De Bijbel van Spirituele Verlichting

Gedachten beoordelen als niet-echt. Mijn gevoel beoordelen als niet-echt etc. is en blijft onderdeel van het ego/denken en is niet waar. Want door een gedachte te beoordelen als niet- echt creëer ik ook echte. Door een gevoel te beoordelen als niet-echt creëer ik gevoelens die wel echt zouden zijn.
 
Sommige gedachten komen uit, maar dat onderscheid ze niet van andere gedachten.
Sommige gevoelens worden gevolgd door een handeling, maar dat maakt ze niet echt.
Er is geen criteria waarom sommige gedachten en gevoelens gevolg hebben en andere niet. Er is geen reden, geen waarom. Het gebeurt gewoon.
 
Dat is gewoon toeval.
 
Vorm heeft begeerte en creëert ego. Ik ben er bewust van. Identificatie met vorm doet denken dat ik begeer. Illusie.

Ben eindelijk in staat te genieten van de reis zelf zonder dat ik daar iets voor (kan) doe(n).
Genieten van de reis hoe het geheel/energie een balans aan het vinden is.
Maar misschien is mijn levensenergie wel net als het weer, altijd zoekend naar balans, in golven. Misschien is dat juist wel zo mooi.

Merk dat terwijl ik in het park loop en ik geniet hoe alles goed is, dat mijn denken daar gelijk een reden voor gaat verzinnen. Dat ik nu wel iets goed moet doen. Haha. Ik zou er zo weer intrappen.

Er is niks: Ik begin nu pas langzaam te beseffen wat dat betekent.

Een samensmelten tot er niks meer is.

Ik ben de blokkade, letterlijk. De blokkade loslaten is mezelf loslaten. Mezelf accepteren is de blokkade accepteren.
Ik merk dat ik mezelf probeer te redden door over te stappen naar de andere kant, maar die is er natuurlijk niet. Ik kan niet ervaren hoe de blokkade oplost. Het is ervaren hoe ikzelf oplos.
Sterven om herboren te worden.

Jezelf voor de gek houden gaat heel subtiel. Via zit of wandelmeditatie leert het geheel niks te doen waardoor “ik” oplos.
In het dagelijks leven, met internet, tv, muziek, praten etc zijn er teveel externe prikkels waardoor je je daar niet meer bewust van bent.
 
Ik wil verlichting in een normaal leven. Maar dat is weer een verhaaltje. Stilte van externe prikkels is nodig om bewust te zijn van interne prikkels waarmee ik mezelf voor de gek hou.
Tevens helpt het om aan de verslaving van prikkels (in enige vorm) af te komen.
 
Ik voel/ervaar een zelf, afgescheiden van het geheel en dat is prima. Dat is de realiteit. Door niet te zoeken naar geluk/liefde/vrede maar de realiteit, mezelf, de blokkade te accepteren (cq niet proberen te veranderen) is verandering de realiteit. Daar kan en hoef ik niks voor te doen.
 
De illusie van controle is het proberen te creëren van je eigen realiteit. Door gedachten uit te laten komen lijkt het alsof we zelf de realiteit kunnen scheppen door deze te denken en het dan werkelijkheid te maken.
Dit is onmogelijk en veroorzaakt dus lijden.
 
Er is geen verband.
(tussen gedachten, gevoel, ervaring, omgeving)
 
Er is niks. Alleen een verhaal.

Had een conversatie met iemand op een internetforum met iemand die beweerd al 30 jaar te mediteren, zonder enig succes. Hij had zichzelf allemaal mooie verhalen wijsgemaakt. Hij was de neutrale waarnemer van zijn gedachtenstroom en die zou uit zichzelf zomaar kunnen stoppen als hij het zo bleef waarnemen.
Maw hij had geen flauw idee wat ie aan het doen was, na 30 jaar ! Hij hield zich gewoon net zo voor de gek als elk ander.
Heb toen wat reacties getikt over dat er geen zelf is, want daar is hij nogal aan gehecht merkte ik. In mijn laatste reactie tikte ik:
De observeerder en het geobserveerde zijn een. Als het niet lukt het geobserveerde los te laten, laat dan de observeerder los.
Uiteraard bleek ik ook hier vooral mezelf te helpen. Die zin was een belangrijke trigger om in te zien hoe ik nog gehecht was aan het zelf. Hoe ik oplossen van het zelf bleef observeren en zo bleef vasthouden aan het zelf, de blokkade.
Het geeft immers wat te doen, geeft de illusie dat ik aan het leren ben. Dat ik bezig ben en mezelf verbeter. Zolang het zelf aan het oplossen is, komt alles goed. Dus bleef ik vertrouwd observeren.
Ik hield mezelf weer eens voor de gek. Er is geen observeerder. Bewustzijn observeert niet, is geen waarnemer, of wat dan ook. Het is het leven zelf.
Ik besta niet.

Ik heb wel eens geschreven dat verlichting het weer vrij stromen van onze levensenergie is. Dat ik echter niks kan doen om dat voor elkaar te krijgen. Ik kan alleen leren niets-doen en opmerken hoe het geheel weer in balans komt. 
 
