis-ervaring” , ik daarna ging inzien dat het niet geld voor tijdens een reis, maar gewoon altijd geld. 
Hoe komt het dat ik begreep dat geld, macht, reizen, feestjes, vrienden, relatie etc niet kan brengen wat ik zocht ? Daar heb ik niks voor gedaan. Dat gebeurde gewoon. 
Hoe kan je nog kiezen voor lijden als je weet dat lijden een illusie is, iets is wat je jezelf aandoet ? Niet. Het laat je dus gewoon los. 
 
Ik lijd al heel lang niet meer. Ik blijf me echter gewoon nog identificeren met de verhalen die mijn denken verzint. De betekenis die het probeert te geven aan mijn ervaringen. Dat is het blijven nastreven van een goed gevoel. Het veroorzaakt geen lijden, maar kan ook niet brengen wat ik dacht te zoeken. Betekenis geven aan een gebeurtenis kan soms zinvol zijn, omdat het praktisch is in het leven. Maar het leven zelf betekenis geven is onzinnig, net als elke gebeurtenis betekenis geven. Het is altijd onzin. Maar soms is het een verzonnen concept wat werkt in de realiteit. Maar van binnen weet ik dat het onzin is, dat ik het niet kan weten. Dat mijn hersenen te primitief zijn om het leven of liefde/geluk te kunnen begrijpen. Het gebeurt gewoon, aanvaard dat gewoon zonder het allemaal een betekenis proberen te geven. Hoe kundiger ik ben om overal een verhaal aan te koppelen, hoe beter ik mezelf voor de gek kan houden. En daarom irriteer ik me waarschijnlijk aan de onkunde van anderen, omdat ik mijn eigen onkunde nog steeds niet volledig accepteer. Dat ik slimmer ben, meer dingen zie, maakt me niet kundiger dan andere mensen. Het is eigenlijk puur geluk dat ik ervaar wat ik ervaar en zelfs dat kan ik niet weten of dat waar is. Voor hetzelfde geld heeft het al die tijd in me gezeten en was het sowieso gebeurt door de tijd waar ik in leef, omdat het altijd wel op mijn pad was gekomen, ongeacht mijn keuzes. 
Wat op zich raar is, dat ik nog steeds geloof dat ik keuzes maak. Dat ik geloof in mijn vrije wil om dingen wel of niet te accepteren, mijn gedachten voor waar of niet waar aan te maken. Maar kan je geloven dat een gedachte waar is , als je weet dat het een leugen is ? En als dat een keuze is, waarom zou je die keuze maken tenzij je weer geloofd dat het je wat oplevert. Pas op het moment dat ik de onzin ervan inzie, de onzinnigheid, stop ik het maken van die keuze. Immers hoe kan je die keuze nog maken als je weet dat het onzinnig is, dat het nergens toe kan leiden ?
De keuzes die ik dacht te maken, maakte ik omdat ik geloofde dat ze ergens toe konden leiden. Maar als je niet beter weet, hoe kan je dan anders kiezen ?
Ik dacht te weten dat vrije wil was om te kunnen kiezen wat waar is en niet waar. Maar volgens mij moet ik zelfs daar van terug komen. Moet ik zelfs dat laatste stukje vrije wil loslaten. Erkennen dat er niks te kiezen valt. Dat er geen kunde bij komt kijken. Ik ervaar wat ik ervaar en weet wat ik weet, door alles wat mij gegeven is. En dat alles is mij gegeven zonder dat ik er iets voor gedaan heb, zonder dat ik het verdient heb. 
Eerlijk of niet-eerlijk. Waarom ik wel ? Etc allemaal onzin vragen van het denken. Het is gewoon natuurlijke fluctuatie van de natuur, het universum. Totaal betekenisloos. 
 
Wat er opeens bedacht wordt vind ik wel weer mooi. Waar bij Katie, Eckhart en ook Jezus etc vooral wordt geschreven dat wijsheid komt uit lijden en verlossing komt op het moment dat alles hel lijkt. Wat voor Katie en Eckhart ook zo omschreven. Het lijden wordt zo groot dat het wel losgelaten moet worden.
Voor mijn levensverhaal geld eigenlijk dat ik behalve mijn 2 weken depressie ik nooit echt geleden heb. Ik was daarvoor misschien ook een jaartje depressief waarin ik kwakkelde met mijn gezondheid, maar daar was ik me eigenlijk niet eens bewust van, dat is een verhaal die het pas achteraf betekenis geeft. Verder heb ik relatief gezien juist een heel fijn en gelukkig leven geleid. Zeker vanaf de pubertijd. Het enige wat geen succes was, waren mijn relaties. Maar ook dat heb ik nooit echt een probleem gevonden. Want ook in de relaties heb ik heerlijke tijden (en seks 😉 gehad.  Het was juist meer geloof in mezelf, geloof dat ik het hoogste kon behalen. Geloof dat het mij wel ging lukken. Dat iedereen accepteerde dat men niet kon weten of God bestaat, wat het doel van het leven is, wat mensen nou echt gelukkig maakt, dat dat niet betekende dat het mij ook niet ging lukken. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat ik dingen beter snapte dan anderen en juist doordat ik zoveel geluk heb gehad, zoveel leuke dingen heb ervaren (feestjes, reizen, vrienden etc) dat mij het ongeluk van anderen opviel. Het was het lijden van anderen, het inzien van ons zelfdestructieve mechanisme (door aandelen en poker) en al het geluk wat ik ervaren had dat me deed geloven dat ik het mij wel ging lukken om de antwoorden te vinden. Juist omdat ik itt anderen nooit bang ben geweest om mijn ongelijk toe te geven. (terwijl mijn omgeving juist vind dat ik nooit mijn ongelijk kan toegeven, in de verwarring gebracht door het feit dat ik altijd gelijk had omdat ik meer over dingen nadacht voordat ik er wat over zei 🙂 Het was juist mijn zelfvertrouwen die zorgde dat ik vol goede moed aan mijn zoektocht begon. Dat ervoor zorgde dat ik al mijn overtuigingen die ik had over hoe het leven werkte durfde los te laten en de waarheid te accepteren. (iets wat ik zie dat anderen niet kunnen, ze hebben bepaalde basisovertuigingen over hoe het leven werkt of in elkaar zit en daar kunnen en zullen ze nooit vanaf wijken, loslaten. Dat zou immers de wereld die ze voor zichzelf gecreëerd hebben in elkaar doen storten. Dus uit angst blijven ze daar aan vast houden, aan hun beschermingsmechanisme).  Nou heb ik het eigenlijk op zoveel plekken en zoveel verschillende levensfases veel naar mijn zin gehad, dat ik daarom het juist wel los kon laten. Ik had al ervaren dat welke onbekende nieuwe ervaring ik ook aanging, ook daar was er weer een feestje met gezellige mensen die dat ook wilden.
Waar het bij anderen kwam vanuit een niet-kunnen. Niet met zichzelf kunnen leven. Kwam het bij juist uit een wel-kunnen. En doordat ik zie dat er in de huidige tijd zoveel mensen ook zoeken vanuit een willen weten, denken te kunnen. Hoopte ik mijn ervaring betekenis te kunnen geven, een kunde kunnen toewijzen zodat ik die kon delen met anderen. Maar dat is omdat ik nog niet volledig besef dat er geen ander is. Dat ik mezelf probeer te helpen, terwijl er niks te helpen valt. Mijn ervaring heeft geen betekenis, er is geen taak of een bepaalde kant die de mensheid op moet of opgaat. Allemaal onzin. 
We vernietigen de natuur en onszelf, vele miljarden zullen sterven. We worden bewust van onze zelfdestructie en leven in balans met onze omgeving. Beide zijn onzin en de een sluit de ander niet uit. De mensheid heeft al vele rampen meegemaakt, periodes waarin 1/3 van de mensheid doodging of periodes van totale oorlog etc. Dat er nu weer een gaat gebeuren, economisch of ecologisch wil niet zeggen dat er iets moet gebeuren of iets gedaan moet worden. Er een taak is. Dat de mens zijn leven betekenis wil geven , wil niet zeggen dat de mensheid is gecreëerd om te overleven. Dat wij iets kunnen ervaren wat niks anders kan ervaren, (bewustzijn) (niet zelf-bewustzijn!!)  wil niet zeggen dat er een betekenis is, of een doel is. Het gebeurt gewoon en onze primitieve hersenen proberen gewoon overal betekenis aan te geven, vooral aan onszelf, aan wie we denken te zijn. Onszelf belangrijk maken ook t.o.v. anderen en hoe we anderen beïnvloeden, want dat betekent dat we anderen voeden en dus onszelf kunnen voeden. Het is echter allemaal een spelletje van het ego. Een Illusie. 
Maar de illusie van een zelf, van belangrijk zijn, is zo mooi, dat we bereid zijn om veel te lijden om dat vast te houden. 
 