Lang heb ik echter gedacht dat ik alleen niet in balans was omdat ik iets deed, iets fout deed. Dat ik mezelf nog steeds voor de gek hield en dat zolang ik dat deed, ik het in balans komen bleef blokkeren. 
Gelukkig heb ik een tijdje geleden besloten te stoppen met twijfelen, over dingen die ik fout zou doen of anders zou moeten doen en of ik het wel juist heb. (zolang je het niet zelf ervaart, is er altijd een excuus tot twijfel) 

Vanochtend tijdens mijn ochtendmeditatie ervaarde ik echter nu ook, wat ik al wist.
Er is een blokkade en ik kan niets-doen om die op te heffen. Ik kan slechts opmerken hoe het geheel in balans komt. 
 
Ik had echter lang de overtuiging dat het “zelf” de oorzaak van die blokkade was, dat “IK” die blokkade was en dat die blokkade weer de oorzaak was van mijn gedachten en hoe ik mezelf voor de gek hield. 
Alhoewel ik al ruim een jaar geleden ofzo schreef dat er geen oorzaak is, er geen reden is. Toch bleef mijn denken hier een verband zien. De blokkade is de oorzaak van het zelf, mijn gedachten die ik geloof. Het zelf is de oorzaak van mijn blokkade. Ik voel de blokkade en mijn denken spiegelt daar het “zelf” op. Die blokkade is de oorsprong, het begin. Het begin van wie ik ben, de oorsprong van wie ik ben. Waaruit (de illusie van) de controle komt, de motivatie komt.
Er is geen enkel verband, alleen het verhaal van mijn denken.

Ik spiegel mijn zelf op de blokkade van levensenergie. Ik weet dat het “zelf” een illusie is, maar voel dat de blokkade echt is. Dit is de grote verwarring bij mij geweest. Ik dacht dat zolang ik het voelde, er een zelf was en ik mezelf voor de gek hield, dat er iets moest gebeuren om de illusie te doorbreken en dus bleef ik zoeken. 
Maar wees bewust van de blokkade, van alle energie etc zonder daar een verhaal aan te koppelen. Zonder daar een “zelf” of een “ego” op te projecteren.  Zonder te geloven dat het iets te maken heeft met wie ik ben en dat “IK” de oorzaak, de reden ben van die blokkade. Dat ik iets fout doe. Dat het een probleem is en ik dat probleem zelf veroorzaak. 
Ja ik veroorzaak zelf het probleem. Maar niet letterlijk. Alleen via mijn denken. Die blokkade is alleen een probleem omdat ik er een probleem van maak. Omdat ik geloof dat ie er niet zou moeten zijn. Dat ik verlicht zou zijn als mijn levensenergie vrij zou stromen. M.a.w. het oplossen van die blokkade , de oorsprong van al mijn problemen, zou al mijn problemen oplossen. (-> vredig gevoel, gelukkig zijn etc etc)
Maar verlichting bestaat niet in de zin dat je pas verlicht bent als er de extase is. Je kan verlichting ook zien als het doorzien van de illusie van het “zelf”, doorzien dat het lijden een illusie van het denken is en dat er geen problemen zijn.  Er is dan nog geen extase, vrede, geluk, liefde of wat dan ook. De blokkade is er immers nog. 
Door er echter geen verhaal aan te koppelen, houd het lijden wel op. Verlichting kan je dus omschrijven als het einde van het lijden. De blokkade is er nog en je voelt het nog en weet dat het de balans in de weg zit. Net als een wond die je hebt en misschien voelt. Dat is echter geen probleem, het geheel geneest zichzelf en je kan niks doen om dit te versnellen. Je kan het alleen vertragen door er aan vast te blijven houden, het te voeden, het macht te geven. 
 
Maw ik ben al heel lang verlicht. Ik bleef misschien half geloven dat het een probleem was, maar had tevens genoeg vertrouwen dat het geen probleem was dat mijn denken het nog als een probleem zag. (ja, het wordt nu heel gek haha) Het lijden was al opgehouden. Zelfs met alle verhalen die ik er nog aan koppelde. Vanwege mijn vertrouwen (ondanks de twijfel) zag ik al die verhalen en problemen en het feit dat ik mezelf voor de gek hield niet als een groot probleem. 
 
Dus ik kan nu zeggen dat ik verlicht ben en het ook echt geloof. Ook al is het slechts een verhaal. Er is geen lijden meer. De extase en geluk, dankbaarheid , vrede, liefde etc is nog niet aanwezig of wordt nog niet ervaren zoals omschreven door Katie, Osho, Eckhart (of Jezus, Boeddha-> hemel, nirwana) , maar ik weet dat dat vanzelf gaat komen. Een gift die vanzelf gegeven gaat worden en waar ik niks voor hoef te doen om het te verdienen. Ik krijg het pas als ik het niet meer nodig heb en niet meer de behoefte aan heb, het niet meer wil. 

Het directe verband die er lijkt te zijn tussen een gedachte en wat er gevoelt wordt is ook niet echt. Ik geloof mijn gedachten niet meer, dus die lijken niks te veroorzaken. Maar mijn gevoel veroorzaakt nog gedachten. De inhoud van die gedachten worden gemaakt door het associëren van onze hersenen. Maar het heeft niks met elkaar te maken. Het gevoel veroorzaakt een gedachte, maar de inhoud daarvan heeft niks met dat gevoel te maken. Het is slechts een verzonnen verhaal.
 
Het gevoel zelf heeft geen oorzaak (ligt in het verleden en bestaat dus niet/ de oorzaak is alles=niks) hoe ik het ervaar kan een interpretatie van het denken zijn, wat lijden kan veroorzaken. (of blijdschap, gehechtheid etc) of het kan gewoon een gevoel zijn.