Totdat zoals in mijn levensverhaal het geloof komt. Het geloof dat het hoogste haalbare haalbaar is, samen gaat met de bereidheid jezelf daar voor op te offeren, maar niet door te lijden of je lijden los te laten, maar door je geluk op te geven. Je belangrijkheid, je invloed, keuzes die je dacht te kunnen maken, de wereld die je dacht te kunnen redden. 
Het is niet het lijden wat je moet loslaten, het is je geluk wat je moet loslaten. En zoals Katie het mooi zegt, ik ben het niet die mijn gedachten loslaat, het zijn de gedachten die mij loslaten. Het is niet ik die mijn geluk moet loslaten, het is het geluk wat mij zal loslaten, omdat het de onzin van zijn bestaan inziet. (en dus niet door het als iets negatiefs te bestempelen of uit de weg te gaan of….. ) 
 
M.a.w. er wordt gestopt met keuzes te maken. En nu pas wordt er beseft/ervaren wat dat is. Ik kon zelf niet stoppen met keuzes maken. Door het in balans komen van het geheel en het inzien van de onzinnigheid van het maken van keuzes (geen flauw idee of er oorzaak-gevolg is hier en welke de oorzaak is, waarschijnlijk gebeurt het tegelijkertijd. Inzichten – balans energie – inzicht. Misschien wel allebei en verschilt het per gebeurtenis 🙂   wordt er gestopt met het maken van keuzes. Dingen gebeuren gewoon.

Er wordt opgemerkt hoe vooral het kiezen of bewerkstelligen van een goed gevoel wegvalt. Het had altijd als doel geen stress, blokkade etc meer te voelen en dus de ervaring van dat fijne gevoel wat ervaren werd weer na te streven. Of niet zozeer eens een bepaald gevoel, als wel het ervaren zelf. Toch weer een subtiele vorm van poging tot controle, ook al was het om die controle op te geven. Toch een illusie dat het er keuze kon zijn. (door de illusie te zien, identificatie op te geven etc. ) maar er kan niet voor gekozen worden. Het wordt voor je gekozen.
En kennelijk heeft het soms gewoon tijd nodig voor dat dat gebeurt.
 
Grappig, het is ook gewoon een blijven geloven dat er voordeel uitkomt. Uit het vasthouden aan het zelf. (de leuke kanten ervan )

Die opmerking van Eckhart dan zijn leven nog een jaar of wat in zijn oude momentum door ging nadat hij het licht had gezien begint nu ook bij mij op te vallen. Ook in het klein. Als ik bv een dansles heb gehad met salsa dan probeer ik daarna te ontspannen om weer dat heerlijk ontspannen gevoel te krijgen. Ik maak er dus als het ware een taak van. Dit omdat ik die spanning van die inspanning nog een tijd erna blijf voelen. Maar ook dat ebt vanzelf weg zonder er iets voor te doen, behalve anders als stoppen met inspannen. Dat is iets waar ik mij nog niet bewust van was. Geeft weer extra ontspanning te weten dat wat ik voel gewoon oud momentum is. (net zoiets als oude pijnen) het is verleden, ervaar het, doe er niks mee en het verdwijnt vanzelf, in zijn eigen tempo. Niet wanneer ik het wil, of omdat ik kies voor ontspanning. (denk te kiezen) het gebeurt gewoon.
 
Merk dus ook steeds meer hoe ik geluk ook een reden geef. (de ontspanning, bepaalde energie etc)  Dan Koppel ik dat aan het idee dat ik het nu goed doe en probeer ik dat ervaren vast te houden. Daarom blijf ik ook alles betekenis geven (en dus analyseren) zodat ik weer op zoek kan naar dat geluk ervaren. Ik koppel dat dan niet aan de externe reden, maar een interne reden. Beide zijn een illusie. Ook kan geluk wel een reden hebben, als emotie. Ervaar het en laat het weer los. Net als gedachten is het slechts vluchtig, niet blijvend. Het komt en gaat zo voorbij.
 
Bevrijdend dat niet meer geprobeerd wordt te ontspannen, maar dat het gewoon gebeurt. Heerlijk dat niet meer elke ervaring geanalyseerd wordt om er een betekenis aan te geven. Het gebeurd gewoon. Betekenisloos.
 
21:00
Wordt me nu ook bewust hoe ik al die jaren mezelf cq het zelf gelukkig probeer te maken. Uiteraard door keuzes te maken, dingen te doen. Door alle keuzes die ik heb gemaakt en door alles wat ik gedaan heb snap ik nu dat het zelf niet gelukkig kan zijn. Het zijn momenten van geluk die komen en gaan, als een gedachte, vluchtig , zonder betekenis. Alles wat het zelf doet is onzinnig, nutteloos en elke inspanning is zelfdestructief. Toch bizar hoe lang ik nog geloofde dat ik mezelf gelukkig kon maken, gelukkig kon zijn. Het is slechts een vorm van begeerte.

Je identificeren met vorm. Ik geloof dat ik nu begin te begrijpen wat dat betekent. Het is vorm identificeren als iets wat jij bent en dat jij degene bent die het identificeert. Bv dit is een lichaam, dit is mijn lichaam. Dit is wat er gevoelt voelt, dit is wat ik voel. Je geloofd dat dat wat het gevoel identificeert is wie je bent, samen met het gevoel zelf. Dat is het constant analyseren van je ervaringen en het betekenis geven. Ik voel nu dit en dat gebeuren en dat is omdat ik dingen begin te snappen (oorzaak) (verleden) en dan transformeert het tot minder lijden, minder blokkade/controle wat vrede moet brengen (gevolg) (toekomst).
Dit doe je door eerst te identificeren wat er ervaren wordt, het te analyseren en betekenis te geven. Waar je dus verleden en toekomst voor nodig hebt. Een verzonnen identiteit. Niet alleen de betekenis is verzonnen, maar ook dat jij degene bent die dat verzint. Dat je de controle zou hebben over hoe en wat je identificeert. De manier waarop je dingen betekenis geeft. Dat je dat zou kunnen verbeteren, beïnvloeden en daarmee je ervaringen leuker kan maken, jezelf gelukkig mee kan maken, goed gevoel kan geven. (door keuzes te maken)
Dingen gebeuren gewoon, zonder betekenis.
 
Je identificeren met je gedachten is dus je gedachten analyseren, begrijpen en betekenis proberen te geven. Plus de overtuiging dat IK degene ben die het analyseren doet en er betekenis aan geef en daarbij de juiste keuzes moet maken.
Het zoeken en zien van de oorzaak voor je gedachten (verleden) en de gevolgen en handelingen die je gedachten zouden veroorzaken (toekomst) . (zouden kunnen veroorzaken) dit uit zich in het analyseren van je gevoelens tijdens je gedachten en gevoelens die er daarna komen, veroorzaakt door je gedachten. M.a.w. het is vorm geven aan je gedachten die in werkelijkheid niet bestaan (geen vorm hebben) , een verband leggen tussen gebeurtenissen in je lichaam/wereld en de gedachten die er zijn en dan een begin/oorzaak en gevolg erbij ontdekken (=verzinnen) . Het is betekenis geven aan je gedachten. Aan je gedachten en de realiteit van dat moment betekenis geven, door een verzonnen realiteit (verleden/toekomst) te scheppen om mee te vergelijken. (alles is relatief en heeft alleen betekenis als je het een met het ander vergelijkt)
Er is maar 1 waarheid, 1 realiteit, 1 god. Maar die is betekenisloos. Je kan het alleen betekenis geven door zelf iets te verzinnen, een realiteit uit verleden/toekomst te creëren, een zelf te creëren. (en het daarmee te vergelijken)

Het is nu 3,5 week geleden dat ik xtc heb gebruikt op dat techno festival. En het is heel apart hoe ik alle fases die ik afgelopen maanden heb doorlopen nu heel snel doorloop. Het geeft ook aan hoe lang het duurt voordat het lichaam weer terug in balans is na zulk drugsgebruik. Het is dus geen overdreven advies om dit maar maximaal 3 tot 4 keer per jaar te doen. Ik ben er uiteraard nu wel klaar mee. Als je je zo bewust bent van verschil in serotine levels in je lichaam dat is het het uiteraard allemaal niet waard. Zeker niet omdat het verschil tussen mijn dagelijkse ervaringen en een pilletje ophebben steeds kleiner worden. (waar dat verschil voor onbewuste mensen veel groter is) . Ik kan nu niet anders concluderen dat het dus niet alleen een esoterische ervaring is, maar ook een biologische ervaring. Het bevestigd ook dat verlichting eigenlijk niet bestaat en beter omschreven kan worden als niet-lijden ipv “hemels”. Het evenwicht komt gewoon geleidelijk, ongeacht wat ik doe. Afgelopen weken heb ik bv veel minder gemediteerd als voor het festival, ben ik naast salsa ook kizomba lessen gaan nemen en heel veel onder de mensen geweest (bijna dagelijks). Waar dat vroeger zorgde voor meer identificatie met het ego, heeft het nu allemaal geen invloed meer. Ondanks de avondjes dansen, veel gezelligheid met andere mensen, minder meditatie en dus niet de rust opzoeken zoals ik eerst deed, voel ik toch hoe ik elke dag meer in balans kom, meer “bevrijd” wordt van mijn “innerlijke onrust”. (waar dat juist eerst voor meer onrust zorgde door alle indrukken/interactie vanuit ego) Hoe ik na drukke gezellige avondjes met anderen weer bewust blijft van het hiernu ipv blijven hangen in alle gebeurtenissen/indrukken waar je je normaal mee bezig zou houden. (zo van: die en die was aardig, en wat zou die en die van me vinden, en met die en die klikte het niet etc)
Wel opvallend hoe ik wel in een hele gezellige groep ben terechtgekomen kwa salsales in Utrecht en hoe we ook buiten de les met een leuke groep met elkaar omgaan. Anderen hebben al gezegd dat het ze verbaasd dat zo te zien. Maar om een of andere reden overkomt mij dit dus heel vaak. Vreemd en leuk hoe het universum kan werken met dit soort dingen.
 
Zit me nu serieus af te vragen of de “verlichting” die ook door Eckhart en Kathie ervaren is, niet gewoon mijn ervaring is toen ik mijn oude pijnen losliet. Dus eigenlijk al aan het einde van dagboek I. Dat de rest sowieso wel was gebeurt, omdat ik bewust was en dus eigenlijk niks meer te kiezen had. Maar dat het gewoon tijd kost voordat het “weten” ook “beseffen/ervaren” wordt. Dit mede door Eckharts opmerking dat hij pas 3 jaar na zijn ervaring op dat parkbankje ging zitten. (wat ik nooit doorhad, ik dacht dat die dat gelijk na zijn bewuste ervaring deed) en ook Kathie meld ergens in een boek dat ze nog een jaar lang elke dag haar gedachten onderzocht. Door hun ernstige depressie was het verschil de dag voor en na het loslaten van hun oude pijnen echter veel en veel groter dan bij mij. 
Zou wel grappig zijn. Immers dat zou beteken dat ik eigenlijk binnen 2/3 maanden verlicht was. En dan neem ik de eerste keer dat ik Katie’s boek las als beginpunt. Dat was ook in het begin dat ik besloot er full-time voor te gaan. Geen externe reizen meer, maar intern. En dus had ik eigenlijk maar 3 boeken nodig: Kathie, Ingeborg Bosch en Eckhart.  Uiteraard kan ik nooit echt weten of dat dichtbij de waarheid ligt. Maar denk dat het niet een heel verkeerde omschrijving is. Het is wel nu 3 jaar geleden. Ik ga vanzelf wel merken of er nog een ervaring gaat komen.
 
 
16:00
 
Het denken dat zichzelf probeert te begrijpen.
De paradox van het denken dat zichzelf betekenis probeert te geven.
 
Zo is verlichting niks anders als het denken dat betekenis probeert te geven aan de huidige ervaringen.